Στο καβούκι μου

Τα κείμενα της καθημερινότητας θα δημοσιεύονται στο εξής στον Βερνάρδο τον ερημίτη, στην διεύθυνση : http://gerimitiis.blogspot.gr/

Ποιήματα θα βρείτε στην ποιηματοποίηση

ενώ

Πεζά και διηγήματα στην διηγηματοποίηση

...

Τι δεν είναι και τι είναι το gpoint'sbreeze

Δεν είναι χώρος που προωθεί έμμεσα ή άμεσα διαφημίσεις.
Δεν είναι χώρος που θα σας προωθήσει σε άλλα μπλογκς πλην των άλλων του δημιουργού της.
Δεν είναι χώρος που θα σας υποχρεώσει ν' ακούσετε την μουσική που αρέσει στον δημιουργό του.

Είναι ένας χώρος που σέβεται την σκέψη και την ελληνική γλώσσα.
Είναι ένας χώρος που προσπαθεί να σέβεται τους επισκέπτες του και τον εαυτό του.



Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα άρθρα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα άρθρα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 2 Απριλίου 2013

Η μεγαλύτερη αντίφαση

 ...in the darkness of my night, in the brightness of my day...
 (Bob Dylan)


Η ευτυχία είναι στιγμές που συναντάς μια, δυό ίσως και τρεις φορές στη ζωή σου. Είναι μια συγκυρία από ευτυχείς συμπτώσεις σε κάθε τομέα της ζωής που σε κάνουν να αισθάνεσαι αυτάρκης, χωρίς στόχους, άβουλος και γαλήνιος ατενίζοντας το σύμπαν να συνομωτεί υπέρ σου. Θέλεις ν΄ακούσεις κάποιο τραγούδι και το παίζει ο σταθμός που ανοίγεις το ράδιο, πρέπει να τραβήξεις κουπί και σου πέφτουν τα κουπιά στη θάλασσα σαν να ήτανε το τελευταίο βάρος που σε βάσταγε προσγειωμένο κι αρχίζεις να πετάς...
Μη μου πείτε για έρωτες και τα σχετικά. Ο έρωτας είναι ένα κομμάτι της ευτυχισμένης στιγμής, ίσως το πιό σημαντικό, ας πούμε το τριάντα τοις εκατό, τίποτε παραπάνω, Απλά κάθε άνθρωπος έχει φτάσει σε κάποιο βαθμό ευτυχίας και νομίζει πως εκεί είναι το τέλος μέχρι να ανακαλύψει πως υπάρχει και περισσότερο...

Η στιγμή περνάει...στιγμιαία και μαζί της αρχίζει η δυστυχία της αναζήτησής της, μια δυστυχία συνειδητή που συγκρίνεται μόνο με την ασυνείδητη δυστυχία αυτού που δεν έχει γνωρίσει την ευτυχία.
Η δυστυχία έχει το πλεονέκτημα της διάρκειας απέναντι στην ευτυχία, είναι η μόνιμη κατάσταση και όχι η εξαίρεση, απαραίτητη όμως γιατί αυτή μας δίνει τα κίνητρα να την καταπολεμήσουμε κυνηγώντας την ευτυχία σ' έναν αγώνα εκ των προτέρων χαμένο όπου ο τελικός νικητής ο θάνατος είναι το αποκορύφωμα της δυστυχίας και τόσο κοντά στην ευτυχία αφού είναι η οριστική ήττα της δυστυχίας...

 ...πούχουν την λύπη της χαράς και την χαρά της λύπης...
gpoint

Τρίτη 26 Φεβρουαρίου 2013

Ο θάνατος της ποίησης

.

Ζούμε περίεργες εποχές, νομίζω. Θαρρώ πως πίσω από δέντρα κρυμμένοι ο Σεφέρης  ή και ο Ντύλαν βλέπουν δικούς τους στίχους μαύρους, προφητικούς έτοιμους να επιβεβαιωθούν, όχι για να τους δικαιώσουν, μα να τους αφανίσουν.Υποχωρεί η ποίηση σαν η απόγνωση θεριεύει.
Εχω την εντύπωση πως η κοινωνία μας, η κοινωνία της Ευρώπης, η κοινωνία όλου του κόσμου γερνάει. Γερνάει η νεολαία χωρίς ιδανικά, γερνάνε οι εργαζόμενοι απ' την αναδουλειά, γερνάν και οι γεροντότεροι από τα γηρατειά.
Γερνάει ίσως κι η γη μας από τα φυτοφάρμακα.
Και μόνο η θάλασσα, τι έχει το θήτα του θεού και του θανάτου που δεν την ξεγελάς εύκολα, απόμεινε και στο ακροθαλάσσι μια θεσούλα για τον απόμαχο ψαρά, που η ραδιενέργεια δεν την πιάνει.

Λείπει τόσο πολύ ο πόλεμος- πάνε εβδομήντα χρόνια πια από τον τελευταίο, τον μεγάλο- μας τσάκισε στο κτύπημα η ειρήνη και το σκοτωμένο αίμα που δεν βρήκε ανοικτή πληγή να βγει. Γιατί η ειρήνη έφερε ετούτον τον οικονομικό τον πόλεμο που τσάκισε τις ψυχές ολονών μας.
 Δεν βρήκε πτώματα κι ερείπια να επενδύσει το κεφάλαιο κι επένδυσε στις ψυχές και τα κορμιά των ανθρώπων τώρα που δεν σκοτώνονται.
Μάχονται κυβέρνηση κι αντιπολίτευση, τα μάτια του άλλου ποιός θα βγάλει κι οι τράπεζες μας πίνουν το μεδούλι.
Στην Ιταλία το μυαλό μου, θάρθει μετά και της Ελλάδας η σειρά.
Ποιά τράπεζα να ψηφίσω και ποιά να μαυρίσω ;
Αυτή που της χρωστώ και μου τα παίρνει ή αυτή που μου χρωστά και δεν μου δίνει ; Βλέπεις συγχωνευτήκανε και μείνανε πιο λίγες, τώρα που δεν χρειάζεται πολλές να ξεγελάν  τον κόσμο, φροντίζουν αλλοι για αυτό. Αυτές φροντίζουν άλλα, τσιπάκι υποδόρειο θέλουν να σου περάσουν και τα λεφτά σου όλα εκεί νάναι αποθηκευμένα και μ' ενα πιν, μ' ένα ντιλίτ να σε χοροπηδάνε.
Και δώστου σε ζαλίζουνε με νόμους και με άρθρα που πρόβλημα δεν λύνουνε, μόνο θολούρα φέρνουν και αντιστάσεις κάμπτουνε χειρότερα από χρεία.
Τι είναι προτιμότερο να δόσουμε ; τους Ελληνες ή την Ελλάδα ;

Πάντα  ως τώρα οι ποιητές τον κόσμο οδηγούσαν. Απ' τον σοφό τον Ομηρο, τον παιχνιδιάρη Βιάσα δίναν ντορό στο πόπολο, του χάραζαν πορεία  μεσα στις μάχες που έψελναν, αιώνες σαν κυλούσαν.
Με ποιητές αντρώθηκε και μένα η γενιά μου παλιούς και νέους που έδιναν απλόχερα τα φώτα και το όραμα. Δεν είχαμε όμως πόλεμο να τα εμπεδώσουμε και ξεχαστήκαμε ράθυμοι στην ειρήνη. Ξεχάσαμε και να διδάξουμε ποιήματα στα παιδιά μας, τους μάθαμε πλαίηστέισιον και φέισμπουκ.

Α, ο καιρός των ποιητών παρήλθε και παρήλθε, τόπος δεν έμεινε γι αυτούς, φοβάμαι ανεπιστρεπτί

Σάββατο 9 Φεβρουαρίου 2013

Ασπρα καράβια τα όνειρά μας


Μου αρέσει το γράψιμο του Ηλία Πετρόπουλου, έχει κάτι το μαθηματικό που δεν το βρίσκω σε άλλους. Ο Πετρόπουλος χρησιμοποιεί πολλές φορές αξιώματα, δηλαδή φράσεις που δεν αποδεικνύεται η αλήθεια τους αλλά είναι προφανής, π.χ. "το αλάθητο έχουν μόνο ο Πάπας και οι κομμουνιστές". Βέβαια υπάρχει μια μικρή διαφορά στα δυο αλάθητα, του Πάπα είναι άμεσο και διαμορφώνει την αλήθεια, ενώ των κομμουνιστών μπορεί να περιμένει στην ναφθαλίνη μέχρι να ωριμάσουν οι συνθήκες. Και εγώ, όταν με πιάνει το κομμουνιστικό μου, λέω "Θα βρέξει" και περιμένω, ώρες, μέρες, μήνες ώσπου να δικαιωθώ τελικά...
Αντίθετα ο Πάπας συμβουλεύεται την μετεωρολογική υπηρεσία και το επιτελείο του και όταν λέει "Δεν θα βρέξει" κλείνουν οι ομπρέλλες στην πλατεία του Βατικανού και αν τυχόν τα σύννεφα δεν του κάνουν το χατήρι συμπλήρώνει " στην Νότια Καλιφόρνια και τα μεγάφωνα αναλαμβάνουν του λόγου το αληθές !

 Οι πρώτες μεταπολεμικές γενιές, του 40, του 50, του 60 προλάβανε να ζήσουνε σε μια Ελλάδα που για πρώτη φορά στην ιστορία της δεν μπλέχτηκε σε πόλεμο για μεγάλο χρονικό διάστημα. Δημιούργησε ένα διαφορετικό τρόπο ζωής από τον υπόλοιπο Δυτικό κόσμο μέσα στις αντινομίες της κοινωνίας, ένα αγκάθι  στο μάτι των αποστειρωμένων καπιταλιστικών κοινωνιών και την ανία τους. Στην Ελλάδα ζούσες πραγματικά, το οποίο σήμαινε ότι μπορει να σου λείπανε τα πάντα αλλά διασκέδαζες, άκουγες μια πενιά και σηκωνόσουνα να χορέψεις σαν τον Ζορμπά γιατί τα όνειρά σου ήταν άσπρα καράβια, χαρτί άγραφο, μόνο το σήμερα μετρούσε. Αυτή η ταινία ήταν η αρχή του τέλους : δεν υπήρχε χώρος για μια κοινωνία τόσο διαφορετική, που πήγαινε ταβερνάκι τις καθημερινές και όχι μόνο το Σάββατο στο κλαμπ και έκανε διακοπούλες κάθε σαββατοκύριακο κι όλο το καλοκαίρι και όχι μια εβδομάδα τον χρόνο όπως οι πολιτισμένοι γείτονες. 
Ζηλέψανε οι Ευρωπαίοι και μας στείλανε πίσω τον "εθνάρχη" που τους τον είχαμε στείλει γιατί μας χαλούσε την μαγιονέζα με κάτι "ανήκομεν εις την Δύσιν".  Κι αρχίσανε τα όργανα, να γίνουμε Ευρώπη, ήρθε κι ο Αντρέας να δώσει χρήμα στον λαό για να έχουμε τιβί και τουτού, να πίνουμε μπύρα και ουίσκι, ανακαλύψαμε πως το κρασί είναι "χυδαίο" και το τσίπουρο παράνομο. Κι αρχίσανε τα σχέδια για το αύριο και γίνανε τα όνειρά μας ασπρόμαυρα, πήρε κι ο ΠΑΟΚ δυο πρωταθλήματα στη ζούλα για ξεκάρφωμα κι ένα η Λάρισσα με τα βυσσινί πούναι το χρώμα του θανάτου κι από τότε πέθανε το ποδόσφαιρο των φιλάθλων, έγινε το ποδόσφαιρο των οπαδών, των καμμένων λάστιχων που κλείνανε τους δρόμους. Και τα ούρα των ντοπαρισμένων ποδοσφαιριστών ασορτί με τα ελληνικά του Γκμοχ.
Οι γενιές του 70, του 80, του 90 υπήρξαν  οι τελευταίες που γνώρισαν πως ήταν η καλή ζωή αλλά μαθαίνουν τώρα και την ανάποδη με τις απολύσεις και την ανασφάλεια.

Για τις πιο παλιές γενιές τα σχετικά δύσκολα γεράματα ίσως  να ήταν το τίμημα που δεν βρήκανε πόλεμο στο διάβα τους, για τις επόμενες ο οικονομικός πόλεμος που ζούμε τώρα είναι μια πραγματικότητα μάλλον χειρότερη από τον πόλεμο με τα όπλα. Γιατί τότε ήξερες τουλάχιστον  με ποιόν πολεμάς και σε παραμυθιάζανε με πατριωτισμό, διεθνισμό, κόντρα στον φασισμό και λοιπές μεγάλες ιδέες. Τώρα βαράς στο κενό που ονομάζεται τρομοκρατία και οικονομική κρίση.


Τρέμω για τις γενιές του 00 και του 10, φοβάμαι πως τα όνειρά τους είναι ολόμαυρα. 
Παρηγοριά κι ελπίδα μοναχή οι ασπρόμαυρες ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου μήπως τους δείξουν τον δρόμο που χάσανε οι προηγούμενες γενιές. Α και τα ασπρόμαυρα τραγούδια του 60...

 


Τρίτη 15 Ιανουαρίου 2013

Σε ήχο πλάγιο, τρία δεύτερα

Ενάμισης χρόνος θα πρέπει να περάσει  από τότε που παραιτήθηκα μέχρι να πάρω την σύνταξη μου από όσα προκύπτουν από τις ερωτήσεις στα αρμόδια γραφεία. Το πως θα την βγάλω αυτό το διάστημα δεν απασχολεί βεβαίως το απρόσωπο κράτος. Ενας τρόπος είναι ν' αναπολώ κάποια παλιά ώστε να περνάει ο καιρός ξεγελώντας τις ανάγκες.






Ενάμιση.
Του είχε γίνει έμμονη ιδέα το ενάμιση, το έβλεπε παντού στην κάθε μέρα του, στην δική του πραγματικότητα. Το ενάμιση είχε αντικαταστήσει την μονάδα  στην ζωή του, αφού σε κάθε πράγμα έβλεπε κι ένα μισό να το ακολουθεί, σαν ξωτικό που βλέπουν μόνο οι αλλοπαρμένοι ή οι νουνεχείς ενορατικοί.
Στην πραγματικότητα ίσως ήταν μια χρονική αντανάκλαση μετρημένη σε γήινα χρόνια. Πράγματι έναμισης χρόνος είχε περάσει από τότε που πέθανε ή από τότε που γεννήθηκε, ήταν ένα και το ίδιο πράγμα ανάλογα από την μεριά που το έβλεπε αλλά ήταν μιάμιση ζωή όταν την ζούσε, τουλάχιστον απ' την σκοπιά των ζωντανών.
 Στο κρεβάτι του, ημίδιπλο, έπιανε χώρο μόνο για έναν αλλά σε σκέτο μονό κρεβάτι δεν βολευότανε για να κοιμηθεί, είχε την αίσθηση ότι κρεμιότανε στο κενό ενώ στο διπλό δεν κοιμότανε αγωνιώντας να βρει τα όριά του. Ετσι το ημίδιπλο ήταν το μόνο που μπορούσε να ξαπλώσει. Στο φαγητό του, αφού τελείωνε την μερίδα του ανακάλυπτε πως πείναγε κι άλλο, ήθελε μισή μερίδα ακόμα για να χορτάσει. Μιάμιση οδοντοστοιχία στο στόμα να μασάει, μ' ενάμιση μάτι έβλεπε, τ' άλλο μισό ο καταρράκτης θόλωνε, ενάμιση χέρι τούχε αφήσει η τενοντίτιδα κι ενάμιση πόδι τ' αρθριτικά. Ενάμισης όροφος το ρημαγμένο σπιτικό του και μιάμιση γυναίκα-σύντροφο στη ζωή του μέτραγε, σαν έκανε τον λογαριασμό με τιμιότητα. Την είχε μάθει για τα καλά αυτήν την τιμιότητα στο μέτρημα, τις στιγμές που έτρεχαν οι ήχοι μα η εικόνα είχε παγώσει και δεν ήταν σινεμά ή τηλεόραση, ήταν η ίδια η ζωή του που τούκανε παιχνίδι, να συνεχίσει να την ζει σαν από θαύμα, μα και να κουβαλάει δεμένη αναπόσπαστα μιάν άλλη ακόμα, την μισή του που γενήθηκε σ' αυτή την συγκυρία.


Πάντα πίστευε πως υπήρχε και μια άλλη παράλληλη ζωή σε άλλο κόσμο, που θα την συναντούσε σαν άλλαζε ευθεία, με τον θάνατο. Στην περίπτωσή του, από ένα μπλέξιμο της μοίρας, το πέρασμα του δεν ολοκληρώθηκε, ήταν σαν να απέκτησε έναν καινούργιο εαυτό, μισό αυτή την φορά, που έβλεπε τα πάντα από την άλλη πλευρά του νομίσματος αλλά δεν μπορούσε να τα αξιοποιήσει, ως γνωστόν οι παράλληλες ευθείες δεν συναντώνται παρά σ' ελάχιστες πτυχές του χωροχρόνου.
Το πρόβλημά του δεν ήταν ότι έβλεπε με ενάμιση μάτι από τον καταρράκτη αλλά ότι και η ψυχή του "έβλεπε" κι  αυτή μ' ενάμιση μάτι, σε κάθε συναίσθημα αυτό το μισό τον ενοχλούσε είτε έλειπε, είτε περίσσευε. Στα νιάτα του είχε ζήσει αυτό που λέμε διπλή ζωή, όπως οι περισσότεροι των ανθρώπων -συνειδητά ή όχι- αλλά η κούραση και η απόλαυση τον γύρισε -όπως όλους ή σχεδόν όλους- σε μονές επιλογές. Τούτο το πράγμα όμως με τον ενάμιση βίο ήταν απίστευτα κουραστικό αλλά και φορτικό μιας και δεν του έδινε το περιθώριο της επιλογής, μόνο την υποψία, την βεβαιότητα θα μπορούσε να ισχυρισθεί, πως έμαθε τον τρόπο της παραγωγής των φαντασμάτων. Μέχρι τότε πίστευε ότι τα φαντάσματα ήταν γυναίκες άπιστες, τυλιγμένες μ' ένα σεντόνι που πήγαιναν τις άγριες τις ώρες να βρουν τον παράνομο εραστή τους. Τώρα που ο κόσμος των σκιών του είχε γίνει πιο οικείος δεν είχε ανάγκη από τέτοιες θεωρίες.
Το μόνο πράγμα που είχε απομείνει το ίδιο ήταν ότι ήθελε, αισθανότανε, χρειαζότανε την γυναίκα σαν το άλλο του μισό μα όχι πια για να γίνουν οι δύο "εις σάρκαν μία" αλλά για να ολοκληρώσει την διπλή του οντότητα. Φυσικά όμως καμια φυσιολογική γυναίκα δεν ήθελε ενάμισυ άντρα για συμπλήρωμα και οι πιθανότητες να βρεί γυναίκα με ενάμιση εαυτό σαν τον ίδιον ήταν απειροελάχιστες.


Σάββατο 12 Ιανουαρίου 2013

Πειρατείες

Ενα νησάκι μια σταλιά στη μέση του Κρισσαίου κόλπου έλκει μεν τους λουόμενους στην μοναδική προσβάσιμη παραλία του, κρύβει δε τα μυστικά του στις κάπως απρόσιτες πλευρές του. Μιά προσεκτικότερη ματιά δείχνει ότι κάποτε στο νησάκι είχε ανοιχθεί μια διώρυγα, προσέξτε την κατακόρυφη τομή πριν μπαζωθεί
Από την άλλη πλευρά διακρίνεται καθαρά μια μπαζωμένη "δεξαμενή" με την λεκανίτσα για τα ξένα σώματα . Η εξήγηση των αρχαιολόγων είναι ότι ήταν κρυφό παρατηρητήριο ή ορμητήριο πειρατών που αιφνιδίαζαν κρυμμένοι τα θύματά τους.
Τώρα αυτό το τελευταίο μου θυμίζει τις πρακτικές των κυβερνώντων τα τελευταία χρόνια, σαν καμουφλαρισμένοι πίσω από εύηχα και κακόηχα ονόματα όπως η τρόϊκα του Δουνουτού αιφνιδιάζουν συνεχώς μισθωτούς και συνταξιούχους και ανακατεύουν την αγορά  όπως ανακατεύαν τα νερά τα πειρατικά πλοία στις επιθέσεις τους.
Σε συνδυασμό με αντίστοιχες κατασκευές ή φυσικά ορμητήρια κατά μήκος του κορινθιακού κόλπου, η πειρατεία ήταν αναπτυγμένη τα χρόνια της δόξας του Μαντείου των Δελφών  που είχε πολλή κίνηση. Πρωταγωνιστές συνεργαζόμενοι τότε οι κάτοικοι του Χάλειου-σημερινό Γαλαξίδι- και της Οιάνθης- σημερινή Ερατεινή  ( ή Βιτρινίτσα για τους ντόπιους ή Τολοφών για τους σημερινούς αρχαιοβαρεμένους).Το ότι πολλοί νομίζουν πως η Οάνθη είναι το Γαλαξίδι οφείλεται στο ότι δεν έχουν διαβάσει τα Φωκικά του Παυσανία ή τις μελέτες-αποδείξεις του Lerat.

Το μπάζωμα του νησιού πρέπει να έγινε για να χρησιμοποιηθεί σαν καταφύγιο όταν στην περιοχή των Δελφών επικρατούσαν κατακτητικά φύλα που δεν είχαν καλή σχέση με την θάλασσα

Τετάρτη 7 Νοεμβρίου 2012

Αντώνηδες και αντωνάκης

Από την ανάρτησή μου στο φέισμπουκ :


Ηθελα να ζούσε η γιαγιά Πηνελόπη να δεις ροχάλα που θα σούριχνε !!

Υπάρχουν κάποια ονόματα ή καλύτερα συμπτώσεις στα ονόματα που σε σημαδεύουν. Θυμάμαι που πήγαινα με το αυτοκίνητό μου, πολύ σιγά γιατί τους ενοχλούσε η ταχύτητα στα δεύτερα ήντα, δυο αγαπημένους φίλους, δυό Αντώνηδες να καταθέσουν σαν μάρτυρες στο Λιμεναρχείο. Τεράστια ήταν η εκπληξη και των τριών όταν οι δυο Αντώνηδες ανακάλυψαν πως είχαν γεννηθεί όχι μόνο το ίδιο έτος αλλά και την ίδια μέρα ! Μέχρι τότε το μόνο κοινό που είχαν ήμουν εγώ, αλλά μετά έγιναν κολητάρια μέχρι που έσβησαν το ίδιο έτος.
Από τότε είχα μια ευαισθησία σ' αυτό το όνομα, το έδωσα σ' έναν από τους πρωταγωνιστές στο πρώτο μου βιβλίο, εμπλουτίζοντας τον χαρακτήρα του από τις εμπειρίες μου με τους δυο φίλους. Εξ άλλου ένα από τα πιο αγαπημένα μου τραγούδια ήταν ο κυρ Αντώνης του Χατζηδάκι.



Εκεί στο πρώτο μου βιβλίου ανέπτυσσα μεταξύ σοβαρού και αστείου την αλληλεπίδραση  ονόματος και προσώπου. Αν κρίνουμε τους πρωθυπουργούς των τελευταίων ετών βλέπουμε τον Γεώργιο Παπανδρέου και τον Κωνσταντίνο Καραμανλή να στηρίζουν το κύρος τους στην καθαρευουσιάνικη προφορά του ονόματός των. Κανείς δεν διανοήθηκε να πεί Γιώργο τον Παπανδρέου και η Ελένη Βλάχου την μία φορά που αποκάλεσε Κώστα τον Καραμανλή  αποδοκιμάστηκε. Η συνέχεια υπήρξε με πρωθυπουργό τον Γεώργιο Ράλλη, μετά όμως η εξουσία ήρθε πιο κοντά στον λαό αφού τον Ανδρέα Παπανδρέου τον αποκαλούσε "Αντρέα". Συγχρόνως όμως η διακυβέρνηση άρχισε να κάνει νερά που καλύπτονταν από τα ποικιλώνυμα πακέττα από την Ευρωπαϊκή Ενωση. Η συνέχεια ήταν ο Κώστας Μητσοτάκης και ο Κώστας Σημίτης με την διακυβέρνηση να συμβαδίζει με τα μικρά ονόματα των πρωθυπουργών κι εδώ πολλές τρύπες μπάλωσε προσωρινά η ανάληψη των Ολυμπιακών αγώνων.
Ο σοφός λαός από διαίσθηση τους επόμενους πρωθυπουργούς τους αποκαλούσε με τα υποκοριστικά τους, Κωστάκη και Γιωργάκη. Δεν είχε άδικο μια που και οι δύο φάνηκε σαν να εκτελούσαν μια βραχύβια αποστολή στην πρωθυπουργία και μόλις τελειώσανε την ύποπτη δουλειά τους εξαφανίσθηκαν. Για το τελευταίο στάδιο της αποστολής επελέγη ο Αντωνάκης, αυτός δεν είχε κατάλληλο επίθετο για να βγει αυτοδύναμος στις εκλογές, ανέλαβε την εξουσία με δεκανίκια, πράγμα που δεν τον εμποδίζει να κυλίσει την ταφόπλακα πάνω στην Ελλάδα με το μνημόνιο και να εξαφανισθεί κι αυτός μετά-δεν νομίζω να αμφιβάλλει κανείς γι αυτό- σαν τους άλλους πρωθυπουργούς με υποκοριτικά.
Ευτυχώς σε λένε Αντωνάκη και όχι Αντώνιο


Το ξέρω πως αυτός είναι άλλος Σαμαράς, αυτός δεν μας ρίχνει στα σκατά αντίθετα μερικές φορές με τα γκολ του μας ξελασπώνει

Λύση δεν βλέπω και ο Τσίπρας, Αλέξης είναι, δεν είναι Αλέξανδρος.
Καμιά φορά σκέφτομαι πόσο χειρότερα θα ήταν αν μας κυβερνούσε το άλλο υποκοριστικό, η Ντόρα. Μπρρρρρρρρρρρρρρρρρ

Αλλη μια εκτέλεση του κυρ Αντώνη, γρήγορα, για να συνέλθουμε !! 


Δευτέρα 15 Οκτωβρίου 2012

Κατά παράβαση...


Κατά παράβαση των συνηθειών μου δημοσιεύεται σήμερα εδώ μια ραδιοφωνική συνέντευξη του Μάνου Χατζηδάκι, το 89, "φονική" για την σημερινή πραγματικότητα στην Ελλάδα.

- Ζητούμε να μας πείτε πώς βλέπετε εσείς την κατάσταση της σημερινής κοινωνίας; Πολλοί φρονούν ότι περνά σοβαρή κρίση, ότι απειλείται με ηθική σήψη, ίσως με διάλυση, αφήνοντας μας έξω από τον εκσυγχρονισμό και την πρόοδο.Συμμερίζεστε  αυτή την άποψη;
Μ.Χ.: Εγώ δε θα το έλεγα τόσο τραγικά, ότι μας αφήνει απ' έξω. Είναι μια μοιραία κατάληξη ενός κόσμου, που προετοιμάστηκε για την εξαφάνιση του. Κι εκεί νομίζω ότι έχει μεγάλο μερίδιο όλος ο μεταπολεμικός κόσμος και ειδικά ο μεταπολεμικός πολιτικός κόσμος. Δεν προετοιμάστηκε το σπάνιο είδος και το πολύ ακριβό, του ελεύθερου πολίτη. Το είδος του ελεύθερου πολίτη δεν προετοιμάστηκε.
Γι αυτό έγινε και η δικτατορία. Γιατί πότε έγινε η δικτατορία; Το 67. Λοιπόν φανταστείτε,  αν είχαμε αυτό το είδος του ελευθερου πολίτη, θα μπορούσε να σταθεί αυτή η κατηγορία ανθρώπων, τόσο ευτελής, έστω και δέκα μέρες μόνο; Δεν θα μπορούσαν να σταθούν ποτέ. Αλλά, βέβαια για σκεφτείτε ότι ο έλληνας πολίτης όχι μόνο της πόλης αλλα και της επαρχίας, του χωριού, τί είχε ν' αντιμετωπίσει όλα αυτά τα μεταπολέμικά χρόνια; Τον χωροφύλακα, τον εισαγγελέα, τον παπά. Αυτόν δεν τον αντιμετώπιζε και επί δικτατορίας; Ποιά ήταν η αλλαγή; Γιατί να ξεσηκωθεί;
-Σήμερα;
ΜΧ: Σήμερα είναι το αποτέλεσμα μιας τέτοιας θητείας.
- Δεν υπάρχουν ελεύθεροι πολίτες σήμερα κατά τη γνώμη σας;
ΜΧ: Ποιός τους προετοίμασε; Το σχολείο; Ξερουμε πολύ καλά τί προετοιμάζει το σχολείο. Ο στρατός; Ξέρουμε σε τί ανυποληψία ρίχνει τον νέο Έλληνα πολίτη ο στρατός για να του αφαιρέσει και το τελευταίο ίχνος αξιοπρέπειας από πάνω του. Πόσοι είναι εκείνοι που αντέχουν; Οι 10; Οι 20; Με τις σπουδές φεύγουν έξω και τελειώνει. Ποιοί μένουν εδώ;
- Έτσι όπως το λέτε είναι σαν να μην υπάρχει ελπίδα
ΜΧ: Εγώ δεν έχω καμμία ελπίδα, παρά αν γίνει κανένα θαύμα. Εγώ δεν πιστεύω ότι έχουμε σήμερα τη δύναμη να επιβιώσουμε.
-Σαν κρατος θεωρείτε ή σαν εθνική οντότης;
ΜΧ: Ως εθνική οντότης. Θα μείνουμε λιγάκι σαν νάνοι αλλοτινών καιρών. Και θα το δείτε όταν έρθει η πλήρης ένωση με την Ευρώπη, σε ποιά κατάσταση θα βρισκόμαστε. Ποιά είναι η υποδομή, για να υπάρξουν έστω ένα-δύο χαρακτηριστικά στοιχεία της εθνικότητας μας;
-Αναρρωτιέμαι αν αυτή η απογοήτευση- αν μπορώ να την χαρακτηρίσω έτσι- που έχετε για το μέλλον, συμβιβάζεται με την έντονη παρουσία σας στα πολιτικά πράγματα, όχι βέβαια άμεσα σαν πολιτικός αλλά με την κριτική σας;
ΜΧ: Είμαι υποχρεωμένος κι αισθάνομαι όσο είμαι ζωντανός, να υπάρχω. και να υπάρχω με τις δυνάμεις μου, ασυμβίβαστες και με το μυαλό μου καθαρό. Όσο μπορεί να υπάρχει αυτό.
- "Τιμή εις εκείνους όπου εις την ζωήν των όρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες"
ΜΧ: Αλλιώς, αυτό δεν σημαίνει οτι έχω την αισιοδοξία ότι μπορεί ν' αλλάξει τίποτα, ιδιαίτερα στο άμεσο μέλλον. Και μην ξεχάμε, οτι σε τελευταία ανάλυση, οι μόνες στιγμές που σκεφθήκαμε σοβαρά ως έθνος, ήταν στις καταστροφές. Ας περάσουμε μια καταστροφή, μπας και σωθούμε σοβαρά.
- Δηλαδή εσείς δε φρονείτε ότι υπάρχει κάποια ελπίδα, κάποια διέξοδος; Τί θα μπορούσε να γίνει κατά τη γνώμη σας;
ΜΧ: Τίποτα. Η πλήρης εξαφάνιση μας. Και θα γίνει. Είμαι βέβαιος.

Κυριακή 5 Αυγούστου 2012

Οσα φέρνει το ποτάμι...



 Οπως λένε το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω. Αλλά δεν ήξερα πως περνάει μπροστά από το σπίτι μου όπως μπορείτε να δείτε


Φυσικά το ποτάμι σου φέρνει...ό,τι φέρνει το ποτάμι, εγώ βέβαια μπορεί να ήθελα να μου φέρει ένα καΐκι ...ουρανοκατέβατο σαν αυτό που είδα τξς προάλλες...


ή πάλι μια παραμυθένια πόλη...


 αλλά ας αρκεστώ σε κάτι πιο χειροπιαστό...

Τέσσερα χρόνια (μπορεί και 5, δεν είμαι σίγουρος αν ήταν το 07 ή το 08 ) πέρασαν μέχρι να μάθω να μετατρέπω βίντεο ενός τύπου σε βίντεο άλλου τύπου, ικανό για να μπορεί να ανέβει στο γιουτιούμπ και επιτέλους τα κατάφερα.
Η αλήθεια είναι ότι είχα και κάποιεςάλλες επιφυλάξεις μια που ήμουνα εν ενεργεία εκπαιδευτικός αλλά από σήμερα που δεν είμαι πλέον τίποτε δεν με συγκρατούσε.
Μπορείτε λοιπόν να το απολαύσετε :



Καλή σας διασκέδαση

Τετάρτη 1 Αυγούστου 2012

Αναλογίες και η μέθοδος των τριών

.
Τι εννοούμε όταν λέμε έχει ωραίες αναλογίες ; Ιδού ένα άριστον δείγμα, η Κορρίνα Τσοπέη





Με αφορμή κάποια  συζήτηση στον χώρο ενός ιντερνετικού φίλου ξανάρθε στο μυαλό μου το βασικό πρόβλημα των σημερινών μαθητών (και εν συνεχεία πολιτών), η αδυναμία εύρεσης λύσης ακόμα και σε απλα προβλήματα. Δεν είναι, βέβαια, θέμα ότι "χάζεψαν" οι τελευταίες γενιές, το αντίθετο θα μπορούσα να ισχυρισθώ δεδομένου του όγκου των πληροφοριών που χρειάζονται και χειρίζονται στην καθημερινή τους ζωή με την χρήση κομπιούτερ, τηλεόρασης και κινητού τηλεφώνου αλλά τα "πακέτα" των λύσεων που προσφέρει η τεχνολογία μαζί  με κάποιες αλλαγές στην βασική τους εκπαίδευση στο σχολείο δεν τους επιτρέπουν την ανάπτυξη κάποιων παράλληλων σκέψεων ώστε να αντιμετωπίσουν ένα πρόβλημα που βλέπουν για πρώτη φορά.
Βασική, κατά την γνώμη μου, αιτία είναι η κατάργηση στην στοιχειώδη εκπαίδευσή τους της μεθόδου των τριών και της "κατάστρωσης" του προβλήματος που οδηγούσε τον μαθητή να χρησιμοποιήσει το μυαλό του και όχι μηχανικά να εφαρμόσει έναν αλγόριθμο λύσης όπως συμβαίνει στις ασκήσεις. Να σας δώσω ένα πολύ απλό παράδειγμα της διαφοράς που έχουν οι ασκήσεις από τα προβλήματα :
Στην άσκηση :  να βρεθεί το αποτέλεσμα της διαίρεσης του 20 με το 6, έχουμε  x= 20 : 6   έπεται x = 3,33...
Αν κάνουμε την άσκηση ποιό δύσκολη μπορει να ζητάμε το ακέραιο αποτέλεσμα, λόγω στρογγυλοποίησης είναι το x = 3
Τώρα σε πρόβλημα αν ζητάμε να καλύψουμε το πάτωμα ενός δωματίου 20 τ. μ. με πλάκες εμβαδού 6 τ.μ. η καθεμιά, στην ερώτηση πόσες πλάκες θα χρειασθούμε, έχουμε πάλι x= 20 : 6  έπεται x = 3,33... αλλά η απάντηση είναι x = 4, ενώ αν το πρόβλημα είναι πόσες πλάκες χωράνε στο δωμάτιο (απλωτά) η απάντηση είναι x = 3, δηλαδή δεν φτάνει η εύρεση του αγνώστου x αλλά χρειάζεται ο μαθητής να βρει την σωστή απάντηση  σε σχέση με τα δεδομένα του προβλήματος.


Εννοείται ότι δεν μπορεί να λυθεί πρόβλημα με την μέθοδο των τριών χωρίς κατάστρωση και χωρίς τον έλεγχο αν τα ποσά είναι ανάλογα, αντίστροφα ή απλά σύμμετρα (*) οπότε δεν εφαρμόζεται η μέθοδος. Αυτή η μέθοδος βοήθησε πολλούς τεχνίτες, από μαραγκούς μέχρι κομμώτριες να κάνουν σωστά την δουλειά τους εφαρμόζοντας ιδιότητες των αναλογιών χωρίς ποτέ -ίσως- να έχουν το ανάλογο θεωρητικό υπόβαθρο. Αλλά δεν θα απαντούσαν ποτέ "δύο ώρες" όπως ένα στα δύο σημερινά παιδιά στην ερώτηση " ένα αυτοκίνητο με 50 χλμ την ώρα φτάνει κάπου σε μιά ώρα, αν τρέχει με 100 πόσες ώρες θα κάνει"
(η σωστή απάντηση για όσους δυσκολεύονται είναι μισή ώρα)

Ούτε "δεκατρία μισό"  όπως απαντά περίπου το 80% των σημερινών μαθητών στο πράγματι πιο δύσκολο πρόβλημα σύνθετης μεθόδου των τριών "μιάμιση κότα γεννά ενάμισυ αυγό σε μιαμιση μέρα, εννιά κότες σε εννιά μέρες πόσα αυγά θα γεννήσουν ;" Εντάξει εδώ ο υπολογισμός από μνήμης είναι πιο δύσκολος αλλά εν πάση περιπτώσει δεν είναι δυνατόν από κότα να πάρεις μισό αυγό, άλλο η αναλογία και άλλο η ζωή, η απάντηση με μισό αυγό δείχνει ότι το πρόβλημα αντιμετωπίζεται μηχανικά, χωρίς σκέψη.
(η σωστή απάντηση για όσους δυσκολεύονται είναι 54)


Αναλογία είναι η ισότητα των λόγων και ο λόγος  (σύγκριση) προς το (αυθαίρετο) μοναδιαίο καλείται μέτρο και από δω έχουμε το "μέτρον άριστον" που" διδάσκεται" από τα Αργοναυτικά, την Μαχαμπαράτα και κυρίως την Ιλιάδα με την επιλογή σαν αρχηγού όχι του πιο δυνατού, γρήγορου, θαρραλέου κ.λ.π. αλλά αυτού που δεν ξεχωρίζει σε τίποτε άρα μπορεί να διοικήσει σωστά κρίνοντας φυσικά εξ ιδίων τα αλλότρια γιατί πάντων (χρημάτων) μέτρον (έστιν) άνθρωπος. Πραγματικά το ποντίκι είναι μικρό και ο ελέφαντας μεγάλος γιατί συγκρίνονται ασυνείδητα με τον άνθρωπο, ενώ το ποντίκι φαντάζει πελώριο όταν το συγκρίνουμε με ένα κουνούπι δηλαδή αν αλλάξουμε την μονάδα σύγκρισης, το μοναδιαίο. Και φυσικά μέσα στο "μέτρον άριστον" ήταν και οι αμφιλεγόμενες πράξεις του Ορφέα, του Γιουντιστίρα, του Αγαμέμνονα, στην δε πιο εξελιγμένη εκδοχή του ίδιου μύθου, την Ιλιάδα, ο Αχιλλέας υπακούει παρά το δίκιο που φαίνεται να είναι με το μέρος του.
Δυστυχώς σήμερα -απ' ότι μου έχουν πει- στο λεξικό του Μπαμπινιώτη αναφέρεται σαν σωστή και η φράση "παν μέτρον άριστον" παρ' όλη την προφανή αντινομία που επιφέρει η λέξη παν, συμβάλλοντας στην γενικότερη θολούρα της αποφυγής της κριτικής σκέψης με το αιτιολογικό ότι πολλοί το λένε έτσι.


Εξυπακούεται ότι η σωστή χρήση των αναλογιών οδηγεί στην αρμονία (με την μικρή συμβολή της αισθητικής). Δεν ήταν τυχαία η ανάπτυξη του πολιτισμού και των τεχνών στην Ελλάδα, ένα μεγάλο μέρος της οφείλεται στον Θαλή που πρώτος κατέγραψε τις αναλογίες και τις ιδιότητες αυτών στην γεωμετρική τους μορφή, φυσικά. Οι αναλογίες ήταν που  κάλυψαν και την μεγάλη αδυναμία των προγόνων μας, την έλλειψη αριθμητικού συστήματος ενώ λαοί που είχαν αριθμητικό σύστημα όπως οι Βαβυλώνιοι αλλά αγνοούσαν τις αναλογίες δεν έφτασαν σε αντίστοιχα επίπεδα πολιτισμού.


 Από τις αναλογίες προκύπτει η ομοιότητα (σμίκρυνση ή μεγένθυνση) τόσο χρήσιμη για πολλά συμπεράσματα, ενώ η ειδική περίπτωση ομοιότητας -με λόγο ένα- είναι η γνωστή μας ισότητα.

(*) Σύμμετρα είναι τα ποσά που η αύξηση του ενός  προκαλεί αύξηση του άλλου αλλά όχι ακριβώς τις ίδιες φορές όπως συμβαίνει στα ανάλογα ποσά. Σύμμετρα ποσά είναι η ηλικία και το ύψος ενός παιδιού.


Πέμπτη 26 Ιουλίου 2012

Ωχ, έρχεται Αύγουστος ! (έρχονται οι Ούννοι)


Απ' αυτόν τον λεβέντη πήρε το όνομά του ο μήνας των διακοπών !


Ωχ, έρχεται Αύγουστος, έλεγα κάθε χρόνο τέτοια εποχή, φέτος το σκέφτομαι αλλά δεν το έχω... αναφωνήσει ακόμα μια που ο Αύγουστος δεν θα είναι ο τελευταίος (και χειρότερος) μήνας των διακοπών αλλά καιρού επιτρέποντος ο Νοέμβριος !!
Πάντως δεν ήταν τόσο το γεγονός ότι τελείωναν οι διακοπές  μου τον Αύγουστο, όσο ότι οι πάντες "έπρεπε" να κάνουν διακοπές τον Αύγουστο με αποτέλεσμα αρκετά ευτράπελα καθώς κάποιοι άνθρωποι δεν μπορούν να αποβάλλουν συνήθειες της πόλης. Ετσι έχουμε ανθρώπους να παίζουν τάβλι στην αυλή ενώ οι κυρίες τους παίζουν μπιρίμπα μέσα στο σπίτι και τα κουτσούβελα είναι παρκαρισμένα στο πλαίη στέϊσιον !! Αλλοι πάνε με την βάρκα σ' ένα νησάκι, βγάζουν την φορητή πολυθρόνα και διαβάζουν την εφημερίδα ή σερφάρουν με το λάπτοπ !
 Ελεος !! 
Κάτσε ρε μπάρμπα σπιτάκι σου με το αρκουδίσιον και ξεκοκκάλισε όσες εφημερίδες θέλεις, αγόρασε και μια κονσέρβα αέρα εξοχής και είσαι μια χαρά. Τι θες και τρέχεις σε νησάκια και τα καταλαμβάνεις στερώντας μια ωραία παραλία από κάποιον που ξέρει να την απολαύσει ; 
Και συ μανδάμ αφού δεν τον αντέχεις τον ήλιο γιατί δεν κάθεσαι στην αυλή σου αντί να πασαλείβεσαι κάθε τόσο με τόνους λάδια και κρέμες και να την σπας στα πιτσιρίκια που πρέπει να διακόψουν το παιχνίδι τους στην άμμο για να σου βάλουν τριάντα δείκτες προστασία της ρεβλόν στην πλάτη σου ; (ο μπαμπάς δεν μπορεί να λαδώσει τα χέρια του, πως θα διαβάσει έπειτα την εφημερίδα του ; ) Δεν σκέφτεσαι τα καβουράκια που παθαίνουν αλλεργία από τα πατσουλιά σου ;
Με κάτι τέτοια ξενερώνω και δεν μπορώ να απολαύσω τις δικές μου διακοπές που σημαίνουν μπάνιο, βόλτα, ψάρεμα σε ημιάγρια κατάσταση, χωρίς λεφτά, ρολόϊ, κινητά, μακριά από αντιηλιακές κρέμες, μπουρνούζια κσι άλλα συμπράγκαλα που κουβαλάνε μαζί τους οι πάσης φύσεως πικραμένοι, μόνο μερικές φορές  βατραχοπέδιλα, μάσκα κι' ένα σκουπόξυλο με μια "τριντέντε" στην άκρια για κανένα απρόσεκτο χταποδάκι ή έστω ένα μαχαίρι για στρείδια, φούσκες και πεταλίδες όταν αισθάνομαι τα τριγλυκερίδιά μου χαμηλά !
Αλλο σημάδι του Αυγούστου είναι η παρουσία πάμπερς, καρπουζόφλουδων και μεταχειρισμένων εσωρρούχων σε απομεμακρυσμένες παραλίες, οι λεκέδες από βενζίνη στην θάλασσα που αφήνουν οι επιβήτορες των φουσκωτών και καμπινάτων  και η επιμονή  του γκάγκα πάνω στο τζετσκί να καταρρίψει το δικό του ρεκόρ ταχύτερου γύρου τρομάζοντας τα ψάρια και τις σουπιές της περιοχής.
Ειδικά τα τελευταία χρόνια που λόγω κρίσης έχουν κοπεί οι βενζίνες στα σκάφη του λιμενικού και η επιτήρηση είναι πλημμελής οι κάθε λογής παραβάσεις σε ψάρεμα και ναυσιπλοΐα έχουν αυξηθεί αφού το φιλότιμο έχει επίσης λιγοστεύσει.
Ας δείξω όμως κατανόηση. Ενας μήνας είναι, θα περάσει κι αν δεν μας κάνει καμμιά λαδιά ο Σεπτέμβριος, πάλι με χρόνια με καιρούς όλες οι παραλίες θα ξαναείναι έρημες και φιλόξενες για όσους τις σέβονται βαθειά και δεν είναι λίγοι, πιστέψτε με, απλά είναι διακριτικοί,  ειδικά οι ξένοι που λατρεύουν την χώρα μας.



Το τραγούδι είναι άσχετο αλλά το ύφος του Μικ έχει κάτι από ελληνική ακρογιαλιά, με τα καλά της και τα κακά της !!


Δευτέρα 2 Ιουλίου 2012

Καλό μήνα !

.
Το ξέρω είναι δύο του μηνός
μα μην ξεχνάτε σήμερα Δευτέρα
η Κυριακή σαν σχόλη και γιορτή
ποτέ της δεν λογίστηκε σαν μέρα



Ιούλιος μήνας διακοπών ειδικά για τους εκπαιδευτικούς αλλά και τους υπόλοιπους τυχερούς που αποφεύγουν την πολυκοσμία του Αυγούστου- εκτός και τους αρέσει η πολυκοσμία.
Προσωπικά ο Αύγουστος δεν μου αρέσει, μου φαίνεται σαν εξαντλημένος, σαν λεηλατημένος από τις πρώτες ορδές, κυρίως, των ελλήνων τουριστών, συνήθως οι ευρωπαίοι φίλοι μας είναι ευγενικότεροι με το περιβάλλον.
Μετά, τον Σεπτέμβριο, γλείφοντας της πληγές της η ελληνική ύπαιθρος ξαναβρίσκει την γλυκύτητά της στα απαλά χρώματα που χαρίζουν η ζεσταμένη γη και οι αισθητά μικρότερες μέρες. Ισως αυτή η ασυνείδητη γνώση, της μικρότερης διάρκειας επηρεάζει το θυμικό μας και μας κάνει να απολαμβάνουμε περισσότερο αυτό που φεύγει.
Πιτσιρικάς, τρόπος του λέγειν, φοιτητής δεν πέρασα ποτέ μου μάθημα στην περίοδο Σεπτεμβρίου-Οκτωβρίου μη θέλοντας να διαταράξω την συνέχεια των διακοπών μου από τον Ιούνιο, εξ άλλου η επόμενη περίοδος κοντά ήτανε. Ηταν τότε που πρώτη μου  φορά κατάλαβα πως η αποτοξίνωση δεν είναι μόνο να μην αγοράζεις εφημερίδα και να μην ακούς ραδιόφωνο αλλά χρειαζότανε και αρκετό χρονικό διάστημα, στην περίπτωσή μου ξεκινούσε μετά το τετράμηνο.
Η εφημερίδα και το ραδιόφωνο έχουν πια αντικατασταθεί από το πισί αλλά αυτή η έξη δεν με τρομάζει τόσο  καθώς την ξεκίνησα σε μεγάλη ηλικία και μπορώ να δω τις επιρροές της και να την κοντρολάρω. Ακόμα και το γράψιμο, απαραίτητο στοιχείο επικοινωνίας στο διαδίκτυο μετά από κάμποσες διαδρομές βρήκε τα πατήματά του, σαν έγινε κατανοητό τι μπορεί να δημοσιεύεται και τι να μένει στα πρόχειρα, περιμένοντας το κατάλληλο αναγνωστικό κοινό.
 Μακρινή ανάμνηση οι μακροχρόνιες διακοπές έμειναν μέσα μου σαν μια μικρή φλογίτσα περιμένοντας το πλήρωμα του χρόνου για να πραγματωθούν ξανά όταν τα σημάδια του χρόνου είναι πλέον εμφανή στο σώμα και άγνωστα, σαν μεγάλα ερωτηματικά στη ψυχή.
Μεγάλος πλέον, ετοιμάζομαι για τις μεγάλες διακοπές μου και μια πιθανή αποτοξίνωση απ' όλα όσα μας εμποδίζουν να δούμε τις μικρές αλήθειες του εαυτού μας και να αποφύγουμε τις ψεύτικες εικόνες που μας επιβάλει η κοινωνία. Να ψάξουμε το ρούχο μέσα στο οποίο αισθανόμαστε άνετα και όχι το γούστο πεντ' έξη πολυεθνικών μόδιστρων. Να ανακαλύψουμε πως το καλύτερο ταίρι είναι ο άνθρωπος που μας ταιριάζει και όχι αυτός για τον οποίο θα μας ζηλεύουν όλοι όσο θα περπατάει πλάϊ μας, μέχρι να φύγει αφήνοντας ένα ακριβοπληρωμένο κενό. Να ξαναβρούμε την απλότητα στις γεύσεις μας, σαν την ανάλατη ντομάτα από τον κήπο στο πιατάκι, με δυο φυλλαράκια κάπαρη τουρσί και μια ρακή για την υγειά μας...



Αν τώρα με ρωτήσεις πως αισθάνομαι
σαν κόκορας κρασάτος θα σου πω
γιατί μπορεί στην κατσαρόλα να με βάλανε
μα βρέθηκα στο περιβάλλον π' αγαπώ !
.

Τετάρτη 27 Ιουνίου 2012

Για γέλια και για κλάματα

.
Δεν πέρασαν παραπάνω από 40 μέρες όταν δημοσίευσα το περί των εκλογών άρθρο μου όπου αναφερόμουνα στις εκπληκτικές νομικές ιδιότητες του Ευάγγελου Βενιζέλου και ήρθε η δικαίωσή μου. Ο πλασσαρισθείς κάποτε σαν συνταγματολόγος νομικός πρότεινε για υπουργό Ναυτιλίας τον Βερνίκο ο οποίος έχει νομικό κώλυμα !!

 Πωςτο βλέπεις το ματς, Βαγγέλη ;


Ισοπαλία, ένα-ένα !

Οταν για τον απλό πολίτη δεν επιτρέπεται η άγνοια του νόμου για τους διακεκριμμένους (λέμε και καμιά πατάτα να περνάει η ώρα) νομικούς δεν θα έπρεπε να αφαιρείται τουλάχιστον το δίπλωμα ;

Τι να πει κανείς, με απασχολεί το ζήτημα διότι "δρυός πεσούσης πας ανηρ ξυλεύεται" και άρα αφού φτάσαμε στο σημείο να εκλεγεί πρωθυπουργός ο Σαμαράς (άσχετο άν δεν ανέλαβε ακόμα, μάλλον ούτε αυτός δεν το πιστεύει) αρχίζει να παίρνει σάρκα και οστά η απευκταία περίπτωση να δούμε στον πρωθυπουργικό θώκο και τον (βουπαί) Βαγγέλη !!

Εσύ, Αντωνάκη, πως το βλέπεις το ματσάκι ;


Και γω ένα-ένα το βλέπω...

Τα όρια του κωμικοτραγικού υπερβαίνει και η περίπτωση Σαμαρά που περίμενε να ορκισθεί πρωθυπουργός για να πάει να κάνει την εγχείριση στο μάτι του. Ισως να ακούγεται λογικό πως δεν ήθελε να χαλάσει την εικόνα του πριν από τις εκλογές αλλά από την άλλη 
αποδεικνύονται μπαρούφες όσα έλεγε περί της κρισιμότητας των εκλογών και την υπέρτατη ανάγκη να κυβερνηθεί άμεσα η Ελλάδα !

Πρόεδρε εσύ τι λες για το παιχνίδι ;



Α, δεν ξέρω...θα ρωτήσω τον Γιωργάκη και θα σας πω !

Θεωρώ σαν βεβαιότητα πως αν ο Μολιέρος ζούσε στην Ελλάδα σήμερα θα μας είχε δώσει ένα ακόμα αριστούργημα με τίτλο "Le president imaginaire", "Ο κατά φαντασίαν πρόεδρος" για όσους δεν έχουν καλές σχέσεις με τα γαλλικά.
Βέβαια ουδέν καλό αμιγές κακού λέγανε οι πρόγονοί μας και όντως από κάποιο τυπικό κώλυμα  θα μας αντιπροσωπεύσει στις Βρυξέλλες ο Παπούλιας και όχι ο γνωστός και σαν "κύριος τίποτα" Αβραμόπουλος όπως είχε προγραμματισθεί.

Εσείς κύριε Αβραμόπουλε, τι γνώμη έχετε για τον αγώνα ;



Σας ευχαριστώ πολύ, εγώ θα κατέβω στην επόμενη στάση...

Οπως επανειλημένα έχω πει  θεωρώ πως, παρά την κρίση που διέρχεται ο ΠΑΟΚ, το ποδόσφαιρο στην Ελλάδα είναι περισσότερο σοβαρό από τους πολιτικούς της, ακόμα και οι Μπέος, Ψωμιάδης μοιάζουν αθώα παιδάκια μπροστά σε κάτι πρωτοκλασσάτα στελέχη του ΠαΣοΚ και της ΝουΔου.
Επ' αυτού...

Τι γνώμη έχετε για τον σημερινό αγώνα κύριε gpoint ;



Βαριέμαι το τσούκου-τσούκου ποδόσφαιρο των Ισπανών. Εύχομαι και προσεύχομαι να τους ξεσκίσουν οι Πορτογάλλοι κι ο Κριστιάνο Ρονάλντο !!

Πέμπτη 21 Ιουνίου 2012

Τα φεγγάρια και τα ψάρια

  Βαθυστόχαστη πολιτική και χιουμοριστική ανάλυση

Δεν ξέρω γιατί κάθε νέο κυβερνητικό σχήμα μου θυμίζει κι ένα νέο φεγγάρι, η κυριότερη διαφορά είναι στην περιοδικότητα, η Σελήνη κάθε 28 μέρες "αλλάζει" πρόσωπο ενώ οι κυβερνήσεις αλλάζουν όταν παλιώνουν τα κόλπα που κάνουν για να πείσουν τον κοσμάκη πως "εργάζονται σκληρά".
Τώρα πως γίνεται όσοι "εργάζονται σκληρά" να έχουν ροδοκόκκινο το μαγουλάκι και το χαμόγελο του ίματζμέϊκερ μόνιμα χαραγμένο στο πρόσωπό τους, το ξέρετε όσοι (τους) ψηφίζετε, εγώ που την ημέρα της ψήφου πηγαίνω παραδοσιακά για ψάρεμα δεν έχω παρατηρήσει καμιά διαφορά στα πρόσωπα των ψαριών τα οποία -ειρήσθω εν παρόδω- εργάζονται όντως σκληρά για την τροφή και την επιβίωσή τους.
Ειδικότερα οι ιδιοκτήτες -κατά τα συνθήματα των τοίχων- του Αιγαίου λόγω της "άπλας" του χώρου,  ενώ στα χωρικά μου ύδατα (του Κορινθιακού κόλπου) υπάρχουν βάθη και σπηλιές όπου μπορούν να την σκαπουλάρουν για λίγο.
Αλλά ας ξαναγυρίσουμε στα πολιτικά μας.






Αν εσείς γνωρίζεται κάποιον που να εργάζεται "μαλακά" να μου τον φέρετε να τον κάνουμε ζευγάρι με τις εκλογές που δεν θα είναι "κρίσιμες".
Αυτές τις μέρες των εκλογών συνάντησα κάποιον που εργαζότανε "σκληρά" κολυμπώντας στη θάλασσα, συνηθίζει να κάνει ακόμα μπάνιο στο ίδιο απόμερο μέρος από τότε που ήτανε μικρός όποτε βρίσκεται στην Ελλάδα. Μεγαλοστέλεχος διεθνούς οργανισμού, με κρυσταλλωμένες ιδέες περί τα πολιτικά, οικονομικά, διεθνή και ντόπια ζητήματα εξέφραζε την βεβαιότητά του για τον σχηματισμό κυβέρνησης -πριν από τις εκλογές, φυσικά- με την ίδια σιγουριά που θα προέβλεπε κάποιος την νίκη της Μάντσεστερ Γιουνάϊτεντ επί της Σουόνση, αγνοώντας μάλιστα την απενταρία μου με ενεθάρρυνε να την εξαργυρώσω χρηματιστηριακά...
Η όλη υπόθεση μου θύμισε έντονα το στήσιμο μιας κούρσας, ας πούμε εφτά αλόγων. Εαν κάποιος πονηρός εξασφαλίσει πως τέσσερα άλογα δεν "πάνε για κούρσα" δηλαδή δεν θα μπορέσουν να κερδίσουν διότι είτε δεν είναι σωστά προετοιμασμένα, είτε είναι νηστικά, είτε το πιο σπάνιο ο αναβάτης το "κρατήσει", δηλαδή θα επιλέξει λάθος διαδρομή, τότε η κούρσα περιορίζεται μεταξύ τριών αλόγων και το αποτέλεσμα ελέγχεται.
Σ΄αυτές λοιπόν τις εκλογές  παρατήρησα ότι ο Καρατζαφέρης έχασε το επικοινωνιακό του στυλ ενώ το βρήκαν άλλοι όπως π.χ. ο Μιχαλολιάκος. Ο τύπος έχει πολύ πλάκα πρέπει να είναι ο πρώτος αρχηγός κόμματος που φροντίζει να εξασφαλίσει βουλευτική έδρα στην συμβία του. Λέτε να πέφτει πολύ παντόφλα στο σπίτι; Προσωπικά δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία ότι τα υπόλοιπα προβεβλημένα στελέχη της χρυσής αυγής θα ακολουθήσουν την πεπατημένη που χάραξαν οι Μπουμπούκος και σία μέσω του Λαος (βάλτε τον τόνο στο άλφα ή στο όμικρον, όπουθέλετε εσείς, δεν θα χαλάσουμε τις καρδιές μας για ένα τονο), η ιδεολογική τους προέλευση είναι παραπλήσια αν όχι κοινή.
Από τους άλλους "μικρούς" πολιτικούς σχηματισμούς η Δημάρ του Κουβέλη τα πήγε καλά  ενώ οι Ανεξάρτητοι Ελληνες έχασαν την μισή τους δύναμη. Προσωπικά δεν πείθομαι ότι ο Κουβέλης είχε καλύτερο λόγο ή προφίλ από τον Καμμένο, απλά πιστεύω πως ο τελευταίος μπήκε στην ίδια μαύρη λίστα κάποιου αόρατου "νον πέϊπερ" που κατέστρεψε και τον Καρατζαφέρη με βασικότερη αιτία την θέση τους για το μνημόνιο. Μπορεί ο λόγος τους να απευθυνότανε στην λογική αλλά η επιλογή του νον πέϊπερ ήταν πως το αντιμνημόνιο πρέπει ουσιαστικά να το εκπροσωπεί μόνο ο Τσίπρας ο οποίος πάλι με το νον πέϊπερ από ανύπαρκτος έγινε εκφραστής μεστού πολιτικού λόγου...
Αυτό με το "νον πέϊπερ" προσέξτε το, είναι τουλάχιστον περίεργο πως όλα τα ΜΜΕ μαζί ξαφνικά προβάλλουν ή εξαφανίζουν τον οποιονδήποτε ή το οτιδήποτε, ανεξάρτητα από την ιδεολογική ή πολιτική τοποθέτησή τους. 
Εξαιρειται βεβαίως το διαχρονικό ΚΚΕ που έχει (μαζί με τον Πάπα) την αντιπροσωπεία του αλάθητου επί παντός επιστητού...

Επειδή τα βιντεοκλίπ του Ντύλαν έχουν αποσυρθεί από το γιουτιούμπ, παραθέτω το τραγούδι με την Τζόαν Μπαές

 I dreamed I saw St. Augustine
Alive as you or me
Tearing through these quarters
In the utmost misery
With a blanket underneath his arm
And a coat of solid gold
Searching for the very souls
Whom already have been sold



“Arise, arise,” he cried so loud
In a voice without restraint
“Come out, ye gifted kings and queens
And hear my sad complaint
No martyr is among ye now
Whom you can call your own
So go on your way accordingly
But know you’re not alone”

I dreamed I saw St. Augustine
Alive with fiery breath
And I dreamed I was amongst the ones
That put him out to death
Oh, I awoke in anger
So alone and terrified
I put my fingers against the glass
And bowed my head and cried

.

Κυριακή 17 Ιουνίου 2012

Ημέρα ψήφου και περισυλλογής


 .


Μυθιστόρημα, ( ΚΑ΄ )

.των εκλογών επίκαιρον...

Εμείς που ξεκινήσαμε για το προσκύνημα τούτο
κοιτάξαμε τα σπασμένα αγάλματα
ξεχαστήκαμε και είπαμε πως δεν χάνεται η ζωή τόσο εύκολα
πως έχει ο θάνατος δρόμους ανεξερεύνητους
και μια δική του δικαιοσύνη

πως όταν εμείς ορθοί στα πόδια μας πεθαίνουμε
μέσα στην πέτρα αδερφωμένοι
ενωμένοι με τη σκληρότητα και την αδυναμία
οι παλιοί νεκροί ξεφύγαν απ' τον κύκλο κι αναστήθηκαν
και χαμογελάνε μέσα σε μια παράξενη ησυχία.

Γ. Σεφέρης



Αυτά είπεν ο ποιητής στην γλώσσα του, διαχρονικά και έξω από εκλογικές προτιμήσεις και αποτελέσματα. Σε άλλη γλώσσα προς την χούντα είχε κάνει μια δήλωση :


’’Αυτή η ανωμαλία πρέπει να σταματήσει. Είναι εθνική επιταγή. Τώρα ξαναγυρίζω στη σιωπή μου"



Ποιός να φανταζότανε άραγε την επικαιρότητα της δήλωσης του σήμερα, σαράντα χρόνια μετά. Μόνο αν προσεγγίσετε την πολιτική πραγματικότητα με τον χαρακτηρισμό "Κοινοβουλευτική δικτατορία" μπορείτε να την κατανοήσετε. Φαντάζει σκληρός ο χαρακτηρισμός αλλά σκεφτείτε, πότε οι οποιοιδήποτε εκλεχθέντες τήρησαν τον (ανύπαρκτον) προγραμματισμόν τους ή τις δεσμεύσεις τους ; και τις περισσότερες φορές στις επικρίσεις απαντούσαν πως έχουν "λαϊκή εντολή" να εξαντλήσουν την τετραετία!

" Ὅλοι πιὰ τὸ διδάχτηκαν καὶ τὸ ξέρουν πὼς στὶς δικτατορικὲς καταστάσεις ἡ ἀρχὴ μπορεῖ νὰ μοιάζει εὔκολη, ὅμως ἡ τραγωδία περιμένει ἀναπότρεπτη στὸ τέλος."

 Λόγια σοφά που δυστυχώς επιβεβαιώνονται με το σκεπτικό της κοινοβουλευτικής δικτατορίας. Σκεφτείτε ποιά είναι τα "στηρίγματα" της πολιτικής, όπως αυτή εφαρμόζεται στην Ελλάδα ; Οι "επιστήμες του τίποτα", όπως λέγονται όσες "επιστήμες" αδυνατούν να περιγράψουν το αντικείμενό τους και μπουρδολογούν αενάως αφού δεν υπάρχει ουσιαστική αφετηρία για να ανελιχθεί εν συνεχεία η λογική σκέψη : αρχικά η θεολογία και στις μέρες μας η ψυχολογία και κυρίως η οικονομολογία η τελευταία βασικά υπεύθυνη για το χάλι μας μετά από τις δράσεις των " κορυφαίων οικονομολόγων", κατά την φήμη που τους συνόδευε, Αντρέα, Μητσοτάκη, Αλογοσκούφη και Παπακωνσταντίνου.
Και ποιοί εξαφανίζονται από την σύγχρονη κοινωνική ζωή μας ; οι ποιητές, οι λογοτέχνες, οι καλλιτέχνες. Δεν έχει χώρο γι' αυτούς, μας έπνιξαν τα σκυλοτράγουδα, οι κακής ποιότητας επιθεωρήσεις, τα κείμενα των "επωνύμων" δημοσιογράφων αντί των μορφωμένων και των λογοτεχνών.
Εχουμε ξεχάσει πως είναι ο μορφωμένος δημοσιογράφος, πότε εμφανίσθηκε για τελευταία φορά πρωθυπουργός στο θέατρο και πότε υπήρξε "υπουργείο πολιτισμού". Η ατάκα του Μάνου "ούτε υπουργείο είναι , ούτε πολιτισμό παράγει" δυστυχώς δεν ήταν χαρακτηριστική της εποχής του αλλά διαχρονική.
Ισως γιατί κάθε εκλογική αναμέτρηση είναι "κρίσιμη". Τόσο κρίσιμη που δεν μας αφήνει να σκεφτούμε άλλα πράγματα, πολύ πιο σημαντικά από το εκλογικό αποτέλεσμα που στην πραγματικότητα δεν επηρεάζει την ζωή μας σε ποσοστό μεγαλύτερο του 10%. Αφήστε λοιπόν το μυαλό σας ελεύθερο, ψηφίστε αν θέλετε, όποιο κόμμα θέλετε. Αλλά μετά συμμορφωθείτε με τα λόγια του ποιητή, κάντε ότι κάνει και πάλι η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου :  προσπαθείστε μόνοι σας !

...λίγο ακόμα θα ιδούμε τα μάρμαρα να λάμπουν, να λάμπουν στον ήλιο κι η θάλασσα να κυματίζει, λίγο ακόμα να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα...


.

Σάββατο 16 Ιουνίου 2012

Ξένες γλώσσες, ξένες σκέψεις, ξένες ήπειροι...



"Ταξίδεψα πολύ και αυτό με βοήθησε ν' αντιληφθώ πώς η βλακεία δεν ήταν αποκλειστικόν του τόπου μας προϊόν, όπως περήφανα ισχυρίζονται κι αποδεικνύουν συνεχώς οι έλληνες σωβινιστές και της εθνικοφροσύνης οι εραστές.
Παράλληλα ανακάλυψα ότι τα πρόσωπα που μ' ενδιαφέρανε έπρεπε να ομιλούν απαραιτήτως ελληνικά, γιατί σε ξένη γλώσσα η επικοινωνία γινότανε οδυνηρή και εξαφάνιζε το μισό μου πρόσωπο."

Πέρασαν 18 χρόνια από τότε που πέθανε ο Μάνος Χατζηδάκις και το κενό που άφησε γίνεται όλο και περισσότερο ενοχλητικό καθώς καθημερινά μιζεριάζουμε με τα της τρόικας και των τριών πουλακίων της πολιτικής που μας έχουν καθήσει στον σβέρκο και δεν μας αφήνουνε να πάρουμε μια  ανάσα, μια ανάσα πολιτισμού σαν αυτές που απλόχερα μας έδινε κάθε τόσο ο Μάνος.

Ναι, βλάκες υπάρχουν παντού, θα πει κάποιος, δεν χρειαζότανε να μας το πει ο Μάνος ! Μα οι καλλιτέχνες δεν λένε καινούργια πράγματα, βγάζουν απλά στην επιφάνεια τις σκέψεις που ανήκουν σε όλους αλλά μας διαφεύγουν στην καθημερινότητα και δεν την επηρεάζουν. Ενώ ένα τραγούδι, μια συνέντευξη, μια δήλωση μας "ξυπνάει", ειδικά όταν αυτός που την κάνει ξέρει τον σφυγμό μας.
Και ποιός τον ήξερε καλύτερα από τον Μάνο ; Ανθρωπος που τον ενδιέφερε και η τελευταία εννοιολογική λεπτομέρεια κάθε λέξης που πρόφερε. Και είχε καταλήξει σ' αυτό που έπρεπε να είναι αυτονόητο αλλά δεν είναι : καθένας μπορεί να συνενοηθεί σε βαθύτερο επίπεδο μόνο στην γλώσσα που σκέφτεται και όχι στις γλώσσες που μιλά, δεν αναφέρεται σε απλό επίπεδο συνενόησης. Εδώ πολλές φορές στην ίδια μας την γλώσσα και δεν μπορούμε να δώσουμε στον άλλο να καταλάβει τι εννοούμε και χρειαζόμαστε την γλώσσα των ματιών, των χεριών , του σώματος, πόσο μάλλον σε μια άλλη γλώσσα.

Χρήσιμοι, χρησιμότατοι οι μεταφραστές, μας δίνουν-μέσα από την δική τους την ματιά, βέβαια- την ευκαιρία να πλησιάσουμε ξένους λογοτέχνες, καλλιτέχνες και ποιητές. Μερικές φορές όμως η μεταφορά των ιδεών που κάνουν οι μεταφραστές θεωρείται από τους ίδιους "γενεσιουργός αιτία" και περνούν στον χώρο της συγγραφικής. Τα δικά τους έργα τους όμως  ενώ είναι κατά κανόνα καλογραμμένα, είναι "'στείρα" μια που από συνήθεια δεν έχουν μάθει να γράφουν στην γλώσσα που σκέπτονται αλλά σε αυτήν που μεταφράζουν.


Πέμπτη 14 Ιουνίου 2012

Τρομοκράτες !

 .


Οπως όλοι όσοι έχουν βάρκες, έχω σπίτι μου τις ληγμένες φωτοβολίδες γιατί δεν ξέρω τι να τις κάνω και δεν τις ανάβω μαζί με τα ληγμένα καπνογόνα το Πάσχα, δεν μ' αρέσει αυτό το "έθιμο". Στο τζάκι μου δίπλα υπάρχει ένα τσεκούρι και στην κουζίνα ένα μπαλταδάκι και κάποιο μαχαίρι που μπορεί να κόψει το κρέας. Υπάρχουν επίσης μπουκάλια που δεν επιστρέφονται γιατί βαριέμαι να τα πάω στην ανακύκλωση καθώς και τα παλιά μου κινητά που τα φυλάω για ρεζέρβες αν χαλάσει ξαφνικά αυτό που χρησιμοποιώ. Επίσης καμιά φορά, όλο και πιο σπάνια τελευταία αφήνω τίποτε χρήματα που μου περισσεύουν σπίτι μου.
Α, έχω κι ένα σουγιαδάκι από την Κρήτη με μια μαντινάδα χαραγμένη στην κάμα του...
και  ννννναί έναν ελβετικό πολυσουγιά, απομεινάρι από την εποχή που έκανα ελεύθερο κάμπινγκ.
Οπως ίσως και σεις.
Οπως ίσως και σεις παίζει να έχετε σπίτι σας γκαζάκια για το καμινέττο, εγώ είμαι άλλη κλάση, χρησιμοποιώ φυσικό αέριο !
Δεν έχω σπίτι μου κράνος γιατί αποφεύγω τις μηχανές και τα μηχανάκια όπως  διάολος το λιβάνι αλλά (σαν λογικός άνθρωπος) υποθέτω ότι όσοι το χρησιμοποιούν το έχουν σπίτι τους ή σε μέρος που συχνάζουν και όχι σε θυρίδα τραπέζης, έτσι ;
Ε λοιπόν όλα τα παραπάνω χρησιμοποιούνται σαν αποδεικτικά στοιχεία από την αστυνομία για  σύσταση εγκληματικής οργάνωσης  από οργανωμένους οπαδούς του ΠΑΟΚ !!!!


Αντιγράφω :

Σε έρευνες που πραγματοποιήθηκαν, σε επτά (7) συνδέσμους φιλάθλων βρέθηκαν και κατασχέθηκαν:

Έξι (6) μεταλλικές ράβδοι,

Δύο (2) μπαστούνια του μπέιζμπολ (σιδερένιο-ξύλινο),

Τέσσερα (4) αυτοσχέδια ξύλινα γκλοπ με ενσωματωμένα καρφιά,

Είκοσι τέσσερα (24) ξύλινα ρόπαλα,

Έντεκα (11) κράνη μηχανής,

Ενα αστυνομικό καπέλλο

Είκοσι πέντε (25) άδεια μπουκάλια γυάλινα,

Μία (1) ερυθρά φωτοβολίδα αλεξιπτώτου,

Δύο (2) τσεκούρια,

Ένα (1) αναδιπλούμενο μαχαίρι,

Ένας (1) μπαλτάς με ξύλινη λαβή,

Δύο (2) κινητά τηλέφωνα.

Ξέχασα έχω ακόμα σπίτι μου και το καπέλλο που φορούσα σαν επίκουρος αξιωματικός του Πολεμικού Ναυτικού... το είχα πλρώσει εξ άλλου !







ΠΑΟΚg's είμαι, τους οργανωμένους (όλων των ομάδων) δεν τους πολυγουστάρω, όπως δεν γουστάρω και τους οργανωμένους όλων των κομμάτων, αλλά η λογική, η κάθε λογική έχει τα όριά της και δεν μπορεί να παραβιάζεται τόσο βάναυσα ακόμα και σε προεκλογικές περιόδους, δεν μπορεί να θεωρείται τεκμήριο ύπαρξης εγκληματικής οργάνωσης η ύπαρξη δύο κινητών και "Μία (1) ερυθρά φωτοβολίδα αλεξιπτώτου", αν ήταν... πρασίνη θα άλλαζε τίποτε άραγε ;
Στις έρευνες στα σπίτια οπαδών βρέθηκαν πιστόλια, σιδηρογροθιές και διάφορα άλλα "πολεμικά" αξεσουάρ καθώς και ποσότητα κάνναβης, όλα γνωστά και αναμενόμενα για οργανωμένους οπαδούς οποιασδήποτε ομάδας. Οι παραβάτες να πληρώσουν αν και δεν μπορώ να καταλάβω γιατί αφού απαγορεύεται η κατοχή σιδερογροθιάς υπάρχουν καταστήματα που τις εμπορεύονται !! (την ίδια απορία έχω και για τα λέϊζερ και τα βεγγαλικά ). Αλλά η έρευνα ΜΟΝΟ σε σπίτια οπαδών του ΠΑΟΚ δείχνει στοχοποίηση και όχι διάθεση ελέγχου ΟΛΩΝ των οπαδικών συνδέσμων. Οπως επίσης δεν είναι δυνατόν να αναφέρονται σαν τεκμήρια και τα πυροβόλα όπλα και τα χρήματα που έχει κάποιος σπίτι του.


Μια λογική απορία που προκύπτει είναι αν κάποιος παίζει μπέιζμπολ το μπαστούνι του (ρόπαλο) που πρέπει να το φυλάει όταν δεν παίζει ; Και αφού θεωρείται"όπλο" γιατί πωλείται ελεύθερα στα καταστήματα αθλητικών ειδών ;

Πολύ θα ήθελα επίσης να μου εξηγήσει ένα σαΐνι της Αστυνομίας πως ξεχωρίζει, όταν το βρει κάτω απ' το στρώμα, ένα 50ευρο που προορίζεται για τις ανάγκες του σπιτιού από το 50ευρο που έχει εγκληματικό προορισμό !


Αντιγράφω :

Στην κατοχή και στις οικίες των ( 33 ) συλληφθέντων βρέθηκαν και κατασχέθηκαν:

Ένα (1) πιστόλι μάρκας ZASTAVA διαμετρήματος 7,62 mm,

Ένα (1) πιστόλι διαμετρήματος 8 mm, με μία άδεια γεμιστήρα,

Μία (1) κυνηγετική καραμπίνα με πιστολοειδή λαβή,

Πενήντα έξι (56) φυσίγγια,

Μία (1) γεμιστήρα

Ένα (1) πιστόλι τύπου replica με γεμιστήρα που περιείχε πέντε (5) φυσίγγια κρότου,

Πέντε (5) ράβδοι (μεταλλικές-ξύλινες-αστυνομικές),

Τέσσερα (4) ρόπαλα του μπέιζμπολ,

Μία (1) μασέτα,

Επτά (7) σιδερογροθιές,

Μία (1) ερυθρά φωτοβολίδα αλεξίπτωτου,

Μία (1) αντιασφυξιογόνα μάσκα,

Ένα (1) σφυρί θραύσης υαλοπινάκων,

Τρεις (3) χειρουργικές λάμες,

Ένας (1) ασύρματος συντονισμένος σε συχνότητες αστυνομίας,

Μία (1) μεταλλική αυτοσχέδια κατασκευή σε σχήμα αστεριού,

Ένα (1) σπρέι αερίου,

Κροτίδες – φωτοβολίδες,

Μία (1) συσκευή εκτόξευσης φωτοβολίδων με 33 συνολικά φυσίγγια εκτόξευσης φωτοβολίδων,

Σαράντα δύο (42) φυσίγγια κρότου-αερίου,

Εννέα (9) μαχαίρια (κυνηγετικά και αναδιπλούμενα),

Ένας (1) σουγιάς,

Ένας (1) πολυσουγιάς,

Σαράντα (40) κινητά τηλέφωνα,

(348,48) γραμμάρια κάνναβης,

Ένα (1) μεταλλικό κουτάκι αναψυκτικού, το οποίο περιέχει άγνωστη ουσία λευκού χρώματος μεικτού βάρους 116 γραμ.,

Ένα (1) πλαστικό δοχείο περιέχων υγρό υδράργυρο εντός νερού συνολικού βάρους 11,74 γραμ.  και

Χρηματικό ποσό 3.300 Ευρώ και 10.000 Δολαρίων Η.Π.Α.

Στα πλαίσια των ερευνών που πραγματοποιήθηκαν, συνελήφθη 23χρονη ημεδαπή, η οποία διέμενε μαζί με έναν εκ των συλληφθέντων, στην οικία των οποίων βρέθηκαν μία (1) φωτοβολίδα, τέσσερις (4) κροτίδες, ένα (1) λέιζερ τύπου στυλό, ένα (1) στιλέτο και επτά (7) κινητά τηλέφωνα.