Στο καβούκι μου

Τα κείμενα της καθημερινότητας θα δημοσιεύονται στο εξής στον Βερνάρδο τον ερημίτη, στην διεύθυνση : http://gerimitiis.blogspot.gr/

Ποιήματα θα βρείτε στην ποιηματοποίηση

ενώ

Πεζά και διηγήματα στην διηγηματοποίηση

...

Τι δεν είναι και τι είναι το gpoint'sbreeze

Δεν είναι χώρος που προωθεί έμμεσα ή άμεσα διαφημίσεις.
Δεν είναι χώρος που θα σας προωθήσει σε άλλα μπλογκς πλην των άλλων του δημιουργού της.
Δεν είναι χώρος που θα σας υποχρεώσει ν' ακούσετε την μουσική που αρέσει στον δημιουργό του.

Είναι ένας χώρος που σέβεται την σκέψη και την ελληνική γλώσσα.
Είναι ένας χώρος που προσπαθεί να σέβεται τους επισκέπτες του και τον εαυτό του.



Τρίτη 9 Δεκεμβρίου 2008

Η αποθέωση της Μπουρδολογίας

Θαυμάστε δήλωση :
Προκόπης Παυλόπουλος, υπουργός Εσωτερικών (πηγή in.gr, 9/12/08
«Θα κάνουμε αυτό που πρέπει και εκείνοι οι οποίοι δρουν όπως δρουν, θα πρέπει να θυμηθούν ότι εκτίθενται και ότι αυτό που κάνουν το κάνουν για να εξυπηρετήσουν ιδιοτελείς στόχους για τους οποίους δεν θέλω περισσότερο να αναφερθώ»
Θαυμάστε και δημοσιογράφους...διότι προφανώς κανένας δεν του είπε "τι μας λες τώρα βρε λεβέντη" φοβούμενος ίσως μήπως και χάσει την πρόσβασή του στον υπουργό. Πιό προσοδοφόρο είναι να αερολογεί κι' αυτός και να παίζει στο προπό διπλή παραλλαγή ποιοί "δρούν όπως δρουν" και τριπλή αυτούς που δεν θέλει να αναφέρει. Εξασφαλίζεται και...η πολυφωνία έτσι.
Δεν είναι βέβαια προνόμιο μόνο του κυβερνώντος χώρου η ακατάσχετη μπουρδολογία. Ολοι σχεδόν οι πολιτικοί χώροι έχουν κατακλυσθεί από πολιτικούς νέων προδιαγραφών που υπόσχονται ότι θα κάνουν "αυτό που πρέπει" (και δεσμεύονται κιόλας) και ότι "θα γίνει αυτό που πρέπει να γίνει"
Φυσικά φαντάζεστε πως αποδίδουν στα καθήκοντά τους τα ανώτερα, μεσαία και κατώτερα στελέχη υπουργείων και οργανισμών όταν λαμβάνουν τέτοιες οδηγίες- κατευθύνσεις. Ο αδύνατος κρίκος της αλυσσίδας κάνει "αυτό που πρέπει" όπως φυσικά το εννοεί αυτός, μερικές φορές τα αποτελέσματα είναι τραγικά

Σάββατο 6 Δεκεμβρίου 2008

Τρία ζευγάρια παπούτσια

Τα παλιά χρόνια οι φωτογράφοι είχαν κάποια κουστούμια να εξυπηρετούν τους πελάτες τους που ήθελαν επίσημη φωτογράφηση. Δεν είχαν όμως παπούτσια, ίσως ήταν ακριβά εκείνη την εποχή. Αν δεν είχε και ο πελάτης, ο φωτογράφος "έκοβε" τα πόδια στην φωτογράφηση

.



Παρατηρούσε τα παπούτσια. Ισως ήταν το πιό ενδιαφέρον στην μικρή συγκέντρωση. Καμμιά δεκαπενταριά αποκομμένοι από την πραγματικότητα αριστεροί, όλοι πάνω από τα –ηντα, ένας δυό συνομήλικες λογοτεχνίζοντες, δυό τρεις ξέμπαρκοι φίλοι των ομιλούντων. Οσοι νεαροί υπήρχανε στον χώρο είχαν τραβηχθεί επιδεικτικά μακριά μέσα την μεγάλη αίθουσα λες και φοβότουσαν μη μολυνθούν. Ηταν αρκετά νεαροί γιά να δηλώσουν από τώρα «αριστεροί» προτιμούσαν την ταμπέλλα του «ανένταχτου» όπως υποτίθεται πως ήταν το τιμώμενο πρόσωπο- το πιό ακριβό από τα τρία ζευγάρια παπούτσια. Ηταν στο χρώμα του κάστανου από ακριβό δέρμα- έκανε μπαμ-και μιά κάτασπρη πολύ χοντρή τρακτερωτή σόλα. Ηταν σαν ένα μικρό φρούριο, ένα άρμα μάχης έτοιμο να προστατέψει το πόδι που ήταν μέσα από κρύο, νερό,λακκούβα, κακοτεχνία και στραβοπάτημα. Σίγουρα είχε πάνω από 500 ευρώ το ζευγάρι, μεγάλη αξία, έτσι κι’ αλλιώς «εξαφάνιζε» την όποια αντίστοιχη του κατόχου, όπου μόνο τ’ ακούρευτα άσπρα μαλλιά του ήταν αξιοπρόσεκτα και αυτά μάλλον με αρνητικό τρόπο. Ισως να έφαιγε το όνομά του, συγκεκομμένο ξενικά προφερόμενο το μικρό του, όχι πρωτότυπο τόχε κι’ ο εραστής διάσημης γαλλίδας τραγουδίστριας, ίσως κι’ αυτός στα νιάτα του να τάφιαξε με καμμιά γαλλίδα τουρίστρια και το καθιέρωσε ή του το επέβαλε η γαλλίς προσπαθώντας να τον «ανεβάσει» κοινωνικά και λογοτεχνικά. Μετά βρέθηκε και ένα επίθετο σκέτο γεωμετρικό σχήμα όπως θα λέγαμε Τραπέζιος ή Ορθογώνιος. Κανείς ποτέ δεν έμαθε αν ήταν το δικό του ή τον κάλυπτε λογοτεχνικά, στην πραγματκότητα κανένας δεν ενδιαφερότανε. Βρέθηκε κάποτε στην μόδα όταν η πολυσυλλεκτικότητα κάποιων κομμάτων έδωσε στέγη σε διάφορους ανένταχτους σοβαρούς και μη, μερικοί το εξαργύρωσαν με ψήγματα δημοσιότητας και γνωριμιών χρήσιμων γιά τα μετέπειτα σκληρά χρόνια όταν η μπογιά έχει πιά ξεθωριάσει και μόνο τα παπούτσια εντυπωσίαζαν όσους δεν θέλανε ντε και καλά να εντυπωσιασθούν. Εδώ βέβαια δεν είχαμε τέτοια περίπτωση όλο το ακροατήριο άκουγε βαρυεστημένα έναν ανούσιο διάλογο μεταξύ δυό μεθυσμένων «προσωπικοτήτων» διανθισμένο με φιλοφρονήσεις που έφερναν αμήχανα χαμόγελα στα στόματα των «κομματικώς» παρευρισκομένων. Μόνο ένας από το ακροατήριο συμμετείχε που και που στην-ο θεός να την κάνει- κουβέντα, προφανώς μεθυσμένος και αυτός αλλά και φίλος τους. Δεν ξεχώριζε όμως από τα παπούτσια του δεν φόραγε τα πανάκριβα μαλακά γκρίζα μοκασίνια που αγκάλιαζαν τρυφερά τα ακριβοκαλτσωμένα πόδια του παρουσιαστή, βουλευτή πλέον της αριστεράς- σημείον των καιρών και του εκλογικού νόμου. Πολλές πιά οι έδρες κι’ άντε να βρεις στελέχη επώνυμα. Ξεπέσανε στους δημοσιογράφους όπως έκαναν και τα μεγάλα κόμματα, τουλάχιστον αυτοί έκαναν τους ηλικιωμένους να μην έχουν και πολύ μέλλον – κάτι κι’ αυτό. Η ιδιότητα του βουλευτή προσθέτει χαίτη λευκή στον τράχηλο και φαβορίτα α λα σταμάτη κόκκοτα -σαράντα χρόνια μετά- στις παρειές. Δερμάτινο σακάκι- το δέρμα αντιλόπη- και αντίστοιχο μαλακό παπούτσι, τρυφερό όπως τρυφερά φερότανε στους ψηφοφόρους μέχρι να του ζητήσουν κάτι. Εδώ φαινότανε η βουλευτική απειρία του : δεν υποσχότανε λαγούς με πετραχείλια όπως οι επαγγελματίες του είδους αλλά δήλωνε αναρμόδιος και έστριβε εντέχνως να συνεχίσει το πιοτό του.
Το τρίτο άξιο λόγου και χρημάτων ζευγάρι παπούτσια ανήκε σε ακραιφνή ακροδεξιό παγιδευμένο εδώ και χρόνια στο Πασόκ από τότε που τούδωσε ψωμί. Εχοντας κάποιο φιλότιμο θεωρούσε υποχρέωσή του να ψηφίζει τους διαδόχους του σωτήρα του Αντρέα και να κάνει παρέα με αριστερούς κατά το πρότυπο των στελεχών του κινήματος. Από την άλλη βέβαια είχε βαρεθεί την στενοκεφαλιά των ομοϊδεατών του και του άρεσε να χαζεύει τις πιό όμορφες γκόμενες του χώρου και τις ατέλειωτες θεωρίες των αριστερών. Επειδή δεν καταλάβαινε τίποτε του φαινότανε ότι λέγανε σπουδαία πράγματα κι’ έκλεβε δυό τρεις φράσεις να τις πει αλλού και να εντυπωσιάσει. Γιατί όποτε μίλαγε και ειδικά σε γυναίκες, πάντα μίλαγε γιά τον πιό καταπληκτικό άνθρωπο που είχε γνωρίσει, το πιό καταπληκτικό έργο που είχε δει, το πιό καταπλητικό βιβλίο που είχε διαβάσει. Οταν δεν τούβγαινε τίποτε ήταν ικανός να αναφέρει τον πιό καταπληκτικό νεροχύτη που έπλυνε τα χέρια του. Βέβαια το μόνο καταπληκτικό που είχε επάνω του ήταν οι πανάκριβες μπότες που φτάνανε μέχρι τα μισα στο καλάμι του, τράβαγε όπως καθότανε ψηλά το παντελόνι του γιά να φαίνονται.
Αυτά τα τρία ζευγάρια παπούτσια αξιζαν περισσότερο από τα περίπου είκοσι που φόραγαν οι ακροατές, το διαισθανότανε, δεν ήταν θέμα υπολογισμών. Οταν αφηρημένοι, μ’ ένα χαζό χαμόγελο ευτυχίας ακούνε δυό επώνυμους μεθυσμένους να σιγανοπαραληρούν πως είναι δυνατόν ακριβό παπούτσι να σταθεί στα πόδια τους ;

Κωλοπετσωμένη Ωδή στον γνωστόν-άγνωστον συγγραφέα

Κωλοπετσωμένη
Φοβερή λέξη. Απ’ αυτές που ο λαός βάζει όλη την σοφία του γιά να αποδώσει αυτό που θέλει. Μιά σύνθετη λέξη σοφή γράμμα προς γράμμα ή κομμάτι προς κομμάτι αν αντέχεις τις μυρουδιές.
Δεν έχει πέτσα λέει ο λαός γιά τον αναίσθητο άνθρωπο, αλλιώς χοντρόπετσο, διότι η λέξη πέτσα παραπέμπει σε λεπτή άρα και ευαίσθητη επιφάνεια, μεταφορικά λεπτή ψυχή.
Η λέξη κώλος σαν πρώτο συνθετικό έχει την έννοια του ευτελούς, παραδείγματος χάριν κωλόχαρτο λέμε το πτυχίο ανώτατης σχολής εφ’ όσον δεν μας εξασφαλίζει τα προς το ζειν ή την έννοια του κακού όπως φαίνεται στην λέξη κωλόπαιδο,
Αρα η κωλοπετσωμένη είναι ευαίσθητη, αντιλαμβάνεται τα πάντα, αλλά αντιδρά προς ίδιον όφελος και όχι γιά το κοινό καλό

Παύση γιά να ανακαλέσετε στην μνήμη σας κωλοπετσωμένες γυναίκες από το περιβάλλον σας

- Την βρήκες έεε;
- Τι ; κι’ άλλη ;
- Τόσες πολλές ;
- Μην κοιτάς στον καθρέπτη, σου είπα !!

Τέλος της παύσης

Βασικά έχουμε δύο βασικές κατηγορίες κωλοπετσωμένων γυναικών, είναι οι χαρούμενες και οι τεθλιμμένες.
Οι χαρούμενες είναι πάντα μέσα στην καλή χαρά, μοιράζουν φιλιά και φιλοφρονήσεις παντού, υπόσχονται τα πάντα στους πάντες και συγχρόνως κοιτάζουν υπόγεια ποιόν μπορούν να «αρμέξουν». Υποκρίνονται τους άνετους και ανοικτούς χαρακτήρες ώστε να εισχωρήσουν σε μιά παρέα και να εντοπίσουν τα αδύνατα σημεία του στόχου. Χαρακτηριστικό τους η (ανοίκεια) οικειότητα με ανθρώπους που καλά-καλά δεν γνωρίζουν.
Υποχρεωτικά αλλάζουν κάθε τόσο περιβάλλον, άμα αρμέξεις μιά γελάδα πρέπει να περάσουν κάποιες ώρες για να ξανακατεβάσει γάλα.

Οι τεθλιμμένες αντίθετα προβάλλουν συνεχώς ανύπαρκτα προβλήματα και έχουν μάλλον σταθερό κύκλο. Προσφέρουν φύκια για μεταξωτές κορδέλλες στα θύματά τους τα οποία είναι συνήθως άτομα μικρότερης σωματικής ή πνευματικής ηλικίας. Οι περισσότεροι που υποστηρίζουν τον θεσμό της βασιλείας ήθελαν να είναι βασιλιάδες αλλά λόγω αντικειμενικων δυσκολιών δεν μπορούν. Επιλέγουν τότε ένα άλλο άτομο να είναι στον θρόνο τους, πολλές φορές μια τεθλιμμένη κωλοπετσωμένη, το προτιμούν από το να μην υπάρχει θρόνος,
Τέτοιες κωλοπετσωμένες περιβάλλουν με μύθους το πρόσωπό τους, το θεωρούν κέντρο του κόσμου, αδικημένο από τους «σκοτεινούς κύκλους» και δημιουργούνε γύρω τους μιά «αυλή» από ψωνισμένα άτομα που προσπαθούν να λύσουν τα ανύπαρκτα προβλήματα της κωλοπετσωμένης. Ενδιαμέσως την εξυπηρετούν στις επιδιώξεις της.
Τα προβλήματα πρέπει να είναι ανύπαρκτα γιατί τα υπαρκτά μπορεί και να λυθούν οπότε χαλάει το όλο σκηνικό, αυτή είναι η τέχνη της τεθλιμμένης κωλοπετσωμένης

Τέλος υπάρχει και μιά τρίτη κατηγορία, απόρροια της μόδας της εποχής μας. Ισως έχετε προσέξει την μανία να σκίζονται τα παντελόνια σε διάφορα σημεία γιά λόγους μόδας. Σε μερικές περιπτώσεις λείπουν ολόκληρα κομμάτια και καλύπτονται εσωτερικά από άλλο κομμάτι υφάσματος ή και δέρματος.
Ενα τέτοιο κομμάτι δέρματος σε επίμαχο οπίσθιο σημείο θα μπορούσε άνετα να προσάψει τον χαρακτηρισμό της κωλοπετσωμένης στην κάτοχο.


Δημοσιεύθηκε στον λογόκηπο στις 7/12/2008και σχολιάσθηκε

από Akis στις Κυριακή, Δεκέμβριος 07 @ 06:00:40 EET
(Πληροφορίες Χρήστη )
δεν το ήξερα ότι αυτή είναι η ετυμολογία!

ωραίο G -έχεις πετύχει κάμποσες τέτοιες μάλλον...

από Nikareti (aftokaitoallo@gmail.com) στις Παρασκευή, Δεκέμβριος 12 @ 09:15:05 EET
(Πληροφορίες Χρήστη | Journal)
έχω την εντύπωση πως οι τεθλιμμένες δεν είναι κωλοπετσωμένες, αλλά σκέτα καραβολεμένες κι η θλίψη χωρίς να είναι fake πότε τις βγάζει κερδισμένες πότε χαμένες.

στο χαμένες τώρα, δηλαδή χαμένες καραβολεμένες, εκεί ίσως βρει κανείς και κωλοπετσωμένες. οι άλλες χαζολυπούμενες.

από jenny στις Σάββατο, Δεκέμβριος 13 @ 23:34:03 EET
(Πληροφορίες Χρήστη )
Gpoint se evharisto gia tin perigrafi ke tin dievkrinisi ton lexeon.Mu anixes ta matia gia mia ekfrasi tin opian dyskolevomuna na katalavo.Na ise kala!

Πλησιάζουνε τα κάλαντα, είναι της μόδας οι ωδές νομίζω

Μεγάλε, είσαι μεγάλος συγγραφεύς
Μόνο σταμάτα γιά να πάρουμε αέρα
Δεν σου περνάει μιά στιγμή απ’ το μυαλό
Ότι... στ’ αρχίδια μας τι γίνεται κει πέρα ;

Αναμασάς τα ίδια καθημερινά
Μιά λεπτομέρεια φοβάσαι μήν ξεχάσεις
Είναι σα νάφαγες πολύ στα πεταχτά
Και να φοβάσαι μη σ’ ακούσουν όταν κλάσεις

Τζάμπα διστάζεις είναι ίδια με κλανιές
Τ’ «αριστουργήματα» που όλο κατεβάζεις
Σαν τα κινέζικα τα ρούχα τα φτηνά
Που με συχνότητα μεγάλη τα αλλάζεις

Τέχνη στο γράψιμο δεν έχεις τελικά
Το ν’ αντιγράφεις ξακουστούς δεν είναι τέχνη
Σ’ όσους το ξέρουν και το σκέπασμα τραβούν
Αυτό που μένει ανυπόφορα τους ζέχνει

Κι αν σε λυπούνται πέντε-δέκα κολητοί
Και δεν σου λεν ποτέ στα ίσα τι συμβαίνει
Μη παίρνεις θάρρος, μην εκτίθεσαι πολύ
Και ποταμό ψάχνεις μετά να σε ξεπλένει

Γιατί ακριβαίνει όσο πάει το νερό
Πολυτιμώτερο των αγαθών μας μοιάζει
Μη το ξοδεύουμε στην βρώμα των γραπτών
Και διψασμένους να μας τρώει το μαράζι .

Τρίτη 2 Δεκεμβρίου 2008

Ωδή στον πικραμένο βάζελο

Συνιστάται η παρακολούθηση του συνημμένου βίντεο για την καλύτερη κατανόηση του πονήματος

www.youtube.com/watch?v=k1UOtQdi7yQ&feature=related

Αν βάζατε κανένα γκολ
όπως μου βγαίνουν στίχοι
μπορει και στο πρωτάθλημα
να είχατε μιά τύχη

Μα με Τεν Κάτε οδηγό
για πρόεδρο... πατέρα
και με το Γκούμα αρχηγό
θα δείτε άπρη μέρα;

Μέτρα βαθμούς και διαφορές
κι' αυτή την εβδομάδα
θα είχαμε λιγότερη
αν είχατε ομάδα

Γκέλα δεν ήταν μόνο αυτή
θα έλθει κι' άλλη, κι' άλλη
θα βλέπετε την κορυφή
μονάχα με το κυάλι

Οσο έχετε προπονητή
τον φοβερό Τεν Κάτε
θα φταίνε πάντα οι σεισμοί
μα και αι μαύραι γάται !

Κι΄οταν κοιμάται ο Θεός
θα κλέβετε την νίκη
δεν παίζετε ποδόσφαιρο
αλλά καλό ξυλίκι

Δώδεκα χρόνια φούμαρα
τρώτε μέσα στη μάπα
ομάδα για να γίνετε
σας λείπει ένα Κάπα

Πάρτο λοιπόν απόφαση
τα νιάτα σου πριν χάσεις
και γίνε βέρος ΠΑΟΚ g's
τις γκέλες να ξεχάσεις

Οσο γιά το πρωτάθλημα
ρώτα τις χαρτορρίκτρες
το παίρνουν όσοι έχουνε
μαζί τους τις σφυρίκτρες

Ο Βύντρα(*) κάνει πέναλτυ
κι' όλοι χαμογελάνε
την κόκκινη να δείξουνε
οι διαιτητές ξεχνάνε

Το οφσάϊτ το κατήργησαν
μεσ' στο Καραϊσκάκη
Το πέναλτυ στον Μπάρκογλου(**)
το είδανε ...χαδάκι

Οχι ότι θ' άλλαζε το σκορ
στις δύο περιπτώσεις
μα είναι...απ' τα χρωστούμενα
οι τακτικές οι δόσεις

Την ίδια ώρα στην Φυλή(***)
παίζουνε με τα χέρια
του ρέφερυ στα μάτια του
βάλανε βουλοκέρια

αλλά του ΠΑΟΚ τον λαό
τον τρέμει και ο Αδης
κι' ο πιτσιρίκος σκόραρε
ο Αθανασιάδης

Κατάλαβε αγόρι μου
ποιά είν' η διαφορά μας
εμεις δεν χαραμίζουμε
γιά πλάκα την καρδιά μας

Κι' όποιος μέσα στο γήπεδο
δεν δίνει όσα μπορέσει
στην ενδεκάδα δεν θα βρει
ποτέ του μία θέση

Το δείξαμε στον τελικό
με τ' Ολυμπιακάκι(****)
το έδειξε κι' η Εθνική
με γίγα Ζαγοράκη(*****)

Γι ' αυτό γιά τ' αποτέλεσμα
δεν πρόκειται να σκάσουμε
τίποτε να μην έχουμε,
τίποτε δεν θα χάσουμε

Παρηγοριά σας έμεινε

μονάχα η Ευρώπη

όπου όλοι σας υποτιμούν

τους τιμωρεί το τόπι

Ομως στα φυλλοκάρδια σου

πολύ καλά το ξέρεις

πρωτάθλημα πως γούσταρες

γι' αυτό και υποφέρεις

Σε χαιρετώ εγκάρδια
γιατί είσαι πικραμένος
πρόσεξε την Ανόρθωση
μη γίνεις και...μένος

(*) Αναφορά στο ματς ΠΑΟ - Λεβαδειακός 3-0, φάση στο 85

(**) Ολυμπιακός- Πανιώνιος 4-1φάση στό 60

(***)Θρασύβουλος -ΠΑΟΚ 1-2 φάση ισοφάρισης στο 87

(****) Τελικός κυπέλλου 2001 Ολυμπιακός ΠΑΟΚ 2-4 όπου πρωτοακούσθηκετο σύνθημα "Σήκωσέ το, το...τιμημένο, δεν μπορώ να περιμένω" εννοείται πριν αρχίσει καν το ματς

(*****) Γιούρο 2004

Κυριακή 23 Νοεμβρίου 2008

Το ξενοδοχείον η όαση

Ενα παλιό, αγαπημένο μου ποίημα "ρετουσαρισμένο" ελαφρά

Αν ποτέ σου βρεθείς στο ξενοδοχείο η όαση
Μακριά
Εκεί που οι περαστικοί είναι σπάνιοι και τα ζευγάρια παράνομα
Ρίξε μιά ματιά στη Κυρία που το έχει
Και στα ίχνη των ανθρώπων που πέρασαν

Μικρές γραφές στους τοίχους-όρκοι της νύχτας που τελειώνουν το πρωΐ
Ονόματα ματαιοδοξίας κι’ ημερομηνίες- τι να σημαίνουνε άραγε;
Κοιλώματα στο στρώμα, αδιάψευστοι μάρτυρες προηγηθείσης «ευτυχίας»
Κάπου ξεχασμένα τα ρέστα- μη τ’ ακουμπήσεις, λερώνουν.

Αντανακλάσεις στο καθρέπτη του μπάνιου
Ρίμμελ και ξεχασμένα τσιμπιδάκια
Ενα αποτσίγαρο πατημένο από παπούτσι αντρικό

η Κυρία,
μόνη της πιά,
δεν καθαρίζει σχολαστικά,
τί νόημα θα είχε ;


Κάποτε όλα τέλεια ήταν, καθαρά
Μα τα βρωμίσανε περαστικοί πελάτες που κουβαλούσανε τη βρώμα τους παντού
Ποιός να τους ήξερε εκεί στην ερημιά,
Μόνο το ταίρι τους-αν είχανε ποτέ τους


Δες τη Κυρία στο βάθος του διαδρόμου με τη σκούπα στο χέρι
Και τη φλόγα στα μάτια
Σε ξεκουφαίνει η σιωπή της, -κάρτες δεν δέχεται- μονάχα μετρητά
Κι' επιταγές ληγμένες ποιητών και κλεψιτύπων

Αν περάσεις τη νύχτα μόνος εκεί
Και φοβηθείς
Πίεσε το κουμπάκι
Ενα μηχανικό χέρι θα σφίξει το δικό σου
Μέχρι να νοιώσεις καλά

Γιατί το αύριο θαναι μιά καινούργια μέρα
Μα πάλι χωρίς λόγια
Γιατί το αύριο θάχει καινούργια παραμύθια,
Και πάλι μοναξιά

Στο ξενοδοχείο η Οαση

Βρες τα σημάδια απ΄το ξημέρωμα στο δωμάτιο
Τις διάχυτες λοξές ακτίνες μέσα απ’ τις γρίλλιες
Τη σκόνη που αιωρείται μέσα τους
Από προηγούμενους ενοίκους υλικό

Και στο μπαλκόνι όταν θα βγεις δες με τα μάτια της Κυρίας
Γέλα, ζήσε, εξαφανίσου
Σαν τραίνο που δεν έπιασε σταθμό
Κι' αν σουβενίρ επιθυμήσεις
Βάλε και συ ένα σαπουνάκι στη τσεπούλα σου
Ενθύμιο κι’ απόδειξη της ύπαρξης σου
Μα μη πειράξες το τασάκι

Και η Κυρία στη ρεσεψιόν θα σε κοιτάζει
Σταθερά
Ν’ απομακρύνεσαι

Κυριακή 16 Νοεμβρίου 2008

περί κλοπών και ζώων

Τριανταπέντε χρόνια περάσανε...αν το πολυτεχνείο ήταν δημόσιος υπάλληλος θα είχε βγει στην σύνταξη σκέφτηκε...τριανταπέντε χρόνια, σαν να ήταν χθες.
Κι’ όμως αντί να ξεθωριάζουν οι εικόνες τούρχονται πιό ξεκάθαρες. Ισως γιατί σωστά, πολύ σωστά από πολύ νωρίς δεν μετείχε στους εορτασμούς, βάστηξε το κομμάτι του, το κομμάτι που έζησε, ανέπαφο. Και το ότι ποτέ δεν έγινε στέλεχος βοήθησε, δεν έβαψε όσα είδε κάποτε στο χρώμα της κομματικής του προτίμησης.
Οταν σιγά-σιγά έπαψαν οι κορώνες και όσοι δεν έβλεπαν πολιτικό όφελος σταμάτησαν να πηγαίνουν, άρχισε να ξαναβλέπει χωρίς αποστροφή τον εορτασμό του. Τώρα μπορούσε να πει ποιά συνθήματα λέγανε αυθόρμητα οι φοιτητές μέσα και ο λαός απ’ έξω.
Θυμήθηκε

ΕΣΑ, Ες Ες, βασανιστές
Ψωμί, παιδεία, ελευθερία
Εξη χρόνια ειν’ αρκετά, δεν θα γίνουνε επτά
Ολοι ενωμένοι, όλοι ενωμένοι
Δεν σε θέλει ο λαός, παρ’ την δέσποινα και μπρός
Κάτω ο Παπαδόπουλος

Το μυαλό του γέμισε παραστάσεις της εποχής και άρχισε τα σχόλια μέσα του.
Αυτό το τελευταίο σύνθημα φαίνεται πως άκουσαν οι χουνταίοι του Ιωαννίδη και θεώρησαν ότι τους καλούσε ο λαός να επέμβουν...ήταν το άμεσο αποτέλεσμα του πολυτεχνείου, το σχήμα με τον εκ πολιτικών πρωθυπουργό-μαριονέττα έληξε άδοξα. Η καριέρα ενός είδους πολιτικών συρρικνώθηκε τρομακτικά.

Τα συνθήματα εξέφραζαν και την λαϊκή βούληση της εποχής. Οταν οκτώ μήνες μετά το νέο χουντικό καθεστώς κατέρρεε, τα συνθήματα είχαν χάσει την αρχική τους σημασία.
Το ΕΣΑ, Ες Ες, βασανιστές πέρασε από τις συμπληγάδες του στιγμιαίου και την ανάγκη να στεριώσει η δημοκρατία (η νέα άραγε ;). Το ψωμί ούτως ή άλλως υπήρχε και επί επταετίας, η παιδεία μπήκε σε κάποιες καλένδες και ξεχάστηκε εκεί και η ελευθερία βάλθηκε να μας ξεστραβώσει με την νομιμοποίηση του κουκουέ.
Το όλοι ενωμένοι περιορίστηκε στο 54% που ψήφισε τον «εθνάρχη». Αραγε οι υπόλοιποι που καταχραστικά καταμετρήθηκαν στα «τανκς» του γνωστού διλήμματος ήταν διατεθιμένοι να παλέψουν γιά την κάθαρση ; Δεν θα το μάθουμε ποτέ.
Τα υπόλοιπα συνθήματα καταργήθηκαν αυτοδικαίως σκέφτηκε, ντε γιούρο που λέγανε κάποτε οι νομικοί, τώρα γιά να μην μπερδεύονται με τα νομίσματα το γύρισαν στον ελληνικό όρο.

Η πρώτη επέτειος ετεροχρονίσθη, την έκφραση αυτή βεβαίως την «έμαθε» αργότερα και επί άλλου αντικειμένου την ΑΤΑ - όπως λέγανε την αυτόματη τιμαριθμική αναπροσαρμογή - γιά τις ανάγκες των εκλογών, έπεφτε και σαββατοκύριακο, ήταν καλή δικαιολογία, το θέμα ήταν να μη γίνει πορεία με κυβέρνηση «εθνικής ενότητας» αλλά μονοκομματικής που να αναλάβει την φρούρηση και την ευθύνη. Στην δεύτερη επέτειο είχε ήδη μπει το νερό στο αυλάκι. Παρουσίαζε συμπτώματα εκλογών, όλοι οι μετέχοντες «κέρδιζαν». Χρόνο στο χρόνο μερικοί βαρέθηκαν να μετέχουν και να κερδίζουν, άλλοι όμως συμπλήρωναν φανατικά τα κενά της τότε επταετούς αδράνειας.
Στ’ αυτιά του έφτασε το τραγούδι που έλεγαν τότε οι έγκλειστοι φοιτητές « Πότε θα κάνει ξαστεριά». Κάποιος το πρότεινε αγνοώντας φυσικά ότι πρόκειται γιά τραγούδι από βεντέττα ζωοκλοπής. Με την ίδια άγνοια βρέθηκε στα χείλη των διαδηλωτών. Κάποτε τον ενοχλούσε το γεγονός ότι μπορεί οι ζωοκλέπτες του Ομαλού να διασκέδαζαν με το γεγονός.Τώρα όμως σκεπτότανε πως ζώα και κλέφτες παντού και πάντοτε υπήρχανε και υπάρχουν, η αποδοχή τότε ίσως ήταν αυτό που λέμε λαϊκή διαίσθηση...

Πέμπτη 13 Νοεμβρίου 2008

Τι μου θυμίζει η 17 Νοέμβρη

Δεν θυμάμαι σε ποιόν απ' τους δυό λουστράκους πήγε να βάψει τα παπούτσια του. Στο γέρο ή στο νέο.
Πάντως ήταν στην ίδια πιάτσα, Γ' Σεπτεμβρίου και Βερανζέρου γωνία

Εβαλε το πόδι του πάνω στο κασελάκι. Αφέθηκε. Μπορούσε τώρα να πισωγυρίσει στο χρόνο, δεν χρειαζότανε να προσέχει τη δουλειά του λουστράκου.
Οταν θα' φταν΄η στιγμή ένα απαλό κτύπημα στο πλάϊ του παπουτσιού και θ' άλλαζε πόδι, μετά άλλο ένα και θα' βαζε το χέρι στη τσέπη γιά ψιλά, δεν χρειαζόταν να προσέχει, ταξίδευε ήδη.
Στη Πέμπτη, στη μακρινή Πέμπτη που ήταν απαγορευμένο το χοιρινό στις ταβέρνες. Τις άλλες μέρες ήταν ελεύθερα, τη Πέμπτη μόνο μοσχάρι, αρνάκι και κοτόπουλο. "Νομίζω ο Μπαλόπουλος" σκέφτηκε "τι νόημα είχε άραγε;"
Τριάντα τόσα χρόνια μετά θυμότανε την πιό ανεξήγητη απόφαση της χούντας.
" Θα πήγε σε κανένα Φεστιβάλ Κινηματογράφου φαίνεται και θα μπερδεύτηκε από το έργο. Η μήπως Πέμπτη κέρδισε η Κλειώ Δενάρδου την Ολυμπιάδα του Τραγουδιού στο Καλλιμάρμαρο. Οποία εθνική συγκίνησις! Δεν θα ταίριαζε μιά τέτοια μέρα να τρως παντσέτες και ψαρονέφρι, ή γουρουνοκεφαλή. Φρίκη. Λες να' ταν αυτό ; Μπορεί."
Ψιλοαμφέβαλλε γιά την ακρίβεια των γεγονότων, τα ονόματα. Δεν ήταν ξεκάθαρα σαν τα γεγονότα της Γ' Σεπτεμβρίου, εδώ υπήρχε και η πινακίδα στη γωνία του σπιτιού να στο θυμίζει καθημερινά.
" Και οι μπανάνες ; Η προστασία της Κρητικής παραγωγής και των μήλων της Βορείου Ελλάδος επέβαλε την αναστολή της εισαγωγής των. Μετά έπεσε η χούντα και λύθηκε το πρόβλημα. Χρειάστηκαν βέβαια κάποια χρόνια γιά την επαναεισαγωγή των μπανανών, να στεριώσει καλά η Δημοκρατία πρώτα, Μόνο το κόμμα νομιμοποιήθηκε αμέσως, τα άλλα μπορούσαν να περιμένουν. Πόσα παιδάκια μεγάλωσαν χωρίς τη γεύση της μπανάνας. Εκδικήθηκαν αργότερα τη στέρηση τους και πλούτισαν τους γύφτους με τις πειραγμένες ζυγαριές. Οι μπανάνες θρήνησαν το χαμό τους αυξάνοντας τα κιλά των λαίμαργων στερημένων. Κάπως έτσι είναι η ζωή. Ισως και η πολιτική.
Θυμήθηκε την πορεία στην πρώτη επέτειο. Λίγες μέρες αναβολή λόγω εκλογών. Κόσμος πολύς μα ανοργάνωτος. Υπήρχε "πολιτικό κενό". Σαν φτάσανε στη Χαλκοκονδύλη κάποιοι το εκμεταλλεύτηκαν, "έπεσε" το σύνθημα :
"Λαέ ντροπή σου, γιά τη εκλογή σου" (SIC)
Mεταχουντικές δημοκρατικές αντιλήψεις. Μιά νέα περίοδος ξεκίναγε. Απ' την επόμενη χρονιά στη πορεία πουλάγανε σουβλάκια και σημαίες κομματικές. Το κενό είχε κλείσει. Σαν τη παρένθεση της χούντας στη ζωή του μόνιμου αστυφύλακα, του μονιμου δημόσιου υπάλληλου, του μόνιμου δικαστή.
Εμεινε η δόξα του Γουέμπλεϋ, εις πείσμα των "φαλακροκοράκων" του Στρασβούργου που θέλαν να ακυρώσουν τη συμφωνία σύνδεσης με την Ευρώπη, μάλλον το μυστρί του Παττακού θα τους πείραζε, θα είχανε πάρει τα εγκαίνεια από φόβο.

Είχε αυξηθεί η παραγωγή γουρουνιών κατά την επταετία. ¨Τρώτε νόστιμο υγιεινό χοιρινό. Δεν παχαίνει" διαφήμιζε η τηλεόραση. "Οχι τη Πέμπτη στις ταβέρνες" διέταζε ο δικός σου. Πολυφωνία στη διακυβέρνηση, να σπάει η μονοτονία. Το μοντέλο παρέμεινε μεταξύ συναφών Υπουργείων και μετά την χούντα.

Μα τι κάνει τόση ώρα ο λουστράκος ;
- Μπάρμπα, τα καστόρια δεν γιαλίζονται. Που τα βρήκες τα παλιομοδίτικα ;