Στο καβούκι μου

Τα κείμενα της καθημερινότητας θα δημοσιεύονται στο εξής στον Βερνάρδο τον ερημίτη, στην διεύθυνση : http://gerimitiis.blogspot.gr/

Ποιήματα θα βρείτε στην ποιηματοποίηση

ενώ

Πεζά και διηγήματα στην διηγηματοποίηση

...

Τι δεν είναι και τι είναι το gpoint'sbreeze

Δεν είναι χώρος που προωθεί έμμεσα ή άμεσα διαφημίσεις.
Δεν είναι χώρος που θα σας προωθήσει σε άλλα μπλογκς πλην των άλλων του δημιουργού της.
Δεν είναι χώρος που θα σας υποχρεώσει ν' ακούσετε την μουσική που αρέσει στον δημιουργό του.

Είναι ένας χώρος που σέβεται την σκέψη και την ελληνική γλώσσα.
Είναι ένας χώρος που προσπαθεί να σέβεται τους επισκέπτες του και τον εαυτό του.



Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αφιερώσεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αφιερώσεις. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 2 Φεβρουαρίου 2013

Πάμε μια βόλτα ;



Χρόνια αρκετά πριν ο άνθρωπος πατήσει το φεγγάρι, ο ποιητής και ο συνθέτης είχαν ήδη περπατήσει πριν από τον Νιλ Αρμστρονγκ στην επιφάνειά του για να διώξουν την λύπη τους. 

Διώξε τη λύπη, παλληκάρι
πάμε μια βόλτα στο φεγγάρι.


Θα μπορούσε να ήταν η προτροπή του στιχουργού στην αρσενική εκδοχή του τραγουδιού, αν το δούμε σαν διάλογο :

Τρεις μέρες χώρισα από σένα 
τρεις νύχτες μένω μοναχός,
σαν τα βουνά (*) που στέκουν τώρα δακρυσμένα
όταν τα βρέχει ο ουρανός


(*) Στην θηλυκή εκδοχή τα βουνά γίνονται φυσικά πουλιά, ο ουρανός πληθυντικός να κάνει ρίμα με το μοναχή και χάνεται η έννοια του διαλόγου. Είναι όμως η μορφή με την οποίαν το έγραψαν οι Νότης Περγιάλης και Γιώργος Εμιρζάς και το μελοποίησε ο αξέχαστος Μάνος Χατζηδάκις. Εξ άλλου είχε τεράστιες γυναικείες φωνές να το τραγουδήσουννε όπως η Νανά Μούσχουρη και η Φλέρυ Νταντωνάκη ή την Μελίνα για να το απαγγείλει. Αργότερα το "πείραξε" ο Θάνος Μικρούτσικος, δημιουργός κι αυτός, το πήρε προσωπικά και του άλλαξε γένος.

Τρεις μέρες, τρεις ώρες, τρία τέρμινα, ακαθόριστος κρίσιμος χρόνος σαν χάσει κάποιος την επαφή του με οτιδήποτε, τον έρωτα, τα νιάτα,  ίσως και την ζωή του. Στις μαύρες μέρες μας ακόμα και τη δουλειά του. Μετά από αυτό το διάστημα καταλαβαίνει πως δεν υπάρχει επιστροφή εδώ πάνω στην γη, ίσως είναι η στιγμή να δοκιμάσει το φεγγάρι.

Πώς να βγω και να περπατήσω
τα λόγια της να θυμηθώ;
με το φεγγάρι πώς, αχ πώς να τραγουδήσω
με το φεγγάρι πώς να παρηγορηθώ;



Και μετά ; Μετά είναι η στιγμή της αλήθειας, το ποτάμι που δεν γυρίζει πίσω...
Με το φεγγάρι πως, αχ πως να τραγουδήσω ; 
Τραγούδια μόνο στη γη υπάρχουν. Αα, ναι και παρηγοριά πάλι μόνο στη γη βρίσκεις, στο φεγγάρι δεν υπάρχουν λόγια, μόνο μελωδίες...



Τετάρτη 31 Οκτωβρίου 2012

Σίλβι-ο

Silvio
Silver and gold
Won't buy back the beat of a heart grown cold
Silvio
I gotta go
Find out something only dead men know

Πέρασαν πάνω από δώδεκα χρόνια από την μέρα που μπήκα στο Μετρόπολις και ανακάλυψα πως δεν ήταν όσο ενημερωμένο νόμιζα. Υπήρχε περσινός δίσκος του Ντύλαν και δεν είχανε πάρει χαμπάρι !!
Θυμάμαι που έβαλα τον υπάλληλο να κοιτάξει τους καταλόγους του για να διαπιστώσει πως είχα δίκιο και Μεγάλη Πέμπτη 12 η ώρα, τέσσερις πέντε μέρες μετά παραλάμβανα το πρώτο σιντί του "Down in the groove" που κυκλοφόρησε στην Ελλάδα. Δυο τραγούδια μου γυάλισαν αμέσως το "The death is not the end" και το "Silvio"


Εχοντας ακούσει τις εμπειρίες μιας φανατικής γερμανίδας που κυνηγούσε τον Ντυλαν σε κάθε γωνιά της Ευρώπης στις περιοδείες του απέφυγα να πάω στις εν Ελλάδι συναυλίες του. Θυμόμουνα όμως πως είχε πει πως μερικές φορές, άμα "κολλήσει", η κατάσταση γίνεται από άλλο πλανήτη, κάτι που με τα μάτια μου διαπίστωσα όταν ο Ντύλαν τραγούδησε για τα 80χρονα του Σινάτρα.. Ημουνα ο μόνος από τους "μύστες" στην απ ευθείας σύνδεση που παρακολουθούσαμε, ο οποίος κατάλαβε ποιό ήταν το ξεχασμένο, ασήμαντο τραγουδάκι που μεταμορφώθηκε σε αριστούργημα με αυτήν την τελείως διαφορετική εκτέλεση


Εντελώς συμπτωματικά έπεσε εχθές το μάτι μου στο γιουτιούμπ σε ένα βιντεάκι με τον Ντύλαν στο Χάυντ Παρκ. Το άνοιξα βαριεστημένα και άκουγα το καπέλλο από δέρμα λεοπάρδαλης σε σχήμα καθικιού, θυμήθηκα την ανοιχτή πόρτα του γκαράζ κι ανάλογες δικές μου καταστάσεις, όταν πρόσεξα πως "σαν καλά το πήγαινε", κάπου πήρε το μάτι μου τον Αλ Κούπερ που μαζί του είχε κάνει θαύματα παλιότερα, ένα νεγράκι φτυστός ο Τζίμμυ Χέντριξ οργίαζε στα ντραμς και τέλος βγήκε η φυσαρμόνικα για να σκορπίσει ρίγη συγκίνησης και ενθουσιασμού στους παλιούς και τους νέους.
Σαν καλό ήτανε, σκέφτηκα, πάμε παρακάτω. Και πήγαμε. Μακριά. Πολύ μακριά, στο Highway 61 Revisited  και στο Just Like Tom Thumb's Blues σε μια νωχελικά υπερβατική εκτέλεση :
Η παρουσίαση έκλεισε με το "Silvio", ξεχασμένο τραγούδι μέσα σην καθημερινότητα και αναπάντητο το ερώτημα τι νάναι αυτό που γνωρίζουν οι νεκροί  και μόνο...

 

Παρασκευή 28 Σεπτεμβρίου 2012

Και τώρα τι ;;;;



Χωρίς βαρβάρους μπορώ να ζήσω, μ' όλο τον σεβασμό προς τον Καβάφη ποτέ δεν αισθάνθηκα την έλλειψη τους, ίσως γιατί δεν έζησα ποτέ στην Αλεξάνδρεια.
Εκτός αυτού όλοι ταυτισθήκαμε κάποτε με τον Λίο Ντι Κάπριο όταν έπαιξε στον Τιτανικό,  είναι πιο εύκολο να ταυτισθείς μ' ενα ηθοποιό στο πανί, παρά μ' έναν ποιητή.

Leo said to Cleo
I think I'm going mad
But he'd lost his mind already
Whatever mind he had

άρα θα μπορούσαμε να πούμε πως αθωωθήκαμε λόγω της σύγχυσης που προκαλεί ένα ναυάγιο.

Χωρίς Ντύλαν όμως δεν ξέρω πως μπορώ να ζήσω, υλικό έχει αφήσει πολύ βέβαια αλλά το να ξέρεις πως δεν θα βγάλει άλλα τραγούδια είναι λιγάκι απογοητευτικό. Φυσικά δεν έκανε καμιά δήλωση και φυσικά μπορεί να τον δούμε σε καινούργιες συνεργασίες, αλλά δεν πιστεύω πως θα ξαναβγάλει δικό του δίσκο. Ο τελευταίος με τίτλο Tempest περιέχει και το τραγούδι Tempest που μαζί με το Duquesne whistle ξεχωρίζουν αμέσως. Και μπορεί  στο duquesne whistle, την ψηλότερη υψικάμινο της Αμερικής να υμνείται η χρονική διάρκεια της ερωτικής επιθυμίας -ίσως γι αυτό μπήκε πρώτο τραγούδι στο άλμπουμ- αλλά στο Tempest -ένα πριν το τέλος- οι συμβολισμοί αλλού οδηγούν :

Tempest ήταν ο τίτλος του τελευταίου έργου του Σέξπηρ με το οποίο "ανήγγειλε" την αποχώρησή του, μετά από αυτό μόνο κάτι συνεργασίες έκανε. Στο τραγούδι Tempest τα πάντα είναι σχετικά με το ναυάγιο του Τιτανικού, είναι ο τρόπος του Ντύλαν να αποχωρήσει.

The watchman, he lay dreaming
As the ballroom dancers twirled
He dreamed the Titanic was sinking
into the underworld

Ο βατσιμάνης εμφανίζεται κάθε τόσο στους στίχους, είναι φανερό πως αντιστοιχεί στον χρησμό μιας τραγωδίας όπου όλα οδηγούν στην επαλύθευσή του.

The watchman lay there dreaming
At forty-five degrees
He dreamed that the Titanic was sinking
Dropping to her knees

 Γνωστοί και άγνωστοι παρελαύνουν όπως έγινε και στην πραγματικότητα, ο Τιτανικός είχε πολύ και χαρακτηριστικό δείγμα ανθρώπων. Ο βατσιμάνης τους καθοδηγεί στο όνειρό του
 
The watchman, he lay dreaming
The damage had been done
He dreamed the Titanic was sinking
And he tried to tell someone

Το ναυάγιο συντελείται, ο βατσιμάνης μεσ' τ' όνειρό του προτίμησε να ζει...

 The watchman, he lay dreaming
 Of all the things that can be
He dreamed the Titanic was sinking
Into the deep blue sea 

Ο βατσιμάνης εξακολουθεί να ελέγχει την ροή των γεγονότων στο όνειρό του, είναι φανερό πως είναι η προσωποποίηση του Ντύλαν στο ποίημα.

Είναι λοιπόν ένας αποχαιρετισμός στα όπλα αυτός ο δίσκος. Κάποιες γενιές, λίγο μικρότερες ηλικιακά από τον Ντύλαν θα χάσουν τον γκουρού τους που τους προετοίμαζε με τις εμπειρίες και τα κλισέ του για το πως και τι θα αντιμετωπίσουν στην εκαστοτε επόμενη δεκαετία της ζωής τους.
Από τους στίχους του διάλεξα σαν κλισέ αυτό :

In the dark illumination
He remembered bygone years
He read the Book of Revelation
And he filled his cup with tears
 
 .

Ακουστική προσθήκη 

Το Tempest δεν υπάρχει στο youtube με ον Ντύλαν, υπάρχει όμως ένα πολύ καλό "κόβερ"

 

και φυσικά κάθε τραγούδι κάποιο άλλο θυμίζει : εδώ θυμίζει έντονα The Band και Emmylou Harris  στο Evangeline

 

Η Emmylou Harris ακούγεται και στο τραγούδι του Ντύλαν που κατά κάποιο τρόπο υπήρξε προπομπός του  Tempest πριν κάμποσα χρόνια, το Every grain of sand. (ούτε αυτό υπάρχει στο γιουτιούμπ με τον Ντύλαν)


Δευτέρα 24 Σεπτεμβρίου 2012

Νέκυια



Είπες το όχι μ' ολη τη δύναμη της εσωτερικής σου απελπισίας, αδύνατο ν' αντισταθείς.
Χιλιάδες χρόνια τώρα ο Ηρόστρατος χαμογελάει.
Τόξερες το όχι θάνατο φέρνει. Το διάλεξες όμως σαν παιδάκι, σαν νάταν κάπως το " αύριο θα γιάνει η πληγή ".
Τ' απορημένο βλέμμα, το κράτημα της αναπνοής, τα λόγια που δε βγήκαν απ΄τα χείλη, ζεστή εικόνα που δραγούμισες. Κομμάτια να τη κάνεις στο κόσμο σου. Στο κόσμο της απολογίας. Ετσι νόμιζες.
Μέχρι που είδες πως δεν υπάρχει τίποτα, ούτε κόσμος, ούτε απολογία, ούτε ομιλία.
Δεν ελέγχεις πιά ούτε το νού σου, ούτε το κορμί σου.
Ούτε το μακιγιάζ στο πρόσωπο, όσο κι' αν το θέλεις - τι γίνανε τα χέρια σου;
Είπες το όχι στο μεθύσι της μανίας σου, ίσως το φχαριστήθηκες.
Που ειν' οι παραμυθένιοι κήποι που σ' οδηγούσε αυτός ; Δεν τ' άντεχες. Στο τιμόνι εσύ κι' οι βάλτοι οι νοητοί, παρουσιάστηκαν. Οι δικοί σου βάλτοι - αυτό μέτραγε μόνο. Τους έβαλες στη ζυγαριά, νικήσανε τους κήπους.
Το πρόσωπό σου γέρασε μεμιάς. Δεν το' δες στους παραμορφωτικούς καθρέπτες σου. Ούτε και την ακινησία σου κατανόησες. Ακουσες μια μακρινή φωνή και σκύλιασες.
Είπες το όχι μ' όλη τη δύναμη του πείσματός σου. Φαντάστηκες καταστροφή και πήγες να γελάσεις. Μα οι μυς του προσώπου σου δεν σάλεψαν.
Οχι, σκέφτηκες γιά τελευταία φορά.
Στα μάτια σου - καθρέπτη της ψυχής - σερνάμενα σκουλήκια ξεπροβάλλουν απ΄τη πηγή των δακρύων σου. Και συ ακίνητη. Αράχνες κτίζουν τον ιστό τους στα βλέφαρά σου πάνω.
Η τελευταία εικόνα σου κι' η μόνη που έφυγε μαζί σου.
Λέξη, καμμιά δεν πήρες.

Κυριακή 19 Αυγούστου 2012

Γλυκειά ζαλάδα

(αναδημοσίευση)






Την είδε. Ισως η ελαφριά κλίση της, ίσως τα απαλά χρώματά της, ίσως η αίσθηση του λάθους που υπήρχε διάχυτη σε όλη της την ύπαρξη, τραβηξε το βλέμμα του. Συμβαίνει μερικές φορές άλλο να ψάχνεις κι’ άλλο να σου τραβά την προσοχή.
Ηταν στο πάνω σημείο της πρόσοψης, μακρόστενη με μπλέ γράμματα σε κίτρινο φόντο. Απο κάτω η κλασσική βιτρίνα με τον κρυφό φωτισμό και τα ζωντανά μοντέλα.
Ηταν η μόνη σε μιά ακτίνα ίσως και δύο χιλιομέτρων που δεν ήταν από νέον και η μόνη με ελληνικούς χαρακτήρες. Και το περιεχόμενο της από άλλο πλανήτη, από άλλη εποχή, απίστευτο : «Διονυσιακά όργια». Μα ίσως πιό απίστευτη ήταν η φίρμα της εταιρίας από κάτω «Αφοί Διώνη και Σία». Τι του θύμιζε...πίσω στην Ελλάδα, πίσω στο χρόνο όταν ακόμη οι εταιρίες ήταν προσωπικές και οι συνεταίροι χωράγαν όλοι σε τρία γράμματα Σία. Δεν ήξερε τι ακριβώς σήμαινε, δεν ρώτησε να το μάθει, σαν συντόμευση του συντροφία του φαινότανε, αργότερα η άλλη Σία η αμερικάνικη βρώμισε τη λέξη και γεμίσαμε εταιρίες περιορισμένης ευθύνης .
Η βιτρίνα ήταν ίσως η πιό κόσμια της γειτονιάς. Ενας άντρας με σαγιονάρες και σλιπάκι έντονα φουσκωμένο στο επίκεντρό του και δυό γυμνόστηθες στριγγάτες ελαφρώς νυσταγμένες δεξιά και αριστερά του να του τρίβονται επαγγελματικά. Ολο το σκηνικό της βιτρίνας ήταν σκεπασμένο με μεταξωτές κουρτίνες σε ροζ και πορτοκαλί χρώματα, ίσως από κάτω να ήταν κάποιο σκηνικό ανάλογο του τίτλου, κανένας Πάνας και τίποτα μαινάδες σε βουκολικό τοπίο που δεν συγκινούσανε τους βόρειους και ο νέος ιδιοκτήτης το γύρισε στην πεπατημένη. Ηταν σίγουρος πως οι αδερφοί Διώνη είχαν πουλήσει το μαγαζί, το έβλεπε στην εγκατάλειψη της ταμπέλας, στην παγερή αδιαφορία του νέου ιδιοκτήτη να την αλλάξει, όπως κάνουνε οι κινέζοι που πουλάνε ρούχα σε μαγαζιά θρυλικά δισκοπωλεία. Ούτε τις ταμπέλες δεν αλλάζουνε, ίσως να είχαν περάσει και από εκεί, ίσως κινέζοι να ήτανε οι νέοι ιδιοκτήτες.
Αμβούργο. Σαν Πάολι, η κακόφημη συνοικία. Μαγαζιά με βιτρίνες ζωντανές κι’ αυτός να ψάχνει τις νεκρές τις αναμνήσεις.
Δεν ήτανε πολύ μαζί της, δυό μήνες σκάρτους. Στη δεύτερη βδομάδα την παντρεύτηκε, την πέμπτη την χώρισε αλλά μείνανε ακόμα λίγο μαζί. Του είχε πει πως δεν άντεχε την ιδέα να είναι παντρεμένοι και δοκιμάσαν την ελεύθερη συμβίωση. Δεν της είχε πει πως τούχε γίνει απαραίτητη ούτε πως τούφερε μιά ζαλάδα, μιά γλυκειά ζαλάδα μεσ’ στο μυαλό από την πρώτη φορά που κοιμήθηκαν μαζί. Μετά έφυγε κι’ αυτός ξεκίνησε ταξίδι, ναι ταξίδι ήταν και το ψάξιμο μονάχα η αφορμή. Αλλαξε κι’ ήπειρο σαν γύρισε τις πολιτείες όλες στο Αμέρικα. Του φάνηκε πως την αντάμωσε σ’ ένα εστιατόριο με γυμνόστηθες σερβιτόρες στην Καλλιφόρνια αλλά απλά της έμοιαζε. Ρώταγε γι’ αυτήν σε κάθε μπαρ το κάθε βράδυ. Του είπανε πως την είδαν στην Ταγγέρη και πήρε σβάρνα όλη την μεσογειακή παραλία της Αφρικής. Κάποιος τον λυπήθηκε και τούπε να ψάξει στο Αμβούργο, στο Σαν Πάολι. Βρέθηκε να κοιτάζει την βιτρίνα.
Θυμήθηκε που λέγανε γιά τον Ελβις Πρίσλεϋ ότι έβαζε μέσα στο παντελόνι του το χαρτόνι από το χαρτί τουαλεττας γιά να φουσκώνει, αυτό του θύμισε ο μοντέλος, οι γυναίκες του ήταν αδιάφορες. Ξανακοίταξε την ταμπέλλα. «Διονυσιακά όργια».
Θυμήθηκε τους συμμαθητές του. Αλλοι είχανε γίνει γιατροί, άλλοι καθηγητές, άλλοι υδραυλικοί. Αυτός τι είχε γίνει ; Ζούσε στην γλυκειά ζαλάδα του και δεν τον ένοιαζε. Μόνο να την βρεί ήθελε και να ξανακοιμηθεί μαζί της.
Ειδε τις κοπέλλες να αποχωρούν. Αλλαγή βάρδιας σκέφτηκε. Ολες οι ελπίδες του συγκεντρώθηκαν στις δυό καινούργιες κοπέλλες της βιτρίνας, ήτανε βέβαιος πουθενά αλλού δεν θα μπορούσε να την βρεί. Κοίταζε τα χοντροκομμένα ψηλοτάκουνα παπούτσια να αποχωρούν και περίμενε τα καινούργια. Περπατώντας πάνω τους δυό καινούργιες κοπέλλες εμφανίστηκαν στην βιτρίνα. Κόλλησε το μάτι του στο τζάμι να δει καλύτερα . Του φάνηκε πως αναγνώρισε το στήθος της. Ταράχτηκε και κοίταξε το πρόσωπο. Είδε περρούκα και μακιγιάζ και ξέχασε τι έψαχνε. Ηταν κι’ αυτή η γλυκειά ζαλάδα. Από τότε. Από την πρώτη φορά που κοιμήθηκαν μαζί.
Ξανακοίταξε την υπογραφή στην ταμπέλλα. «Αφοί Διώνη και Σία». Λες νάμαι εγώ η Σία αναρωτήθηκε μες’ στη γλυκειά ζαλάδα του.
Κάποιος του είπε πως την είδε στην Τασκένδη...
Χαμογέλασε.

Πέμπτη 5 Μαΐου 2011

Καλό ταξίδι, Ελίτ


Σοκαριστική πολλές φορές η πραγματικότητα. Κατηφορίζοντας την Φωκίονος Νέγρη, πηγαίνοντας για το Αστυνομικό Τμήμα στην Θήρας σκεφτόμουνα πως θα ξανάβλεπα τον πιο ηλικιωμένο φίλο μου στο μετερίζι του, στο ωραιότερο μπαλκόνι της Φωκίονος Νέγρη όπως έλεγε το στέκι  του. Το αγγελτήριο της κηδείας του μου έσφιξε την καρδιά από μακριά. Ηθελα να τον ξαναδώ αλλά δεν έτυχε να περάσω από εκεί και δεν πρόλαβα.






Δεξιά, στον τοίχο κολλημένα λίγα λουλούδια αντί για στεφάνι και λίγα λόγια από κάποιους φίλους  απόχαιρετούσαν τον μπάρμπα-Τάσο για όσους είχε εμπιστευθεί το όνομά του, με το Ελίτ, το καλλιτεχνικό του συστηνότανε.
Τον γνώρισα πριν λίγα χρόνια στο φωτογραφείο του όπου όλη η ιστορία του ελληνικού θεάτρου υπάρχει στις φωτογραφίες του. Είχε το παράπονο πως το κράτος δεν ενδιαφέρθηκε να φτιάξει ένα μουσείο με το αρχείο του, το οποίο είχε την πρόθεση να παραχωρήσει.
Στην μνήμη του αναδημοσιεύω την τότε ανάρτησή μου.


Elite



- Οταν πετάς ψηλά μιά πέτρα ανεβαίνει, ανεβαίνει, κάποια στιγμή σταματά κι’ ύστερα πέφτει. Αυτή τη στιγμή πρέπει να πιάσει ο φωτογράφος.
Καθισμένος στο σαλονάκι «με την ωραιότερη θέα στην Φωκίονος Νέγρη» ανάμεσα σε όλες και όλους τους σταρ του θεάτρου τα τελευταία εξήντα χρόνια, συντροφιά με τον υπέργηρο φωτογράφο «του Εθνικού Θεάτρου»- τολμώ να παραφράσω τον Μάνο- όταν αυτό ήταν ακόμη Θέατρο και Εθνικό. Μετά κάποιος διευθυντής του -δεν θα πω το όνομά του- έλεγε «το θέατρό μου». Η συνεργασία διακόπηκε.
Εκπληκτικές φωτογραφίες, πρόσωπα γνωστά και οικεία, ασπρόμαυρες μα με περισσότερα χρώματα απ΄τις έγχρωμες, σπάνιες στιγμές του θεάτρου και των ηθοποιών του σκεπάζουν όλους τους τοίχους. Το βλέμμα μου ξανά και ξανά στη φωτογραφία της Μελίνας. Δεν γύρισε να δει ποιά φωτογραφία κοιτάζω.
- Η γυναίκα, η γοητευτική γυναίκα ξέρει πως να τοποθετήσει τα χέρια της. Πρόσεξε το δάκτυλο στο πηγούνι της. Οταν πήρε αυτή την πόζα- από μόνη της- το κύμα της γοητείας άρχισε να βγαίνει απ’ το στήθος της και να ανεβαίνει. Οταν έφτασε στα μάτια της ήρθε η στιγμή της φωτογράφισης.
« Η σεξόβομβα ξέρει πως να τοποθετεί τα πόδια της» σκέφτηκα αμέσως «μα ποτέ δεν θα συγκινήσει ένα φωτογράφο». Είναι φανερή η λατρεία του κάθε φορά που μιλάει γιά την Μελίνα.
- Η Μελίνα μόλις έμπαινε στο στούντιο κλώτσαγε τα παπούτσια της, χαμογελούσε, σου μίλαγε σαν νάσαστε οι καλύτεροι φίλοι, έδινε την ομορφιά της σ΄όλο το χώρο.
Δεν ξαναβγήκε τέτοια γυναίκα,
Κάποιος μπαίνει και ζητάει ν΄αγοράσει μιά συγκεκριμένη φωτογραφία του Κουν.
Αρνείται.
- Είναι μοναδική. Δεν μπορώ να σας την δώσω.
Ο πελάτης ξεφυλλίζει τα άλμπουμ με τις φωτογραφίες που μπορούν να αναπαραχθούν. Επιλέγει δυό τρείς, παραγγέλνει και φεύγει.
Ο Elite -όλοι έτσι τον ξέρουν- μου εμπιστεύτηκε το όνομά του.
- Μόνο ο Μουσούρης με φώναζε με το όνομά μου. Ερχότουσαν διάφοροι και του πρότειναν να φωτογραφίσουν τις παραστάσεις τσάμπα, «Εχω φωτογράφο» τους έλεγε.
Το βλέμμα μου φεύγει από τις φωτογραφίες και το γλυκό πρόσωπο του φωτογράφου και μέσα απ’ την βιτρίνα πλανιέται στην Φωκίονος Νέγρη.
- Αυτή η γειτονιά έχει τρείς όψεις. Ερχομαι κάθε πρωΐ. Το πρωΐ με τη λιακάδα και τα παιδιά είναι παράδεισος. Το απόγευμα, άλλο πράγμα, βγαίνουν οι συνταξιούχοι. Το βράδυ γίνεται μπορντέλλο.
Μνήμες από την χαμένη πατρίδα, την Κωνσταντινούπολη, μνήμες από την χαμένη γειτονιά
Χωρίς να πει άλλη λέξη βγάζει ένα αντίγραφο της φωτογραφίας που κοίταζα και μου το προσφέρει. 
Καλό σου ταξίδι, Elite

.

Τετάρτη 4 Μαΐου 2011

Πού' σαι Θανάση ;;

.
Ενας δικός μας άνθρωπος


έφυγε...

Η πρώτη φορά που συνάντησα τον Θανάση Βέγγο στην ζωή μου ήταν κάποιο πρωΐ γύρω στα τέλη της δεκαετίας του 60, σ' ένα βουλκανιζατέρ της Κυψέλης. Πήγαινα να φουσκώσω μια μπάλλα και βρισκόταν εκεί για να αλλάξει λάστιχο. Ηταν ολόϊδιος όπως τον έβλεπα στο σινεμά, όχι μόνο στην όψη αλλά και στις κινήσεις και την ομιλία, κάτι που δεν ήταν συνηθισμένο σε άλλους ηθοποιούς, ήταν διαφορετικοί στην πραγματικότητα από τους ρόλους που έπαιζαν. Και έβλεπα αρκετούς, μια που η Κυψέλη τότε ήταν περίπου "καλλιτεχνούπολις". Μετά από αρκετές αμφιταλαντεύσεις κατέληξα ότι αυτή είναι η στόφα του πραγματικού ηθοποιού, να μπορεί να επιβάλει στοιχεία από την προσωπικότητά του στον χαρακτήρα που υποδύεται χωρίς να τον αλλοιώνει.
Η επιβεβαίωση ήρθε λίγα χρόνια μετά όταν σε κάποια γυρίσματα μιας ταινίας υποδύθηκε προς στιγμήν ένα γυναικείο ρόλο για να υποδείξει στην πρωταγωνίστρια τι ζητούσε από αυτήν ο σκηνοθέτης.. Το αυθόρμητο χειροκρότημα όλων των παρισταμένων ήταν η απόδειξη ότι είχε μπει στο πετσί του ρόλου της και το απέδιδε καλύτερα από αυτήν, πέρα από το κωμικό στοιχείο της υπόθεσης.




Εχουν ήδη γραφεί πολλά και θα γραφούν περισσότερα για την προσφορά του μέσω της τέχνης του αλλά και μέσω της απλής παρουσίας του στην ελληνική κοινωνία. Συνδύαζε στοιχεία από τον Αριστοφάνη μέχρι τον καραγκιόζη και ο τρόπος που τα απέδιδε, στην κυριολεξία καλοδουλεμένα, ήταν μοναδικός ώστε να περνά τα μηνύματά τους στους θεατές. Η σεμνότητά του υπήρξε παροιμειώδης και ποτέ δεν απασχόλησε το κοινό με την προσωπική του ζωή ούτε στρατεύθηκε σε κάποιο κόμμα παραμένοντας ηθοποιός όλων των Ελλήνων. Η στάση του δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί πολιτική. Η παρουσία  του στην κοινωνία όμως έδωσε  την ηχηρότερη απάντηση-διάψευση στην ρήση του "εθνάρχη" ότι " Η Ελλάς ανήκει εις την Δύσιν "


Καλό σου ταξίδι 



Κυριακή 4 Ιουλίου 2010

Τσιάο, μπέλλο

.

Την είδε λίγο πριν σκοτεινιάσει ντυμένη στα λευκά. Εβγαζε το εγγονάκι της βόλτα με το καροτσάκι και δικαιολογούσε πλήρως τον τίτλο που της είχε απονείμει ο Αντόνιο πολλά χρόνια πριν : λα ντόννα ιντραμοντάμπιλε, πάει να πει η κυρία που παραμένει η ίδια με τα χρόνια.
Η αλήθεια ήταν ότι περίμενε να την δει  νωρίτερα, αυτή την χρονιά το καλοκαίρι είχε αρχίσει νωρίς και η ...αμετάβλητη κυρία δεν έχανε ποτέ την ευκαρία για ένα θαλασσινό μπάνιο, ίσως ήταν το μυστικό της. Φυσικά δεν χρησιμοποιούσε αντηλιακά και κρέμες, το δέρμα της, δέρμα έφηβης, είχε πάρει το μόνιμο σκούρο χρώμα που έχουν οι ψαράδες και οι άλλοι εργάτες της θάλασσας, χωρίς βέβαια τις ζάρες και τις ρυτίδες τους.
Την κοίταξε ερωτηματικά μετά τις πρώτες τυπικότητες προσπαθώντας να μαντέψει. Τον έβγαλε γρήγορα από τον κόπο : "Θα τα έμαθες για τον Αντώνη, φαντάζομαι ... δεν άντεξε ... δυστυχώς". Ο άντρας της φάνηκε σπρώχνοντας ένα καροτσάκι με ένα άλλο εγγονάκι. Χαιρέτησε καλοδιάθετα διώχνοντας την κουβέντα από τα δυσάρεστα. Ισως η φροντίδα του να συντηρεί πειστικά γύρω του πάντοτε ένα χαρούμενο περιβάλλον να ήταν το κύριο συστατικό για την απίστευτη συντήρηση της ομορφιάς της γυναίκας του.

Το χρώμα του θανάτου ήταν πάντοτε μία από τις αναπάντητες ερωτήσεις του. Από έμπνευση πίστευε πως ήταν κάτι σαν το πορτοκαλλί, κάτι σαν το χρώμα που έβλεπε να σχηματίζεται στα βλέφαρα όταν έστρεφε τα κλειστά του μάτια στον ήλιο. Σε πολύ έντονα ερωτικές στιγμές, όταν το πάθος δοκίμαζε τα όρια της αντοχής,  διάφορες ερωμένες προσπάθησαν να τον πείσουν ότι το μωβ χρώμα ήταν πιο ταιριαστό. Σχεδόν τα κατάφεραν μέχρι που είδε εκείνο το έργο, το "η παράσταση αρχίζει"  (all that jazz, του Bob Fosse). Η σκηνοθετική  άποψη για το σενάριο και η πολύ καλή μουσική του έργου τον έπεισαν ότι ο θάνατος εμφανίζεται με την μορφή μιας όμορφης γυναίκας ντυμένης στα λευκά.

Ηταν το τρίτο καλοκαίρι που περίμενε να δει τον Αντώνη και κάθε φορά η ντόννα ιντραμοντάμπιλε του έφερνε τα νέα του. Ηταν όμως η μοναδική φορά που στην πρώτη τους  συνάντηση έτυχε να φοράει άσπρα.



Στα τρία αυτά χρόνια τηλεφώνησε μόνο μια φορά, δεν του άρεσαν τα τηλεφωνήματα του Αντόνιο και τον καταλάβαινε καλά. Εκτός αυτού του όφειλε τον απαιτούμενο σεβασμό, ήταν μεγαλύτερός του περίπου είκοσι χρόνια. Υπήρχε μια μακρινή συγγένεια μεταξύ τους που δεν την έψαξαν ποτέ. Τον αποκαλούσε "τσίο" δηλαδή θείε και ήταν ο "νιπότε", ο ανηψιος, είχαν τον δικό τους κώδικα επικοινωνίας, στην πραγματικότητα ήταν ξαδέρφια.

Ο Αντώνης, παντρεμένος με Ιταλίδα σταδιοδρόμησε στην γείτονα χώρα και όταν πενηντάρισε θυμήθηκε τα πάτρια εδάφη. Αγόρασε ένα σπίτι στον τόπο της καταγωγής του και επέστρεψε σαν "Αντόνιο", ασορτί με τον ευρωπαϊκό αέρα που απέπνεε. Αντίστοιχα στην Ιταλία κυκλοφορούσε ως " Τόνυ" και εκεί ο "ευρωπαίκός" αέρας τον βοηθούσε στις δουλειές του, εξάλλου χειριζότανε άνετα τα αγγλικά- πρόβλημα για τους περισσότερους Ιταλούς-, τα γαλλικά και βελτίωνε συνεχώς τα ρώσσικά του.

Δέθηκαν περισσότερο ένα καλοκαίρι που ο τσίο ήλθε πιο νωρίς, χωρίς οικογένεια, για κάτι μικροεπισκευές του σπιτιού του. Ετυχε και ο νιπότε να είναι χωρίς οικογενειακές υποχρεώσεις και το απόλαυσαν. Ντυμένοι μόνο μ' ένα πράγμα κάτι μεταξύ μαγιό και σορτς, χωρίς πετσέτα, γύρναγαν με την βάρκα από παραλία σε παραλία.. Μοναδικά εφόδια ήταν τα τσιγάρα τους και κάνα δυό μπουκάλια νερό. Κουβέντιαζαν για μικρά και μεγάλα πράγματα όπως κάνουν οι πραγματικοί φίλοι. Αργά το απόγευμα πλησίαζαν κάποια παραλιακή ταβέρνα. Εβγαιναν πελαγώνοντας και κάθονταν πάντοτε δίπλα στο κύμα. Ετρωγαν βερεσέ και στην επιστροφή κυριολεκτικά "γεμάτοι" άκουγαν μια όπερα του Βέρντι στο μισοσκόταδο. Πριν τις έντεκα είχαν ήδη αποκοιμηθεί ώστε να απολαύσουν το επόμενο πρωϊνό πριν χαράξει. Μια μέρα την εβδομάδα γυρνούσαν τις ταβέρνες, τα βενζινάδικα και τα περίπτερα να ξεπληρώσουν τα χρέη τους. Είχαν ανακαλύψει την ελευθερία που χαρίζει η ανυπαρξία κλειδιών και χρημάτων, για τα κλειδιά είχανε βρει καβάντζες στα σπίτια τους.

Τον  αγάπησε για τον λεπτό τρόπο με τον οποίον ζητούσε κάτι και τον ακόμα λεπτότερο με τον οποίο ανταπέδιδε. Τα φρέσκα ψάρια, ειδικά τα μικρά, ψημμένα με αλάτι, ήταν από τις αδυναμίες του, φρόντιζε πάντοτε για το κατάλληλο κρασί που τα συνόδευε.



Ο βασικότερος λόγος που εκτιμούσε τόσο τον τσίο ήταν ότι τον είχε μυήσει στον κόσμο της μουσικής του Βέρντι, ένα καινούργιο κόσμο φιαγμένο με την τελειότητα της μουσικής του. Πραγματικά δικαίωνε τον τσίο που του έλεγε πως ό,τι ακούγεται ωραία και δεν είναι Βέρντι  μπορεί να λάμπει αλλά δεν είναι χρυσός. Αργότερα, όταν γνώρισε και τα υπόλοιπα έργα του εκτός από τις όπερες, αυτά που ο τσίο αγνοούσε, κατάλαβε πως είχε φτάσει σ' αυτό το συμπέρασμα όχι τόσο από γνώση αλλά από ένστικτο. Ισως από ένστικτο τον συμβούλευε να βγει από το χρηματιστήριο όσο ήταν καιρός αλλά δεν τον άκουσε. Προτίμησε την δική του φωνή της λογικής και την πλήρωσε.



Κάθε άνθρωπος έχει τον δικό του τρόπο να πενθεί ή να τιμά τους φίλους και τους συγγενείς του. Αυτό σκεφτότανε καθώς ξεκίνησε με την βάρκα του, χωρίς πουκάμισο και πετσέτα, για μια μακριά βόλτα στα νησάκια. Δεν είχε αποφασίσει ακόμα σε ποιά ταβέρνα θα πελάγωνε με το σούρουπο. Ηξερε μόνο ότι αυτή τη φορά θα έπινε από δυό ποτήρια...

Σάββατο 26 Ιουνίου 2010

Ηχοι και χρώματα

.
Ας είμαι ειλικρινής...
Τα πρώτα "ηχάκια" που ακούω το πρωΐ και τα πρώτα χρώματα που βλέπω έχουν αιτία την γάτα μου την Breeze που την "βγάζει" στο χαλάκι, δίπλα στο κρεβάτι μου...


Η πρώτη μου σχέση με τα...βρεττανικά χρώματα ήταν στις αρχές του 60 όταν πρωτάκουσα το τραγούδι "Colours" του Ντόνοβαν.

Mellow is the feeling that I get,
When I see her, m-hmm,
When I see her, oh yeah.
That's the time, that's the time,
I love the best.

Ηταν η βρεττανική απάντηση στον αμερικανό Ντύλαν όταν,  νεαροί κι' οι δυό, προσπαθούσαν να φιάξουν όνομα στο παγκόσμιο στερέωμα. Σε επίπεδο συγκροτημάτων η αντίστοιχη "μάχη" ήταν μεταξύ Beetles και  Beachboys. Η Ελλάδα ίσως να έπαιξε τον ρόλο της στην εξέλιξή τους. Ψάχνοντας χρώματα να  τα μεταμορφώσουν σε στίχους και ήχους βρέθηκαν στα νερά μας. Ο Ντύλαν βρέθηκε στα Μάταλα και μετά συνέχισε την ανοδική πορεία του.  Ο Ντόνοβαν ήρθε στην Μύκονο και κάπου κόλλησε...



Η δεύτερη  σχέση μου με τα βρεττανικά χρώματα ήταν η γνωριμία μου με μια εκλεκτή εκπρόσωπο της σύγχρονης βρεττανικής ζωγραφικής, την Sarah Gillard.


  Αναζητώντας τους ψιθυριστούς ήχους των χρωμάτων σαν πρωτογενές υλικό για να το αποθηκεύσει ώστε να βγει στους πίνακές της αργότερα με την αυθεντικότητα των δικών της χρωμάτων, επισκέπτεται πολλές χώρες, όχι σαν απλός τουρίστας αλλά προσπαθώντας να ζήσει όπως οι ντόπιοι, να δει και να ακούσει τα ερεθίσματα του κάθε τόπου ώστε να έχει γνήσιο το πρωτογενές υλικό της τέχνης της. Η Ελλάδα δεν θα μπορούσε βεβαίως να λείψει από τις επιλογές της.

Η δουλειά της απαιτεί μεθοδικότητα... το κομπιούτερ βοηθάει την απομνημόνευση


χαλάρωση (α λα ...ελληνικά)...κάνει καλύτερη και ευκολότερη την πρόσληψη των ερεθισμάτων


και κυρίως οπτικοακουστικές εμπειρίες σαν τις χιλιάδες που προσφέρει η θάλασσα στην χώρα μας, πρωταρχική αγάπη της ζωγράφου



Η Σάρα χρησιμοποιεί τις περισσότερες φορές στα έργα της τέμπερες, ένα υλικό που συμβαδίζει με όσους δίνουν περισσότερη έμφαση  στην αυθεντικότητα των χρωμάτων από το θέμα ένός πίνακα και φυσικά λατρεύει τις γάτες.

Περισσότερες πληροφορίες για τα έργα και τις ημέρες της Sarah Gillard, μπορείται να βρείτε πατώντας εδώ

Τρίτη 15 Ιουνίου 2010

Καλλιτεχνικά...

Ζηλεύω τους ζωγράφους. Εχουν μια αμεσότητα στην έκφρασή τους και μια γλώσσα περισσότερο κοινή από των ανθρώπων που γράφουν, άσε που δεν χρειάζεται μετάφραση και συχνά ούτε  καν επεξηγήσεις. Κατά μία έννοια είναι περισσότερο "διεθνής" και από την μουσική. Βέβαια είναι υποχρεωμένοι να κουβαλάνε παντου τα σύνεργά τους, περισσότερο ογκώδη από ένα όργανο ή ένα "συγγραφικό" λάπτοπ, αλλά έπρεπε να τηρείται μια  "ισορροπία" μεταξύ των καλλιτεχνικών τάσεων και αυτό είναι το "τίμημά" τους.
Ας δούμε πως "παράγεται" ένα έργο.
Στην αρχή είναι η εύρεση του κατάλληλου τόπου και η γνωριμία-εξοικείωση με αυτόν. Το κολύμπι είναι ένας καλός τρόπος...


Μετά αρχίζει η "δουλειά" , η μεταφορά της εικόνας στο χαρτί. Εδώ χρησιμοποιούνται τέμπερρες


Μια κοντινή ματιά...


 


Και αργότερα τελειωμένο


Τελικά η δουλειά του ζωγράφου είναι μια ανασύνθεση των χρωμάτων της Φύσης όπως η μουσική είναι μια ανασύνθεση των ήχων που παράγει και η γλυπτική μια ανασύνθεση φυσικών υλικών, μόνο οι άνθρωποι των γραμμάτων ανασυνθέτουν ανθρώπινα κατασκευάσματα όπως οι λέξεις.
Κάπου σ' ένα ενδιάμεσο χώρο κινείται η φωτογραφία. Δεν νομίζω ότι πληροί τον ορισμό της Τέχνης, σαφώς όμως μεταφέρει πιστά τα όσα θαύματα παράγουν ο άνθρωπος και η Φύση και έχει το πλεονέκτημα της "ταχύτητας" όταν θέλεις να έχεις "σφαιρική" άποψη ενός θέματος, όπως το κατωτέρω...


Σοφά τοποθετημένο στην τελευταία αίθουσα του καταπληκτικού νέου μουσείου των Δελφών, το άγαλμα του Ηνίοχου αποτελεί την κορύφωση των εκθεμάτων του. Θυμίζει, θυμίζει και τι δεν θυμίζει... την εποχή που η κατασκευή είχε σαν στόχο την τελειότητα και όχι απλά την χρηστικότητα που πολλές φορές αυτοκαταστρέφεται από την "σκληράδα" της πραγμάτωσής της, ενώ η τελειότητα υπερνικά τελικά και τον χρόνο...
Ενα άγαλμα  που " βγάζει" τον καλύτερό μας εαυτό...
μια αναδημοσίευση από τον Μάρτη του 08

Ενα άγαλμα


Το χαλκοπράσινο άγαλμα του Ηνίοχου
άνδρα μικρό, σχεδόν παιδί, σμιλεύει

Ταινία στα μαλιά, των νικητών σημάδι
Γυμνά τα ποδοδάκτυλα, το χώμα δεν πατάνε

Κενό σιωπής μεσ’ στην οχλοβοή της μάχης μοιάζει
Η φρίκη του πολέμου
τον άψογο χιτώνα του δεν διαπερνά

Μιά ηρεμία ακτινοβολεί του σώματος η στάση,
ο ευγενικός τρόπος που τα ηνία κρατά

Σπασμένα τα λουριά.
Άραγε τ’ άλογα είν’ εκεί ή φύγανε ;
Κι’ ο πολεμιστής ;
Κι’ αυτός απουσιάζει...

Να μάχεται σώμα με σώμα παραπέρα
Ή χώμα να δαγκώνει νικημένος ;

Στο βλέμμα η απάντηση
Γυάλινα μάτια, αιχμαλωσία της στιγμής
Που θάνατος και ύπνος με τη ζωή απαντώνται
 
Ενα άγαλμα τόσο ταιριαστό με ότι η Φύση παράγει στην ίδια περιοχή, από την ανθισμένη μικρολεπτομέρεια


μέχρι το σύνολο του δελφικού τοπίου


Αφιερωμένο εξαιρετικά σ' έναν υπέροχο  άνθρωπο που ζούσε εκεί

ΠΡΟΣΘΗΚΗ

Πολύ σύντομα επιβεβαιώθηκα για τους ζωγράφους και την ζήλεια μου (με την καλή της έννοια) προς αυτούς.
Ελαβα αυτό :


Τα στυλό τα έβαλα για να κρύψω τον παραλήπτη.
Η άλλη πλευρά του φάκελλου αφορούσε την αγαπημένη μου γάτα...


Και το εσωτερικό (για να μη σας τρώει η περιέργεια) ένα λουλούδι από τον κήπο μου όπως το "είδε"...


Μερικές φορές το "ευχαριστώ" δεν φτάνει...

Τρίτη 8 Ιουνίου 2010

Μια αρχαία παροιμία...

Ο τίτλος διαβάζεται στον ρυθμό του "Μια ωραία πεταλούδα... "
Οι υπογεγραμμένες παραλείπονται πιά στο γράψιμο 
Αρα γράφω απλά... αφιερωμένο εξαιρετικά !

Ζη χύτρα, ζη φιλία

ή ασυναίρετα ζέει η χύτρα και ζάει η φιλία.

Ζάω-ζω, διάγω τον βίον, είμαι ζωντανός και ζέω-ζω βράζω, είμαι ζεστός.





 

 Υπάρχει ηχητική συγγένεια των δύο ρημάτων αλλά και νοηματική αφού η ζέστη είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα των θερμόαιμων οργανισμών, ο θάνατος φέρνει το πτώμα σε θερμοκρασία περιβάλλοντος, άρα ήταν η ζέστη ένα από τα πρώτα αναγνωρίσιμα σημεία ζωής.
Σήμερα έχουμε πολλά είδη θανάτου ανάλογα με την λειτουργία ή μη διαφόρων οργάνων, επιστημονικά δεν είναι (ή δεν ξέρω να είναι) δοσμένος ένας ορισμός γιά το πότε ακριβώς ένας άνθρωπος θεωρείται νεκρός, δεδομένου ότι με την πρόοδο της ιατρικής όλο και περισσότερες περιπτώσεις γίνονται αναστρέψιμες ενω προφανώς ο θάνατος δεν πρέπει να είναι αναστρέψιμος, εξαιρούνται τα θρησκευτικής μορφής θαύματα.

Θέλεις να κάνεις μιά καινούργια σχέση ;
Τι κάνεις ;
Προσκαλείς σε γεύμα...
Το νόημα της φράσης είναι ...διαχρονικό όταν έχεις γεμάτο το τσουκάλι πλακώνουν οι φίλοι, μιά που θεωρούμε φιλικές αντιδράσεις τις κολακείες και ευχαριστίες αυτών που ταΐζουμε. Απλά σήμερα η χύτρα θα μπορούσε να «παίξει» σε πολλά επίπεδα, αυτά που δημιουργούν οι ανθρώπινες ανάγκες και όχι κατ’ ανάγκη μόνο σε φαγητό.
Αμα όμως η χύτρα αδειάσει, την κατεβάζουμε απ΄την φωτιά, δεν χρειάζεται να είναι ζεστή πλέον, ειναι σαν να μην είναι ζωντανή πλέον.
Ιδια με την φιλία
Σε όλες της τις μορφές ακόμα και στον γάμο.



Αυτό είναι μια αναδημοσίευση  ενός παλιού μου άρθρου στο www.logokipos.gr, την 19/10/08
Χαιρετίσματα-αποχαιρετίσματα...όπου δει.

Παρασκευή 23 Απριλίου 2010

Η κυρία Αρλουμπίνα ΙΙ

 (συνέχεια)


  Μέρος Β΄


Υπήρχαν πολλά πράγματα που δεν ήταν σε αρμονία με την προσωπική της ζωή και για μερικά από αυτά, όπως το άγχος των σεισμών δεν μπορούσε να κάνει πρακτικά τίποτε εκτός από το να πείθει τον εαυτόν της ότι σαν διάμεσο θα είχε το κατάλληλο προαίσθημα και ίσως τον απαιτούμενο χρόνο να διασωθεί. Τις τρεις φορές βέβαια που βγήκε σαν αλλοπαρμένη από το σπίτι της φωνάζοντας "Σεισμός! έρχεται ο μεγάλος σεισμός" διεπιστώθηκε πως κάποιο διερχόμενο βαρύ φορτηγό ήταν η αιτία που τρέμανε τα τζάμια του σπιτιού της.Υπήρχαν και άλλα πράγματα τα οποία θα μπορούσε να είχε τακτοποιήσει διαφορετικά ώστε να είναι πιο ήρεμη, παραδείγματος χάριν ναι μεν δεν είχε τα προσόντα για να οδηγεί δικό της αυτοκίνητο αλλά είχε τα οικονομικά φόντα να παίρνει ταξί. Κάποιος όμως διάλογος μ' έναν ταξιτζή την είχε ξενερώσει εντελώς προ ετών και τα απέφευγε όπως ο διάβολος το λιβάνι.
Ηταν τότε ακόμα αρκετά νέα και ίσως αφηρημένη να είχε αφήσει τα πόδια της ελαφρώς ανοιχτά όπως καθότανε στο πίσω κάθισμα με την κανονικού μήκους φούστα της. Ο ταξιτζής, γατόνι κανονικό, έπαιρνε μάτι όλες τις πελάτισσες του από το καθρεπτάκι. Είχε προσέξει ότι όταν τους μίλαγε από νευρικότητα άνοιγαν κι' άλλο τα πόδια τους προσφέροντας περισσότερο θέαμα. Η Αρλουμπίνα δεν ήταν εξαίρεση και εκτός αυτού κάτι στην φωνή του οδηγού της ασκούσε μια κάποια έλξη, οπότε το κόλπο έπιασε Τεχνικά βέβαια. προσπάθησε να φέρει την κουβέντα στα ζώδια, ήθελε να μάθει αν ο ο ταξιτζής ήταν σκορπιός  οπότε θα ταίριαζε με το δικό της, αυτή ήτανε ψάρια. Ο ταξιτζής προσπαθούσε να κάνει παιχνίδι με σκοπό από τίποτε μπύρες στην παραλία μέχρι πεϊνιρλί στην Δροσιά. Του είχε ξανατύχει, μάλιστα μερικές φορές κάτι βαρεμένες σαν την Αρλουμπίνα του πληρώναν ακόμα το φαγητό και το ξενοδοχείο εκτός από την κούρσα και την αναμονή που έγραφε το ταξίμετρο. Ο διάλογος δεν οδηγούσε πουθενά, η Αρλουμπίνα περιέγραφε την συναισθηματική αρμονία μεταξύ των ταιριαστών ζωδιών και πέταγε την σπόντα της ότι η ερωτική αρμονία είναι θέμα ωροσκόπων, ο δικός της ήταν παρθένος,  "ο δικός σου νεαρέ οδηγέ ποιός είναι ; ". Ο ταρίφας κάπου μπαΐλντισε. Επεσε στα φρένα και της είπε χύμα και στα ίσα  "Μωρό μου να τα χέσουμε τα ζώδια, άμα σε κάνω και με κάνεις κέφι, πάμε να την βρούμε σε τίποτε ουζάδικα όπως ξέρουμε κι' αν δεν ταιριάξουμε  μελετάς στο αύριο τον λεφάκη". Η αρλουμπίνα προσβεβλημένη από την απόρριψη της αστρολογικής παραμέτρου, πέταξε έναν τουπέ βαθύτατα προσβεβλημένης δεσποσύνης και κατέβηκε από το ταξί απαξιόντας να στρέψει ξανά το βλέμμα της σ' αυτόν. Στην επιστροφή  απεφάσισε να μην ξαναμπεί σε ταξί, στο λεωφορεία απαγορεύεται ο διάλογος με τον οδηγό, σκέφθηκε και συνεχάρη τον εαυτόν της για την σοφία της.
 Το λεωφορείο όμως ήταν ίσως τώρα η βασικότερη αιτία εκνευρισμού της. Θεωρόντας τον εαυτό της "διάμεσο" ώφειλε να είναι πάντα έτοιμη να δεχθεί τα μηνύματα από το υπερπέραν, πράγμα που απαιτούσε απόλυτη συγκέντρωση, ενώ οι συχνές στάσεις, οι ομιλίες των αλλοδαπών και  τα κουδουνίσματα των κινητών συνομοτούσαν εναντίον της. Ακόμα εκτός από τις ηχητικές οχλήσεις υπήρχαν και οι οπτικές όπως εκείνο το ζευγαράκι των πιτσιρικάδων που φιλιότανε ξεδιάντροπα στον διάδρομο μπροστά της. Μια πιτσιρίκα είχε στριμώξει στην κολόνα του λεωφορείου κάποιο αμούστακο και του έμπαινε κανονοκά. Η Αρλουμπίνα, καθισμένη στο εσωτερικό κάθισμα του λεωφορείου είχε γυρίσει το κεφάλι αλλά παρακολουθούσε με την άκρη του ματιού της. Μόλις ο νεαρός έκανε να πάρει ανάσα, η μικρή ξαναορμούσε σαν χείμαρος στο στόμα του. "Αει σιχτίρι, τελειώνετε" σκεφτότανε εκνευρισμένη η Αρλουμπίνα, μια που δεν μπορούσε να τους βγάλει απ' το μυαλό της. Ο νεαρός όμως, αντίθετα με τα προγνωστικά, χούφτωσε αποφασιστικά το στήθος της φίλης του που ανταποκρίθηκε μ' έναν αναστεναγμό. Η Αρλουμπίνα ένοιωσε να της ανακατεύεται το υπογάστριο. Κάτω από την μάσκα του μακιγιάζ το μελαψό δέρμα της πρέπει να είχε γίνει πιο σκούρο. Ξεχασμένα για το κορμί της και απαγορευμένα για την δουλειά της συναισθήματα την κατέκλυσαν που σύντομα παραχώρησαν την θέση τους σε καθαρή ζήλεια. Η Αρλουμπίνα ποτέ δεν είχε ζήσει τον αμοιβαίο έρωτα, την έλξη. Οι ερωτικές της εμπειρίες ήταν περίπου συμφωνίες, δεκτικές με γεροντότερους και  δοτικές σε νεότερους άντρες, ίσως να είχαν κάποιες τεχνικές οι ερωτικές της περιπτύξεις, αλλά ποτέ δεν έβγαζαν αυτό το πλούσιο αίσθημα των πιτσιρικάδων. "Πλούσιο αίσθημα", ένας κοινός θνητός θα το χαρακτήριζε απλά καύλα, αλλά η Αρλουμπίνα θεωρούσε τον εαυτό της... διάμεσο, έπρεπε να το βλέπει ένα επίπεδο παραπάνω. Προσπάθησε να επικοινωνήσει με κανένα πνεύμα αλλά η μόνη εικόνα που σχηματίσθηκε στο μυαλό της ήταν το ανυψωμένο πέος του πιτσιρικά. Οσο βαρεμένη κι' αν ήταν η Αρλουμπίνα δεν ήταν δυνατόν να θεωρήσει αυτήν την εικόνα επικοινωνία με τα πνεύματα, την απέδωσε, σωστά, στην σεξουαλική της πείνα, πράγμα που μεγάλωσε το εκνευρισμό της. Στο ταραγμένο της μυαλό εικόνες διάφορες χοροπηδούσαν. Στην προσπάθειά της να ξεφύγει σκέφθηκε να κατέβει από το λεωφορείο, έπρεπε όμως να το σταματήσει. Χάνοντας την επαφή με την πραγματικότητα, λες και ήταν στο αυτοκίνητο του μακαρίτη συζύγου της, με το δεξί της πόδι αναζητούσε εναγωνίως το φρένο κάτω από το κάθισμα του μπροστινού της, ψάχνοντας το όλο και πιο μπροστά. Οι κινήσεις αυτές προκαλούσαν μια ελαφριά τριβή των γεννητικών της οργάνων όπως συνέβαινε στην πρώϊμη εφηβεία της. Ασυναίσθητα άρχισε να κουνάει το κεφάλι της δεξιά και αριστερά σ' έναν πολύ αργό ρυθμό ενώ το πόδι της έψαχνε συνέχεια το φρένο  με αυξανόμενο ρυθμό. Τα πελώρια σκουλαρίκια της ακολουθούσαν την κίνηση του κεφαλιού με την ελάχιστη διαφορά φάσης, ενω κοσμικές αναταράξεις συγκλόνιζαν τα σωθικά της.
Απόλαυσε τον πρώτο οργασμό της ζωής της έχοντας αδιάκριτα καρφώσει το βλέμμα της εκεί που φούσκωνε το παντελόνι του πιτσιρικά. Κατάφερε να καμουφλάρει την κραυγή της σ' ένα ξεδιάντροπο ρέψιμο που αηδίασε όλο το λεωφορείο. Εντελώς "αδειασμένη" κατέβηκε στην πρώτη στάση και πήρε τον δρόμο για το σπίτι της με τα πόδια. Οποιον άντρα συναντούσε στον δρόμο της, τον κοιτούσε επίμονα μέσα στα σκέλια να δει αν "φουσκώνει". Μπαίνοντας στο σπίτι έτρεξε στην μπανιέρα. Το χλιαρό νερό την χαλάρωσε κάπως αλλά η περιέργειά της έστειλε τα δάκτυλά της σε εσωτερικές περιπέτειες. Προσπάθησε να φέρει μπροστά της την εικόνα του νεαρού αλλά δεν τα κατάφερε. Ούτε να ξεκινήσει την διαδικασία απ' την αρχή κατάφερε. Νόμιζε πως ήταν ενορατικός τύπος αλλά τώρα διαπίστωνε χωρίς αμφιβολίες πως ήταν απλά οπτικός τύπος, χωρίς να βλέπει, δεν συμμετείχε.
Απογοητευμένη ξάπλωσε  στο κρεβάτι της και προσπάθησε να καλέσει τα πνεύματα αλλά η αφυπνισμένη σεξουαλικότητά της δεν την άφηνε να συγκεντρωθεί. Η ανάγκη της να δει ένα αντρικό κορμί την έσπρωξε στο παράθυρο της. Στην απέναντι πολυκατοικία κάποιος μεσήλικας άντρας ήταν με το φανελλάκι και το σορτς στο μπαλκόνι του. Ηταν φανερό ότι την παρακολουθούσε μέσα από τις κουρτίνες της, ίσως του φάνηκε ενδιαφέρουσα περίπτωση η Αρλουμπίνα λόγω της ηλικίας του βέβαια, ίσως έκανε απλά την πλάκα του.  Η Αρλουμπίνα δεν μπορούσε να καταλάβει αν τα σωματικά του προσόντα σαν εικόνα ήταν ικανά να πυροδοτήσουν τις φαντασιώσεις της, αποφάσισε όμως να το δοκιμάσει.
Βγήκε στο δικό της μπαλκόνι και κάθησε σε μια καρέκλα με τα πόδια απλωμένα όσο πιο μακρια μπορούσε και ανοίγοντας κάπως περισότερο την ρόμπα της. Αρχισε να τριβομπλέκει ελαφρά τα πόδια της και να κουνάει πολύ αργά πέρα δώθε το κεφάλι της. Εκείνη την στιγμή ο άντρας σηκώθηκε να μπει μέσα στο σπίτι του.
Η Αρλουμπίνα τα χρειάσθηκε, μόλις είχε αρχίσει να φιάχνεται.
- Καλέ πως σας λένε, φώναξε για να μην χάσει την απαραίτητη οπτική επαφή.
 Ο άντρας κοντοστάθηκε. Ενα πονηρό χαμόγελο φάνηκε στο πρόσωπό του.
- Δεν μου λέτε, τι ζώδιο είσαστε; την ρώτησε.

Πέμπτη 22 Απριλίου 2010

Η κυρία Αρλουμπίνα

                                         ΠΡΟΣΩΠΟΓΡΑΦΙΑ

Η παρούσα περιγραφή είναι φανταστική. Κάθε ομοιότητα με υπαρκτά πρόσωπα ή προφίλ μπλόγγερ οφείλεται σε συμπτώσεις
                  
Α΄μέρος

Η κυρία Αρλουμπίνα  είχε σκούρα, σαν Ινδής, επιδερμίδα. Εβαφε τα χείλη της ροζ και τα μάτια της γαλάζια ή πράσινα. Πάντοτε φορούσε δυό τεράστια χρυσά σκουλαρίκια και ένα επίσης χρυσό μεγάλο κόσμημα στον λαιμό, κρεμασμένο με λεπτή αλυσσιδίτσα. Το αγαπημένο (επαγγελματικό) ντύσιμό της  ήταν σκούρο, στον τόνο της σοβαρότητας ταγιέρ, συνοδευόμενο από μιά λεπτή μπλουζίτσα γαλάζια ή βεραμάν, ασορτί με το βάψιμο των ματιών της. Χαμογελούσε λίγο έως ελάχιστα και ποτέ δεν έβαζε τα πόδια της σταυροπόδι. Αλλά αυτό που ήταν το μεγάλο χαρακτηριστικό της ήταν η κόμμωσή της. Σ' ένα τεράστιο μέτωπο, που θα μπορούσε εύκολα να χαρακτηρισθεί σαν απαρχή φαλάκρας, τα βαμμένα κορακίσια μαλλιά σχημάτιζαν μιά τανία δυο-τριών εκατοστών κολημένα πάνω το δέρμα, ώστε να συναντιώνται πίσω από τα αφτιά, χωρισμένα με χωρίστρα στην μέση. Πίσω από αυτήν την ταινία πεταγόταν ένας κώτσος σχήματος κόλουρου κώνου που έμοιαζε να μην έχει λυθεί ποτέ. Πιθανόν να ήταν προσθήκη, εδώ και χρόνια κανείς δεν είχε πλησιάσει την κυρία Αρλουμπίνα ούτε σε πιο ευαίσθητα και λατρευτά μέρη, μαρτυρίες για τον κώτσο δεν υπήρχαν άλλες εκτός από τις οπτικές. Γεγονός πάντως ήταν ότι με το σούρουπο ο κώτσος φαινόταν σαν φυσική προέκταση του κρανίου της προς τα πίσω και πάνω, σε γωνία σαρανταπέντε μοιρών, που έδενε απόλυτα με τις περιγραφές της δολιχοκεφαλίας στα εγκυκλοπεδικά λεξικά. Υπήρχε και κάτι στο απλανές βλέμμα της που συνηγορούσε σ' αυτήν την εκδοχή.


Το όνομά της, καλλιτεχνικό ψευδώνυμο, ήταν συνδυασμός από δυό παρατσούκλια που συνόδευαν την παιδική της ηλικία. Μικρό κοριτσάκι είχε την συνήθεια να κλέβει παξιμάδια από τον φούρνο και μανταλάκια από τις μπουγάδες. Οι γείτονες την έβλεπαν με συγκατάβαση και της φώναζαν "είσαι μια μικρή λουμπίνα, εσύ". Στην αρχή της εφηβείας της κάτι διάβασε για μαγεία και μεταφυσική και νόμισε ότι μπορούσε να ερμηνεύσει τους συμβολισμούς του σύμπαντος. Δοκίμασε τις δυνάμεις της στους γείτονες ανεπιτυχώς. Τώρα πια της φώναζαν "είσαι μια μεγάλη αρλούμπα, εσύ".
Προϊούσης της εφηβείας οι αρσενικοί γείτονες χρειαζότουσαν ένα ψευδώνυμο για  την μικρή κοπέλλα που είχε ανάγκη το ταγιεράκι της, την τσαντούλα και τα παπουτσάκια της, αυτά  που δεν θα μπορούσε να της τα προσέφερε ο οικογενειακός προϋπολογισμός. Υπήρχε ένας κώδικας τιμής σ' αυτές τις συναλλαγές εκείνη την εποχή, ποτέ να μην αναφέρουν το κορίτσι  με το κανονικό όνομά του, δεν ήθελαν να του καταστρέψουν το μέλλον.
Το Αρλουμπίνα το πρότεινε η ίδια.


Το ταγιεράκι και τα αξεσουάρ την βοήθησαν να ξεφύγει από τον βρόγχο της γειτονιάς της νωρίτερα του κανονικού. Κάποιος μελαψολάτρης γεροξεκούτης πίστευε ότι το χρώμα της επιδερμίδας συνάδει με τις ερωτικές επιδόσεις και πλησίασε την Αρλουμπίνα με σοβαρό σκοπό. Το κορίτσι θεώρησε το περιεχόμενο του πορτοφολιού  και το αυτοκίνητό του σαν ισχυρά επιχειρήματα των προτάσεών του, εξ άλλου ο γάμος εσήμαινε και την οριστική αποχώρησή της από την φτωχογειτονιά. Συναίνεσε, τα αυτοκίνητα στην δεκαετία του εξήντα ήταν τόσο σπάνια όσο τα ταξί όταν βρέχει στις μέρες μας.
Στην αρχή του έγγαμου βίου καθόταν με υπερηφάνεια δίπλα στον σύζυγο οδηγό. Μετά κάπου διάβασε ότι η θέση του συνοδηγού λέγεται και θέση του θανάτου στα τροχαία. Αμέσως μεταπήδησε στα πίσω καθίσματα, συνέχισε όμως να πατά το ανύπαρκτο φρένο, πιέζοντας το πόδι της στο μπροστινό κάθισμα όταν νόμιζε πως ο καλός της τρέχει περισσότερο από όσο επιτρέπει η  ηλικία του, δεν του το έλεγε όμως για να μην τον στενοχωρήσει και δεν της πάρει γούνα.


Τελικά πριν κλείσει χρόνο παντρεμένη, δικαιώθηκε. Το αυτοκίνητο είχε ένα μετωπικό διάλογο με μια πέτρινη μάντρα και η Αρλουμπίνα γλύτωσε με εκδορές και αμυχές. Αυτή την φορά και η θέση του οδηγού απεδείχθη θανατηφόρα. Το κορίτσι βρέθηκε με λεφτά και χωρίς μυαλό,  μόνο του στην ζωή σε μια γειτονιά που δεν έμοιζε διόλου με αυτήν που μεγάλωσε, κίνδυνοι όπως ζιγκολό, χρηματομεσίτης, κ.λ.π. της ήταν εντελώς άγνωστοι. Τα χρήματά της εξαερώθηκαν σε "απολαύσεις" και "επενδύσεις" εν ριπή οφθαλμού, χωρίς να την καταστήσουν σοφότερη ή ερωτικά επαρκέστερη. Οταν οι υλικές ανάγκες της έγιναν επιτακτικές αναγκάσθηκε να δουλέψει πωλήτρια. Εκεί άρχισε σιγά-σιγά να γνωρίζει τους ανθρώπους και την ηλιθιότητά τους. Την πλησίαζαν βέβαια οι άντρες για τα νειάτα της και οι γυναίκες για τις καλές της συμβουλές στο ντύσιμο, αλλά έβλεπε ότι υπήρχε  χώρος και για άλλα πράγματα. Δειλά στην αρχή, μόνο στις ελεύθερες ώρες της, και δυνατά, επαγγελματικά στην συνέχεια δόθηκε στο καινούργιο της επάγγελμα, το ψευδώνυμο εδώ βέβαια ήταν απαραίτητο : Κυρία Αρλουμπίνα, αστρολόγος- μέντιουμ έγραφε η κάρτα της αλλά προφορικά. ψιθυριστά, συμπλήρωνε "και  τα χαρτιά ρίχνω και καφέ και ταρό, απ' όλα " .


Οντας πρακτικά ανοργασμική, η επαγγελματική καριέρα την απερρόφησε πλήρως. Σύντομα φάνηκαν τα σημάδια του μαρασμού στην εμφάνιση και στον χαρακτήρα της. Στην εμφάνιση, το πρόβλημα λύθηκε με την ανακάλυψη του κώτσου και της επιλογής των λοιπών στάνταρ ουδέτερων χαρακτηριστικών ώστε να μην δημιουργούνται ανεπιθύμητοι συνειρμοί. Στον χαρακτήρα όμως αυτές οι στρεβλώσεις την οδήγησαν σε υπερτροφία του εγώ. Αρχισε να πιστεύει ότι και οι πελάτες της, δηλαδή ότι είναι προικισμένη με υπερδυνάμεις. Ενίσχυε αυτές τις πεποιθήσεις κάθε φορά που διάβαζε ένα επιστημονικό άρθρο ή βιβλίο και φανταζόταν ότι "έβλεπε" πίσω από τις θεωρίες του. Μη έχοντας κανένα επιστημονικό υπόβαθρο αντέστρεφε τις μη αντιστρέψιμες θεωρίες  και αυτοθαυμαζότανε για τα αυθαίρετα συμπεράσματα τα οποία έβγαιναν μέσα από ένα γλωσσικό αχταρμά. Αυτός ο αχταρμάς άρεσε βέβαια πολύ στους πελάτες της, ακριβώς όπως η νοικοκυρά αγοράζει το απορρυπαντικό με το πιο "πιασσάρικο" ένζυμο, το "κατασπρουλίξ", ακριβώς επειδή αγνοεί την δράση του στο πλύσιμο, αλλά το πρόβλημα ήταν ότι άρχισε να πιστεύει αυτά που η ίδια έλεγε στους πελάτες. Σιγά σιγά  η όλη εικόνα της  άρχισε να αποπνέει κάτι το απόκοσμο, μεγαλώνοντας την επαγγελματική της επιτυχία εις βάρος βέβαια της ψυχικής της υγείας. Ηδη είχε γίνει ευερέθιστη.

Κυριακή 18 Απριλίου 2010

Les chemins d' avenir

Οι δρόμοι του μέλλοντος....
Τραγική ειρωνεία
Η προαναγγελθείσα (κατωτέρω) οικονομοπολιτική ανάλυση



                                                              

συμπίπτει με την αποχώρηση της μεγάλης κυρίας του θεάτρου από την σκηνή της ζωής


Καλοτάξιδη, Κυρία Αννα Καλουτά

Παρασκευή 29 Ιανουαρίου 2010

Μπόνασέρα, σινιορίνα, μπονασέρα

Και εκεί που είχε δέκα λεπτά διάλειμμα σκέπτεται " Δεν μπαίνω στο μπλογκ μου ;  "
Μπαίνει και βλέπει μια καλησπέρα, απλή, λιτή και ουσιαστική.
Οτι ζήταγε την συγκεκριμμένη στιγμή, μια αποφόρτιση από την πίεση που προκαλεί το τέλμα της καθημερινής απαξίωσης κάθε φιλότιμης προσπάθειας συμφιλίωσης με τα κακώς κείμενα..
Χαμογελάει χαρούμενος που κάποιος τον σκεφτηκε. Και ανταποδίδει σαν μια αφιέρωση την πρώτη σκέψη που πέρασε απ το μυαλό του :


Δυό, τρεις λεξούλες, μικρές, γλυκές
ξυπνήσαν μνήμες και εποχές...

 Καλησπέρα σας...

." μεγαλώνουμε " 

Κοτζάμ κορίτσι έγινες ...  
        
(You' re a big girl now,   Bob Dylan)

Our conversation was short and sweet
It nearly swept me off-a my feet.
And I'm back in the rain, oh, oh,
And you are on dry land.
You made it there somehow
You're a big girl now.

Bird on the horizon, sittin' on a fence,
He's singin' his song for me at his own expense.
And I'm just like that bird, oh, oh,
Singin' just for you.
I hope that you can hear,
Hear me singin' through these tears.

Time is a jet plane, it moves too fast
Oh, but what a shame if all we've shared can't last.
I can change, I swear, oh, oh,
See what you can do.
I can make it through,
You can make it too.

Love is so simple, to quote a phrase,
You've known it all the time, I'm learnin' it these days.
Oh, I know where I can find you, oh, oh,
In somebody's room.
It's a price I have to pay
You're a big girl all the way.

A change in the weather is known to be extreme
But what's the sense of changing horses in midstream?
I'm going out of my mind, oh, oh,
With a pain that stops and starts
Like a corkscrew to my heart
Ever since we've been apart.
  
Βλέπεις, αλλιώτικα κυλούσε
αλλού και τότε ο καιρός
κι' η συγκατάθεση του χρόνου...

και πάλι, καλησπέρα

Πέμπτη 21 Ιανουαρίου 2010

Ο κύριος Μάκης


Ο κύριος Μάκης είναι ένα αξιοσέβαστο πρόσωπο στον κύκλο του, αυτό είναι το κύριο χαρακτηριστικό του και το μυστικό της επιτυχίας του. Ο κύριος Μάκης είναι εμφανίσιμος αλλά δεν είναι εύκολα προσδιορίσιμος, ακριβώς σαν το όνομά του. Ευκολοχώνευτο το Μάκης αλλά μπορεί να κρύβει από Δημήτρη μέχρι Ευθύμη κι από Σταμάτη μέχρι Χρυσόστομο. Οταν τον ρωτάνε, απαντά αφοπλιστικά " Μα καλά, δεν σας φτάνει το Μάκης ;"

Η ιστορία του είναι απλή. Ο κύριος Μάκης έβγαλε το λύκειο, γνώριζε πάντα μια ξένη γλώσσα από την οποία δεν θα ακούσεις ποτέ να προφέρει ούτε μια λέξη και τρώει πάντα πρώτος απ' όλους στις ταβέρνες. Τρώει με απόλυτη προσήλωση το φαΐ του, σαν να ήταν η δουλειά του, συνήθως κάτι ελαφρύ και εν συνεχεία περιμένει να αρχίσει η κουβέντα. Ποτέ δεν μιλάει πρώτος, εκτός από την τυπικότητα του "τι κάνεις, πως είναι τα παιδιά". Είναι όμως καλός ακροατής στις γενικότητες, ενώ αποφεύγει συστηματικά τις πολιτικές συζητήσεις δηλώνοντας μονόχνωτα "ψηφίζω κουκουέ και δεν συζητώ πολιτικά".

Ο κύριος Μάκης είναι ψηλός για να στέκεται πάνω από τους υφισταμένους του, ωραίος ώστε να μη υποκύπτει στον πειρασμό των γυναικών υπαλλήλων και καλοντυμένος ώστε να αποπνέει ανωτερότητα. Την ανδρική γοητεία του ασκεί και στο κοινωνικό του περιβάλλον, η γυναίκα του ήταν επίσης κάποτε όμορφη και υποτακτική, μερικές γυναίκες των γνωστών του είναι ενδιαφέρουσες τώρα που η δική του έχει τα χρονάκια της και έχει χάσει την πνευματικότητά της από την πολύωρη παραμονή της στην κουζίνα και στο σιδέρωμα. Ο κύριος Μάκης ποτέ δεν ασχολήθηκε με την ανατροφή των παιδιών του, δούλευε πολλές ώρες στην εταιρία και τις Κυριακές πήγαινε κυνήγι ή ψάρεμα με τους κατά καιρούς φίλους του. Ηταν όμως γενναιόδωρος στο χαρτζιλίκι των παιδιών και στα δώρα στην γυναίκα του, οικιακής ή επενδυτικής χρήσεως κυρίως. Στις ολιγοήμερες διακοπές η γυναίκα του κρατούσε τα παιδιά σε απόσταση ακούγοντας τον να λέει "Μη μου μιλάτε αυτές τις μέρες, θέλω να ξεκουραστώ".

Ο κύριος Μάκης εργάζεται σαν μεγαλοστέλεχος σε εμπορικές επιχειρήσεις. Εκεί βρίσκεται στο στοιχείο του και εκεί εκτιμούν τις ικανότητες της προσωπικότητάς του. Στην κοινωνία απλά τον σέβονται. Σιγά-σιγά κτίζεται ένας μύθος γύρω από το όνομά του. Αλλάζει κάθε λίγα χρόνια εταιρία υπογράφοντας νέο συμβόλαιο με καλύτερους όρους στην καινούργια εταιρία. Ο συνηθισμένος του τίτλος είναι διευθυντής προσωπικού αλλά μπορεί να καλυφθεί κάτω και από άλλους τίτλους, η αποτελεσματικότητά του είναι η ίδια. Για την δουλειά του δεν συζητά ποτέ, λέει απλά "Δόξα τω Θεώ, βρήκα αυτή την δουλειά και τα κουτσοκαταφέρνω".

Ο κύριος Μάκης όταν έκτιζε το εξοχικό του μέσα στο δάσος έγινε κολλητός με τον ξάδερφό του. Η γυναίκα του τον είχε δει άλλη μια φορά στον γάμο τους, δεν τον θυμότανε καλά. Αλλά τον καλοδέχθηκε σαν συγγενή του άντρα της και κάποιον άνθρωπο μεσ' το σπίτι που θα μπορούσε να λέει δυο κουβέντες. Ο ξάδερφος ήταν σε όλα εντάξει. Και κουβάλημα ήξερε και ηλεκτρολογικά και υδραυλικά και σκάψιμο στον κήπο, απ΄όλα και ακούραστος, σωστό χρυσωρυχείο. Μέχρι να τελειώσει το εξοχικό ήτανε μόνιμος κάτοικος, μετά εξαφανίσθηκε. Οταν τον ρώτησε η γυναίκα του τι απέγινε, ο κύριος Μάκης της απάντησε "Σε παρακαλώ να μην ανακατεύεσαι με το σόϊ μου ".

Το αυτοκίνητό του ήταν σαν αντίγραφο του εαυτού του, ένα μεγαλομεσαίο πλέον μοντέλλο από την γκάμα μιας εταιρίας. Την πρώτη φορά που αγόρασε γιαπωνέζικο αμάξι δυο χιλιάδων κυβικών δήλωσε πως μ' αυτό το αμάξι θα γεράσει και πως είναι απείρως καλύτερο από το αντίστοιχο ακριβότερο γερμανικό μοντέλλο. Αυτό το αγόρασε δυο χρόνια μετά όταν άλλαξε εταιρία. Τώρα πλέον γι' αυτόν τα γερμανικά αυτοκίνητα είχαν κατακτήσει την κορυφή της τεχνολογίας, άσε που είχαν και καλύτερη τιμή μεταπώλησης. Πάντως ούτε για τα αυτοκίνητα παρασυρόταν σε πολύωρες κουβέντες. Δήλωνε απολύτως ικανοποιημένος από το μοντέλλο που είχε " Με αυτό θα γεράσω ", μόνο το "αυτό" άλλαζε κάθε φορά.

Για το ποδόσφαιρο δεν συζητούσε, δεν του το επέτρεπε η ταξική του συνείδηση ενώ κάθε μορφή τέχνης ήταν φανερά έξω από τα ενδιαφέροντά του. Παρακολουθούσε όμως τις κουβέντες των άλλων και είχε μια καλή συμβουλή όταν κάποιος έψαχνε ένα σπάνιο ανταλλακτικό και πάντα ήξερε που μπορούσε κάποιος να βρει φθηνότερα ένα προϊόν. Ηταν ένας άνθρωπος της πιάτσας ο κύριος Μάκης, φαινόταν στο σκληρό βλέμμα του. Αν η εξυπηρέτηση αφορούσε όμορφη γυναίκα ή τον άντρα της, πρόσθετε : "Χρησιμοποιείστε το όνομά μου. Θα σας κάνουν μια καλύτερη τιμή".

Στα γεύματα της εταιρίας δοκίμαζε τους πιο ακριβούς μεζέδες, εξ άλλου ιεραρχικά ήταν από τους πρώτους που πλησίαζαν τους μπουφέδες. Αρνιόταν όμως πεισματικά στην γυναίκα του το δικαίωμα να αγοράσει καραβίδες ή μπον φιλέ, ίσως να τον εμπόδιζε η ταξική του συνείδηση. Από την άλλη δεν ήταν και γευσιγνώστης ώστε να καταλάβει την διαφορά. "Σιγά τα λάχανα" της έλεγε "Δεν βλέπω για ποιόν λόγο πρέπει να δώσουμε τόσα λεφτά για φαΐ, δεν βγαίνουν εύκολα τα λεφτά" .

Ο κύριος Μάκης στην καριέρα του έμαθε καλά να διαχειρίζεται αυτό που αποκαλείται υπαλληλικό δυναμικό μιας εταιρίας. Πάντοτε μετέφερε στους ανωτέρους του την πίστη και προσωπολατρεία του κατώτερου προσωπικού και πάντα διαβεβαίωνε τους κατώτερους υπαλλήλους για το στοργικό ενδιαφέρον της διοίκησης της εταιρίας, γι' αυτούς και τις οικογένειές τους. Τα Χριστούγενννα, με τα ετήσια χρηματικά πρόστιμα των υπαλλήλων, αγόραζε δώρα για τα παιδιά τους και οργάνωνε την σχετική γιορτή. Δήλωνε σχετικά "Είμαστε όλοι σαν μιά μεγάλη οικογένεια".

Ο κύριος Μάκης είναι ένα αξιοσέβαστο πρόσωπο στο κοινωνικό και εργασιακό του περιβάλλον. Εξακολουθεί να είναι καλοντυμένος και να διατηρείται σε φόρμα. Αποφεύγει τις μακροσκελείς πολιτικές συζητήσεις και τους ανώφελους σχολιασμούς περί τέχνης και ποδοσφαίρου. Ουδεμία αλλαγή στο πολιτικό ή εργασιακό χώρο είναι ικανή να αλλοιώσει την εικόνα του. Το είπε ξεκάθαρα μ' ένα γιουκαλίλι, την μοναδική φορά που μίλησε σχολιάζοντας τον εαυτόν του και μάλιστα σε ξένη γλώσσα, " He' s a well respected man".