Στο καβούκι μου

Τα κείμενα της καθημερινότητας θα δημοσιεύονται στο εξής στον Βερνάρδο τον ερημίτη, στην διεύθυνση : http://gerimitiis.blogspot.gr/

Ποιήματα θα βρείτε στην ποιηματοποίηση

ενώ

Πεζά και διηγήματα στην διηγηματοποίηση

...

Τι δεν είναι και τι είναι το gpoint'sbreeze

Δεν είναι χώρος που προωθεί έμμεσα ή άμεσα διαφημίσεις.
Δεν είναι χώρος που θα σας προωθήσει σε άλλα μπλογκς πλην των άλλων του δημιουργού της.
Δεν είναι χώρος που θα σας υποχρεώσει ν' ακούσετε την μουσική που αρέσει στον δημιουργό του.

Είναι ένας χώρος που σέβεται την σκέψη και την ελληνική γλώσσα.
Είναι ένας χώρος που προσπαθεί να σέβεται τους επισκέπτες του και τον εαυτό του.



Παρασκευή 17 Οκτωβρίου 2008

Οι ποιητές γεννιώνται νύχτα

Ακόμα και οι ποιητές των όλων. Ενα κείμενο που θα μπορούσε να συνοδεύει την πρώτη απόπειρα έκδοσης ποιητικής συλλογής.


Την ειδε. Γύρισε το κεφάλι του στον ουρανό και την είδε. Αρχικά δεν το πίστευε ούτε μετά το πίστευε. Αρχικά γιατί δεν το περίμενε και μετά γιατί δεν ήταν όπως την περίμενε.

Η έμπνευση του, η μούσα του πετούσε ανάμεσα στ’ αστέρια...

Οχι σαν διαστημόπλοιο, όχι σαν άγγελος μα σαν γριά μάγισσα επάνω σε σκουπόξυλο. Και όσο έβλεπε καλύτερα τα ξεβαμμένα της μαλλιά, τα μισοτριμμένα της ρούχα, το θλιβερό καπέλλο, τα ξυπόλητα πόδια τόσο πιο σίγουρος αιαθανότανε πως δεν είχε γελαστεί. Αυτή ήταν, του άρεσε, δεν του άρεσε αυτή ήταν, η μούσα του.

Το μόνο που δεν καταλάβαινε ήταν αυτό το μικρό σπιτάκι στην άκρη του κονταριού της σκούπας. Ηταν ένα μικρό σπιτάκι με μιά μικροσκοπική αυλίτσα και εκεί δυό ακόμα πιό μικροσκοπικά ανθρωπάκια παλεύανε και βγάζανε τα μάτια τους. Κοιτώντας πιό καλά τους αναγνώρισε ήταν ο ρίτσος κι’ ο καβάφης που παλεύανε ποιος θ’ ανεβεί στο κυπαρίσσι της αυλής.

Οι κάμπιες κατηφορίζανε ήδη από αυτό και τα πλακάκια στην αυλή ήτανε πράσινα. Το φεγγάρι του ουρανού έγινε το φεγγάρι της μικρής αυλής, προσαρμόστηκε στον καινούργιο του ρόλο, τ’ αστέρια συμπυκνώθηκαν κι’ έλαμψαν περισσότερο στον μικρούλη ουρανό της αυλής. Ηταν μια όμορφη εικόνα αλλά η μούσα δεν φαινόταν πια. Σύννεφα κάλυψαν τον υπόλοιπο ουρανό, το σπιτάκι άρχισε να φαίνεται σαν φάτνη κι΄ο ρίτσος με τον καβάφη σαν δυό μικροί χριστούληδες. Υπήρχαν πολλά άσπρα προβατάκια κι’ ενα μαύρο αφιερωμένο στον Ποσειδώνα. Ισως υπήρχε κι' ένας γάϊδαρος, δεν φαινότανε καλά - ήταν χοντροί οι μάγοι. Γύρω γύρω όμως δεν πετούσαν αγγελάκια αλλά μικρές μάγισσες με σκουπόξυλα. Αλλά καμμία δεν ήταν η μούσα του, ήταν εντελώς σίγουρος αυτή την φορά.

Πιό πέρα οι κάμπιες άρχισαν να μεταμορφώνονται σε πεταλούδες.

Σάββατο 11 Οκτωβρίου 2008

Πολεμικός Κρίσνα


Τον προαιώνιο εχθρό σαν συναντάς
μην ξαφνιαστεις, δεν ήτανε τυχαίο
Στην ίδια θέση καρφωμένη, χρόνια πολλά
τώρα, η αιτία παραμόνευε
Με αξιοπρέπεια μόνο να πολεμήσεις
τι με την νίκη λύτρωση δεν θάβρεις
Ούτε και με την ήττα
Τις προσβολές του όλες ν’ ανεχτείς
και μόνο ψύχραιμα να τις αντιγυρίσεις
να γίνει η αιτία αφορμή
σαν είναι ώρα τη μάχη σου ν' αρχίσεις.
Ταγμένος ήσουνα πάντα να πολεμάς
Με το κλαδάκι της ελιάς στα δυό σου χέρια,
το φοβερό το όπλο στη ψυχή
Γλυκά στον τσακισμένο αντίπαλο
στ’ αφτί να ψιθυρίσεις
Την ευτυχία που γυρεύαμε
κανένας δεν την βρήκε
Κι' ύστερα φύγε
οι νεκροί
τα ξεβρασμένα κούτσουρα
σ' ακρογιαλιά
θυμίζουν

Τρίτη 7 Οκτωβρίου 2008

Γλυκειά ζαλάδα


Την είδε. Ισως η ελαφριά κλίση της, ίσως τα απαλά χρώματά της, ίσως η αίσθηση του λάθους που υπήρχε διάχυτη σε όλη της την ύπαρξη, τραβηξε το βλέμμα του. Συμβαίνει μερικές φορές άλλο να ψάχνεις κι’ άλλο να σου τραβά την προσοχή.
Ηταν στο πάνω σημείο της πρόσοψης, μακρόστενη με μπλέ γράμματα σε κίτρινο φόντο. Απο κάτω η κλασσική βιτρίνα με τον κρυφό φωτισμό και τα ζωντανά μοντέλα.
Ηταν η μόνη σε μιά ακτίνα ίσως και δύο χιλιομέτρων που δεν ήταν από νέον και η μόνη με ελληνικούς χαρακτήρες. Και το περιεχόμενο της από άλλο πλανήτη, από άλλη εποχή, απίστευτο : «Διονυσιακά όργια». Μα ίσως πιό απίστευτη ήταν η φίρμα της εταιρίας από κάτω «Αφοί Διώνη και Σία». Τι του θύμιζε...πίσω στην Ελλάδα, πίσω στο χρόνο όταν ακόμη οι εταιρίες ήταν προσωπικές και οι συνεταίροι χωράγαν όλοι σε τρία γράμματα Σία. Δεν ήξερε τι ακριβώς σήμαινε, δεν ρώτησε να το μάθει, σαν συντόμευση του συντροφία του φαινότανε, αργότερα η άλλη Σία η αμερικάνικη βρώμισε τη λέξη και γεμίσαμε εταιρίες περιορισμένης ευθύνης .
Η βιτρίνα ήταν ίσως η πιό κόσμια της γειτονιάς. Ενας άντρας με σαγιονάρες και σλιπάκι έντονα φουσκωμένο στο επίκεντρό του και δυό γυμνόστηθες στριγγάτες ελαφρώς νυσταγμένες δεξιά και αριστερά του να του τρίβονται επαγγελματικά. Ολο το σκηνικό της βιτρίνας ήταν σκεπασμένο με μεταξωτές κουρτίνες σε ροζ και πορτοκαλί χρώματα, ίσως από κάτω να ήταν κάποιο σκηνικό ανάλογο του τίτλου, κανένας Πάνας και τίποτα μαινάδες σε βουκολικό τοπίο που δεν συγκινούσανε τους βόρειους και ο νέος ιδιοκτήτης το γύρισε στην πεπατημένη. Ηταν σίγουρος πως οι αδερφοί Διώνη είχαν πουλήσει το μαγαζί, το έβλεπε στην εγκατάλειψη της ταμπέλας, στην παγερή αδιαφορία του νέου ιδιοκτήτη να την αλλάξει, όπως κάνουνε οι κινέζοι που πουλάνε ρούχα σε μαγαζιά θρυλικά δισκοπωλεία. Ούτε τις ταμπέλες δεν αλλάζουνε, ίσως να είχαν περάσει και από εκεί, ίσως κινέζοι να ήτανε οι νέοι ιδιοκτήτες.
Αμβούργο. Σαν Πάολι, η κακόφημη συνοικία. Μαγαζιά με βιτρίνες ζωντανές κι’ αυτός να ψάχνει τις νεκρές τις αναμνήσεις.
Δεν ήτανε πολύ μαζί της, δυό μήνες σκάρτους. Στη δεύτερη βδομάδα την παντρεύτηκε, την πέμπτη την χώρισε αλλά μείνανε ακόμα λίγο μαζί. Του είχε πει πως δεν άντεχε την ιδέα να είναι παντρεμένοι και δοκιμάσαν την ελεύθερη συμβίωση. Δεν της είχε πει πως τούχε γίνει απαραίτητη ούτε πως τούφερε μιά ζαλάδα, μιά γλυκειά ζαλάδα μεσ’ στο μυαλό από την πρώτη φορά που κοιμήθηκαν μαζί. Μετά έφυγε κι’ αυτός ξεκίνησε ταξίδι, ναι ταξίδι ήταν και το ψάξιμο μονάχα η αφορμή. Αλλαξε κι’ ήπειρο σαν γύρισε τις πολιτείες όλες στο Αμέρικα. Του φάνηκε πως την αντάμωσε σ’ ένα εστιατόριο με γυμνόστηθες σερβιτόρες στην Καλλιφόρνια αλλά απλά της έμοιαζε. Ρώταγε γι’ αυτήν σε κάθε μπαρ το κάθε βράδυ. Του είπανε πως την είδαν στην Ταγγέρη και πήρε σβάρνα όλη την μεσογειακή παραλία της Αφρικής. Κάποιος τον λυπήθηκε και τούπε να ψάξει στο Αμβούργο, στο Σαν Πάολι. Βρέθηκε να κοιτάζει την βιτρίνα.
Θυμήθηκε που λέγανε γιά τον Ελβις Πρίσλεϋ ότι έβαζε μέσα στο παντελόνι του το χαρτόνι από το χαρτί τουαλεττας γιά να φουσκώνει, αυτό του θύμισε ο μοντέλος, οι γυναίκες του ήταν αδιάφορες. Ξανακοίταξε την ταμπέλλα. «Διονυσιακά όργια».
Θυμήθηκε τους συμμαθητές του. Αλλοι είχανε γίνει γιατροί, άλλοι καθηγητές, άλλοι υδραυλικοί. Αυτός τι είχε γίνει ; Ζούσε στην γλυκειά ζαλάδα του και δεν τον ένοιαζε. Μόνο να την βρεί ήθελε και να ξανακοιμηθεί μαζί της.
Ειδε τις κοπέλλες να αποχωρούν. Αλλαγή βάρδιας σκέφτηκε. Ολες οι ελπίδες του συγκεντρώθηκαν στις δυό καινούργιες κοπέλλες της βιτρίνας, ήτανε βέβαιος πουθενά αλλού δεν θα μπορούσε να την βρεί. Κοίταζε τα χοντροκομμένα ψηλοτάκουνα παπούτσια να αποχωρούν και περίμενε τα καινούργια. Περπατώντας πάνω τους δυό καινούργιες κοπέλλες εμφανίστηκαν στην βιτρίνα. Κόλλησε το μάτι του στο τζάμι να δει καλύτερα . Του φάνηκε πως αναγνώρισε το στήθος της. Ταράχτηκε και κοίταξε το πρόσωπο. Είδε περρούκα και μακιγιάζ και ξέχασε τι έψαχνε. Ηταν κι’ αυτή η γλυκειά ζαλάδα. Από τότε. Από την πρώτη φορά που κοιμήθηκαν μαζί.
Ξανακοίταξε την υπογραφή στην ταμπέλλα. «Αφοί Διώνη και Σία». Λες νάμαι εγώ η Σία αναρωτήθηκε μες’ στη γλυκειά ζαλάδα του.
Κάποιος του είπε πως την είδε στην Τασκένδη...
Χαμογέλασε.

Δευτέρα 6 Οκτωβρίου 2008

Ηρη

Την ομορφιά της ώριμης γυναίκας τιμά στο πρόσωπο της Ηρας ο Ομηρος

Ωσάν θα λύσεις τα μαλλιά

και την εσθήτα
από το σώμα σου γλυστρίσεις
ποιά Αφροδίτη, ποιά Ελένη
ποιά θεία, ποιά ανθρώπινη ομορφιά
με την εικόνα σου μπορεί να συγκριθεί ;

Ξεπέτες μοιάζουν
και συγχώρεση ζητούν
στο ηδύ μπροστά
το μέλλον που χαράζεις

Ο μικρομέγαλος ο Δίας τρέμοντας
το κάλεσμά σου αναμένει
να γαληνέψει
να ξεχάσει
πως πρώτος των θεών πρέπει να δείχνει
κατά πως τάχετε κρυφά σας
συμφωνήσει

Πρέπει κι' ο κόσμος να γυρίζει, ναι
μα κι' οι ρυτίδες
πινελιά
στο πρόσωπο να βάζουν

Δευτέρα 29 Σεπτεμβρίου 2008

Η Διαφυσική στην Μυθολογία

Από τις δημοσιεύσεις μου στο www.logokipos.gr

Λένε καμμιά φορά τι θα γινότανε αν δεν πέθαινε στο άνθος της ηλικίας του ο Μεγαλέξανδρος ή αν δεν είχε χάσει στο Βατερλό ο Βοναπάρτης, φαντάζονται οι ιστορικοί πόσο διαφορετικός θα ήταν ο κόσμος σήμερα.
Προσωπικά δεν συμφωνώ. Νομίζω ότι ο ρους της ιστορίας δεν επηρεάζεται πολύ από κάποιον μεγάλο άντρα, αντίθετα οι ιστορικές ανάγκες γεννάνε τον μεγάλο άντρα, αν δεν ήταν αυτός θα ήταν κάποιος άλλος ίδια κι’ όμοια με τις εφευρέσεις.
Αντίθετα θεωρώ πολύ μεγαλύτερης σημασίας τα μυθολογικά γεγονότα, αυτά σίγουρα θα άλλαζαν την μορφή του κόσμου άν γινότουσαν λίγο διαφορετικά. Με αυτή την οπτική γωνία ας δούμε μιά ενότητα


Αχ αυτός ο Κάδμος. Τη μιά εμφανίζεται σαν γιος του Ποσειδώνα και της Λιβύης, αδερφάκι της Ευρώπης, την άλλη σαν γιός του Αντήνορα, βασιλιά των Φοινίκων.
Και στις δυό περιπτώσεις κουβαλά κάποιους Φοίνικες μαζί του και φτάνει μέχρι την Βοιωτία, αλλά στην πρώτη ψάχνει την αδελφούλα την Ευρώπη μπας και την βρεί, έχει δηλαδή δικαιολογία, ενω στη δεύτερη μας ήρθε ουρανοκατέβατος. Τελικά εκεί βρίσκει την Αρμονία και την παντρεύεται όπως θα λέγαμε με σημερινούς όρους.
Επί το έργον παράγονται κόρες δύο, η Σεμέλη και η Αγαύη, τ’ άλλα παιδιά δεν ενδιαφέρουν την ιστορία μας. Συγχρόνως φέρνει το αλφάβητο αλλά και πολλά στοιχεία πολιτισμού κατά τα θρυλούμενα. Φαίνεται ότι αυτή ήταν η δουλειά του γιατί μετά αναχωρεί προς Ιλλυρίαν. Εκεί δεν βρίσκει Αρμονία και καταλήγει δράκοντας, ίσως γιατί χωρίς αρμονία οι γνώσεις κι’ ο πολιτισμός μάταια είναι.
Απ’ τα ψηλά του Ολύμπου ο τα πάντα γονιμοποιών Δίας ρίχνει το βλεφαράκι του στην Θήβα και επιλέγει Σεμέλη. Η Αγαύη πιθανόν να μένει με την ζήλεια και το παράπονο. Η εγκυμονούσα Σεμέλη θέλει να το πανηγυρίσει βλέποντας τον Δία σε όλο του το μεγαλείο και όχι μόνο σαν χρυσή βροχή. Η έκκληση εισακούεται και εμφανίζεται ο Ζεύς με τους κεραυνούς και τις καταιγίδες του κι’ ολόκληρο το Σύμπαν
Η Σεμέλη τα κακαρώνει από το φόβο της ίσως κι’ από την ζέστη και ο Δίας παίρνει το ζωντανό έμβρυο απ΄την κοιλιά της και το ράβει στο μπούτι του. Γεννιέται ο Διόνυσος και μας μαθαίνει το κρασί.
Η Αγαύη παρηγοριέται με τον Εχίονα. Ποιός ξέρει τι απωθημένα της έχουν μείνει μέσα της, πάντως κάνει ένα παιδί τον Πενθέα που το κατασπαράζει στον Κιθαιρώνα.
Αλλοι λένε πως την γέμισε μανία ο Διόνυσος, άλλοι πως ήπιε λιγάκι παραπάνω, νομίζω ίδια είν’ η αιτία κι’ αφορμή και στις δυό περιπτώσεις.
Τι θα’χε γίνει άραγε αν το βλέμμα του Δία είχε πέσει στην Αγαύη;

Δεν θα γεννιότανε ο Διόνυσος, δεν θα μαθαίναμε το κρασί και θα' χε αλλάξει πολεμικά δρομολόγια ο Καίσαρας μιά που κατακτούσε μόνο χώρες όπου μπορούσε να καλλιεργήσει την άμπελο, διαφορετικός θα ήτανε ο κόσμος σήμερα.
Χωρίς κρασί δεν θα' χαμε διά αποστάξεως μπράντυ, χωρίς απόσταξη δεν θά' χαμε τσίπουρο, ούζο κ.λ.π.

Βαρετή θα ήταν η ζωή μόνο με μπύρα.

Χειμώνας



Ο χειμώνας είναι δύσκολο πράγμα. Κι ο χειμώνας του καιρού και ο χειμώνας της ζωής. Μιά που τον βάλανε στο τέλος του χρόνου, θυμίζει και το τέλος της ζωής. Είναι και που ασπρίζουν τα μαλιά και μην τα βάφεις αδελφέ. Στις γυναίκες με τα μακρυά μαλλιά κάτι λέει, στους άντρες είναι καραγκιόζ-μπερντέ η υπόθεση, υπάρχουν και τα γένεια και φαίνεται η διαφορά. Ασε που όπως λέει η νατάσσα -η μπλόγγερ, όχι η...πρωθυπουργική- μπορεῖ νά φταίει η τεστοστερόνη πού όλα τά χρώματα καταλήγουν σέ κομοδινί λίγο πιό πάνω απ΄την φαβορίτα.

Εξω έχει μιά λιακάδα αλλά φέτος μύρισε χειμώνας και δύσκολος από Σεπτέμβρη κιόλας, είναι και το πολιτικό σκηνικό χειμωνιάτικο με το προδιαγραμμένο τέλος του Κωστάκη και την Ντόρα και τον Γιωργάκη να κάνουν τα όνειρά τους. Η πολιτική πάντως δεν βοηθά ποτέ να περάσει ο καιρός και ειδικά ο χειμώνας, χρειάζεται άλλο παραμύθι.

Σαν είσαι πιό νέος έχεις γιά όνειρο την προαγωγή, την γυναίκα του διπλανού σου, το μέλλον των παιδιών σου. Αμα πλησιάζεις να γίνεις εισοδηματίας (το συνταξιούχος είναι πολύ μπανάλ λέξη), τα παιδιά σου τακτοποιηθούν και η γυναίκα του διπλανού σου μπαγιατέψει ( τα δικά σου χάλια τα παραβλέπεις γιατί στηρίζεσαι στον πλούσιο εσωτερικό σου κόσμο - των άλλων που να τον δεις, βλέπεις μόνο τα εξωτερικά πιασίματα ) ψάχνεις κάτι άλλο γιά να σου κρατάει το ενδιαφέρον. Τώρα άμα είσαι από εκείνους που θεωρούν την ζωή των παιδιών τους συνέχεια της δικής τους, είσαι τυχερός άνθρωπος εσύ και πολύ άτυχα τα παιδιά σου !

Θα μπορούσε να είναι η κηπουρική ή κάποιο άλλο σπορ να σε βαστά αλλά υπάρχουν και τα αρθριτικά και σου τελείωσε το είδος. Από την άλλη τα εγγόνια αργούν την σήμερον ημέρα, αυτό θα ήταν ένα αξιοπρεπές σπορ.

Τι απομένει λοιπόν ; το όνειρο γιά την συμμετοχή μας σε μουντιάλ παραείναι μακρινό και οι ντόπες δεν σε αφήνουν να αναμασάς τις προηγούμενες αθλητικές επιτυχίες. Σκατάς υπήρξες στη ζωή σου αλλά σκυλοοπαδός της μαδόνας και των μαδημένων συγκροτημάτων δεν κατάντησες, χόρτασες λάϊβ συναυλίες μέχρι να καταλάβεις τι εστί νταλάρας, δεν τσιμπάς πιά.

Και οι όπερες αδερφέ, αυτές που σ' εξιτάρουν λίγες άντε να παίξει μιά-δυό το "Λυρική" κι' αν βρείς εισιτήριο σε θέση που να βλέπεις σκηνή κι' όχι κολώνα. Στο μέγαρο δεν πας φυσικά, μυρίζει κακογουστιά το πρόγραμμα και μουσικές εμμονές του χορηγού.

Πως το έγραψε ή αντέγραψε εκείνο ο σαββόπουλος ;

Τον χειμώνα τούτο άμα τον πηδήσαμε

γι' άλλα δεκα χρόνια άντε καθαρίσαμε

Κοιτάς την βαθμολογία και βλέπεις πρώτο τον ΠΑΟΚ με τον Ολυμπιακό. Η μόνη ελπίδα γιά ένα ενδιαφέροντα χειμώνα η παρουσία του ΠΑΟΚ στα ψηλά και όχι στα ψιλά.

Οσο βαστήξει.

Τρίτη 23 Σεπτεμβρίου 2008

Τα αμετάβλητα παντός καιρού -το όνομά της



Το τρωκτικό σαν ροκανίζει το καλώδιο

Τα σωματίδια την προαιώνια τη θέση τους λαμβάνουν
Τʼ απειροστά απέραντα εμφανίζονται
Και η στατιστική αλλάζει φορεσιά

Μαυρίζει ο ουρανός και συμπυκνώνεται
Κιʼ η Γη απορροφάται - τα κακά πνεύματα επίσης.
Τα καλά είχαν χαθεί στην διαδρομή την κυκλική, εκεί στις Αλπεις
Οι γαλλικές να ήτανε ; της Ελβετίας μήπως ;

Μονʼ ένα σώμα αντιστέκεται στο μαύρισμα
Ούτε σκληραίνει απʼ τον ήλιο τον λαμπρό
Ουτʼ η δομή του αλλάζει, ούτε το όνομα
Χίλιοι διάβολοι σαν τιμωρία το τραγούδαγαν
αιώνες πριν και δευτερόλεπτα...
Πότνια νυξ, ποτνία μήτηρ