Θέρος εν όψει !

ονειρο (προ)θερινης νυκτός

Τώρα που το μυρίζομαι, έρχεται καλοκαίρι
θα ήθελα μιά σύντροφο ή πως το λένε, ταίρι
μαζί της να αράζαμε σ' ένα ωραίο μέρος
και φίνα να τη βγάζαμε-αδιάφορον ο έρως

Μαζί της να την έκανα σε μιά βραχονησίδα
απ΄τις πολλές που βρίσκονται στη τοπική πατρίδα
κολύμπι, ξάπλα, ψάρεμα ολόκληρη τη μέρα
το βράδυ βόλτα στο χωριό και στο δασάκι πέρα

Δεν είμαι πολύ δύσκολος αν τάχα θα μ' αρέσει
φτάνει γλυκό το πρόσωπο και δακτυλίδι μέση
σημάδι πως το πνεύμα της θα είναι ζωηρό
και πως λατρεύει σίγουρα το αλμυρό νερό

Τη τέχνη νάχει γιά ν' ακούει όλες τις ιστορίες
που τραγουδούν τα κύματα στις βραχοπαραλίες
ελεύθερα να διηγηθεί τα όσα στη ζωή της
εγνώρισε πριν γητευθεί από το ποιητή της

Κι' όταν δεν θέλει να μιλά, να έρχεται η σειρά μου
ν' ακούει γιά τα σώψυχα που έχω στη καρδιά μου
να της διηγούμαι έμμετρα και παραστατικά
όλες τις εμπειρίες μου και τα διαφυσικά

Να μην ανοίγει τη τιβί, ούτε εφημερίδες
μονάχα εκεί στου ίντερνετ τις έντεχνες σελίδες
μιά βόλτα επιβάλλεται γιά νάχουμε επαφή
να ξέρουμε τη κίνηση, τη λογοτεχνική

Ω, τούτο να συνέβαινε, εμού του ταλαιπώρου
θα ήμουν στον παράδεισο, μέχρι του φθινοπώρου!

Αψιθιά

.

Στου χάρτη μια κουκίδα έχω γνωρίσει την ζωή
και του θανάτου την πρώιμη την γεύση
Σε μια σταλιά νησί, πυκνοκατοικημένο από έρωτες του θέρους
με γυρογιάλι όμορφο κι ένα μονάχα δέντρο

Ησουν εκεί ή χάθηκες μέσα σ' αυτά που ζωγραφούσες
πως να το ξέρω, πως να χωρίσω το νερό απ' τη βροχή; 
 
Εβαλε ο χειμώνας τα γράμματα το ένα δίπλα στ' αλλο
κι η λέξη αφουγγράστηκε τον ίδιο της τον ήχο.


Το φάντασμά μου τώρα στο νησί  
σαν σαύρα κυνηγά κάθε του ήλιου  ακτίνα

.

Δεν έχει δώρα

Σαν άκουσε τα τύμπανα να πλησιάζουν

τις τσέπες έψαξε ασυναίσθητα

 

Δεν είχε πια δώρα να  δώσει

παρά αισθήματα γραμμένα σε χαρτί,

σ' ένα χαρτί καμένο

στο εικοσιένα της ζωής

και μια φωνή να συνοδεύει

ως πέρα τον αντίλαλό τους.

 

.

Επειδή ( Ας κάνω τον σταυρό μου )

.

 

Επειδή...

κάθε χρόνο τα ίδια και τα ίδια

Επειδή...

την προκοπή την είδα

Επειδή...

όλοι έχουν άποψη, περιέργως κομένη και ραμένη στα μέτρα τους

Επειδή...

 για την αλήθεια όλοι έριξαν την μαύρη πέτρα τους

Επειδή...

κάπου θα βρούνε ένα άρθρο που να την επιβεβαιώνει

Γι αυτό...

ξανανεβάζω το περσινό που μας ... ενώνει  !

Θεούσες

 

το ... χθες

Οταν στο τρόλεϋ βρίσκομαι
να πάω στη δουλειά μου
κι' απ' εκκλησία διέρχεται
και πέφτουν στη ματιά μου
νέες, γριές κι' ανέραστες
να κάνουν το σταυρό τους
κι' απ΄αμαρτίες να ζητούν
ευθύς τον λυτρωμό τους
δύο μονάχα πράγματα
με σιγουριά γνωρίζουν
θα πάει η μέρα τους καλά,
το σατανά ξορκίζουν,
και πως οι αμαρτίες τους
θε να συγχωρεθούν
αφού ποτέ δεν ξέχασαν
να σταυροκοπηθούν.

Λαχείο αν αγοράσουνε
ξέρουν, δεν θα κερδίσουν
σύζυγο στην αγκάλη τους
ξέρουν, δεν θα κρατήσουν
Κι' ας ψιθυρίζουν μέσα τους
ύμνους και ψαλμωδίες
οι άντρες όλο θα κοιτάν
για άλλες εμπειρίες.

 Το ... προχθές

Επίγραμμα

Ξέρω πολλούς 

που λεν πως είν' ελεύθεροι...

μα από τον πιο σκληρό αφέντη

δεν ξεφύγαν.

Τον προσκυνούν κάθε πρωΐ

μεσ' στον καθρέπτη τους

σαν βάζουν μπριγιαντίνη στα μαλιά τους

Ομορφιές

.

Καμιά φορά, σκέπτομαι, μερικά πράγματα μας φαίνονται ασυνήθιστα ωραία παρ' ότι δεν είναι η πρώτη φορά που τα βλέπουμε. Μάλλον η αιτία είναι ότι πρώτη φορά τα βλέπουμε  με άλλη διάθεση, ίσως πιο απελευθερωμένα, χωρίς υστεροβουλία, χωρίς..,
Σαν αυτή την ομορφιά ας πούμε...

 

Ισως γιατί πλέον δεν υπάρχουν τα όνειρα ούτε της απόκτησης, ούτε της χρήσης που εμπόδιζαν την πρόσληψη της ομορφιάς.

Είναι παρατηρημένο πως όσο μεγαλώνει ο άνθρωπος κοιτάζει και πιο ψηλά οπότε παρατηρεί και πράγματα που του είχαν διαφύγει. Θυμάμαι στα πενήντα μου ανακάλυψα τα πιο ψηλά δένδρα της Αθήνας  στην οδό Πειραιώς, 500 μέτρα από την Ομόνοια. Χρόνια πέρναγα από εκεί, βιαστικός σαν τους άλλους και χωρις να ψάξω να δω που τελείωναν προς τα πάνω οι κορμοί που προσπερνούσα. Αλλά και στο χωριό- βιαστικός να προλάβω τί ;- προσπερνούσα χωρίς να δίνω σημασία ένα γεφύρωμα δυο σπιτιών, μια τρυφερή ένωση.

 

Μα και στο σπίτι αν κάθεσαι οι ομορφιές δεν λείπουν

πολλές φορές προβάλλουνε κει που δεν περιμένεις

όπως αλλάζεις ξαφνικά από πεζό σε ρίμα

κι όπως αλλάζεις πρόσωπο σαν νάσαι άλλος τώρα

Κι 'οταν στην θέα φαίνεται ένα μικρό σημάδι 

σε χρώμα πούναι κόκκινο μ' αλλιώτικο απ' τ' άλλα

τράβα κοντά και κοίταξε, αλήθεια η υποψία

και ένα τέρας ιερό, κοντά σου ξαποσταίνει...

Τα πάντα είναι όμορφα, αν όμορφα τα βλέπεις

κι ας είν' τα πιο παράξενα απ 'όλα που συμβαίνουν

σαν το καΐκι που πετά, βάρκες να παρακάμψει

στην αγκαλιά της θάλασσας να βρει τον προορισμό του

κι ακόμα περισσότερο όταν χιλιάδες ψάρια

σε χαιρετούν στην βάρκα σου γυρνώντας γύρω-γύρω

τον μυστικό τους τον χορό ήρθαν να εκτελέσουν

ζητώντας απ' την βάρκα σου, αναφοράς σημείο

τα ψάρια ήταν μαγιάτικα, δυο πήχες το καθένα...

.

ο οινόφλυξ αλέκτωρ (από την ποιηματοποίηση)

Μόλις μεγάλωσα και έβγαλα λειράκι

και μπήκα στην ουσία της ζωής

κατάλαβα πως ήμουν κοκοράκι

που πα να πει ο άρχων της αυλής.

Καθήκοντα μου είχαν αναθέσει

να τους ξυπνάω πάντα πρώτος το πρωΐ 

να κουμαντάρω τις κοτούλες στο κοτέτσι

να τους  μοιράζω ακριβοδίκαια το φαΐ

Μετά, την ώρα που σκαλίζαν οι κοτούλες

να βρουν σκουλήκι ή ένα άλλο φαγητό

εγώ βολτάριζα με άγριο το βλέμμα

για να τρομάξω κάθε πιθανό εχθρό

Πολύ μου άρεσε ο ρόλος μου ετούτος

αν και στο βάθος αισθανόμουνα δειλός

αλλά και άλλα μου ζητούσαν οι κοτούλες

σαν περπατούσα μόνος μου καμαρωτός

Και να η μία, να η άλλη, να η παράλλη

μου κάναν την ζωή μου φορτική

αν έχεις πάνω από δύο-τρεις συμβίες

η κάθε μέρα καταντάει τραγική

Τότε την λύση την εβρήκα στο κρασάκι

να πίνω λίγο κάθε βράδυ δηλαδή

για να ξεχνάω όλα όσα μου ζητούσαν

να μην λαλάω σαν χαράζει η αυγή.

Παράπονα πολλά τ' αφεντικά μου

που ο κόκορας τους έγινε μπεκρής

τους άκουσα κρυφά να συζητάνε

για την ανάγκη κάποιας αλλαγής

Κι αν τώρα με ρωτήσεις πως αισθάνομαι
σαν κόκορας κρασάτος θα σου πω
γιατί μπορεί στην κατσαρόλα να με βάλανε
μα βρέθηκα στο περιβάλλον π’ αγαπώ !

Θαλασσινό-ερωτικό

Τότε ο γέρος ψαράς μου είπε :
Εχεις δει ξιφιόπουλο να κάνει το γύρω της βάρκας σου και μετά να πηδά έξω απ΄το νερό 50 μέτρα πιο πέρα ; ασ'τους να λένε γιά δελφίνια και μπούρδες. Για μια στιγμή σκέφτηκα το καμάκι και μετά κοκκίνησα απ΄τη ντροπή. Εχεις γνωρίσει καμμιά γυναίκα ξιφιόπουλο ;

Δεν μίλησα μα αργότερα, το βραδάκι σκέφτηκα εσένα.σαν είδα ένα αστέρι να καθεπτρίζεται στ' ακίνητα νερά...

Μεσα απ' τη θάλασσα που βγήκες

έρχεται άγρια η μυρωδιά σου

νοιώθω την άναρθρη κραυγή σου

ένα κοχύλι στα μαλιά σου

Χίλιες σταγόνες λαμπυρίζουν

πάνω στην επιφάνειά σου

δέρμα κι΄αλάτι και αφρός

που νάχει κάτι απ' τ' άρωμά σου

Σαν θάλασσα με τύλιξες

μακριά, μακριά με ταξιδεύεις

με κυματάκια με χαϊδεύεις

ύπνος γλυκός

σαν του μωρού στη ρόγα

Στη θάλασσα ξαναγυρνάς

μέσα στο σχήμα της ξεχνιέσαι

θα σε θυμάμαι αστέρι μου,

νύχτες χωρίς φεγγάρι

πάνω σ' ακίνητα νερά

Της Ελένης (άντε και του Κώστα)

.

Ελένη     Ουκ ήλθον ες γην Τρωαδ' αλλ' είδωλον ην

Αγγελος   Τι φης ;

Νεφέλης αρ'  άλλως είχομεν πόνους πέρι ;

(Ευριππίδης, Ελένη)

Σε τι διαφέρει άραγε

απ΄τη ζωή, ο θάνατος

πέρα από τις αισθήσεις ;

Σε τι από τα ονείρατα

η ζωή ;

Μήπως σ' αυτά 

δεν νοσταλγούμε

νάμαστε μόνο θεατές ;

Σε τι απ΄το θάνατο

το πρωϊνό τ' ονείρατο διαφέρει

που στο μυαλό μας μένει καρφωμένο

και δεν ζητά πραγμάτωση

παρά να ξεθωριάσει 

στου ήλιου τ΄ανελέητο το φως ;

Αδειο πουκάμισο 

η Ελένη μας,

γιορτάζει με τον Κώστα

 Μεγάλος  πόνος είχε πέσει στην Ελλάδα

Τόσα κορμιά ριγμένα

στα σαγόνια της θάλασσας στα σαγόνια της γης

τόσες ψυχές

δοσμένες στις μυλόπετρες, σαν το σιτάρι

Κι οι ποταμοί φουσκώναν μες στην λάσπη το αίμα

για ένα λεπτό κυμάτισμα, για μια νεφέλη

μιας πεταλούδας τίναγμα, το πούπουλο ενός κύκνου

για ένα πουκάμισο αδειανό, για μιαν Ελένη

Κι ο αδερφός μου ;

                                     Αηδόνι, αηδόνι, αηδόνι

Τι είναι θεός ; τι μη θεός ; και τι ανάμεσά τους

"Τ' αηδόνια δεν σ' αφήνουνε να κοιμηθείς στις Πλάτρες"

(Γ. Σεφέρης, Ελένη)

                                                                                                                    

Το μάθημα της αστρονομίας

Ελα να μελετήσουμε μαζί αστρονομία

είναι το εκλεκτότερον μάθημα του λυκείου

λίγο-πολύ σχετίζεται με την ανατομία

καθ’ όσον και διδάσκεται επί ημισφαιρίου

Εχει το ημισφαίριον μορφή ουρανίου θόλου

αν το χωρίσεις νοητά απ’ το συμμετρικό του

βεβαίως άστρα επ ‘αυτού δεν φαίνονται καθόλου

μα στην μελέτη βοηθά το σχήμα το δικό του

Όταν το ημισφαίριον  τα μπρούμητα ξαπλώνει

ευθύς προσομοιάζεται με τ’ ουρανού τον θόλον

και τότε πρέπει ο δάσκαλος χέρι να μην απλώνει

λίγο πιο κάτω βρίσκεται το έντερον το κώλον

Ανεπαισθήτως δάκτυλον επί του ημισφαιρίου

των κομητών τρελές τροχιές ακολουθεί πιστά

χαράσσοντας την θέσιν τους εκ του αζιμουθίου

του τοπικού ζενίθ-ναδίρ και άλλα σχετικά

Πότ’ έρχονται εις σύνοδον και πότε ανατέλλουν

και πώς κινούνται συνεχώς οι πλάνητες αστέρες

δεν είν’ εύκολα πράγματα, πολλή μελέτη θέλουν

θυμίζουν του Βοκάκιου τα έργα και τις μέρες

Της κρισης οι απολύσεις

Μου 'πανε πως θ' απολυθώ

την άλλη εβδομάδα

η κρίση η οικονομική

σαρώνει την Ελλάδα

Το τι θα κάνω τώρα εγώ

δεν θέλουν να σκεφτούνε

ίσως με τις περικοπές 

μπορέσουν να σωθούνε

Και πες μου εσύ που μ'αγαπάς

αν βλέπεις κάποια λύση

πως θα επιβιώσουμε

μέσα σ' αυτή τη κρίση

Μου δώσαν δυό μηνών μισθούς

και κάποιες υποσχέσεις

πως άμα ξανανοίξουνε

δικιά μου θάναι η θέσις

Μου 'πανε  "κάνε υπομονή 

και λίγα να ξοδεύεις

κι όσα ακούς για το ευρώ

μην τα πολυπιστεύεις"

Και πες μου εσύ που μ'αγαπάς

αν βλέπεις κάποια λύση

πως θα την σκαπουλάρουμε

από αυτή τη κρίση

Χριστούγεννα ;;

 Κοινή γαρ η τύχη και το μέλλον ορατόν και μέλαν....

Κι αν οι γιορτές αλλάξαν χρώμα

κι η τσέπη έχει κουραστεί

κάτι μου λέει έχουμ' ακόμα

δρόμο  για νάβγει η ψυχή

Τι τα Χριστούγεννα είναι μαύρα,

μας στέρεψε  η απαντοχή

και των παιδιών μας αυτή η αύρα

που μας γλυκαίνει την ψυχή

Ονειρο μοναχό μας μένει

ένα ταξίδι με τον νού

και την ζωή μας ρημαγμένη

στα περιβόλια του ουρανού

Ας κάνω τον σταυρό μου

Θεούσες

 

το ... σήμερα

Οταν στο τρόλεϋ βρίσκομαι
να πάω στη δουλειά μου
κι' απ' εκκλησία διέρχεται
και πέφτουν στη ματιά μου
νέες, γριές κι' ανέραστες
να κάνουν το σταυρό τους
κι' απ΄αμαρτίες να ζητούν
ευθύς τον λυτρωμό τους
δύο μονάχα πράγματα
με σιγουριά γνωρίζουν
θα πάει η μέρα τους καλά,
το σατανά ξορκίζουν,
και πως οι αμαρτίες τους
θε να συγχωρεθούν
αφού ποτέ δεν ξέχασαν
να σταυροκοπηθούν.

Λαχείο αν αγοράσουνε
ξέρουν, δεν θα κερδίσουν
σύζυγο στην αγκάλη τους
ξέρουν, δεν θα κρατήσουν
Κι' ας ψιθυρίζουν μέσα τους
ύμνους και ψαλμωδίες
οι άντρες όλο θα κοιτάν
για άλλες εμπειρίες.

 Το ... χθές

Προσωπικά- της τρόικας

 

Στην σύνταξη πρέπει να βγώ ή μήπως εφεδρεία
όσο και  αν το πάλεψα  μου έμειν' η απορία
Αυτό το μέγα δίλημμα με έχει συνεπάρει
κι απ' τον μισθό μου έμεινε μονάχα ένα παπάρι

 

Αι τρεις Μοίραι

.
Λάχεσις, Ατροπος, Κλωθώ 

Τας νέας βαρυγδούπους 
δηλώσεις του βουπαιδός
εις νουν προσεγγίσσας 
το φρίσσον και το λιπαρόν
νοερώς εγεύθη


Είτα εις την τηλοψίαν
αιτών παρηγορίαν εστράφη,
ένθα νεάζων γέρος
αθλητικώς αδύνατος, μεσούσης τριχοφυίας
λεπτός τον μύστακα  - στο άνω χείλος,
μα με καλοσυνάτο βλέμμα κι αξάν αμερικαίν-
τον λόγον και την παραμυθίαν έλαβεν.

"Λεφτά υπάρχουν" είπεν 
ο από διετίας και πλέον αντίλαλος
"Μαζί τα φάγαμε"
τον αποστόμωσε η ηχώ τινός βουβάλου.
.
Κακού συντονισμού ένεκεν 
εικών και ήχος διαχρονικώς ανεμίχθησαν
- Τις πταίει ;
- Μα ... οι απεργοί... ναι, αυτοί !



Εχασκογέλασαν η τρόϊκα κι ο Δουνουτούς

..

Της λησμονιάς το μονοπάτι

 Μια ελεύθερη απόδοση των εκπληκτικών στίχων, "κτισμένη" πάνω στην μελωδία του τραγουδιού "La cattiva strada" του Fabrizio de Andre

Της λησμονιάς το μονοπάτι  

Μεσ΄στης παρέλασης την τρέλλα
στρατιώτη αθώο ξεχωρίζει
κι' όταν αυτός ρωτάει "Γιατί ;"
"Να μην ρωτάς" του αντιγυρίζει
"τώρα ειν' η ώρα μου να φεύγω"
κι' ο αθώος τον ακολουθεί, χωρίς τα όπλα ακολουθεί
στης λησμονιάς το μονοπάτι

Πίσω από το σταθμό του τραίνου
κλέβει της πόρνης το μπαξίσι
κι όταν αυτή ρωτάει "Γιατί ;"
της απαντάει με ειρωνία
"Τόσα δεν είχες και πιο πριν ;
τώρα ειν' η ώρα μου να φεύγω"
κι η πόρνη τον ακολουθεί, σέρνει την λύπη της μαζί 
στης λησμονιάς το μονοπάτι

Σε ουρανό χωρίς φεγγάρι
τ' αστέρια παίρνουν λάθος θέσεις
κι όταν τ' αεροπλάνο πέφτει
"Του μελλοθάνατου ειν' το λάθος,
τώρα ειν' η ώρα μου να φεύγω"
τ' αστέρια αφήνει ο πιλότος και πίσω του ακολουθεί
στης λησμονιάς το μονοπάτι

Δεκαοκτάχρονο παιδάκι
 απ' το ποτό εξαρτημένο
να πιει ακόμα θέλει λίγο
"τώρα ειν' η ώρα μου να φεύγω"
τον βλέπει και χαμογελάει
καταλαβαίνει κι ας πονάει, μονάχος τον ακολουθάει
στης λησμονιάς το μονοπάτι

Στου θείου έρωτα την δίκη
φιλά τους ένορκους στο στόμα
κι 'οπως τους βλέπει να απορούνε
"Αυτό είναι φυσικό" τους λέει
"ειν΄το καλό, ειν' το σωστό,
 τώρα είν΄η ώρα μου να φεύγω"
κι οι ένορκοι ακολουθούν, σαν ζαλισμένοι ακολουθούν
στης λησμονιάς το μονοπάτι

Κι όταν στο τέλος όντως φεύγει
σε όσους σε όλα συμφωνούνε
σε όσους σε όλα διαφωνούνε
τα ίδια λόγια λέει σε όλους
εμένα μη μ' ακολουθάτε γιατί η αγάπη είναι παντού
και όλοι θάβρουν λίγη αγάπη
στης λησμονιάς το μονοπάτι

Το πρωτότυπο

La cattiva strada

Alla parata militare

sputò negli occhi a un innocente
e quando lui chiese "Perché "
lui gli rispose "Questo è niente
e adesso è ora che io vada"
e l'innocente lo seguì,
senza le armi lo seguì
sulla sua cattiva strada.

Sui viali dietro la stazione
rubò l'incasso a una regina
e quando lei gli disse "Come "
lui le risposte "Forse è meglio è come prima
forse è ora che io vada "
e la regina lo seguì
col suo dolore lo seguì
sulla sua cattiva strada.

E in una notte senza luna
truccò le stelle ad un pilota
quando l'aeroplano cadde
lui disse "È colpa di chi muore
comunque è meglio che io vada "
ed il pilota lo seguì
senza le stelle lo seguì
sulla sua cattiva strada.

A un diciottenne alcolizzato
versò da bere ancora un poco
e mentre quello lo guardava
lui disse "Amico ci scommetto stai per dirmi
adesso è ora che io vada"
l'alcolizzato lo capì
non disse niente e lo seguì
sulla sua cattiva strada.

Ad un processo per amore
baciò le bocche dei giurati
e ai loro sguardi imbarazzati
rispose "Adesso è più normale
adesso è meglio, adesso è giusto, giusto, è giusto
che io vada "
ed i giurati lo seguirono
a bocca aperta lo seguirono
sulla sua cattiva strada,
sulla sua cattiva strada.

E quando poi sparì del tutto
a chi diceva "È stato un male"
a chi diceva "È stato un bene "
raccomandò "Non vi conviene
venir con me dovunque vada,
ma c'è amore un po' per tutti
e tutti quanti hanno un amore
sulla cattiva strada
sulla cattiva strada.

Πιράχ Ιστάρ

Στην εποχή που ο πυράκανθος ειν' άσπρος

πικρή ειν' η ερωτική αναμονή, μα σύντομη.

Βαρύ ανθέων το άρωμα 

την νύχτα απλώνει

πριν η αυγή τις μέλισσες  να φέρει

Μικρό το άσπρο το λουλούδι 

με το πολύ το πλήθος προσπαθεί

να βρει ισορροπία,
πριν δέσει σε μπαλάκι πράσινο.

Τ' αγριοπερίστερα στον φράχτη καθισμένα

νύχτα και μέρα αδημονούν
των σπόρων το ωρίμασμα.

Σαν κόκκινοι θα γίνουν, 
θάναι  τροφή για τ' αλητόβια πουλιά,

τους ορκισμένους τους πιστούς της ξένης Αφροδίτης

που χορτασμένοι θα δοθούν  στον ιερό χορό της.

.

"I am a Lesbian"

"Αϊ εμ ε Λέσμπιαν"

ανέκραξεν καθήμενος απέναντί μου

κάτω απ' την λεμονιά του κήπου,

με χιούμορ, με παράπονο μα και με περηφάνεια

-καθένας πρέπει του

περήφανος να είναι,

για την καταγωγή του-

ετούτου την διαπόμπευσαν

χωρίς ειρμό κι' αιτία

άνθρωποι που απ' τα γράμματα

δεν νοιώσαν τα μισά.

Κι' εμένα το παράπονο 

έξυσε και τον πόνο

ότι δεν ήμουν πια παιδί αγαπημένο

των παραδόξων κυριών

που άλλοι λοξοκοιτάνε

με ψεύτικη αποστροφή

τον πόθο για να κρύψουν.

Τώρα η κάθε μιά απ' αυτές

έχει κι' ένα "τσουνάμι".

λιπόσαρκο, μελαχροινό,

μικρό σε όλα -λένε-

και πιο πιστό από σκυλί.

Κι' ως είπεν ο Κύριος

πρώτοι οι έσχατοι 

εγένοντο

εν ταις καρδίαις αυτών

των εκ της Νήσου πορευομένων θηλέων

-λέγουσι κατά τα ειωθότα-

ένθα ουκ Εδέμ εστί

αλλ' ούτε και  γη άγονος

ως πλείστων κορασίδων 

καρδίαι τε και σώματα εισίν

Κοινή ήταν  η έλξη

για ό,τι το λεσβιακό

τοπονυμιακώς

και ηθικοπλαστικώς, επίσης,

μα των πρωτοτοκίων η απώλεια ένεκα,

απ' τους Ινδονησίους

-που το τσουνάμι έφερε

στ' άγια χώματά μας-

πολλά εσμικρύνθη

η έλξη αυτή, συν τω χρόνω.

.

Προφητικόν της κρίσεως

Το ζευγάρωμα με...προθέσεις

Κρίση

Κατάκριση

Κρίση

Διάκριση

Κρίση

Επίκριση

Κρίση

Ανάκριση

Κρίση

Σύγκριση

Κρίση

Πρόκριση

Κρίση

Εγκριση

Κρίση

Απόκριση

Κρίση

Εκκριση

Το παρόν δημιούργημα δημοσιεύθηκε στις 28/3/2009 όταν ακόμα οι εποχές ήταν αθώες και οι υποψίες για την κρίση καλά κρυμένες στα λόγια των πολιτικών. Τότε "υπήρχαν λεφτά" αλλά...δεν τα μοιράζανε κι έτσι η "αλλαγή" ήταν αυτόματη, κοινός πόθος και των δύο πολιτικών πλευρών, κατι σαν υποβόσκων έρως, μακροχρόνιος και καταπιεσμένος  που περιγράφεται στη σειρά των συγγενών λέξεων.

Σήμερα, κοιτώντας προς τα πίσω και με τις νεοτερες εμπειρίες της κρίσης  καλά σφηνωμένες στο πίσω μέρος του μυαλού, στις ίδιες λέξεις ο "κάτι σαν έρωτας" μεταλλάχθηκε στην "οπισθίαν  όψιν πάντων", κοινή σ' αμφότερα τα φύλα και τα κόμματα...

Επικαιρότητες, 10 - 10 - (20)10

Κυριακή   10/10/10

Κι αν δέκα οι δέκα, εκατό

και επί δέκα χίλια

σου φαίνονται ευρώ πολλά

αλλά σαν χρόνια λίγα,

νέκταρ ζωής που τρύγησες

κι ακόμα πεθυμείς,

στην συμμετρία του αριθμού

μονάχα επικεντρώσου

ξεχωριστός, 

στο διάβα σου, δεν θα τον ξαναβρείς.

Σημαδιακά τα νούμερα

θυμάσαι στη ζωή σου, 

τη μέρα που παντρεύτηκες,

σαν έκανες παιδιά

ανάκατα τα νούμερα

με σκόρπια γεγονότα,

τώρα που στρώσαν οι αριθμοί

τι θάχεις να θυμάσαι ;

Ετυχε νάναι Κυριακή

μέρα της εβδομάδας.

Την παροιμία απ' οσα ακούς 

μισά να λογαριάζεις

μην την ξεχνάς, το δίκιο της 

κι εδώ το φανερώνει

του πέμπτου χρόνου, του Μαγιού, 

Πέμπτη, η πέμπτη μέρα