Στο καβούκι μου

Τα κείμενα της καθημερινότητας θα δημοσιεύονται στο εξής στον Βερνάρδο τον ερημίτη, στην διεύθυνση : http://gerimitiis.blogspot.gr/

Ποιήματα θα βρείτε στην ποιηματοποίηση

ενώ

Πεζά και διηγήματα στην διηγηματοποίηση

...

Τι δεν είναι και τι είναι το gpoint'sbreeze

Δεν είναι χώρος που προωθεί έμμεσα ή άμεσα διαφημίσεις.
Δεν είναι χώρος που θα σας προωθήσει σε άλλα μπλογκς πλην των άλλων του δημιουργού της.
Δεν είναι χώρος που θα σας υποχρεώσει ν' ακούσετε την μουσική που αρέσει στον δημιουργό του.

Είναι ένας χώρος που σέβεται την σκέψη και την ελληνική γλώσσα.
Είναι ένας χώρος που προσπαθεί να σέβεται τους επισκέπτες του και τον εαυτό του.



Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα επετειακά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα επετειακά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τρίτη 1 Ιανουαρίου 2013

Ευτυχές το νέον έτος !

εικόνα ξεπατικωμένη (ως συνήθως) από το διαδίκτυο


Αριθμητική εισαγωγή

Το 2013 είναι ένας αριθμητικός συνδυασμός των τεσσάρων πρώτων φυσικών αριθμών 0,1,2,3. 
Στην αιωνία Ελλάδα τα παιδιά της ηλικίας μου δεν έμαθαν να μετρούν "μηδέν, ένα, δύο, τρία,..." όπως είναι το σωστό αλλά "ένα, δύο τρία,.." μια που το ένα θρησκοφιλοσοφικά συμβολίζει τον θεό και πρέπει να προηγείται, περίπου όπως οι παπάδες στις ουρές.
Ομως ας μην αρχίσω την χρονιά με γκρίνιες.


Συμβολική εισαγωγή

Ο αριθμός 2013 αναλύεται σε γινόμενο πρώτων παραγόντων ως εξής :
2013 =  3 x 11 x 61

όπου το τρία στην συμβολική θεολογία έχει την γνωστή σεξουαλική σημασία, το έντεκα στην συμβολική οικονομετρία  σημαίνει ότι μείναμε δυο φορές στον άσσο, το δε εξηνταένα είναι ο αριθμός του δρόμου με το μεγαλύτερο παζάρι του κόσμου, σύμφωνα με τον Bob Dylan στην συμβολική τραγουδοποιΐα.
 
Παραθέτω δυο χαρακτηριστικές στροφές του άσματος δια τους μη κατέχοντες

 God said to Abraham, “Kill me a son”
Abe says, “Man, you must be puttin’ me on”
God say, “No.” Abe say, “What?”
God say, “You can do what you want Abe, but
The next time you see me comin’ you better run”
Well Abe says, “Where do you want this killin’ done?”
God says, “Out on Highway 61”

 Well Mack the Finger said to Louie the King
I got forty red, white and blue shoestrings (*)
And a thousand telephones that don’t ring
Do you know where I can get rid of these things
And Louie the King said let me think for a minute son
And he said yes I think it can be easily done
Just take everything down to Highway 61

(*) οι ελληνοβαρεμένοι μπορούν να παραλείψουν το ερυθρό χρώμα της αμερικανικής τριχρωμίας  και να περιορισθούν για την ελληνική εκδοχή του στα αμιγώς εθνικά χρώματα, λευκό και γαλάζιο.

Βαθύτερη συμβολική εισαγωγή

Είναι ηλίου φαεινότερον πως τα επί μέρους γινόμενα των πρώτων παραγόντων του 2013 έχουν κι αυτά την (κρυφή) σημειολογική ανάλυσή τους.
 
Ειδικότερα :
 
3 x 11 = 33
 
συμβολίζει φανερά τα χρόνια του Χριστού, δίνοντας σαφώς ένα χριστιανικό χρώμα στο διανυόμενον έτος


3 x 61 = 183

ανατρέχοντας στο πλήρες Ιουλιανό ημερολόγιο διαπιστώνουμε πως το έτος 183 ξεκινούσε κι αυτό από ημέρα Τρίτη όπως και το σωτήριον 2013, μια σύμπτωση για την οποίαν δεν μου επιτρέπεται να πω περισσότερα.

 11 x 61 = 671

το 671 αναλυόμενον ως 666 + 5 ερμηνεύεται σαν μια μούτζα ( 5 ) στον εξαποδώ ( 666 )  καθότι όπως σαφώς ανελύθη το 2013 θα είνα ένα εξόχως χριστιανικόν έτος.

 
 

Πέμπτη 15 Νοεμβρίου 2012

Επειδή ( Ας κάνω τον σταυρό μου )

.

 

Επειδή...

κάθε χρόνο τα ίδια και τα ίδια

Επειδή...

την προκοπή την είδα

Επειδή...

όλοι έχουν άποψη, περιέργως κομένη και ραμένη στα μέτρα τους

Επειδή...

 για την αλήθεια όλοι έριξαν την μαύρη πέτρα τους

Επειδή...

κάπου θα βρούνε ένα άρθρο που να την επιβεβαιώνει

Γι αυτό...

ξανανεβάζω το περσινό που μας ... ενώνει  !



 
το ... χθες



Οταν στο τρόλεϋ βρίσκομαι
να πάω στη δουλειά μου
κι' απ' εκκλησία διέρχεται
και πέφτουν στη ματιά μου
νέες, γριές κι' ανέραστες
να κάνουν το σταυρό τους
κι' απ΄αμαρτίες να ζητούν
ευθύς τον λυτρωμό τους
δύο μονάχα πράγματα
με σιγουριά γνωρίζουν
θα πάει η μέρα τους καλά,
το σατανά ξορκίζουν,
και πως οι αμαρτίες τους
θε να συγχωρεθούν
αφού ποτέ δεν ξέχασαν
να σταυροκοπηθούν.

Λαχείο αν αγοράσουνε
ξέρουν, δεν θα κερδίσουν
σύζυγο στην αγκάλη τους
ξέρουν, δεν θα κρατήσουν
Κι' ας ψιθυρίζουν μέσα τους
ύμνους και ψαλμωδίες
οι άντρες όλο θα κοιτάν
για άλλες εμπειρίες.



 Το ... προχθές

Τετάρτη 26 Οκτωβρίου 2011

Περί εθνικών(;) επετείων, επανάληψη μετά προσθήκης

Αναδημοσιεύω ένα παλιό μου άρθρο με την παρατήρηση  ότι φέτος κάποιοι καθηγητές θα φορούν μαύρο περιβραχιόνιο στην μαθητική παρέλαση, οι μαθητές -λένε- ότι θα στρέψουν το κεφάλι αντίθετα προς τους επίσημους και οι προβλέψεις είναι ότι ελάχιστος κόσμος ή μάλλον με ελάχιστο ενθουσιασμό θα παρακολουθήσει την στρατιωτική παρέλαση.

Η προσωπική μου θέση ότι οι παρελάσεις είναι περιττές και οι εθνικές εορτές ανούσιες, ίσως να μην έχει τόσο αξία μια που στηρίζεται μόνο στην απλή λογική, χωρίς  τις φιοριτούρες που "ομορφαίνουν την ζωή μας". Μόνο που η οικονομική κρίση μειώνει αυτές τις "φιοριτούρες" και μαζί την εθνική υπερηφάνεια, μιας και προηγείται η αξιοπρεπής συντήρηση εαυτού και της οικογένειας.

Για τους λάτρεις των ιστορικών ντοκουμέντων -δοσμένων ελαφρώς σουρρεαλιστικά - υπάρχει και η μαθηματική ανάλυση του...28


Περί εθνικών(;) επετείων 

Ισως να μην το έχετε σκεφθεί αλλά από την ιστορία μας τα τελευταία διακόσια χρόνια γιορτάζουμε δύο πολεμικές επετείους την 25η Μαρτίου και την 28η Οκτωβρίου ενώ έχουμε κάνει και άλλους πολέμους που χάσαμε και άρα καλώς αποσιωπούμε, αλλά και νικηφόρους όπως οι βαλκανικοί που δεν τους γιορτάζουμε. Γιατί ;
Ας το ψάξουμε λιγάκι...ποδοσφαιρικά !

Κατ' αρχάς στις δύο "εθνικές" επετείους γιορτάζουμε την έναρξη του πολέμου και όχι την λήξη διότι ναι μεν ξεκινήσαμε καλά, προηγηθήκαμε στο σκορ αλλά στο τέλος κλάψτα χαράλαμπε...

Και το μεν 21 το πήραμε το ματσάκι στα χαρτιά από την αγγλογαλλορωσική ουέφα της εποχής και βολευτήκαμε σαν κράτος, αλλά το 40 διαλυθήκαμε μόλις στο δεύτερο ημίχρονο τα ιταλάκια έβαλαν μέσα τις γερμανικές μεταγραφές τους, εμείς τότε δεν βάζαμε ακόμα κοινοτικούς στην ομάδα μας.
Οταν δε τα γερμανάκια χάσανε στο τέλος από τους αγγλοαμερικανορώσους εμείς δεν είχαμε προκριθεί στην τελική φάση του τότε μουντιάλ να συμμετάσχουμε στην μικτή ομάδα που τους νίκησε και μείναμε στην απ' έξω.
Αρα η απορία μου παραμένει, γιατί να θυμόμαστε μόνο ότι προηγηθήκαμε στο σκορ και να πανηγυρίζουμε και όχι το τελικό σε βάρος μας αποτέλεσμα.
Εχω υπ' όψιν μου ποδοσφαιρικές συναντήσεις που έληξαν 7-1 όπου η ηττηθείσα προηγήθηκε στο σκορ αλλά δεν θυμάμαι καμμία ηττηθείσα να τις μνημονεύει και κατά μείζονα λόγο να τις γιορτάζει.
Θα μου πείτε ότι εδώ είναι πόλεμος δεν είναι ποδόσφαιρο, συμφωνώ και ξαναρωτάω :
τους βαλκανικούς πολέμους -που το πήραμε καθαρά το ματσάκι -γιατί δεν τους γιορτάζουμε ;

Σεβόμενος την ανεξιγνωμία των αναγνωστών μου (και κυρίως των λαθραναγνωστών - και πάλι γειά σας -) δεν θα σας πω την δική μου ερμηνεία για να μη σας επηρεάσω απλά θα παραθέσω κάποιες παρατηρήσεις μου και τα συμπεράσματα, δικά σας.

Σαν λαός είμαστε πολύ κοντά και με τους Ιταλούς και με τους Τούρκους, πολύ περισσότερο από τους βόρειους γείτονες μας. Ακόμα και στην γλώσσα οι ιταλικής και τούρκικης προέλευσης λέξεις της καθομιλουμένης είναι πολύ περισσότερες από τις σλαβικής και βουλγαρικής προέλευσης, δείγμα "γειτνίασης" των χαρακτήρων των λαών.
Ασε στο φαγητό, όλο πίτσα και σουβλάκι είμαστε...
Διαφέρουμε βέβαια στα θρησκευτικά λιγουλάκι αλλά ποιός δίνει σημασία σε τέτοιες λεπτομέρειες με "άπιστοι, μωαμεθανοί και καθολικοί ".

Προς βορράν μπορεί να λένε το ψωμί "χλιέπ" και το νερό "βοντά" αλλά είναι ορθόδοξοι, βεριτάμπλ.

Στα μπαράζ των βαλκανικών αγώνων τους ομοδόξους Βούλγαρους δεν είναι που νικήσαμε ;

Εξακολουθώ να μην καταλαβαίνω γιατί δεν γιορτάζουμε ούτε την έναρξη ούτε την λήξη των βαλκανιών πολέμων, ειδικά την δεύτερη όπου πήραμε και το κύπελλο.
Μήπως δεν την γιορτάζουμε επειδή η Βουλγαρία δεν ήταν στο ΝΑΤΟ ενώ η Ιταλία και η Τουρκία ήταν ;
Δεν είναι εθνική επέτειος ;
Και τι είναι ;
Θρησκευτική ;
Ε, δεν το πιστεύω...

Τετάρτη 25 Μαΐου 2011

70 ετών...

.
Πολύχρονος !



Σαν ψέμματα μου φαίνεται πως πέρασαν τόσα χρόνια από εκείνη την μέρα του 65 όταν κάποιος συμμαθητής μου μου δάνεισε ένα ελ-πι εισαγωγής λέγοντας μου ότι είναι κάτι άλλο από τους Ρόλλινγκ  Στόουνς και του Ανιμαλς που ακούγαμε τότε, τουλάχιστον είχαμε την ίδια άποψη για τους γλυκανάλατους Μπήτλς. Διαμορφωμένη εκείνη την εποχή η μουσική κοινή γνώμη από τον Μαστοράκη και το ΜιούζικΜποξ, είχε ξεκινήσει την χούντα στην μουσική πριν από τους συνταγματάρχες και φυσικά συνεχίσθηκε και την επταετία : όποια συγκροτήματα ή τραγουδιστές δεν του άρεσαν, δεν έπαιρνε την αντιπροσωπεία τους και τους έβρισκες μόνο στους σπάνιους και πανάκριβους δίσκους εισαγωγής- τουλάχιστον ήταν καλύτερης ποιότητας το βινύλιο. Ετσι  τραγουδιστές όπως ο Ντύλαν, ο Σλάϊ με τους ΦάμιλυΣτόουνς και άλλοι πολλοί έφθασαν στην Ελλάδα με την μεταπολίτευση και την ανάθεση του Τρίτου Προγράμματος στον Μεγα Μάνο Χατζηδάκι ενώ συγκροτήματα-θρύλοι όπως οι Μπήτςμπόϋς ή οι ΤζοϋςΝτιβίζιον παρέμειναν στο περιθώριο εξαιτίας της πολιτικής που είχε χαράξει και ακολούθησαν λίγο πολύ όσοι τον διαδέχθηκαν στα πράγματα.
Το ελ-πι ήταν το Another Side of Bob Dylan και το πρώτο τραγούδι που "έγραψε" ήταν το All I really want to do.Θυμάμαι ακόμα το σχόλιό μου : Ενας άνθρωπος που τραγουδάει έτσι και με τέτοια φωνή είναι ή απατεώνας τραγουδιστής ή μεγαλοφυία. Ποντάρισα στην δεύτερη επιλογή και δεν έπεσα έξω.


Είναι δύσκολο να φαντασθεί κάποιος σήμερα ότι μέχρι το 75 σε όποιον μίλαγες για Μπομπ Ντύλαν στην Ελλάδα σε κοίταζε σαν ούφο. Μερικοί ψιθύριζαν ότι κάτι είχαν ακουστά, πρακτικά όμως η πρώτη επαφή τους έγινε με τα εξελληνισμένα "Αγγελος Εξάγγελος" και Ο Παλιάτσος κι ο Ληστής" του Σαββόπουλου.
Οπως μοιάζει απίστευτο ότι εκείνα τα χρόνια  στην Αθήνα είμαστε μόνο πεντ' έξη που λατρεύαμε τον Ντύλαν και μαζευόμαστε έξω από την Φιλοντίσκ και τα άλλα δισκάδικα που έφερναν δίσκους εισαγωγής, να προλάβουμε να αγοράσουμε τα ένα-δυό αντίτυπα που έφθαναν αραιά και που. Το 68, έχοντας πλέον ισχυρή πρόσβαση στο πι-εξ, βρέθηκα σε θέση ισχύος. Επαιρνα τους δίσκους του Ντύλαν σε αμερικάνικη έκδοση-πριν καν κυκλοφορήσουν στην Ευρώπη. Κάλυψα τα μέχρι τότε δισκογραφικά κενά μου αλλά έχασα την επαφή με τους ομοιοπαθούντες, δεν χρειαζόταν να περνάω για να ρωτάω αν ήρθε καινούργια παρτίδα. Από τότε δεν υπήρξε δίσκος του Ντύλαν που να λείπει από την συλλογή μου, εκτός από τις συλλογές των χιτς. Μάλιστα το "Dylan and the Death" είχε "ξεφύγει" από τους εισαγωγείς και ήρθε στην Ελλάδα κατόπιν παραγγελίας μου στο Μετρόπολις μια Μεγάλη Πέμπτη ελάχιστα χρόνια πριν την νέα χιλιετία.
Οντας περίπου μια δεκαετία μικρότερος από τον Ντύλαν εντυπωσιάσθηκα από τον τρόπο που  περιέγραφε και αντιμετώπιζε την ζωή σε κάθε ηλικία, καταγράφοντας τις εμπειρίες του και χωρίς να δίνει συμβουλές όπως νόμιζαν αρκετοί "αναλυτές" και "κριτικοί" του. Ισως η μοναδική εξαίρεση να ήταν στα τελευταία στιχάκια  "The Ballad of Frankie Lee and Judas Priest", ένα τραγούδι εναντίον των ναρκωτικών ουσιών
Well, the moral of the story
The moral of this song
Is simply that one should never be
Where one does not belong
So when you see your neighbor carryin’ somethin’
Help him with his load
And don’t go mistaking Paradise
For that home across the road
Μεγαλώνοντας πιο αργά  από αυτόν διαπίστωνα πόσο δίκιο είχε ή καλύτερα ότι έβλεπε την ζωή με τα δικά μου μάτια, άρα οι εμπειρίες του μπορούσαν να γίνουν "οδηγός" μου, τηρουμένων βεβαίως αρκετών αναλογιών. Συγχρόνως η "υπόγεια" δράση της μουσικής του με οδήγησε και σε άλλα εξαιρετικά μουσικά μονοπάτια είτε σύγχρονα όπως του Χατζηδάκι με μια νέα, διαφορετική ματιά ή του Fabrizzio de Andre είτε παλαιοτέρων όπως του Shubert ή του τιτάνα Verdi, σε μουσικές που είχαν αιτία να γραφτούν. Φυσικά τραγουδούσε διαφορετικά από τα πρώτα ελ-πί, γιατί τραγουδούσε πάντοτε  σε αρμονία με την ηλικία του και όχι βαστώντας ένα πετυημένο εμπορικά στυλ.




Απειρες στιγμές στην ζωή μου μια κατάσταση χαράς, έρωτα, απογοήτευσης, λύπης μου έχει φέρει στο νου κάποιο από τα πολλά τραγούδια του. Παρακολουθώντας τις συνεντεύξεις του πληροφορήθηκα για το τι θα ήθελε να τραγουδήσει ακόμη στην καριέρα του : τραγούδια στα γαλλικά και τα ισπανικά. Φαίνεται οι φρασούλες που έχει ενσωματώσει " Attendez-vous, s’il vous plait" και"My darling, je vous aime beaucoup" στο Black Diamond Bay από το Desire και "No Ilores, mi querida,dios nos vigila,soon the horse will take us to Durango,agarrame, mi vida,soon the desert will be gone, soon you will be dancing the fandango"  στο Romance in Durango από το ίδιο ελ-πι, δεν τον ικανοποίησαν. Ισως και ο τίτλος του δίσκου να ήταν συμβολικός για τις ξενόγλωσσες επιθυμίες του, ποιός να ξέρει. Την άλλη του πάντως επιθυμία την ικανοποίησε πέρισυ όταν κυκλοφόρησε τον δίσκο με τα χριστουγεννιάτικα τραγούδια, όπως θεωρεί αυτός ότι έπρεπε να εκτελούνται,. ενα μικρό δείγμα  ακολουθεί :


Πάντως θεωρώ μεγαλύτερο προσόν του ότι δεν κόλλησε σε κάποιο από τα κατα καιρούς επιτυχημένα στυλ αλλά το άλλαζε πάντοτε όπως αλλάζει πάντοτε ένας άνθρωπος που ζει την ζωή του και δεν μένει κολλημένος σε όσα πέτυχε ή ακόμα χειρότερα τα αναπαραγάγει. Γιατί τίποτε δεν είναι πιο ανούσιο από το ξαναζεσταμένο φαγητό και πιο απεχθές από ένα 70άρη που προσπαθεί να τραγουδήσει σαν 20άρης.
Και η δημιουργία των  τραγουδιών σαν την ζωή είναι πολλά και ορμητικά στα νιάτα, λίγα και μεστά στις μεγάλες ηλικίες. Γεράματα δεν υπάρχουν γιατί άμα ζεις σωστά σε κάθε ηλικία, ξαναγεννιέσαι !!


Χρόνια Πολλά !!
.

Σάββατο 7 Μαΐου 2011

Τ' Αη Γιωργιού (ετεροχρονισμένο)

.

Πήρε που πήρε αναβολή η γιορτή του Μεγαλόμαρτυρα για την Δευτέρα του Πάσχα, λόγοι προσωπικοί κι' απρόοπτα έρριξαν πίσω τούτη την ανάρτηση, την αφιερωμένη στην γιορτή του.


Φέτος, μετά από διάλειμα κάποιων ετών ξανάγινε λειτουργία στο εκκλησάκι στο νησάκι που βρίσκεται στον Κρισσαίο κόλπο, μια δρασκελειά από το Γαλαξείδι. Οι λάντζες ξαναπήραν την άδεια από το λιμεναρχείο να μεταφέρουν τον κόσμο, μια αιτία που σταμάτησε κάποιες χρονιές το ωραίο τούτο έθιμο.
Από νωρίς ο κόσμος έπιανε θέση στην προκυμαία περιμένοντας την σειρά του.


Η επιβίβαση γίνεται με την βοήθια των ανδρών (και των γυναικών) του Λιμενικού Σώματος  με γρήγορους ρυθμούς μια που το ένα καΐκι διαδέχεται το άλλο.



Ο καιρός  είναι "σύμμαχος" και η μέρα προμηνύεται λαμπρή. Η θαλάσσια βόλτα, απολαυστική.


Ηρεμοι οι επιβάτες -σαν την θάλασσα-  απολαμβάνουν το ταξίδι κουβεντιάζοντας


 Πλησιάζοντας το νησάκι οι προσκυνητές αδημονούν για την αποβίβαση. Οι φίλοι τους που έχουν φτάσει με την προηγούμενη βάρκα τους περιμένουν.
Ολοι μαζί παίρνουν το φρεσκοβαμμένο δρομάκι που οδηγεί στην εκκλησιά.


Κατάμεστη μέσα η εκκλησιά από πιστούς και άλλοι τόσοι απ' έξω που δεν χωράνε, ψέλνουν όλοι μαζί το τροπάριο του Αγίου.


Μετά την λειτουργία και το αντίδωρο, οι προσκυνητές κάνουν μια βόλτα στο νησάκι. Η μέρα είναι ανοιξιάτικη, τα αρμονικά χρώματα και οι μικροί ήχοι από τα έντομα του νησιού είναι τα στολίδια της.


 Προς το μεσημέρι η επιστροφή με το καραβάκι. Διαφορετικά τα χρώματα της θάλασσας όταν ο ήλιος μεσουρανεί  και τα νερά βαθαίνουν.


.

Και του χρόνου

.

Σάββατο 16 Απριλίου 2011

Επί τη επετείω


πλησιάζει η επέτειος της "εθνοσωτηρίου", ας την "τιμήσουμε"


Μόλις κτύπησε το τηλέφωνο την ξανάφερε στο νου του. Ηταν αυτή.
- Ελα τώρα. Μπορείς ;
- Ναι, ψιθύρισε άβουλα και με σκοτεινιασμένο βλέμμα. Πάλευαν μέσα του η σαρκική η επιθυμία  και τ’ απομεινάρια της ηθικής του. Μπερδεμένος, το πρώτο καλοκαίρι της θητείας του στο ναυτικό, είχε άλλα δυο μπροστά του για να ξεκαθαρίσει κάπως τα πράγματα. Και στην υπηρεσία του μπερδεμένοι ήσαντε ακόμα. Χρόνια συνηθισμένοι στο Βασιλικό το Ναυτικό πάλευαν τώρα ν’ αφομοιώσουν το Πολεμικό και την δημοκρατία που του άλλαξε το όνομα  Επρεπε όλοι να το καταλάβουν πως έφυγε η χούντα  η μετονομασία ήταν ένα καλό επιχείρημα. Πολεμικό το Ναυτικό, Πολεμική και η Αεροπορία ! Οπου τα πράγματα ήταν πιο σοβαρά χρειαζόταν και επεξηγηματική δήλωση: «Όταν λέμε ισόβια εννοούμε ισόβια» είχε δηλώσει ο «εθνάρχης» σε όσους τον κατηγορούσαν γιατί δεν έστειλε στο απόσπασμα τους πρωταίτιους της δικτατορίας όπως έλεγε η δικαστική απόφαση. Και τα εννοούσε πραγματικά, αποδείχθηκε.
Λίγα χρόνια μετά την μεταπολίτευση. Βασική εκπαίδευση και πρώτη άδεια μετά μετάθεση στον Πόρο. Πήγε να δει τον φίλο του μα έλειπε. Ητανε μόνο η γυναίκα του και το δίχρονο παιδί τους. Τον κράτησε με το ζόρι να πιουν ένα καφέ και τον γέμισε κατηγόριες για τον φίλο του. Εβλεπε γυναίκα μετά από τόσες μέρες και αισθανότανε λίγο άβολα αλλά δεν είχε και το κουράγιο για να φύγει. Το κοριτσάκι έπαιζε σκαρφαλωμένο στην μάνα του τραβώντας της την μπλούζα και σηκώνοντάς της την φούστα, το πεινασμένο βλέμμα του ακολουθούσε τα τερτίπια της μικρής.  Κάποια στιγμή το ένα της στήθος  αποκαλύφθηκε. Χαμογέλασε και δεν έκανε καμιά προσπάθεια να το μαζέψει. Σαν μαγεμένος το κοίταζε ο ναύτης. Ηταν κι όπως του άρεσε μέτριο σε μέγεθος και σχεδόν το μισό να ανήκει στην ρόγα.  Οι τόσες μέρες απομόνωσης από τον κόσμο στο στρατόπεδο έπαιξαν τον ρόλο τους. Κάθησε δίπλα της κι άρχισε να παίζει κι’ αυτός με την  μικρή ακουμπώντας την μάνα της δήθεν τυχαία. Κάποια στιγμή τα χείλη του βρεθήκανε στο στήθος της, Αναστέναξε ελαφρά και τούπε «αργότερα, σαν κοιμηθεί η μικρή», Ωρα πολλή μετά η μικρή εξακολουθούσε να παίζει με την μάνα της και το βυζί να είναι ακάλυπτο. Η  Πόπη φαινότανε να το διασκεδάζει, φαινομενικά δεν έδειχνε καμιά βιασύνη για τα περαιτέρω, ήτανε ήρεμη κι’ ευτυχισμένη που δεν ήταν αναγκασμένη να σκέπτεται τον άντρα της, όπως τούλεγε κοιτάζοντας τον φιλικά. Τον είχε ήδη κατηγορήσει πως πήγαινε με άλλες για να δικαιολογήσει την δική της στάση μα δεν τον ένοιαζε. Αισθάνθηκε σαν νάτανε ένα διακοσμητικό στοιχείο στην παράσταση και σηκώθηκε να πάει να δει την μάνα του που τον περίμενε, για την ώρα ο πόθος του είχε υποχωρήσει.
Στο σπίτι η μάνα του πλησίασε ακούγοντας το τηλέφωνο και τον κοίταξε ερωτηματικά Φόρεσε το μπουφάν του και την φίλησε. «Να προσέξεις να μην μπλέξεις, αγόρι μου» του είπε, σαν να τα ήξερε όλα. Πήγε στο παράθυρο και κοίταζε πίσω απ’ την κουρτίνα. Σαν βεβαιώθηκε πως δεν βγήκε απ’ την πόρτα το κατάλαβε « Σ΄ αυτήν πάει, επάνω στον άλλο όροφο, ε άντρας είναι, ας πάει». Μετά με κάποια ζήλεια σκέφτηκε πως τόσο καιρό δεν τα κατάφερνε η παστρικιά, αλλά τώρα που τον βρήκε μπόσικο λόγω ναυτικού, τον τύλιξε.

Τετάρτη 27 Οκτωβρίου 2010

Η Ιστορία και η Αυτοϊκανοποίηση.

 Η αλληγορία της Ιστορίας, πίνακας του Ν. Γκύζη (1892)

Αυτές τις μέρες, όπως σε όλες τις εθνικές εορτές, συνηθίζονται οι περισπούδαστες αναλύσεις των πως και γιατί των μεγάλων ιστορικών στιγμών μας. Συνήθως η ιστορία γράφεται από αυτούς που περιμένουν  έξω από τις αίθουσες των αποφάσεων, άρα έχουν στην πραγματικότητα την ίδια αντίληψη για τα γεγονότα με αυτόν που κάθεται στο σπιτάκι του. Του δίνει όμως "κύρος" το γεγονός ότι ήταν "κοντά" στην πηγή των γεγονότων, όπως συμβαίνει και με τους δημοσιογράφους του πολιτικού ρεπορτάζ που συναγωνίζονται λόγω "γειτνίασης" σε επιτυχείς πολιτικές προβλέψεις τον αστρολόγο (!) Λεφάκη και την κυρία καφετζού από την Αίγυπτο με τις μακριές πλεξούδες. Αλλο τόσο "επιτυχημένες" είναι οι βαθυστόχαστες αναλύσεις των "ιστορικών" που προσπαθούν να μας "εξηγήσουν" γιατί έπραξε έτσι ο τάδε αποδημήσας φορέας πολιτικής ή στρατιωτικής εξουσίας. Τους ζωντανούς τους αποφεύγουν γιατί μπορούν να τους διαψεύσουν...
Περιττό να θυμίσω ότι μοιάζουν επίσης με τους κριτικούς ποίησηςκαι λογοτεχνίας οι οποίοι αποδίδουν σημεία και τέρατα στους δημιουργούς απλά και μόνο για να ικανοποιήσουν την νοσηρή φαντασία τους. Και εδώ είναι σαφής η προτίμηση σε αποδημήσαντες, οι πάντες αναλύουν εσχάτως τα πως και γιατί του συνόλου του έργου του Καβάφη παραβλέποντας την θέλησή του που είχε εκφρασθεί με την απόσυρση κάποιων ποιημάτων του. Δηλώνουν πως το κάνουν από υποχρέωση στην Τέχνη και την Ιστορία, στην πραγματικότητα εκμεταλλεύονται το γεγονός ότι μπορούν να λένε ότι θέλουν χωρίς αντίλογο. Σαν απάντηση σ' αυτούς αρκεί η δήλωση του ζωντανού θρύλου Μπομπ Ντύλαν ότι κανένας από τους κριτικούς του ως τώρα δεν πήρε χαμπάρι τα απλά πράγματα που είπε, όλοι πνίγηκαν στις αναλύσεις.

Από την άλλη πλευρά υπάρχουν κάποια ντοκουμέντα. Κάποιες επιστολές, κάποιες αποφάσεις που αν έφταναν για να εξηγηθούν τα ιστορικά γεγονότα όλοι οι αναλυτές θα κατέληγαν στα ίδια συμπεράσματα. Αλλά δεν φτάνουν. Και για να γίνει κατανοητή η ιστορία χρειάζεται να είσαι από την μέσα πλευρά του δωματίου, όταν είσαι έξω δεν έχει καμιά σημασία πόσο "κοντά" είσαι. Αλλά και αυτοί που είναι μέσα δεν γράφουν ιστορία, το γιατί είναι προφανές, γνωρίζουν από πρώτο χέρι ότι το καλό σήμερα μπορεί να θεωρείται κακό αύριο, ενώ τα γραπτά παραμένουν. Γι' αυτό και αν τυχόν γράψουν χρησιμοποιούν την ίδια τακτική με τους απ' έξω, την φαντασία τους.


Θα μιλήσω από αντρικής πλευράς καθ' ότι έχω μεσάνυχτα για την γυναικεία. Η πράξη της συνουσίας απαιτεί μία σύντροφο. Δεν έχει καμία σημασία ο τρόπος της επιλογής, συναισθηματικός, σωματικός, οτιδήποτε. Ο μετέχων άντρας έχει μαζί του μια γυναίκα με τα καλά της και τα κακά της, δεν μπορεί να την κάνει πιο ψηλή π.χ, γιατί τα τακούνια βοηθάνε κάτι τέτοιο μόνο στην βόλτα, ούτε το ντύσιμο ή το μακιγιάζ παίζουν πλέον κανένα ρόλο. Είναι αντιμέτωπος με την (κάποια) απτή πραγματικότητα.
Ενώ όταν αυτοϊκανοποιείται μπορεί να φαντάζεται ότι θέλει, μπορεί το ταίρι του να θυμίζει την Γεωργία Βασιλειάδου και στην φαντασία του να μετασχηματίζεται σε Μπριζίτ Μπαρντό ή Κλαούντια Καρνινάλε, γούστα είναι αυτά και η φαντασία τα ικανοποιεί αμέσως.

Δεν βρισκετε ομοιότητες με όσους μας εξηγούν πως σκέφτηκαν ο Βασιληάς κι ο Πάλαιρετ κάποια νύκτα του Οκτώβρη, εκείνα τα χρόνια του 40, τώρα που είναι στην επικαιρότητα  ;;

Παρασκευή 27 Αυγούστου 2010

Απ' το πρωΐ μέχρι το βράδυ

.

Στα μουντά χρώματα της πρώτης αυγής μια γυναικεία σκιά στην άκρη της προβλήτας θυμίζει άγαλμα. Μαλλιά τυλιγμένα σε μαντήλι, ρούχα βαριά για την πρωϊνή ζέστη, κλειστά παπούτσια. Στάση κορμιού σχεδόν ευθυτενής, πόδια που έχουν αρχίσει να καμπυλώνονται προς τα έξω-σημάδι ηλικίας-, ακινησία.
Πλησιάζω προς την βάρκα μου φροντίζοντας ν' ακούγονται τα βήματά μου να μην την τρομάξω. Δεν με αντιλαμβάνεται, συνεχίζει ν' ατενίζει την θάλασσα. Οπως απομακρύνομαι την βλέπω να πισωπατάει μερικά βήματα κάνοντας συγχρόνως τον σταυρό της με μεγάλη κατάνυξη. Συγκινούμαι απ' τη ευλάβεια της προς τον θεό και προς την θάλασσα. Παραμονή του Αγίου Φανουρίου σκέπτομαι, έχω ιδιαίτερη σχέση με τον Αγιο, μ' έχει βοηθήσει να βρω χαμένα πράγματα, πάντοτε κάτι  καλό μου συμβαίνει τριγύρω στην γιορτή του.

Νωρίς το απόγευμα μια ευγενική κυρία μου προσφέρει -στην κυριολεξία στην μέση του δρόμου- ένα κομμάτι φανουρόπιττα, τηρώντας το έθιμο που θέλει  τον δημιουργό να μοιράζει το γλυκό του στον κόσμο και όχι να το παίρνει πίσω στο σπίτι απλά ευλογημένο από τον παπά. Δυστυχώς κάτι τέτοιες "λεπτομέρειες" που κάνουν την διαφορά στα έθιμα του χωριού από την απρόσωπη ζωή της πρωτεύουσας κοντεύουν να ξεχασθούν, πιθανόν λόγω τουριστικού χρήματος...
 
Προς το βράδυ μια άλλη χαρά "φανερώθηκε"...

ο Μουσλίμοβιτς πετυχαίνει το γκολ της πρόκρισης μέσα στην Πόλη επί της Φενέρμπαχτσε !!!
Ακολουθούν ξέφρενοι πανηγυρισμοί...


με κατάληξη να κρεμασθεί η φανέλλα στο κοντάρι του κόρνερ !!!
Μάταια έτρεχε να τον συγκρατήσει για να μην πάρει κίτρινη κάρτα ο Κοντρέρας και μετά να βγάλει την φανέλλα πό το κοντάρι ο Λίνο ώστε να αποφύγει την κόκκινη, ο Ζλάταν ήταν "τρελλαμένος". Συμβαίνει αυτό στον ΠΑΟΚ, οι αθλητές του, έλληνες όπως ο Ιακωβάκης, ή ξένοι όπως ο Στογιάκοβιτς ή ο Σάβιτς να τρελλαίνονται με την ασπρόμαυρη φανέλλα !!

Μια χρονιά σώθηκε για τον ξεριζωμένο από την Πόλη σύλλογο της Θεσσαλονίκης, ήταν μεγάλη η οικονομική ανάγκη της πρόκρισης ώστε να μην αναγκασθεί να ξεπουλήσει παίκτες για να βγει η σεζόν.

Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε ο...

ΠΑΟΚ πάνω απ' όλα

Πέμπτη 19 Αυγούστου 2010

Επίκαιροι Σχολιασμοί

η σειρά των γεγονότων που σχολιάζονται -αν και τυχαία- είναι και ένα είδος "αξιολόγησης"

Στην ευχή...

 του καριόλη !!!
Ελάχιστα απέχει ο δανεισμός του εν λόγω "πρώην ποδοσφαιριστή" σε κάποια ομάδα της πατρίδας του και ελπίζουμε όλοι να πραγματοποιηθεί και να μας απαλλάξει της παρουσίας του αυτός και η...μαμά του που μιξόκλαιγε στην τηλεόραση πως οι αντίπαλοι παίζουνε σκληρά το βλαστάρι της.
Το μόνο που θα θυμόμαστε από τον αυτόν είναι ότι με την βοήθεια κολληττού του δημοσιογράφου παίζανε συνέχεια στην τηλεόραση την μπουνιά που του έδωσε ο Πάμπλο Γκαρσία και όχι την προηγηθείσα αγκωνιά του "ταλέντου", με αποτέλεσμα όλοι οι άσχετοι (και οι διαιτητές) να ξεσπάνε πάνω στον άσσο του ΠΑΟΚ.
Αλλά έχει ο καιρός γυρίσματα και σήμερα μετά τις αγωνιστικές παρουσίες αμφοτέρων όλοι ξέρουν ότι το "παλτό" έπαιζε μόνο με αγκωνιές και βουτιές για πέναλτυ και ότι ο Πάμπλο Γκαρσία είναι από τους καλύτερους ξένους που περάσανε από την Ελλάδα. Μάλιστα ο Πάμπλο πανηγύρισε δεόντως τις δύο επιτυχίες  του ΠΑΟΚ στο Καραϊσκάκη σαν ξεπλήρωμα προσωπικών λογαριασμών.
Τώρα επίσης που φεύγει τα ταλέντα μας, οι πάντοτε ενημερωμένοι αθλητικογράφοι μας, ανακάλυψαν πως δεν προφέρεται Ντιόγκο το όνομά του αλλά Ντιόγο. Ισως όταν φύγει οριστικά μάθουν ότι η σωστή προφορά είναι... Ντιόγου.

Αλλος ένας ...

δικτάτορας έφυγε...
... και μακάρι να το καταλάβαιναν οι δημοσιογράφοι και κυρίως οι αφελώς μπλογκολογούντες ότι ο Ιωαννίδης δεν ήταν τίποτε περισσότερο και τίποτε λιγότερο από ένας δικτάτορας και αυτή η λέξη τα λέει όλα.
Φυσικά κανένας δικτάτορας δεν αποδέχεται τον...τίτλο του, καλύπτεται πίσω από το πρόεδρος, αντιπρόεδρος, αντιβασιλεύς κ.λ.π. μιας κάποιας ταλαιπωρημένης- πλην πάντοτε- Δημοκρατίας !!!
Εμείς όμως δεν τσιμπάμε και δικτάτορα τον ανεβάζουμε, δικτάτορα τον κατεβάζουμε,  όμως καμμιά φορά την πατάμε σαν αγράμματοι και συγκρίνουμε τα έργα του με άλλων, αλλά τότε είναι σαν να τον κρίνουμε λες και ήταν πρόεδρος ή οτιδήποτε άλλο ισχυριζόταν.
Οταν κάποιος γράφει ότι "ο Ιωαννίδης έκανε εγκλήματα ενώ ο Μακάριος λάθη", πέφτει στην παγίδα του να συγκρίνει ανόμοια πράγματα, όπως είναι ένας εκλεγμένος ηγέτης και ένας σφετεριστής της εξουσίας. Το ίδιο λάθος κάνει και όποιος συγκρίνει τα οικονομικά δεδομένα επί χούντας με τα σημερινά, πρέπει να έχει σύγχυση στο κρανίο για να το κάνει. 
Ακόμα και στα αθλητικά μόνο αφελείς μιλάνε γιά τον...ευρωπαϊκό τίτλο της μπασκετικής ΑΕΚ επί χούντας και τυφλωμένοι φανατικοί "βάζελοι" για το ... έπος του Γουέμπλεϋ. Οι τελευταίοι μάλιστα ανέχονται και τον διορισμένο από την χούντα πρόεδρο τότε του ενιαίου ΠΑΟ σαν επικεφαλής του ερασιτεχνικού τμήματος, τιμής δήθεν ένεκεν !!
Δυστυχώς  οι περισσότεροι δημοσιογράφοι απευθύνονται σε μη σκεπτόμενους τους οποίους προσπαθούν να εντυπωσιάσουν συγκρίνοντας τα ανόμοια και βγάζοντας συμπεράσματα κατά το δοκούν, όπως επίσης και οι μπλόγκερς που προσπαθούν να τους μιμηθούν.

Πέμπτη 4 Φεβρουαρίου 2010

Τσικνοπεμπτικά

Η πίονος θυμίασις, λιγνύς, η δε λιπαρού, κνίσσα  (Αριστ.)

Δηλαδή το βούτυρο πάνω στην θρακιά βγάζει μαύρο καπνό, ενώ το λίπος τσίκνα.



Ολα τα είχε παρατηρήσει ο θείος Αριστοτέλης και τάγραψε στα φυσικά του, γι' αυτό και αιώνες ολόκληρους όποιος πάγαινε κόντρα τον έτρωγε το μαύρο σκοτάδι κι ας είχε τα δίκια του, όπως ο Αρίσταρχος, ο Γκαλιλέο και άλλοι. Ακόμα και σήμερα με την αριστοτέλεια λογική μιλάμε, την λογική των αισθήσεων δηλαδή και όχι των γνώσεων, όταν κάθε πρωΐ λέμε ότι  ήλιος ανατέλλει ενώ ξέρουμε πως η ρημάδα η γη είναι που περιστρέφεται. Αντε ν' αλλάξεις εκφράσεις και μυαλά, βολευόμαστε με τις εκφράσεις του θείου και καμαρώνουμε που τον είχε δάσκαλο ο πολύς Αλέξανδρος. Μ' όποιον δάσκαλο καθίσεις τέτοια γράμματα θα μάθεις, τον κατέκτησε τον κόσμο όλον ο Αλέξανδρος όπως έκανε και η λογική του δασκάλου του, διαχρονικά.
Αν όμως οι λέξεις και οι εκφράσεις αλλάζουν με το πέρασμα των αιώνων υπάρχουν και πράγματα όπως τα χρώματα και οι μυρουδιές που μένουν αναλλοίωτες  και σήμερα άμα ρίξεις βούτυρο στη φωτιά μαύρο καπνό θα βγάλει.
Εν πάση περιπτώσει η κνίσσα των αρχαίων έγινε τσίκνα των σημερινών χωρίς να χάσει τίποτε από την μυρωδιά της. Ποτέ δεν θα ξεχάσω φίλο μου χορτοφάγο, μόνιμο κάτοικο εξωτερικού, επανακάμψαντα και διερχόμενον από τα στενά της οδού Δώρου, παρά την Ομόνοιαν, ένθα γουρουνοκεφαλαί και οβελίαι περιεστρέφοντο υπεράνω των φλογών, οσφρισθέντα και ανακράξαντα πατριωτικώς " Να, τι θα πει Ελλάδα" !
Φυσικά το όλον θέμα έχει τις ρίζες του στις θυσίες των αρχαίων ημών προγόνων όπου στον βωμό ψήνανε τα σφάγια, τρώγανε τα κρέατα και καίγανε τα κόκκαλα  για να χορτάσουν τσίκνα οι θεοί. Μόνο σε περιπτώσεις βαρυστομαχιάς ή μεγάλης στεναχώριας έκαιγαν και το κρέας για να δώσουν περισσότερη τσίκνα στους θεούς.
Κατ' εξοχήν ημέρα της κνίσσης η Τσικνοπέμπτη, πάει να πει ημέρα όπου το κρέας πρέπει να τσιγαρισθεί, δηλαδή να ψηθεί με το λίπος του να λειώνει και να υποδαυλίζει την φωτιά.
Ο υποφαινόμενος το βράδυ θα είναι κνισσαλέος δηλαδή θα γεμίσει τον κόσμο τσίκνα έχοντας αναλάβει τον ρόλο του ψήστη ώστε να τηρηθούν οι παραδόσεις στην συναδελφικήν ρεφενιακήν μάζωξη. Ο τόπος θα γίνει κνισσώδης και ο ίδιος κνισσήεις, κοινώς τα ρούχα του θα θέλουν καθαριστήριο για να φύγει η μυρουδιά της τσίκνας, τα εδέσματα όμως θα ψηθούν εθιμοτυπικώς μέχρι κεραίας.
Τσικνείστε, τσικνησθείτε, και τσικνοπεμτηθείτε !!

Πέμπτη 31 Δεκεμβρίου 2009

Περιμένοντας τον καινούργιο χρόνο...


Βρασμένα, ξεφλουδισμένα αμύγδαλα, αποξηραμένα παπάγια, ακτινίδιο, βερύκοκο, πάνω σε ζάχαρη άχνη και με θερμιδοφόρο υπόστρωμα, υποδύονται την βασιλόπιττα και περιμένουν την αλλαγή του χρόνου. Μέχρι τότε...


Περιμένοντας τον καινούργιο χρόνο και αποτιμώντας τον παλιό μπορεί και να σε πάρει ο ύπνος αν έχεις περάσει τα ...ήντα, τόσα χρόνια οι ίδιοι υπο-απο-λογισμοί καταντούν βαρετοί.
Φέτος όμως μια έκπληξη με περίμενε !
Το άλογο που φαίνεται στην φωτογραφία ήρθε να ζητήσει φορολογικό άσυλο από τις κυβερνητικές επιθέσεις στα εισοδήματα των υποζυγίων. Προφανώς για να με καλοπιάσει μου έφερε το πανάρχαιο γούρι, ρόδια από ασήμι, αρχαιότατης κοπής. Αισθάνθηκα άσχημα που δεν είχα φροντίσει να έχω λίγο σανό στο σαλόνι μου για τους απρόοπτους επισκέπτες αλλά ευτυχώς όπως βλέπετε βολεύτηκε και στο πάτωμα.


Με παρεούλα λοιπόν περιμένω την έλευση του καινούργιου χρόνου. Προσπαθώντας να φέρω κάτι καλό στην μνήμη μου, κάτι που να μου αφήσει μια κάποια καλή γεύση, θυμήθηκα μια κάρτα που μου αφιερώσανε. Αφήνει ένα πολύ πιο αισιόδοξο μήνυμα απ' ότι μπορώ να εκφράσω εγώ, οπότε την μοιράζομαι μαζί σας σαν μια αισιόδοξη νότα από τον χρόνο που έφυγε.

Ευτυχισμένο το 1005 ! (εγώ από όσα ακούω πιστεύω τα...μισά )




ΚΑΛΗ ΣΑΣ ΧΡΟΝΙΑ !

Πέμπτη 24 Δεκεμβρίου 2009

Το ωραιότερο χριστουγεννιάτικο τραγούδι

Μία θαυμάστριά μου την ώρα που συντάσσει την προς εμέ επιστολήν της..."How would you like to spend Cristmas, on Cristmas Island..."

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

Μου αρέσουν πολύ τα χριστουγεννιάτικα τραγούδια και δεν σας κρύβω ότι τον σχετικό δίσκο του Ντύλαν τον ακούω από τον Σεπτέμβρη, με το Cristmas Island να ξεχωρίζει σαν εκτέλεση. Επίσης υπάρχουν ωραίες εκτελέσεις με μεγάλες φωνές όπως του Μπιγκ Κρόσμπυ, της Νάνας Μούσχουρη ή του Φρανκ Σινάτρα.
Φυσικά το ωραιότερο χριστουγεννιάτικο τραγούδι είναι αφιερωμένο από τον μεγάλο Νατ Κινγκ Κόουλ σε μένα και όσοι δεν το πιστεύετε δεν έχετε παρά να παρακολουθήσετε τα λόγια στο βιντεάκι που ακολουθεί, με αναφέρει νομίζω οκτώ φορές ζητώντας μου λεφτά για να πάει στον οδοντίατρο !!!
.


All I want for Christmas is my two front teeth,
My two front teeth, see my two front teeth.
Gee, if I could only have my two front teeth,
Then I could wish you "Merry Christmas."

It seems so long since I could say,
"Sister Susie sitting on a thistle."
Gosh, oh gee, how happy I'd be
If I could only whistle.

All I want for Christmas is my two front teeth,
My two front teeth, see my two front teeth
Gee, if I could only have my two front teeth,
Then I could wish you "Merry Christmas."

Για ευνόητους λόγους βέβαια- η εφορία αν δεν το καταλαβαίνετε- δεν αναφέρει το επίθετό μου.
Και πάλι

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

δικός σας, Τζί Πόντιος

Παρασκευή 18 Δεκεμβρίου 2009

Τα Χριστούγεννα του Billy the Kid

Πίνακας του Γ. Ρόρρη, συμβατός με την σημερινή οικονομοκοινωνική κατάσταση.

Αγαπητοί περαστικοί από τον χώρο μου, για σας. Αυτή είναι μια εδική ανάρτηση που γίνεται τώρα, λίγες μέρες πριν τα Χριστούγεννα, ώστε αν την διαβάσετε- κατανοήσετε η επίδρασή της να έχει περάσει μέχρι τις γιορτινές μέρες. Απαιτεί χρόνο περίπου μισης ώρας και προσεκτική ακρόαση δύο διαφορετικών εκδοχών του ίδιου τραγουδιού, απαραίτητων για την κατανόηση όλης της ανάρτησης, άρα ξεκινήστε το όταν έχετε εύχέρεια χρόνου.


Καλά Χριστούγεννα

gpoint


Pat Garrett and Billy the Kid

Λίγα λόγια για το έργο το οποίο μου έρχεται συνέχεια στο μυαλό τελευταία, ειδικά τώρα που πλησιάζουν Χριστούγεννα και ανακοινώνονται συνέχεια σκληρά οικονομικά μέτρα από την νεοεκλεγμένη κυβέρνηση.

Η ιστορία του Pat Garrett and Billy the Kid μεταφέρθηκε στην μικρή οθόνη το 1973 σε μια εποχή που τα γουέστερν ήταν πλέον εντελώς εκτός μόδας και έτσι δεν έτυχε της αποδοχής που της άξιζε παρ΄ ότι ήταν μια πάρα πολύ καλή ταινία. Στους ελληνικούς κινηματογράφους είχε ένα τίτλο σαν "Η μεγάλη μονομαχία"( ή κάτι τέτοιο), ενώ την ίδια στιγμή ο Billy the Kιd ήταν γνωστός στην Ελλάδα, από την σειρά των Λούκυ Λουκ, σαν Μπίλυς ο Τρομερός.
Ο Pat Garrett ήταν ληστής και ο νεότερος Billy the Kid, το πρωτοπαλλήκαρό του. Οταν ο Πατ Γκάρετ ένοιωσε να γερνάει εγκατέλειψε τις ληστείες και έγινε...σερίφης. Ο Μπίλλυ δε Κιντ συνέχιζε τις ληστείες για τα...έξοδά του καλοπιάνοντας συγχρόνως τους φτωχούς χωρικούς και δεν πίστεψε ποτέ ότι ο πρώην φίλος του θα τον σκότωνε. Αγνόησε τις απειλές και την διορία που του έδωσε για να φύγει και το πλήρωσε με την ζωή του.
Αλησμόνητη θα μου μείνει η έκφραση του προσώπου του Τζέημς Κόμπερν (Πατ Γκάρρετ) αμέσως μετά τον φόνο. Αν δεν κάνω λάθος (δεν είμαι φαν του σινεμά) πήρε Οσκαρ γι' αυτόν τον ρόλο. Μπίλλυ ήταν ο Κρις Κριστόφερσον και στον μυστηριώδη ρόλο του Ελίας ο Μπομπ Ντύλαν που φυσικά έγραψε και το (πολύ καλό) σάουντρακ του δίσκου. Από αυτό παρακαλείσθε να ακούσετε ένα κομμάτι βλέποντας συγχρόνως ταιριαστές με τα λόγια φωτογραφίες από το έργο.

Ενα τραγούδι από την ταινία




Αυτό το τραγούδι δεν παίχθηκε ποτέ ζωντανό μέχρι την φετινή χρονιά από τον Ντύλαν. ο οποίος κάνει πολλές συναυλίες κάθε χρόνο. Η βασικότερη αιτία ήταν ότι στην ταινία υπήρχε ένα τραγούδι που χαρακτηρίσθηκε "τα ωραιότερα δυόμισυ λεπτά της ροκ μουσικής", ένα τραγούδι που οι διασκευές του έχουν ξεπεράσει τις 5 000 (!) και που έχουν τραγουδήσει οι πάντες όλοι. Και αυτό το τραγούδι ταιριάζει με την εποχή που ζούμε, τότε αναφερότανε στους μελλοντικούς φόβους μας ενω τώρα βρίσκονται, κοινωνικά, προ των πυλών.
Απολαύστε το
Τα λόγια είναι μετά το βιντεοκλιπ στα αγγλικά.

Knockin' On Heaven's Door


Mama, take this badge off of me
I can't use it anymore.
It's gettin' dark, too dark for me to see
I feel like I'm knockin' on heaven's door.
Knock, knock, knockin' on heaven's door
Knock, knock, knockin' on heaven's door

Mama, put my guns in the ground
I can't shoot them anymore.
That long black cloud is comin' down
I feel like I'm knockin' on heaven's door.
Knock, knock, knockin' on heaven's door
Knock, knock, knockin' on heaven's door

Οπως σας είπα, χωρίς να μπορώ να προσδιορίσω επακριβώς τον λόγο, αυτά τα δυο τραγούδια "ντύνουν" τις γιορτές που έρχονται, ειδικότερα ο Μπίλλυ. Βλέπω τον κόσμο που θέλει να γιορτάσει, κάνει προσπάθεια να γιορτάσει, οι πιο οικονομημένοι ίσως τα καταφέρνουν καλύτερα, σκεπάζουν περισσότερο τα τρωτά τους σημεία με γκλαμουριά. Αλλά η σφαίρα τρυπάει όλο το στρώμα της και χώνεται κατάψυχα αν δεις κι' ακούσεις ευθεία τα σημάδια του καιρού. Πριν δυο χρόνια έγραψα ένα κομμάτι για τα Χριστούγεννα. Σήμερα μου φαίνεται πολύ πιο επίκαιρο, ίσως η αλλαγή στην πολιτική σκηνή να το έκανε. Ας το επαναλάβουμε σε μια προσπάθεια να κατανοήσουμε γιατί το τραγούδι του Μπίλλυ δεν παίχθηκε ποτέ ζωντανά για τόσα πολλά χρόνια. Ας φαντασθούμε τον Μπίλλυ, τον κοσμικό ληστή, χωρίς το γυναικείο του στήριγμα, μέσα στην σύγχρονη χριστουγεννιάτικη ελληνική κοινωνία...



Χρόνια πολλά περάσανε ή κάποιος έβαλε την Αγια νύχτα σε σιντί...

 Δεν έψαχνε να βρει την Αλήθεια. 
 Την δική του την αλήθεια έψαχνε. Μέσα στις χριστουγεννιάτικες μπάλλες που γίνονται παραμορφωτικά κυρτά κάτοπτρα σαν πλησιάσεις γιά να δεις. Αντιγραφή της κοινωνίας. Όσο πιό κοντά πλησίαζε κάποιον, τόσο πιό παραμορφωμένος του φαινότανε. Από μακριά όλα φαινότουσαν κανονικά. Μα τι του θύμιζαν ;
Δεν έψαχνε να βρεί άν ήταν σωστή η ημερομηνία της γέννησης του ήλιου ή αν εορτάζανε την του Διός την γέννηση, του Βούδα, του Μωάμεθ, όλοι θεία βρέφη ξεκινήσανε, στο δρόμο κάνανε τις διαφορές.
Ούτε τα έθιμα τα παμπάλαια, τα μισοξεχασμένα, με το σιτάρι στο πάτωμα, απλά και φτωχικά, χωρίς ξενόφερτες γαλοπούλες και τραπέζια αφθονίας. Το μέτρο έψαχνε, το αναλλοίωτο, ό,τι ήτανε πίσω από τις φανφάρες και τα τραγούδια.
Θυμήθηκε που κατέβηκε στο υπόγειο στα ξεσκέπαστα πιθάρια με το λάδι. Ιταν τα φέρανε απ΄το χωριό τα βάλανε εκεί, σε δροσερό μέρος το λάδι διατηρείται καλύτερα, φτάνει ν’ αερίζεται. Σε κάθε πιθάρι ισορροπούσε στο χείλος του γατζωμένο με τα νύχια κι’ ένα ποντίκι. Βουτούσε την μακριά ουρά του μεσ’ στο λάδι κι’ ύστερα την έγλειφε και φτού κι’ απ’ την αρχή. Είχε μιά αρμονία το όλον θέαμα, ένα συγχρονισμό   ομάδας, έδειχνε τη δύναμη της δομής της κοινωνίας τους. Γύρισε επάνω, στον κόσμο του, στα χαμογελαστά πρόσωπα των συγκατοίκων του. Δέντρο ή καραβάκι ; Θέμα πολιτικής τοποθέτησης, κάποιος το είπε στάση ζωής. Με χαμόγελο όλα αυτά βεβαίως, γιορτές έχουμε. Φυσικά και στα δυό
για στολίδια θα βάζανε μπάλλες, απ' αυτές που παραμορφώνουν την εικόνα σου σαν πλησιάζεις.
«Χρόνια πολλά » περάσανε και τίποτε δεν άλλαξε, σκέφτηκε με πικρία καθώς άλλοι αντάλλασσαν ευχές συμμορφωμένοι στο κλίμα το γιορταστικό. Κάποιος πρότεινε να ρίξουνε φωτοβολίδες, ήταν στη μόδα τα τελευταία χρόνια σ’ όλες τις γιορτές. Είδε το γάτο χορτασμένο και τετράπαχο απ΄τις κονσέρβες να κοιμάται μακαρίως. Θα ξύπναγε άραγε με τα βεγγαλικά ;
Βγήκε στο κήπο στο φως του φεγγαριού. Ηθελε ν' αποφύγει τις φωτοβολίδες, πικρές μνήμες του φέρνανε. Πιό πέρα στη γραμμή μερικά απλωμένα ρούχα κρέμονταν. Κάτι πουκάμισα, κάλτσες και σώβρακα. Αναρωτήθηκε αν ήθελε να τ’ αγγίξει, αν θα βρισκόταν ένας που θάθελε να τ' αγγίξει. 

Αρχισαν να βγαίνουν όλοι στο κήπο, οι κυρίες με τις εσάρπες τους. Κάποιος έβαλε την άγια νύχτα σε σιντί. Τα κρεμασμένα ρούχα κυματίσανε στο ελαφρό αεράκι και φεγγοβόλησαν στη λάμψη των βεγγαλικών του γείτονα. Ενα σκυλί γάβγισε, ξεσηκωθήκαν και τ' άλλα. Μετά την άγια νύχτα, ένα τραγούδι από σκυλάδικο ακούστηκε. Πανευτυχείς οι πάντες κουνιόντουσαν στο ρυθμό του, τσιφτετέλι μεσ’ στο κήπο.
Τα ρούχα χάσανε το μονοπώλιο να μοιάζουν με φαντάσματα, ήτανε κι’ ακίνητα, κρεμασμένα στα σκοινιά. Ο γάτος βγήκε βαριεστημένος στη βεράντα.

Μπήκε ξανά στο υπόγειο. Τα ποντίκια συνέχιζαν τη δουλειά τους μ’ αρμονικές κινήσεις, συγχρονισμένα σαν τα μέλη μιάς ορχήστρας. Επιτέλους χαμογέλασε.
«Καλά Χριστούγεννα» σκέφτηκε.



Νομίζω ότι τώρα είμαστε έτοιμοι να ακούσουμε πως τραγουδήθηκε το ίδιο τραγούδι μετά από 36 χρόνια εσωτερικής ωρίμανσης. Μπορεί τα λόγια να είναι ίδια αλλά προφέρονται διαφορετικά και η μουσική έχει παιδιάστικα απλοποιηθεί όπως πρέπει για να τονίζονται οι στίχοι και η μεταφορική τους σημασία, για τον κάθε άνθρωπο που νοιώθει παγιδευμένος σε μια κοινωνία που δεν του επιτρέπει περισσότερη ελευθερία από τα σύνορα του ουρανού. Του ουρανού που ορίζουν οι φίλοι του και οι πολιτικές προτιμήσεις του λαού.
Τα λόγια είναι μετά το βιντεοκλιπ στα αγγλικά, αυτή την φορά προσέξτε τα. Είναι ελαφρά αλλαγμένα από τα αντίστοιχα της ταινίας ή μια άλλη διαλογή από τους πολλούς στίχους που γράφτηκαν πάνω σ' αυτή την μελωδία
Και μην ξεχνάτε ότι όλο το έργο "στήθηκε" στο πλευρό του "καλού" ληστή Μπίλλυ δε Κιντ.


36 χρόνια μετά




There's guns across the river about to pound you
There's a lawman on your trail like to surround you
Bounty hunters are dancing all around you
Billy, they don't like you to be so free.

Camping out all night on the veranda
Walking in the streets down by the hacienda
Up to Boot Hill the like to send you
Billy, don't you turn your back on me.

There's mills inside the minds of crazy faces
Bullet holes and rifles in their cases
There is always one more notch in four more aces
Billy, and you're playing all alone.

Playing around with some sweet signorita
Into her dark chamber she will greet you
In the shadows of the maizes she will lead you
Billy, and you're going all alone.

They say that Pat Garrett's got your number
So sleep with one eye open, when you wander

Every little sound just might be thunder

Thunder from the barrel of his gun.


There's always another stranger sneaking glances
Some trigger-happy fool willing to take chances
Some old whore from San Pedro'll make advances
Advances on your spirit and your soul.

The businessmen from Taos want you to go down
So they've hired mister Garrett, he'll force you to slow down
Billy, don't let it make you feel so low down
To be hunted by the man who was your friend.

So hang on to your woman, if you got one
Remember in El Paso once you shot one
I'll be in Santa Fe about one
Billy, you've been running for so long.

Gypsy queens will play your grand finale
Way down in some Tularosa alley
Maybe in La Rio Pecas valley
Billy, you're so far away from home
Billy, you're so far away from home
Billy, you're so far away from home


Επίλογος

Αν πραγματικά αυτή η νεότερη εκτέλεση σας κέρδισε, μετά το πρώτο ξάφνιασμα, τότε μάλλον πιάσατε το νόημα...φαντασθείτε τους πρωταγωνιστές της καθημερινότητάς σας και ψιθυρίστε " Gipsy queens will play your grand finale..."

Τρίτη 27 Οκτωβρίου 2009

Περί εθνικών(;) επετείων


Ισως να μην το έχετε σκεφθεί αλλά από την ιστορία μας τα τελευταία διακόσια χρόνια γιορτάζουμε δύο πολεμικές επετείους την 25η Μαρτίου και την 28η Οκτωβρίου ενώ έχουμε κάνει και άλλους πολέμους που χάσαμε και άρα καλώς αποσιωπούμε, αλλά και νικηφόρους όπως οι βαλκανικοί που δεν τους γιορτάζουμε. Γιατί ;
Ας το ψάξουμε λιγάκι...ποδοσφαιρικά !

Κατ' αρχάς στις δύο "εθνικές" επετείους γιορτάζουμε την έναρξη του πολέμου και όχι την λήξη διότι ναι μεν ξεκινήσαμε καλά, προηγηθήκαμε στο σκορ αλλά στο τέλος κλάψτα χαράλαμπε...

Και το μεν 21 το πήραμε το ματσάκι στα χαρτιά από την αγγλογαλλορωσική ουέφα της εποχής και βολευτήκαμε σαν κράτος, αλλά το 40 διαλυθήκαμε μόλις στο δεύτερο ημίχρονο τα ιταλάκια έβαλαν μέσα τις γερμανικές μεταγραφές τους, εμείς τότε δεν βάζαμε ακόμα κοινοτικούς στην ομάδα μας.
Οταν δε τα γερμανάκια χάσανε στο τέλος από τους αγγλοαμερικανορώσους εμείς δεν είχαμε προκριθεί στην τελική φάση του τότε μουντιάλ να συμμετάσχουμε στην μικτή ομάδα που τους νίκησε και μείναμε στην απ' έξω.
Αρα η απορία μου παραμένει, γιατί να θυμόμαστε μόνο ότι προηγηθήκαμε στο σκορ και να πανηγυρίζουμε και όχι το τελικό σε βάρος μας αποτέλεσμα.
Εχω υπ' όψιν μου ποδοσφαιρικές συναντήσεις που έληξαν 7-1 όπου η ηττηθείσα προηγήθηκε στο σκορ αλλά δεν θυμάμαι καμμία ηττηθείσα να τις μνημονεύει και κατά μείζονα λόγο να τις γιορτάζει.
Θα μου πείτε ότι εδώ είναι πόλεμος δεν είναι ποδόσφαιρο, συμφωνώ και ξαναρωτάω :
τους βαλκανικούς πολέμους -που το πήραμε καθαρά το ματσάκι -γιατί δεν τους γιορτάζουμε ;

Σεβόμενος την ανεξιγνωμία των αναγνωστών μου (και κυρίως των λαθραναγνωστών - και πάλι γειά σας -) δεν θα σας πω την δική μου ερμηνεία για να μη σας επηρεάσω απλά θα παραθέσω κάποιες παρατηρήσεις μου και τα συμπεράσματα, δικά σας.

Σαν λαός είμαστε πολύ κοντά και με τους Ιταλούς και με τους Τούρκους, πολύ περισσότερο από τους βόρειους γείτονες μας. Ακόμα και στην γλώσσα οι ιταλικής και τούρκικης προέλευσης λέξεις της καθομιλουμένης είναι πολύ περισσότερες από τις σλαβικής και βουλγαρικής προέλευσης, δείγμα "γειτνίασης" των χαρακτήρων των λαών.
Ασε στο φαγητό, όλο πίτσα και σουβλάκι είμαστε...
Διαφέρουμε βέβαια στα θρησκευτικά λιγουλάκι αλλά ποιός δίνει σημασία σε τέτοιες λεπτομέρειες με "άπιστοι, μωαμεθανοί και καθολικοί ".

Προς βορράν μπορεί να λένε το ψωμί "χλιέπ" και το νερό "βοντά" αλλά είναι ορθόδοξοι, βεριτάμπλ.

Στα μπαράζ των βαλκανικών αγώνων τους ομοδόξους Βούλγαρους δεν είναι που νικήσαμε ;

Εξακολουθώ να μην καταλαβαίνω γιατί δεν γιορτάζουμε ούτε την έναρξη ούτε την λήξη των βαλκανιών πολέμων, ειδικά την δεύτερη όπου πήραμε και το κύπελλο.
Μήπως δεν την γιορτάζουμε επειδή η Βουλγαρία δεν ήταν στο ΝΑΤΟ ενώ η Ιταλία και η Τουρκία ήταν ;
Δεν είναι εθνική επέτειος ;
Και τι είναι ;
Θρησκευτική ;
Ε, δεν το πιστεύω...

Σας έχω επανειλημένα εξηγήσει ότι ο ΠΑΟΚ δεν περιορίζεται σε στενά γεωπολιτικά όρια, (θα έπρεπε να) είναι παμβαλκανική και παμμεσογειακή ομάδα

Τετάρτη 31 Δεκεμβρίου 2008

Αριθμολογικά



Γνωριστείτε με το καινούργιο έτος


To 2009



Το 2009 μπορεί να γραφτεί σαν άθροισμα τετραγώνων
40x40 + 20x20 + 3x3 = 1600 + 400 + 9 = 2009

To 2009 μπορεί να γραφτεί και σαν διαφορά τετραγώνων

45x45 - 4x4 = 2025 - 16 = 2009

Aκόμη μπορει να αναλυθεί σε γινόμενο πρώτων παραγόντων
2009 = 7x 287 = 7x7x41
ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟ ΤΟ 2009

Κυριακή 16 Νοεμβρίου 2008

περί κλοπών και ζώων

Τριανταπέντε χρόνια περάσανε...αν το πολυτεχνείο ήταν δημόσιος υπάλληλος θα είχε βγει στην σύνταξη σκέφτηκε...τριανταπέντε χρόνια, σαν να ήταν χθες.
Κι’ όμως αντί να ξεθωριάζουν οι εικόνες τούρχονται πιό ξεκάθαρες. Ισως γιατί σωστά, πολύ σωστά από πολύ νωρίς δεν μετείχε στους εορτασμούς, βάστηξε το κομμάτι του, το κομμάτι που έζησε, ανέπαφο. Και το ότι ποτέ δεν έγινε στέλεχος βοήθησε, δεν έβαψε όσα είδε κάποτε στο χρώμα της κομματικής του προτίμησης.
Οταν σιγά-σιγά έπαψαν οι κορώνες και όσοι δεν έβλεπαν πολιτικό όφελος σταμάτησαν να πηγαίνουν, άρχισε να ξαναβλέπει χωρίς αποστροφή τον εορτασμό του. Τώρα μπορούσε να πει ποιά συνθήματα λέγανε αυθόρμητα οι φοιτητές μέσα και ο λαός απ’ έξω.
Θυμήθηκε

ΕΣΑ, Ες Ες, βασανιστές
Ψωμί, παιδεία, ελευθερία
Εξη χρόνια ειν’ αρκετά, δεν θα γίνουνε επτά
Ολοι ενωμένοι, όλοι ενωμένοι
Δεν σε θέλει ο λαός, παρ’ την δέσποινα και μπρός
Κάτω ο Παπαδόπουλος

Το μυαλό του γέμισε παραστάσεις της εποχής και άρχισε τα σχόλια μέσα του.
Αυτό το τελευταίο σύνθημα φαίνεται πως άκουσαν οι χουνταίοι του Ιωαννίδη και θεώρησαν ότι τους καλούσε ο λαός να επέμβουν...ήταν το άμεσο αποτέλεσμα του πολυτεχνείου, το σχήμα με τον εκ πολιτικών πρωθυπουργό-μαριονέττα έληξε άδοξα. Η καριέρα ενός είδους πολιτικών συρρικνώθηκε τρομακτικά.

Τα συνθήματα εξέφραζαν και την λαϊκή βούληση της εποχής. Οταν οκτώ μήνες μετά το νέο χουντικό καθεστώς κατέρρεε, τα συνθήματα είχαν χάσει την αρχική τους σημασία.
Το ΕΣΑ, Ες Ες, βασανιστές πέρασε από τις συμπληγάδες του στιγμιαίου και την ανάγκη να στεριώσει η δημοκρατία (η νέα άραγε ;). Το ψωμί ούτως ή άλλως υπήρχε και επί επταετίας, η παιδεία μπήκε σε κάποιες καλένδες και ξεχάστηκε εκεί και η ελευθερία βάλθηκε να μας ξεστραβώσει με την νομιμοποίηση του κουκουέ.
Το όλοι ενωμένοι περιορίστηκε στο 54% που ψήφισε τον «εθνάρχη». Αραγε οι υπόλοιποι που καταχραστικά καταμετρήθηκαν στα «τανκς» του γνωστού διλήμματος ήταν διατεθιμένοι να παλέψουν γιά την κάθαρση ; Δεν θα το μάθουμε ποτέ.
Τα υπόλοιπα συνθήματα καταργήθηκαν αυτοδικαίως σκέφτηκε, ντε γιούρο που λέγανε κάποτε οι νομικοί, τώρα γιά να μην μπερδεύονται με τα νομίσματα το γύρισαν στον ελληνικό όρο.

Η πρώτη επέτειος ετεροχρονίσθη, την έκφραση αυτή βεβαίως την «έμαθε» αργότερα και επί άλλου αντικειμένου την ΑΤΑ - όπως λέγανε την αυτόματη τιμαριθμική αναπροσαρμογή - γιά τις ανάγκες των εκλογών, έπεφτε και σαββατοκύριακο, ήταν καλή δικαιολογία, το θέμα ήταν να μη γίνει πορεία με κυβέρνηση «εθνικής ενότητας» αλλά μονοκομματικής που να αναλάβει την φρούρηση και την ευθύνη. Στην δεύτερη επέτειο είχε ήδη μπει το νερό στο αυλάκι. Παρουσίαζε συμπτώματα εκλογών, όλοι οι μετέχοντες «κέρδιζαν». Χρόνο στο χρόνο μερικοί βαρέθηκαν να μετέχουν και να κερδίζουν, άλλοι όμως συμπλήρωναν φανατικά τα κενά της τότε επταετούς αδράνειας.
Στ’ αυτιά του έφτασε το τραγούδι που έλεγαν τότε οι έγκλειστοι φοιτητές « Πότε θα κάνει ξαστεριά». Κάποιος το πρότεινε αγνοώντας φυσικά ότι πρόκειται γιά τραγούδι από βεντέττα ζωοκλοπής. Με την ίδια άγνοια βρέθηκε στα χείλη των διαδηλωτών. Κάποτε τον ενοχλούσε το γεγονός ότι μπορεί οι ζωοκλέπτες του Ομαλού να διασκέδαζαν με το γεγονός.Τώρα όμως σκεπτότανε πως ζώα και κλέφτες παντού και πάντοτε υπήρχανε και υπάρχουν, η αποδοχή τότε ίσως ήταν αυτό που λέμε λαϊκή διαίσθηση...

Πέμπτη 13 Νοεμβρίου 2008

Τι μου θυμίζει η 17 Νοέμβρη

Δεν θυμάμαι σε ποιόν απ' τους δυό λουστράκους πήγε να βάψει τα παπούτσια του. Στο γέρο ή στο νέο.
Πάντως ήταν στην ίδια πιάτσα, Γ' Σεπτεμβρίου και Βερανζέρου γωνία

Εβαλε το πόδι του πάνω στο κασελάκι. Αφέθηκε. Μπορούσε τώρα να πισωγυρίσει στο χρόνο, δεν χρειαζότανε να προσέχει τη δουλειά του λουστράκου.
Οταν θα' φταν΄η στιγμή ένα απαλό κτύπημα στο πλάϊ του παπουτσιού και θ' άλλαζε πόδι, μετά άλλο ένα και θα' βαζε το χέρι στη τσέπη γιά ψιλά, δεν χρειαζόταν να προσέχει, ταξίδευε ήδη.
Στη Πέμπτη, στη μακρινή Πέμπτη που ήταν απαγορευμένο το χοιρινό στις ταβέρνες. Τις άλλες μέρες ήταν ελεύθερα, τη Πέμπτη μόνο μοσχάρι, αρνάκι και κοτόπουλο. "Νομίζω ο Μπαλόπουλος" σκέφτηκε "τι νόημα είχε άραγε;"
Τριάντα τόσα χρόνια μετά θυμότανε την πιό ανεξήγητη απόφαση της χούντας.
" Θα πήγε σε κανένα Φεστιβάλ Κινηματογράφου φαίνεται και θα μπερδεύτηκε από το έργο. Η μήπως Πέμπτη κέρδισε η Κλειώ Δενάρδου την Ολυμπιάδα του Τραγουδιού στο Καλλιμάρμαρο. Οποία εθνική συγκίνησις! Δεν θα ταίριαζε μιά τέτοια μέρα να τρως παντσέτες και ψαρονέφρι, ή γουρουνοκεφαλή. Φρίκη. Λες να' ταν αυτό ; Μπορεί."
Ψιλοαμφέβαλλε γιά την ακρίβεια των γεγονότων, τα ονόματα. Δεν ήταν ξεκάθαρα σαν τα γεγονότα της Γ' Σεπτεμβρίου, εδώ υπήρχε και η πινακίδα στη γωνία του σπιτιού να στο θυμίζει καθημερινά.
" Και οι μπανάνες ; Η προστασία της Κρητικής παραγωγής και των μήλων της Βορείου Ελλάδος επέβαλε την αναστολή της εισαγωγής των. Μετά έπεσε η χούντα και λύθηκε το πρόβλημα. Χρειάστηκαν βέβαια κάποια χρόνια γιά την επαναεισαγωγή των μπανανών, να στεριώσει καλά η Δημοκρατία πρώτα, Μόνο το κόμμα νομιμοποιήθηκε αμέσως, τα άλλα μπορούσαν να περιμένουν. Πόσα παιδάκια μεγάλωσαν χωρίς τη γεύση της μπανάνας. Εκδικήθηκαν αργότερα τη στέρηση τους και πλούτισαν τους γύφτους με τις πειραγμένες ζυγαριές. Οι μπανάνες θρήνησαν το χαμό τους αυξάνοντας τα κιλά των λαίμαργων στερημένων. Κάπως έτσι είναι η ζωή. Ισως και η πολιτική.
Θυμήθηκε την πορεία στην πρώτη επέτειο. Λίγες μέρες αναβολή λόγω εκλογών. Κόσμος πολύς μα ανοργάνωτος. Υπήρχε "πολιτικό κενό". Σαν φτάσανε στη Χαλκοκονδύλη κάποιοι το εκμεταλλεύτηκαν, "έπεσε" το σύνθημα :
"Λαέ ντροπή σου, γιά τη εκλογή σου" (SIC)
Mεταχουντικές δημοκρατικές αντιλήψεις. Μιά νέα περίοδος ξεκίναγε. Απ' την επόμενη χρονιά στη πορεία πουλάγανε σουβλάκια και σημαίες κομματικές. Το κενό είχε κλείσει. Σαν τη παρένθεση της χούντας στη ζωή του μόνιμου αστυφύλακα, του μονιμου δημόσιου υπάλληλου, του μόνιμου δικαστή.
Εμεινε η δόξα του Γουέμπλεϋ, εις πείσμα των "φαλακροκοράκων" του Στρασβούργου που θέλαν να ακυρώσουν τη συμφωνία σύνδεσης με την Ευρώπη, μάλλον το μυστρί του Παττακού θα τους πείραζε, θα είχανε πάρει τα εγκαίνεια από φόβο.

Είχε αυξηθεί η παραγωγή γουρουνιών κατά την επταετία. ¨Τρώτε νόστιμο υγιεινό χοιρινό. Δεν παχαίνει" διαφήμιζε η τηλεόραση. "Οχι τη Πέμπτη στις ταβέρνες" διέταζε ο δικός σου. Πολυφωνία στη διακυβέρνηση, να σπάει η μονοτονία. Το μοντέλο παρέμεινε μεταξύ συναφών Υπουργείων και μετά την χούντα.

Μα τι κάνει τόση ώρα ο λουστράκος ;
- Μπάρμπα, τα καστόρια δεν γιαλίζονται. Που τα βρήκες τα παλιομοδίτικα ;

Τετάρτη 12 Νοεμβρίου 2008

Μέρες που'ρχονται, χρόνια να θυμόμαστε

Οι νεότεροι ίσως δυσκολευτούν να αναγνωρίσουν κάποια σημεία και τέρατα...


Λες και ήταν χθες,
λες και ήταν χθες,
που φιλάκια σούδινα
στα χείλη τα βελούδινα...

Λες και ήταν χθές που το κουδούνι χτύπησε πρωΐ-πρωΐ και δεν ήταν ο γαλατάς...
Που πήγες στον ιππόδρομο όχι να παίξεις, μα σαν κρατούμενος- πολιτικά επικίνδυνος (το "ορθώς" και πιθανόν το "υπτίως" δεν είχαν ανακαλυφθεί ακόμη)
Που βολεύτηκες μετά από την μεγαλοψυχία των συνταγματαρχών- δεν ήσουνα χαρακτηρισμένος, απλώς συνοδοιπόρος ήσουνα- έβαλες τα όνειρα σου στο σεντούκι κι' είπες ας δοκιμάσουμε κι' αυτούς- ποτέ δεν ξέρεις...
Το μεροκάματο σε απορρόφησε και η "δόξα" του ΠΑΟ στο Γουέμπλεϊ.
Αλλαξες κι' έρωτα, ήθελες σερμαγιά ν' ανοίξεις μαγαζάκι τώρα που αποχαρακτηρίσθηκες, η Ελευθερία βλέπεις, δεν είχε προίκα, η Κασσιανή είχε.

Ψήφισες "ΝΑΙ" στο σύνταγμα, "πιστεύω" σου να γίνει, έγινες και σύμβουλος δημοτικός "αριστήνδην", καμάρωνε η μαμά κι' έβριζε τους "φαλακροκόρακες του Στρασβούργου" που θέλαν να αποβάλλουν την Ελλάδα απ'την Ευρώπη - τα ζώα.

Μετά σαν γέμισε η τσέπη θυμήθηκες τις ευαισθησίες σου, ίσως έφταιγε και το γκομενάκι- απαραίτητο συμπλήρωμα της επιτυχίας- έβραζε το αίμα του από λαχτάρα γιά δωράκια και κοινωνική ισότητα. Σταμάτησες να βρίζεις τα τσογλάνια στο Πολυτεχνείο, ας δοκιμάσουμε και λίγο δημοκρατία είπες, ποτέ δεν ξέρεις.
Σου πήρε κάποιους μήνες μέχρι τον Ιούλιο που βγήκες με σημαίες "δικαιωμένος" να υποδεχθείς τον "Εθνάρχη"...οι σημαίες ήταν πιά πλαστικές.
Θυμήθηκες τις αντιστασιακές σου πράξεις- μιά φορά έκλεισες την τηλεόραση την ώρα που μιλούσε ο Πρόεδρος-Αντιβασιλεύς, παρέλειψες βέβαια να πείς το γιατί, δεν πειράζει και η δημοκρατία μεγαλόψυχη είναι.

Και πρίν και τότε τους ίδιους πελάτες είχες στην δουλειά σου κι' η μάνα σου η ίδια ήτανε- βάρυνε λίγο από τα χρόνια. Τους ίδιους είχες και μετά όταν την έχασες.
Μόνο γκομενάκια περήφανος άλλαζες- η γυναίκα είναι ιερό πράγμα δεν την αλλάζουμε, θρησκεία, ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ και πάνω απ' όλα Ελλάδα, η χούντα έφυγε, τα συνθήματα όμως είχαν χαραχτεί ανεξίτηλα στο μυαλό σου.
Μέχρι που κάποια μικρή σου είπε πως τα χιλιάρικά σου είναι ίδια με του γείτονα και σου γκρέμισε την αυτοπεποίθηση του εραστή, ναι μεν είχες περάσει στο "σοσιαλισμό" πλέον αλλά τέτοια ισοπέδωση δεν την άντεχες, ήρθε και ο προστάτης και "έκλεισες" σαν άντρας.
Ευτυχώς η γυναίκα σου εκεί, σαν την Ελλάδα που ποτέ δεν πεθαίνει.
Κι' άρχισες να κοιτάς απ' το παράθυρο, έξω στον κήπο...

Κι' άκουγε η μηλιά
κι' η κληματαριά
τις κουβέντες τις γλυκές
λες και ήταν χθες