Στο καβούκι μου

Τα κείμενα της καθημερινότητας θα δημοσιεύονται στο εξής στον Βερνάρδο τον ερημίτη, στην διεύθυνση : http://gerimitiis.blogspot.gr/

Ποιήματα θα βρείτε στην ποιηματοποίηση

ενώ

Πεζά και διηγήματα στην διηγηματοποίηση

...

Τι δεν είναι και τι είναι το gpoint'sbreeze

Δεν είναι χώρος που προωθεί έμμεσα ή άμεσα διαφημίσεις.
Δεν είναι χώρος που θα σας προωθήσει σε άλλα μπλογκς πλην των άλλων του δημιουργού της.
Δεν είναι χώρος που θα σας υποχρεώσει ν' ακούσετε την μουσική που αρέσει στον δημιουργό του.

Είναι ένας χώρος που σέβεται την σκέψη και την ελληνική γλώσσα.
Είναι ένας χώρος που προσπαθεί να σέβεται τους επισκέπτες του και τον εαυτό του.



Κυριακή, 28 Νοεμβρίου 2010

Ερκος οδόντων

.
"Τέκνον εμόν, ποίον σε έπος φύγεν έρκος οδόντων ;" περιβόητη φράση του Δία προς την Αθηνά στο καταπληκτικό λογοτεχνικά ποίημα της Οδύσσειας που όμως δεν έχει τόση επαφή με την πραγματικότητα όπως η Ιλιάδα, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα...


Καιρό τώρα θέλω να γράψω κάτι και όλο διστάζω να το βγάλω, δεν είναι λόγος ώστε να εμποδίζεται από το φράγμα των δοντιών, μα κείμενο γραπτό καλά θαμμένο απ' την αγκύλωση των ακροδακτύλων. Και αιτία δεν είναι η αμφισβητούμενη αλήθεια του, μόνο με μια ανάστροφη πορεία του "αιτία- αιτιατόν" φαίνεται, όσο ότι θα πάρει η μπάλα και τις ελάχιστες εξαιρέσεις και οι περισότεροι δεν έχουν την δική μου νοοτροπία να καταλογίζουν ομαδική, συλλογική ευθύνη στους λίγους αθώους συνάδελφους διεφθαρμένων συντεχνητών.
Είναι φανερό αλλά όχι αυταπόδεικτο ότι ζούμε σε μια κοινωνία όπου οι δικαστικοί τα έχουν κάνει πλακάκια με τους πολιτικούς και πετούν ένα κόκαλο εξουσίας μετά χρηματικών απολαβών στους δημοσιογράφους ώστε να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο. Σε εποχές ανύποπτες, με την σύνδεση του μισθού προέδρου δημοκρατίας και προέδρου Αρείου Πάγου ή κάτι τέτοιο, πέτυχαν ( πολλές φορές και αναδρομικά) να αυξήσουν θεαματικά τις αποδοχές τους οι δικαστικοί με αιτιολογία την αύξηση των εξόδων παραστάσεως των...βουλευτών !! Η τελευταία αύξηση ( 50 % παρακαλώ) ήταν η τελευταία πράξη της κυβέρνησης (;) Καραμανλή τον Σεπτέμβρη του 2009. Εννοείται ότι στις μειώσεις μισθών λόγω μνημονίου οι βουλευτές εξαιρέθηκαν, οι δε δικαστικοί αναλογικά υπέστησαν την μικρότερη μείωση από τους δημοσίους υπαλλήλους, περίπου 3 000 ευρώ ετησίως σε αποδοχές άνω των 75 000 όταν η ίδια μείωση 3 000 επεβλήθη και σε αποδοχές 15-25 000 που είναι (ήταν ) η πλειονότητα των ετησίων αποδοχών των εργαζομένων στον δημόσιο τομέα  
(ποίον σε έπος φύγεν έρκος οδόντων...)
ΟΙ δικαστικοί εξασφάλισαν και το μέλλον τους -διότι ως γνωστόν δεν είχαν ασφαλιστικό ταμείο- με την είσοδό τους ΧΩΡΙΣ ΑΝΤΙΣΤΑΘΜΙΣΤΙΚΑ ΟΦΕΛΗ στο (τότε υγιέστατο και ήδη καταχρεωμένο) ταμείο των εκπαιδευτικών, πράξη που ισοδυναμεί με ΛΗΣΤΕΙΑ των κρατήσεων του πολυπληθέστερου κλάδου.
Τι δικαιοσύνη να περιμένεις μετά από δικαστές και τι νομοθετικές ρυθμίσεις από βουλευτές για να βελτιωθεί η κατάσταση στην χώρα ;; Με το συμπάθειο αλλά αυτά είναι για τρόμπες που καταδικάζουν την αποχή και υποστηρίζουν ότι η επιλογή μεταξύ Καμίνη -Κακλαμάνη ή ακόμα χειρότερα μεταξύ Μπουτάρη και Γκιουλέκα θα λύσει τα προβλήματα των πόλεων...
Ωχ, νάτο πάλι το έπος που...φυγεν έρκος οδόντων.

Η λέξη έρκος, το φράγμα, παρουσιάζει την ιδιομορφίαν να παίρνει, (δηλαδή να γράφεται για όσους δεν ήξεραν πως να προφέρουν) και με ψιλή και με δασεία, με δασεία όταν εμποδίζει κάτι να εξέλθει και με ψιλή , να εισέλθει, να μην το καταπιούμε αμάσητο που λέμε οι σύγχρονοι. 
Περισσότεροι συνειρμοί... είναι δικό σας θέμα ...

Η χειρότερη περίπτωση είναι οι δημοσιογράφοι. Μόνο το γεγονός ότι είναι σε αμεσότερη επαφή με τον λαό από τον δικαστή και τον βουλευτή φτάνει για τον χαρακτηρισμό. Διέσωσαν το ταμείο τους εκβιαστικά, διατηρούν τα περισσότερα προνόμιά τους και φέρονται με το γάντι στους εκπροσώπους των άλλων εξουσιών. Καμιά φορά όταν ξεφύγουν λίγο τα πράγματα όπως με τον Θέμο, λύνονται οι...παρεξηγήσεις δια εκβιαστικών προφανώς μεθόδων.
Ο "σοφός" λαός μπουχτισμένος από τα γραπτά των δημοσιογράφων, ειδικά των "ενημερωμένων" αλλά παντελώς άσχετων με το θέμα, έκοψε τις εφημερίδες και περιόρισε αισθητά τις ώρες που περνά μπροστά στο χαζοκούτι με τις δήθεν  "αποκλειστικές" ειδήσεις που τις έβρισκε και στο τυχόν μπλογκ. Και εδώ είναι το χειρότερο έγκλημα που έκαναν οι δημοσιογράφοι. Ορκισμένοι εχθροί της αλήθειας, όταν δεν συμφέρει αυτούς ή τους συνεργάτες τους πολιτικούς και δικαστικούς, εισέβαλαν αγεληδόν στα μπλογκς. Αλλοι με το όνομά τους, νομίζοντας ότι προσθέτει...κύρος π.χ. Μίμης Ανδρουλάκης (μη, μη το μι στη νι) και άλλοι, οι χειρότεροι, κρυπτόμενοι πίσω από ηχηρό ψευδώνυμο π.χ. Ανοιχτομάτης. Και τους μεν πρώτους τους αποφεύγεις εύκολα αλλά τους άλλους πρέπει πρώτα να υποφέρεις για να τους ανακαλύψεις στο κυριολεκτικά υποχθόνιο έργο τους γιατί το παίζουν δήθεν αδιάφοροι με πιασάρικα θέματα ώστε να τσιμπάει ο κόσμος του ίντερνετ. Ευτυχώς όμως με τις εκλογές ή άλλα αξιοσημείωτα γεγονότα προδίδονται από τις θέσεις που παίρνουν προκειμένου να εξυπηρετήσουν την επαγγελματική τους υπόσταση και οι οποίες διαφέρουν των από χόμπυ μπλόγκερς θέσεων.
Μείζον θέμα αλλαχού αν θα αποκαλύψει ή όχι ο εκδότης-δημοσιογράφος-μπλόγκερ Τσαγκαρουσιάνος το δημοσιογραφικό όνομα του δημοσιογράφου-μπλόγκερ (πνευματικά) Πιτσιρίκου τώρα που δεν μπορεί πια να τον χρησιμοποιήσει σαν... 
«Τις περσόνες που με ενδιαφέρουν φρόντισα να τις μάθω. Αμέσως τοποθέτησα τα λόγια τους στο σωστό ράφι
όπως έγραφε τον Απρίλη του 2008 αποκρύπτοντας την αληθινή ιδιότητα του "μπλόγκερ", ενώ τους υπόλοιπους μπλογκερς τους αποκαλούσε "η χούντα των ασήμαντων", "ανώνυμους" και λοιπά...κοσμητικά σαν αυτά με τα οποία στολίζει τώρα τον πρώην συνεργάτη του...




«τέκνον ἐμόν, ποῖόν σε ἔπος φύγεν ἕρκος ὀδόντων. οὐ γὰρ δὴ τοῦτον μὲν ἐβούλευσας νόον αὐτή "
.

Πέμπτη, 25 Νοεμβρίου 2010

Ο Ελλην διαιτητής- μια πρόταση

.
Γνωστή η φράση της πόρνης :
"Κομμάτι σου είμαι κοινωνία, γι' αυτό σου μοιάζω"


και απόλυτα συμβατή με το θεάρεστο έργο του κυρίου με τα μαύρα στην φωτογραφία. Κλασσική διαιτητική πουτανιά : δεν αποβάλλει τον Νουντού για εκτός φάσης κτύπημα στον Γκαρσία μπροστά στα μάτια του, αλλά απλά μοιράζει τις κίτρινες για το επικίνδυνο παίξιμό του και την αντίδραση του Γκαρσία πάνω στην φάση. Δημιουργείτα η αίσθηση  ότι δεν πρόκειται να βγάλει με τίποτε κόκκινη κάρτα. Σωστή αλλά...κατά το ήμισυ. Στην επόμενη φάση αποβάλλει τον Ιβιτς με (σωστή) δεύτερη κίτρινη.
Το έργο...εξετελέσθη, το παιχνίδι κρίνεται οριστικά υπέρ του Ολυμπιακού, κόντρα στην ροή του αγώνα. Οι άλλες φάσεις είναι ποδοσφαιρικής ανάλυσης και αποπροσανατολιστικές, ήταν, δεν ήταν πέναλτυ.
 Από τις κάρτες κρίνεται η πρόθεση του διαιτητή και από την εφαρμογή των κανονισμών.
Ο Παμπορίδης εκτός από "τυφλός" στου Καραϊσκάκη ήταν και...κουφός !! Διότι μόνο αυτός δεν άκουσε τα εμετικά συνθήματα για την Μακεδονία τα οποία επέβαλαν ολιγόλεπτη προειδοποιητική διακοπή του αγώνα, αν όχι οριστική. Αλλά το να αναζητάς τέτοιες ευαισθησίες από ( ΜΑΚΕΔΟΝΑ την καταγωγή ) τέτοιο διαιτητή είναι αντίστοιχο της...καλλιγραφίας από της μυλωνούς τον κώλο.
Φυσικά ο Παμπορίδης δεν είναι ο μόνος. Τέτοιους διαιτητές δημιουργεί το σύστημα, το νταβαντζηλίκι των ξεφτυλισμένων οπαδοθηρικών αθλητικογράφων που διαμορφώνουν την κοινή γνώμη. Διότι που να κάθεται ο άλλος να ψάχνει ποιός έχει δίκιο, ακούει την γνώμη του "καθηγητή" ( μη χέσω) διαιτησίας ο οποίος τα βλέπει πράσινα ο ένας στο ένα κανάλι και κόκκινα ο άλλος στο άλλο. Εκεί ο ... καθηγητής δεν  "βλέπει" π.χ. το ...κεφαλοκλείδωμα του Σαριέγκι στον Βεϊρίνια αλλά εστιάζει στα πόδια "βλέπετε δεν υπάρχει επαφή, δεν υπάρχει πέναλτυ", φυσικά και ο δημοσιογράφος "βλέπει" κι' αυτός "σωστά αποφάσισε ο διαιτητής"... Στην επόμενη φάση που ο αμυντικός βάζει τρικλοποδιά στον επιθετικό, ο "καθηγητής" δεν εστιάζει χαμηλά, αλλά αποφαίνεται ότι υπάρχει επαφή του χεριού του αμυντικού στην πλάτη του επιθετικού πλην όμως δεν μπορεί να εκτιμήσει αν είναι τόσο δυνατή ώστε να προκαλέσει τη πτώση του επιθετικού. "Ας εμπιστευθούμε την κρίση του διαιτητή, άλλωστε ήταν κοντά  στην φάση και έχει καλύτερη αντίληψη από μας", πετάγεται ο δημοσιογράφος να τον βγάλει από την δύσκολη θέση. Μόνο στο μεταξύ τους ντέρμπυ διαφωνούν, σε όλα τα άλλα η γραμμή είναι κοινή και δουλεμένη με σκυλοκούραδο όπως τα δέρματα των ζώων.
Είχα γνωρίσει κάποτε, διαιτητές που διατελέσαν πρόεδροι της ένωσης τους, τιμημένοι με την "χρυσή σφυρίκτρα" και ΑΕΚτζήδικων αισθημάτων, αμφότεροι. Οταν όμως συζητάγαμε για σφυρίγματα πρασινοκοκκίνιζαν αμέσως. Ισως να οφειλόταν στην οικονομική ευμάρεια και των δύο, αντίθετα με την οικονομική κατάσταση γνωστού Πειραιώτη διαιτητή, φανατικού ολυμπιακού, πλην όμως ακριβοδίκαιου διαιτητή- ίσως ο καλύτερος των τελευταίων 40 χρόνων. Δεν έγινε ποτέ διεθνής και όταν τον στείλανε στην σύνταξη συνέχισε να διαιτητεύει σε άλλα αθλήματα που δεν τον έπιανε το όριο ηλικίας. Ο άνθρωπος είχε το μεράκι της διαιτησίας και όχι της επαγγελματοοικονομικής καριέρας, δεν "έπαιρνε" από λόγια, χάλαγε την πιάτσα.
Το μυστικό στους διαιτητές είναι να γίνουνε διεθνείς, FIFA το λένε τώρα (κάποτε οι Ελληνες δεν μπορούσαν να προφέρουν το φι και το αντικαθιστούσαν με πι ή βήτα γι' αυτό και στα λατινικά το ελληνικό φι αποδίδεται με "ph" και όχι "f", άρα διαβάζεται και βίβα ή πίπα, διαλιέχτε !!) Είναι πολλά τα λεφτά, Αρη... πραγματικά πολλά και η προώθηση εξαρτάται από τους θεματοφύλακες της ποδοσφαιρικής εξουσίας. Δεν έχει τόσο σημασία τι βλέπει και τι δεν βλέπει ο διαιτητής. Οι καλοί όπως ο Βασσάρας θα σφυρίξουν πολλά ευρωπαϊκά παιχνίδια, θα πάνε και σε καμμιά μεγάλη διοργάνωση. Οι κακοί - όπως σχεδόν όλοι οι άλλοι - θα σφυρίξουν δυο-τρία παιχνίδια στην Ευρώπη μέχρι να τους πάρουνε χαμπάρι και να τους ξεγράψουν, εκεί βαστάνε κάποια προσχήματα που οι δικοί μας, μπον πουρ λ' οριάν που λένε οι Γάλλοι, τα έχουν ξεχάσει στην προσπάθειά τους να φανουν παναθηναϊκοολυμπιακότεροι του βάζελου και του γάβρου. Μετά επανέρχονται στα καθ' ημάς αλλά με τις τοπ αμοιβές που συνάδουν στον τίτλο τους.

Μερικές φορές δεν είναι κακό να αλλάζεις ρότα, όταν δεν σε παίρνει. Οι αμοιβές των διαιτητών έχουν  διαμορφωθεί σε πολύ υψηλά επίπεδα στην Σούπερ (!) Λίγκα με το σκεπτικό να μην χρηματίζονται οι διαιτητές όπως γινόταν μέχρι την δεκαετία του 60. Τελικά όμως λειτούργησε ανάποδα αφού από αμοιβή της πείνας έφτασε η διαιτησία σε πέντε παιχνίδια να αμοίβεται με τον ετήσιο μισθό ενός υπαλλήλου. Δεδομένου δε ότι ο διαιτητής έχει περάσει δια πυρός και σιδήρου από τα ματς των χαμηλών κατηγοριών με τις χαμηλές απολαβές, το κίνητρο για ανέλιξη εξαφανίζει κάθε ηθικό δισταγμό αφού μέχρι τα σαράντα του μπορεί να "φιαχτεί" για μια ζωή. Οπότε δεν ακούει ούτε της βρισιές για την ιδιαίτερη πατρίδα του, όπως ο Παμπορίδης. Ενα πέναλτυ ή μια κόκκινη κάρτα σε βάρος Ολυμπιακού ή Παναθηναϊκού μπορεί να αποβεί μοιραία για την σταδιοδρομία του, την αποφεύγει όπως ο διάολος το λιβάνι, πρέπει να ζει στην παραμορφωμένη πραγματικότητα που του επιβάλλει το σύστημα. Ισως ο μετριασμός των αμοιβών τους στα πλαίσια της σημερινής οικονομικής δυσπραγίας να λειτουργούσε σαν καθαρκτικό στο έργο τους. Στο κάτω-κάτω καθένας πρέπει να αμοίβεται ανάλογα με την ποιότητα του έργου που παράγει.

Αλλος ένας...Φίφας, ο Σπάθας. Πέρισυ διεγράφη...οριστικώς, φέτος επανήλθε μετά βαΐων και κλάδων. Το διαιτητικό έγκλημά του σκοπόν είχε να διαφυλάξει την πρασινοκόκκινη κυριαρχία,  άρα σε δεύτερη σκέψη ... παραγράφτηκε...

Σάββατο, 20 Νοεμβρίου 2010

Μετά τον εορτασμόν, τι ;

Οταν στερεύουν τα λόγια...



Το μικρό εύρος ημερών μεταξύ των εορτών της 28ης Οκτωβρίου και της 17ης Νοεμβρίου, εκτός από το περιβόητο ερώτημα που προκύπτει από την ηχητική διαφορά των μηνών - γιατί ο Οκτωβριος να μην έχει "μι", μούλος είναι ;- ανυψώνει το πατριωτικό ηθικό του λαού μας, κυρίως με τα τραγούδια που έχει καθιερωθεί να παίζονται κατά κόρον τις μέρες αυτές. Πρόκειται για την ιταλική μελωδία σε στίχους Γιώργου Οικονομίδη, "κορόϊδο Μουσσολίνι" για την 28ην και τον "δρόμο" του Μάνου Λοΐζου σε στίχους Κωστούλας Μητροπούλου για την 17ην.
Και ο μεν μακαρίτης Οικονομίδης "ενώνει" τις δυό γιορτές μια που υπήρξε και οπαδός της χούντας και στιχουργός του "εθνικού" της ύμνου, αναφερομένου στο "δημοψήφισμα" περί "εγκρίσεως από τον λαόν" του χουντικού συντάγματος :

Ναι στο σύνταγμα, πιστεύω μας να γίνει
Ναι στο σύνταγμα, για ομόνοια και ειρήνη
κ.λ.π. ,κ.λ.π.

η δε μακαρίτισσα Μητροπούλου μάλλον αποτύπωσε υπέροχα σε στίχους μια ενέργεια νεαρών στα πρώτα χρόνια της χούντας που έγινε στο χωριό καταγωγής της.
Δεν ήταν πράξη αντίστασης γιατί κανένας από τους μετέχοντες δεν ανήκε σε κάποια οργάνωση ώστε να "καταγραφεί", ήταν απλά μια πράξη διαμαρτυρίας και αποκατάστασης ενός είδους αισθητικής. Σβήστηκαν τα ονόματα των οδών που είχαν δικτατορικό παρελθόν, "οδός Μεταξά", "οδός Εθνικής Επαναστάσεως" κ.λ.π., βάφτηκαν μερικά κόκκινα σφυροδρέπανα σε τοίχους -και στον τοίχο του Σταθμού Χωροφυλακής - για αντίδραση, και γράφτηκε  η λέξη ελευθερία σε κάμποσους άλλους. Ενας από αυτούς τους άλλους τοίχους βρισκότανε στον δρόμο που ένωνε το σπίτι της Κωστούλας με την πλατεία του χωριού, άρα θα ήταν απίθανο να μην έβλεπε την λέξη ελευθερία κάτω από την επιγραφή του οινοζυθοπαντοπωλείου που είχε ξεμείνει στον τελευταίο από τους τέσσερις τοίχους του κάποτε καταστήματος. Οι άλλοι τρεις είχαν καταρρεύσει από παλιά, πριν την έλευση των συνταγματαρχών, ίσως από την ιταλική κατοχή του χωριού. Μετά από λίγους μήνες καρέρρευσε κι' αυτός και αντικαταστάθηκε από μια μάντρα που κάλυψε πλέον όλο το οικόπεδο. Σήμερα έχει κτισθεί ένα σπίτι στην ίδια θέση.
Οι -τότε- νεαροί, αυτοί που "ύστερα είπαν πως την έγραψαν παιδιά", εξηντάρηδες σήμερα μάλλον δεν  έμαθαν ποτέ τους ποιό ήταν το σπίτι της Κωστούλας, εξ άλλου τότε δεν ήταν ευρέως γνωστή και όταν έγινε δεν ερχόταν πολύ συχνά στο χωριό. Εξηντάρηδες σήμερα, παρουσιάζουν πελώριες διαφορές μεταξύ τους στα κιλά , από πολύ αδύνατος έως πολύ χοντρός και στις πολιτικές πεποιθήσεις εξαιρουμένων των άκρων, δεξιών και αριστερών, απόδειξη πως η τότε συνεργασία τους ήταν ευκαιριακή, όπως συμβαίνει ακόμα και σήμερα με τις συνιστώσες, δεξιές και αριστερές του Σύριζα.

Κάπως έτσι γράφεται η ιστορία πριν την "εξευγενίσουν" η πατίνα του χρόνου και οι "ενημερωμένοι" δημοσιογράφοι. Αυτό το τελευταίο είδος συνηθίζει και να μπλογκάρει ανωνύμως ή μάλλον ψευδωνύμως ώστε να επιτείνει το θεάρεστον έργον του και με τον μανδύα της "ανεξάρτητης" φωνής με την οποία γράφει το απόγευμα από το σπίτι του, τόσο ... διαφορετική από την πρωϊνή "εξηρτημένη", επαγγελματική με την οποίαν γράφει στο γραφείο του.
Μόνο που δεν μπορεί να εξηγήσει γατί έχει τους ίδιους σχολιαστές και στα δυο του μπλογκ...
Ευτυχώς η 25 Μαρτίου αργεί ακόμα, όταν δεν έχουμε εορτασμούς ή εκλογές που είναι πιασσάρικα θέματα, αραίωνει η κίνηση στα μπλογκ τους...



Ο "δρόμος" όπως φαίνεται σήμερα μετά τις δημοσιογραφικές παρεμβάσεις...

Τετάρτη, 17 Νοεμβρίου 2010

Η Δικαίωση

Οι Πολωνοί ξανάρχονται !!

Αλλαξε ο Μανωλιός (στα δεξιά...) ...
 κι' έβαλε τα ρούχα του ...αλλιώς (πάλι...δεξιά) ...

 Η πλήρης δικαίωση της στήλης

Προπονητής στον Παναθηναϊκό ;;
Το ...vivere pericolosamente !!
 (ιταλικά στο κείμενο : κρυμμένος πίσω απ' τα σαγόνια )


Sic transit gloria mundi
(λατινικά στο κείμενο : ούτω παρέρχεται η εγκόσμιος δόξα)

 
Νάσαι καλά Νικολάκη  γελάσαμε αρκετά!


Νιόπλας :
"Δεν είναι δυνατόν τον Αύγουστο να ανακυρήσσομαι ο καλύτερος προπονητής και τον Σεπτέμβριο να ακυρώνομαι"

Σωστόόόόόόόόόό !!!

Τον Νοέμβριο όμως ;;;

 

Δευτέρα, 15 Νοεμβρίου 2010

Αποχή

 άλλο απόχη και άλλο αποχή

από τα λεξικά :
αποχή = υπώρεια, το κάτω μέρος του όρους, αλλιώς πρόποδες


Στη γλώσσα των ψαράδων αποχή λέγεται ο "τόπος" (δηλαδή μέρος που κρατάει καλό ψάρι) σε βαθιά, "κρεμαστά" νερά, πάει να πει εκεί που τα νερά βαθαίνουνε απότομα. Είναι μέρη που βαστάνε καλά ψάρια (ροφούς, στείρες, συναγρίδες) εκ κατασκευής, μια που το κυνήγι των μικρών ψαριών από τα μεγάλα γίνεται από κάτω προς τα πάνω και μια τέτοια μορφολογία βυθού τα ευνοεί.

Προφανώς η λέξη προέρχεται από το ρήμα αποχέω και παραλληλίζει την κατακόρυφη πλευρά του υποθαλάσσιου όρους με την εικόνα της ροής του υλικού  μιας λεκάνης όταν είναι γερτή..

Για να βρει κάποιος μια αποχή δεν του φτάνει ο χάρτης, πρέπει να ξέρει να ενώνει τα σημάδια της στεριάς ώστε να έρθει "απούντο" στον τόπο, λίγα μέτρα πιο πέρα δεν τσιμπάει τίποτε, ειδικά αν ο βυθός είναι λασπώδης. Σήμερα βέβαια με τα τζι-πι-ες τα πράγματα γίνονται πιο απλά, τεχνίτες του ψαρέματος και φλόροι των φουσκωτών αναμίχθηκαν σε μια σύγχρονη θαλασσινή αηδία.


Ο συνηθέστερος τρόπος ψαρέματος μιας αποχής είναι η πετονιά και ο...δυναμίτης. Η μορφολογία του εδάφους αποκλείει τα δίκτυα και τα παραγάδια, τα ρέματα πιθανότατα θα τα σκαλώσουν  στην πλαγιά της αποχής. Ο δυναμίτης ακούγεται βάρβαρος αλλά κάνει λιγότερη ζημιά από τις τράτες και κυρίως την βιομηχανική ρύπανση των θαλασσών. Απόδειξη ο νεκρός από τα χημικά σήμερα κόλπος της Ελευσίνας, ενώ τα μέρη που παραδοσιακά καιγότουσαν και καίγονται ακόμη από τις μίνες, όπως τα γλαρονήσια, εξακολουθούν να κρατάνε ψάρι.



 από τα λεξικά

Αποχή = η πράξις του απέχειν, απόστασις, εγκράτεια

Θεωρία των Στωικών σύμφωνα με την οποίαν η αποχή από τας απολαύσεις βοηθά την διατήρησιν της ψυχικής ηρεμίας.



από τα λεξικά

Νομικά , αποχή = απόδειξις εξόφλησης χρέους



από τα λεξικά πάλι

Πολιτικά, αποχή = η μη συμμετοχή στις εκλογές.



 ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Ο σοφός ελληνικός λαός με το νέο ρεκόρ αποχής από τις εκλογές, εξόφλησε το χρέος του, διατήρησε την ψυχικήν του γαλήνη και πήγε για ψάρεμα, όλα αυτά με μία μόνο λέξη !!!


Τρίτη, 9 Νοεμβρίου 2010

Σάββατο 6 Νοεμβρίου

Μερικές φορές  είναι σαν να κολλάει ο χρόνος...Ξενύχτησε ψάχνοντας με αγωνία κάποιο ανέβασμα στο γιουτιούμπ μια που δεν είχε δορυφορική σύνδεση. Οι περισσότεροι στον ύπνο τους έψαχναν ποιόν υποψήφιο θα ψήφιζαν στις εκλογές της Κυριακής, "κρίσιμες" όπως πάντοτε τα τελευταία χρόνια, τόσο κρίσιμες ώστε διεθνή γεγονότα να περνούν απαρατήρητα στα καθ' ημάς και δεν μιλάω μόνο για  την υποβάθμιση της όπερας...

Την γνώρισε ένα χρόνο πριν την είσοδό της στα "δέκα θηλυκά που άλλαξαν τον ρου της Ιστορίας". Ηταν ελαφρώς τραυματική εμπειρία, μια που ο θρίαμβος της του στερούσε μια "δικαίωση", αλλά μετά το πρώτο σοκ της νίκης της, η ψύχραιμη ματιά του έβαλε κάποια πράγματα στη θέση τους. Ηταν ψηλή- η πιο ψηλή που είχε δει ποτέ- εκπληκτική χορεύτρια πριν τον αγώνα, παρακολουθούσε από μακριά τον αντίπαλο και τον τσάκιζε την κατάλληλη στιγμή. Ο μόνιμος καβαλιέρος της, ένας μικρόσωμος συμπαθητικός σαρανταπεντάρης, πήγαινε πάντα με τα νερά της, ήταν φανερό πως δεν είχε απολύτως καμία διάθεση να δοκιμάσει κάτι διαφορετικό και κυρίως να δοκιμάσει άλλη ντάμα. Ηταν φανερό πως η καριέρα του θα τελείωνε μαζί με την δική της, τότε είχαν την δέκατη τέταρτη επιτυχία τους στις δεκατέσσερις προσπάθειες, τώρα μετά το δεκαεννιά στις δεκαεννιά, θα είχαν την εικοστή ευκαιρία.

GIO  PONTI

Ο δικός του δεν είχε τέτοιες βλέψεις. Είχε γνωρίσει την ήττα από τα μικράτα του αλλά είχε αποκτήσει ένα υπέροχο τρόπο να αγωνίζεται, πάντοτε μέσα στα όρια του εφικτού, δίνοντας με οικονομία ότι χρειαζόταν για την νίκη, μερικές φορές όμως δεν ήταν αρκετό. Ο δικός του τρόπος τρεξόματος είχε κάτι το παράξενο, όταν επιτάχυνε, έδινε την εντύπωση πως υποχωρεί ενώ την ίδια στιγμή η ταχύτητά του μεγάλωνε. Ηταν έναςπολύ αποτελεσματικός τρόπος τρεξίματος, ξεγελούσε εύκολα τον αντίπαλο. Στην "γνωριμία" του με την εν λόγω κυρία είχε κάνει το καλύτερο που μπορούσε και που θα ήταν αρκετό για όλους, όμως οχι για μια κυρία που  επρόκειτο να εισέλθει στο κλαμπ των "δέκα θηλυκών που άλλαξαν τον ρου της Ιστορίας".


 ZENYATTA  and  MIKE  SMITH
 
Το Ζενυάτα ( Zenyatta) πιθανότατα συγγενεύει με το ζενίθ,  μιά που zenyatta mondata στα σανσκριτικά είναι η κορυφή του κόσμου και ίσως ήταν προφητικό για την φοράδα που έφτασε τις δεκαεννιά νίκες στις δεκαεννιά συμμετοχές έχοντας κατακτήσει τα πάντα στις κούρσες της Αμερικής. Ακόμα και στον χώρο της μουσικής, το  άλμπουμ των Police, "Zenyatta Mondata" , έγινε κάποτε  το Νο1 σε Αγγλία και Αυστραλία, ίσως το έχει το όνομα. Μετά την νίκη της στο Μπρήντερ'ς Καπ για φοράδες δοκίμασε  τη επόμενη χρονιά στο "Κλάσσικ" τρέχοντας κόντρα στα αρσενικά. Εκεί αντιμετώπισε τον Τζίο Πόντι και έγινε η πρώτη φοράδα στην ιστορία που το κατέκτησε, σε συνθετικό στίβο που ευνοούσε αυτήν και όχι τον Τζίο.  Φέτος θα δοκίμαζε να γίνει το πρώτο άλογο που θα κέρδιζε για δεύτερη φορά το "Κλάσσικ". Θα αγωνιζότανε σε τερφ στίβο ενώ ο Τζίο, έχοντας κι' αυτός ένα χρόνο παραπάνω στις πλάτες του, προτίμησε να τρέξει στο αγαπημένο του γκαζόν, στο μίλι, ακολουθώντας το πεπρωμένο του που τον έστελνε να αντιμετωπίσει την εξαιρετικά φορμαρισμένη Ευρωπαία τσάμπιον με το όνομα Γκολντικόβα. 

 GOLDIKOVA

Ο Τζίο Πόντι, ακολουθώντας ίσως μια παράδοση που ο ίδιος δημιούργησε, τερμάτισε δεύτερος επιτρέποντας στην Γκολντικόβα να έχει την τρίτη της επιτυχία σε κούρσα του Μπρήντερς Καπ, γεγονός πρωτοφανές έστω και άν καμία δεν ήταν στο "Κλάσσικ". Η ατυχία της ήταν ότι το ίδιο θα μπορούσε να πετύχει και η Ζενυάττα με το δεύτερο "Κλάσσικ¨" των πέντε εκατομμυρίων δολλαρίων και επειδή ήταν περίπου σίγουρο, κανείς δεν συγκινήθηκε ιδιαίτερα από το κατόρθωμά της εγκαίρως !.

Κάποια στιγμή επιτέλους το βίντεο με την ιπποδρομία ανέβηκε. Ως συνήθως, όταν έτρεχε η Ζενυάττα όλοι ασχολούνταν με αυτήν που ακολουθούσε τελευταία και όχι με τα άλογα που προπορεύονταν όπως γίνεται στις υπόλοιπες κούρσες :



Τα δάκρυα του Μάϊκ Σμιθ μετά την κούρσα και η ομολογία του ότι ένα δικό του λάθος στέρησε από την φοράδα του το αήττητο με μια διαφορά μικρότερη από ένα κεφάλι, ίσως ήταν  για το τέλος της δικής του καρριέρας. λογικό θα ήταν να ήθελε να τελειώσει με νίκη. Για την Ζενυάττα όμως αυτό δεν ήταν ήττα αλλά η καλύτερη απόδειξη πως ήταν το καλύτερο άλογο που πέρασε μέχρι τώρα από τους στίβους κι΄ας έχασε στην εικοστή και τελευταία συμμετοχή της καρριέρας της. Το άλογο που δημιούργησε ατελείωτα φαν κλαμπ και που προκαλούσε φρενίτιδα ενθουσιασμού με το ανεπανάληπτο φίνις της ή που σκορπούσε απλόχερα θέαμα στην προ της κούρσας επίδειξη χορεύοντας στον δικό της ρυθμό πέρασε στην Ιστορία με τον καλύτερο τρόπο, έχοντας και την εμπειρία της ήττας σαν επιβεβαίωση της ανωτερότηττάς της. Την ευχαριστούμε για όσα προσέφερε κυρίως εκτός στίβου.
Ενα από τα μεγάλα επιτεύγματά της ήταν η διάψευση του περιβόητου αμερικάνικου ρητού "ο πρώτος είναι όλα και ο δεύτερος τίποτε", μια λάθος νοοτροπία αλλά με "πρακτικές" εφαρμογές. Μετά από αυτή την κούρσα όμως, όλοι ήταν με τον δεύτερο και αυτή η αλλαγή στον τρόπο που σκέφτονται οι Αμερικάνοι είναι το σπουδαιότερο πράγμα που πέτυχε η Ζενυάττα και ίσως κάνει τον κόσμο μας καλύτερο.
Από τις δημοτικές και "αυτοδιοίκητες" εκλογές δεν περίμενε τίποτε...

Κυριακή, 7 Νοεμβρίου 2010

Ο Χαβάς και οι εκλογές

Πασίγνωστη η φράση "κι' εκείνος τον χαβά του" και πολύ επίκαιρη λόγω των σημερινών εκλογών. Η  τούρκικη λέξη χαβάς αναφέρεται σε αεράκι- ίσως έχετε ακούσει την τουρκ-χαβά-γιολαρί, δηλαδή την τούρκικη αεροπορική εταιρία, αλλά και τον μελωδικό σκοπό και στην φράση μάλλον αυτό εννοείται κατ' αντιστοιχία με την άλλη φράση "σφυρίζει αδιάφορα"

Μπρατσέρα μου έλα γιαλό, πούχω δυό λόγια να σου πω...




Απ' όλους τους χαβάδες, μακράν ο πιο αγαπημένος μου είναι ο Λέρικος χαβάς του καραβοκύρη Μιχάλη Προύζου, τραγούδι μισεμού, γνωστότατο σαν "Η Μπρατσέρα".

Εκτός όμως από την πολύ γλυκειά μελωδία, εντύπωση προκαλει η απλότητα, η καθαρότητα και η αμεσότητα των στίχων. Η οποία μεγαλώνει όταν μάθει κανείς ότι στις αρχικές δύο στροφές τα περισσότερα δίστιχα τα πρόσθεσαν απλοί ανώνυμοι κάτοικοι των νησιών, της Λέρου και της Αμοργού που θεωρούνται και οι δυό "πατρίδες" του.
Ετσι λέγεται πως ξεκίνησε :

Πότε θα κάνουμε πανιά
να κάτσω στο τιμόνι
να δω της Λέρος τα βουνά
να μου διαβούν οι πόνοι

Αχ! πάει ο Προύζος να φουντάρει
κι ο καιρός να σι(γ)ουντάρει

και στη συνέχεια

(ν) Ω! Παναγιά μου Λεριανή
που ’σαι πάνω στο κάστρο
βοήθησέ με το φτωχό
και θα σου φέρω άρτο.
 
Άιντε ξένος είμαι, ποιος με πιάνει
σαν με πάρει το ποτάμι.

Αυτή η συνέχεια ίσως θεωρήθηκε πολύ προσωπική και σιγά-σιγά χάθηκε από τις εκτελέσεις, Αντίθετα προστέθηκαν πολλά δίστιχα ώστε να έχουμε πολλές παραλλαγές του τραγουδιού. Η πιο συνηθισμένη μορφή είναι αυτή :






Πότε θ' ανοίξουμε πανιά να κάτσω στο τιμόνι,
Να δω της Λέρος τα βουνά να μου διαβούν οι πόνοι.

Α, μπρατσέρα μου έλα γιαλό,
Που 'χω δυό λόγια να σου πω

Πάψε βοριά μου να φυσάς, τα κύματα ν' αφρίζεις,
Και τη μπρατσέρα που 'ρχεται να μην τη φοβερίζεις

Α, πάει ο Προύτζος να φουντάρει
Κι ο καιρός δε σιγοντάρει

Ξημέρωσε , Ανατολή, μπουνάτσα να σκορπίσεις
Και την μπρατσέρα που 'ρχεται να την καλωσορίσεις.

Α, πάει Προύτζον να ορτσάρει
Και του σπάζει το κοντάρι.

Φουρτουνιασμένη θάλασσα ησύχασε λιγάκι,
Για να 'μπει στο λιμάνι του το κάθε καραβάκι.

Α, μπρατσέρα μου έλα γιαλό,
Που 'χω δυο λόγια να σου πω

Φύσα Βοριά απ' τ΄ανοικτά, Νοτιά από το Αλγέρι
να φέρεις τα ξενάκια μας, να κάνουν καλοκαίρι

Αυτό το τελευταίο δίστιχο είναι ότι θα ζήταγα από τους νικητές των σημερινών εκλογών

Τρίτη, 2 Νοεμβρίου 2010

Εκλογοβλακεία και εκλογοποίηση


Οι εκλογές ήταν πάντοτε ένα αδιάφορο γεγονός για μένα μια που έχω συνειδητοποιήσει από καιρό ότι μονίμως "κρίσιμες" είναι και μονίμως κανένα πρόβλημα δεν λύνουν. Μόνο μια ανακύκλωση δονκιχωτικών -στην καλύτερη περίπτωση- προσώπων παρουσιάζουν τα οποία εμφανίζονται με νέες "ιδέες", νέο "λουκ", νέο προφίλ αναβαθμισμένα μέσα  στη λήθη των πεπραγμένων τους. Υπάρχουν και χειρότερα όπως ο νεοεμφανιζόμενος στη περιφέρεια Ευρυτανίας υιός της Ντόρας, βαπτισθείς όμως υπό των εσωκομματικών της αντιπάλων, υιός του εκλιπόντος Μπακογιάννη και άρα άξιος της υποστήριξης τους στην διεκδίκηση των κληρονομικών (sic) δικαιωμάτων του...

ΓΙΑ ΛΟΓΟΥΣ  ΑΙΣΘΗΤΙΚΗΣ  ΚΑΙ ΟΧΙ  ΜΟΝΟ, ΑΠΟΦΕΥΓΟΥΜΕ ΤΗΝ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΩΝ ΥΠΟΨΗΦΙΩΝ  ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΤΩΝ "ΠΡΟΕΔΡΩΝ"


ΑΝΤ' ΑΥΤΩΝ ΚΑΙ ΚΑΤ΄ΑΝΤΙΣΤΟΙΧΙΑΝ, ΑΝΑΛΟΓΟΙ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΟΙ "ΠΡΟΕΔΡΟΙ"

Στην Θεσσαλονίκη ο "αναβαπτισμένος"  (σε ποιά κολυμβήθρα άραγε) Μπουτάρης μετά την γελοιοποίηση των "θέσεών" του με την προσπάθεια να φιλήσει το χέρι του Ανθιμου, έφτασε στο σημείο να επισκεφθεί τον Α.Σ. ΠΑΟΚ. Φυσικά η απάντηση ήταν ένα μονολεκτικό, μεγαλοπρεπέστατο "ουστ", οι αθλητικοποιημένοι έχουν καλύτερη μνήμη από τους πολιτικοποιημένους. Οι τελευταίοι θεωρούν φυσιολογικά τα κόλπα με την μετοχή της εταιρίας του προ δωδεκαετίας ή την συμμετοχή του στην διοίκηση του μπασκετικού Αρη που έσκασε ένα μεγαλοπρεπέστατο κανόνι κάποιων δισεκατομμυρίων δραχμών. Ισως να λυπούνται μόνο που δεν μπόρεσαν να βρεθούν στη θέση του ώστε να αρτυθούν αντ' αυτού. Προβάλλουν δε τις οικωλογικές δραστηριότητες του αγνοώντας δήθεν το φοροαπαλλακτικόν του πράγματος...Η βλακεία μάλιστα των υποστηρικτών του φτάνει μέχρι του σημείου να θεωρούν αντίπαλό του τον...Ανθιμο, λες και αν κερδίσει τις εκλογές ο Μπουτάρης θα στενοχωρηθεί ή θα χάσει τη δύναμή του ο Ανθιμος.

Η ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΙ ΕΠΙΣΗΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΟΥ ΠΑΟ


ΑΝΤ΄ΑΥΤΟΥ...ΠΕΣ ΜΟΥ ΜΕ ΠΟΙΟΝ ΚΑΝΕΙΣ ΠΑΡΕΑ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΠΟΙΟΣ ΕΙΣΑΙ...

Είναι τόσο...κρίσιμες οι εκλογές που κανένας δεν ενδιαφέρθηκε να αποκτήσει η Αθήνα  σωστό δήμαρχο, κοίταξαν τις κομματικές τους ισορροπίες και άφησαν άνευ αντιπάλου τον Κακλαμάνη να λύσει τα προβλήματά της κόβωντας παράνομα δέντρα στο παρκάκι Κύπρου και Πατησίων και ψευδόμενος ότι δικαιώθηκε δικαστικώς...
Πολιτικοποίηση των εκλογών ζητούνε οι κομματικοποιημένοι για να μετρήσουν τα κουκιά τους και να μας προτείνουν την καλύτερη λύση για το οικονομικό πρόβλημα της χώρας που μόνο ο καθένας τους ξεχωριστά κατέχει. Βέβαια αδυνατούν να βρουν ποιός δημιούργησε αυτή την κατάσταση πλην των στρατευμένων δημοσιογράφων και μπλόγγερς που παρουσιάζουν την σοφτ εκδοχή πως  φταίει ΚΑΙ ο λαός. Μόλις αυτό γίνει ανεκτό θα περάσουν στο επόμενο βήμα, για όλα φταίει ο λαός και πάρτε νέα μέτρα στη μούρη. Αυτά τα κομματόσκυλα ερίζουν περί της χρησιμότητας ή μη του μνημονίου αλλά και θεωρούν τα κόμματά τους ικανά να λύσουν το πρόβλημα της οικονομικής κρίσης. Φυσικά αγνοούν το γεγονός ότι τα κόμματά τους δημιούργησαν την κρίση...
Με την ίδια λογική θα μπορούσαμε (αν ζούσε) να ζητήσουμε από τον ...Ιωαννίδη να μας βοηθήσει στην λύση του Κυπριακού...

Ας σοβαρευθούμε...
Μια αναδημοσιευση ενός εκλογικού τραγουδιού, ήδη μελοποιημένου :

Μία ονειροπολούσα κυρία διστάζει μπροστά στην κάλπη


Μεταφορά ψηφοδόχου στο Βελουχιστάν

Ενα πετάρισμα βλεφάρου, μία ψήφος,
ένας σταυρός χρυσαγκαλιάζει τον λαιμό
και μία κυρία μεσ' στο παραβάν διαλέγει
το ψηφοδέλτιο που της είναι αρεστό


Μια κεφαλή, στην κεφαλή ψηφοδελτίου
μ' ένα λογότυπο στο σήμα, κυκλικόν
μετά, ατέρμονη ροή των ονομάτων
υποψηφίων βουλευτών και υπουργών


Με το κραγιόν της θέλει σφόδρα να σταυρώσει
τον εκλεκτό της, από λίστα καρδιακή
αλλά φοβάται μην την ψήφο ακυρώσει
της γυναικός του υποψηφίου, προσταγή 


Αυτός ο φόβος ήταν μάλλον η αιτία
που τ' όνειρό της πάντοτ΄έμενε μισό
και της καρδιάς τον εκλεκτό, τον παντρεμένο
εις την συμβία του τον άφηνε πιστό !




Μια δεσποινίς ψηφίζουσα ηλεκτρονικώς εις Εσθονίαν
Οταν γίνει κυρία θα κρεμάσει χρυσό σταυρό στον λαιμό της
και φυσικά θα ψηφίζει με το κραγιόν της.