Στο καβούκι μου

Τα κείμενα της καθημερινότητας θα δημοσιεύονται στο εξής στον Βερνάρδο τον ερημίτη, στην διεύθυνση : http://gerimitiis.blogspot.gr/

Ποιήματα θα βρείτε στην ποιηματοποίηση

ενώ

Πεζά και διηγήματα στην διηγηματοποίηση

...

Τι δεν είναι και τι είναι το gpoint'sbreeze

Δεν είναι χώρος που προωθεί έμμεσα ή άμεσα διαφημίσεις.
Δεν είναι χώρος που θα σας προωθήσει σε άλλα μπλογκς πλην των άλλων του δημιουργού της.
Δεν είναι χώρος που θα σας υποχρεώσει ν' ακούσετε την μουσική που αρέσει στον δημιουργό του.

Είναι ένας χώρος που σέβεται την σκέψη και την ελληνική γλώσσα.
Είναι ένας χώρος που προσπαθεί να σέβεται τους επισκέπτες του και τον εαυτό του.



Κυριακή 9 Αυγούστου 2009

Δώσε κάτι και σε μας τους συνονόματους, Τζίο !!

ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Ο Gio Ponti το 27ο Arlington Million

Κυριακή 09/08/2009 09:58
Με διαφορά 1 ¼ μήκος ο Gio Ponti κατέκτησε το 27ο Arlington Million μπροστά σε 28.000 θεατές και έκανε την τέταρτη συνεχόμενη νίκη του σε ιπποδρομία G1. Συγχρόνως την ένατη νίκη του σε δεκατέσερεις συμμετοχές. Τα δε έσοδα του από έπαθλα υπερβαίνουν πλέον τα 2.000.000$! Είναι χαρακτηριστικό των δυνατοτήτων του τετραετούς Gio Pont (Tale Of The Cat -Chipeta Springs απο Alydar) ότι κερδίζει με την ίδια άνεση, είτε στα 1600μ. είτε στα 2200μ. με κάθε στίβο (βαρύ, ελαφρύ κλπ), είτε στο χόρτο, είτε σε συνθετικό!

Σάββατο 8 Αυγούστου 2009

Ο,τι φοβάμαι περισσότερο


Κάθε φορά που έρχομαι να σε βρω, στο ίδιο πάντα μέρος, την ίδια πάντα ώρα, την ίδια πάντα μέρα του Αυγούστου, το ίδιο κρύο συναίσθημα μου σφίγγει την καρδιά: ο φόβος να μη σε ξαναδώ, ο φόβος να μην σε ξαναβρώ στο κελλί σου, γονατιστή, σαν μόλις νάχεις τελειώσει την προσευχή σου, σαν μόλις νάχεις τακτοποιήσει τα πάντα στον περιβάλλοντα χώρο σου.
Αλλά όχι και στην ψυχή σου.
Αυτό ραγίζει την δική μου την καρδιά.
Η φιλία μας, αν μπορεί κάποιος να πει φιλία μια τέτοια σχέση, είναι δυνατή, γλυκειά και πάνω από μικρότητες. Σμιλεύτηκε τόσα χρόνια στις καρδιές μας, από τότε που κλείστηκες στο μοναστήρι κι’ ας βλεπόμαστε μόνο μια φορά κάθε Αύγουστο κι’ ας μιλάμε ελάχιστα ή και καθόλου. Κάθομαι δίπλα σου, γονατιστός κι’ εγώ, παράλληλες οι ματιές μας, ίσως κι’ οι προσευχές μας. Τότε γεμίζω από σένα, ξεφορτώνω τα βάρη της καρδιάς μου και διώχνω κάθε λύπη. Δεν είμαι θρήσκος άνθρωπος αλλά στην παρουσία σου ψυχανεμίζομαι.
Από τότε που εγκατέλειψες τα εγκόσμια για ν’ αποφύγεις μια σκηνή ζηλοτυπίας, μια άδικη ζήλεια ενός αρρωστημένου εραστή για ένα παιδάκι, η ζωή σου έσπασε αλλά και του παιδιού το ίδιο, αυτό δεν τόμαθες ποτέ. Κλεισμένη στο κελλί σου ξέχασες εύκολα τα χάδια και τα μάτια του εραστή σου αλλά ποτέ τα δύο απορημένα παιδικά που σε κοιτάζανε όταν τους άνοιγες τον δρόμο για την ηδονή. Κι’ ήτανε λειτουργία, όρθρος κι’ ευχέλαιο μαζί , ήτανε μάθημα ζωής κι’ όχι απιστία. Ούτε πλεονεξία ερωτική ήτανε, ούτε ακατανόητος πόθος. Μονάχα μια παρόρμηση εσωτερική, αυτά που έμαθες να τα διδάξεις πάνω σε άγραφο χαρτί, ελπίζοντας η αγνότητα να τ’ αθωώσει όλα. Μα σαν σε κοίταξε ο πιτσιρικάς που έκανες άντρα, διαπίστωσες την ματαιότητα. Μπορεί να μην τολμούσε να σου μιλήσει ποτέ-τα δέκα χρόνια διαφορά τότε φάνταζαν αιώνες- μα τόξερες πως θα σε ποθούσε ξανά, στην κάθε φλογισμένη του ανάσα. Σαν πιο μεγάλη αναγνώρισες αμέσως το αμοιβαίο πολυπόθητο συμπλήρωμα. Ο πιτσιρίκος το μπέρδευε ακόμα με την πρωτάρικη χαρά.
Δεν το μετάνοιωσες ποτέ. Πήρες όμως τα μέτρα σου να μην το επαναλάβεις. Δεν φοβήθηκες μη στο ζητήσει ο πιτσιρικάς, τον εαυτό σου φοβήθηκες που δεν θάχες λόγο πειστικό να του αρνηθείς. Τον εαυτό μας πάντοτε φοβόμαστε, Κασσιανή. Κανένας πειρασμός δεν είναι πιο ισχυρός απ’ αυτόν, εκτός από τον θάνατο.
( Παύση )
Δεν είμαι τόσο τυφλός να μην βλέπω τα πεταρίσματα της καρδιάς μου , ούτε τόσο χαζός ώστε να μην αναγνωρίζω τα τρυκ του μυαλού μου. Σε βλέπω σε κάθε σκια το βράδυ στους τοίχους, ακούω την φωνή σου σε κάθε κραυγή, ανθρώπινη και ζώου. Υπερασπίζομαι την εικόνα σου μ’ όλη μου την αξιοπρέπεια, όλα μου τα όνειρα είσαι εσύ, ακόμα κι’ όταν είμαι με άλλη. Οπου κι’ αν γυρίζω νομίζω ότι βλέπω την μορφή σου, όπου κι’ αν βρίσκομαι νοιώθω την έλλειψή σου. Τα δάκρυα μου έχουν στερέψει από καιρό. Θάμουνα χαμένος αν δεν είχα την ευκαιρία κάθε Αύγουστο να ζήσω λίγο δίπλα σου. Τρώω όταν πεινάω, πίνω όταν διψάω , περιμένω και σκέπτομαι μέχρι νάρθει η μέρα αυτή. Τότε που είμαι καθισμένος δίπλα σου, τότε όμως είναι που νοιώθω πιο μακριά σου…
( Τέλος της παύσης )
Και φέτος ήσουνα εκεί, γονατισμένη μόλις είχες τελειώσει την προσευχή σου και τακτοποιήσει τις σκέψεις σου. Δέχθηκες την παρουσία μου δίπλα σου σαν κάτι φυσιολογικό και απαραίτητο. Μπορεί να ζεις στο κελλί σου μα παρακολουθείς τις ημερομηνίες και το περίμενες. Δεν μπορώ να μυρίσω την επιδερμίδα σου για να μάθω αν σε συγκινεί η παρουσία μου ή σε γαληνεύει, όπως με γαληνεύει η δική σου. Προσπάθησα να προσευχηθώ μα δεν μου βγήκε.
Φοβάμαι μην προδοθεί η ταραχή μου.
Φοβάμαι το τέλος της λειτουργίας του Εσπερινού.
Μα πιο πολύ φοβάμαι μήπως δεν σε ξαναδώ, Κασσιανή.

Πέμπτη 6 Αυγούστου 2009

Με τέτοιο όνομα πως να χάσει ;; ( ! )


Ο Gio Ponti φαβορί για το Arlington Million
Τετάρτη 05/08/2009 09:49



Τι Τζιο Ποντι, τι Τζι Πόντιος, βρήκανε το μυστικό της επιτυχία και στα άλογα !!

αντιγράφω από ippodata

Το Σάββατο θα διεξαχθούν στο προάστειο του Σικάγο, το Arlington Million και τα Beverly D και Secretariat, οι δύο επίσης G1 ιπποδρομίες που ... στολίζουν την συνάντηση.
Και οι εννέα ίπποι που είχαν προεγγραφεί παρέμειναν στην ιπποδρομία του εκατομυρίου και η τιμή που άνοιξε ο Gio Ponti είναι 5/2, τιμή που μάλλον θα πέσει καθώς ο τρόφιμος του Christophe Clement έχει ήδη κερδίσει τρεις ιπποδρομίες G1και θεωρείται ο καλύτερος ίππος στο χόρτο στην Β.Αμερική. Θα ιππευθεί απο τον Ramon Dominguez και κληρώθηκε στο, όχι και κακό, κουτί 6. Ο Einstein άνοιξε δεύτερο φαβορί με τιμή 4/1 και πήρε το εσωτερικό κουτί (1), που ίσως του δώσει πλεονέκτημα.

Λορελάϊ (αναδημοσίευση)



Τρία κοχύλια μούφερε της θάλασσας το κύμα

χρώμα έχει το 'να του βυθού, της άμμου ώχρα τ’ άλλo

το τρίτο κι’ ομορφότερο, στα χρώματα σου μοιάζει


Σαν χελιδόνια φώλιασαν στη φούχτα μου και μείναν

να φέρει το 'να τη χαρά, τ’ άλλο τη νοσταλγία,

το τρίτο και το πιό πιστό, στη μνήμη τη μορφή σου


Σαν λουλουδάκια άνθισαν, την ευωδιά απλώσαν

για να μυρίζει γιασεμί και φούλι η νυχτιά μου,

το τρίτο και πιό εύοσμο, το άρωμά σου κλείνει


Μα εσύ που πάντα ερχόσουνα στο πλάϊ μου να γείρεις

πού ταξιδεύεις άραγε και στέλνεις τα κοχύλια,

σε ποιούς αλλοτινούς καιρούς τα κύματά σου αφήνεις;


Σε περιμένω θε’ να 'ρθείς, να βγεις μέσα απ’ το κύμα

και να στεγνώσεις τις πληγές, γλυκά να τις γιατρέψεις,

ή μήπως και ξεχάστηκες εκεί μακριά στα βάθη...



Τρία κοχύλια μούφερε της θάλασσας το κύμα

Τρία κοχύλια που κανείς δεν μπόρεσε να κλέψει

Το ένα είναι η θάλασσα και τ' άλλο ο αγέρας

Το τρίτο, το πολύτιμο, τόσο πολύ δικό μου.

Τετάρτη 5 Αυγούστου 2009

Αμαρτωλή προσευχή

.

Φόντο ο ουρανός και το περίγραμμά σου
Γυμνό κορμί
Σταγόνα μία απ’ τα υγρά σου
Λαμπυρίζει
Αμφίσημα ταλαντεύεται στ΄όριο, στου δέρματος την άκρη

Καυτή η άμμος
πιότερο φλέγεται στο άγγιγμα της σκιάς σου
Και περιμένει
Την σταγόνα σου

Της ένωσης η προσμονή, είν’ προσευχή αμαρτωλή

Δευτέρα 13 Ιουλίου 2009

Διακοπές σημαίνει...διακοπές

....................................................................... Κλείσαμεεε !!!!




Εύχομαι στις χιλιάδες (λέμε τώρα) των επισκεπτών του μπλογκ (καλοί μου άνθρωποι)

Καλό καλοκαίρι

και εις το επανιδείν σε λίγες μέρες !!

Τετάρτη 1 Ιουλίου 2009

Παιδείας αι μεν ρίζαι πικραί, οι δε καρποί ηδείς (φανταστείτε το σε καδράκι )

.
Περί πολιτικής το ανάγνωσμα



Την κάθε πράξη της ζωής μου ο φίλος μου ο Γιαννάκης την λέει πολιτική. Εγώ που έχω διαβάσει λίγο τον Ηλία τον Πετρόπουλο του λέω ότι πολιτικές λέγανε κάποτε τις πόρνες αλλά αυτός επιμένει να θεωρεί π.χ. το πρόβλημα των μεταναστών «πολιτικό» ενώ εγώ θεωρώ πως είναι αποτέλεσμα ηλίθιας νοοτροπίας ενός ολόκληρου λαού.
Ας πάρουμε τα πράγματα με την σειρά. Λίγο μετά τον πόλεμο δουλειές δεν υπήρχαν και ο κόσμος έφευγε μετανάστης σ’ Αμερική και Αυστραλία και στην Γερμανία όσοι φοβόντουσαν την θάλασσα. Μετά, στην δεκαετία του 60 τα πράγματα ισορρόπησαν, δουλειές άνοιξαν, οι γραμματιζούμενοι έγιναν υπάλληλοι και οι αγράμματοι εργάτες.
Τότε βέβαια γραμματιζούμενοι λεγόντουσαν όσοι είχαν βγάλει το Δημοτικό συχνά μένοντας και δυο και τρεις φορές στην ίδια τάξη «μέχρι να τα μάθουν». Οι υπόλοιποι το παίρνανε απόφαση πως δεν κάναν για γράμματα και τόριχναν στις τέχνες και την χειρωνακτική εργασία. Υπήρχε μια λογική αναλογία μορφωμένων και το παράπονο κάποιων που από τις συνθήκες δεν μπόρεσαν να σπουδάσουν « εγώ αν είχα το χαρτί του γυμνασίου θα ήμουνα τώρα διευθυντής τραπέζης» ήτανε μια προτροπή στα παιδιά για να σπουδάσουν αλλά σαφώς ανταγωνιστική προτροπή και όχι ισοπεδωτική.
Το κακό ξεκίνησε επί χούντας όπως και πολλά άλλα μόνο που επειδή τα αποτελέσματα φαίνονται τώρα οι πολιτικοί και η «πολιτική» δεν πήρανε χαμπάρι.
Επί χούντας λοιπόν το μόνο κομμάτι της κοινωνίας που αντιδρούσε και ουσιαστικά υπολόγιζαν οι χουνταίοι ήταν οι φοιτητές. Αρχισαν λοιπόν τις παροχές σ’ αυτούς, μεταφορές μαθημάτων, πολλές εξεταστικές περιόδους. περισσότερους εισακτέους, κατάργηση εργαστηρίων, εικονικές εξετάσεις και οτιδήποτε μέσον μπορούσε να εκτονώσει την φοιτητική αντίδραση.
Επειδή η φοιτητική αντίδραση συνεχίσθηκε και μετά την πτώση της χούντας, κάτι που δεν παραδέχονται όλα τα πολιτικά κόμματα, συνεχίσθηκαν και οι παροχές με καινούργιες ονομασίες π.χ. η αλόγιστη αύξηση των εισακτέων ονομάσθηκε « Δικαίωμα στη μόρφωση» και η ίδρυση Πανεπιστημίων στο Κατσικοχώρι «τόνωση της επαρχιακής ζωής».
Μ’ όλα αυτά γεμίσαμε γραμματιζούμενους. Αρχικά ήταν υποχρεωτικό το Δημοτικό μετά έγινε και το Γυμνάσιο, τώρα έγινε και η πρώτη ΕΠΑΛ για τους μη γνωρίζοντες και σύντομα θα γίνει υποχρεωτικό να βγάζεις και μια τουλάχιστον πανεπιστημιακή σχολή. Το τι ποιότητας επιστήμονες παράγουν πλέον οι πανεπιστημιακές σχολές είναι πασίγνωστο και έχει τύχει της ανάλογης αντιμετώπισης από την «ελεύθερη» αγορά.
Φαίνεται πως σαν λαός νομίσαμε ότι γίναμε πιο έξυπνοι και παράγουμε περισσότερους πτυχιούχους τώρα. Αλλά και ο πτυχιούχος συχνά κάνει το λάθος να πιστεύει ότι ξέρει όσα γράφει το χαρτί του. Και τότε ζητά την ανάλογη δουλειά, δεν την βρίσκει και παραμένει άνεργος. Οπότε κάναμε μαζικές εισαγωγές εργατών και εργατριών από άλλες χώρες μια που οι έχοντες τα «χαρτιά» δεν καταδεχόντουσαν τις χειρωνακτικές εργασίες που όμως «κάποιος έπρεπε να τις κάνει».
Τα παιδιά των πρώτων μεταναστών έχουν διαπιστώσει πόσο απλό είναι να τελειώσουν το ελληνικό λύκειο. Αυτό εξηγεί το ότι δεν έχουν ιδρυθεί (τουλάχιστον) αλβανικά σχολεία με τέτοιο πλήθος μεταναστών. Ηδη «παράγονται» πτυχιούχα παιδιά μεταναστών τα οποία αρνούνται να κάνουν την χειρονακτική δουλειά των γονιών τους, έχουν «χαρτιά» και αυτά. Αυτή είναι η αιτία για το νέο κύμα των ασιατών μεταναστών στη χώρα μας. Σε περίπου 20 χρόνια τα παιδιά των ασιατών μεταναστών με τα ελληνικά «χαρτιά» τους στο χέρι θα υποδέχονται τις καινούργιες γενιές μεταναστών αν θα υπάρχει ακόμα η αιωνία Ελλάς των πολιτικών και της «πολιτικής».
Να συζητάμε δηλαδή αν μπορούμε ή όχι να απορροφήσουμε τόσους μετανάστες, αν θα πρέπει να τους διώξουμε ή όχι και λοιπές «πολιτικές» θέσεις που φυσικά δεν αποτελούν λύσεις αλλά πεδία πολιτικών αντιπαραθέσεων και να μην κοιτάμε να θεραπεύσουμε την αιτία που τους έφερε εδώ που δεν είναι άλλη από την συνεχή υποβάθμιση της Παιδείας με την παραγωγή ανούσιων χαρτιών και την χρησιμοποίησή τους σαν δήθεν εφόδια για την ζωή.
Βέβαια αν ήμουνα πολιτικός θα σας έλεγα πονηρά ότι αιτία γιά να έρθουν ο νέοι μετανάστες είναι ότι θα δουλεύουν ανασφάλιστοι, υπερωριακά, μια που "ξυπνήσανε" οι προηγούμενοι κ.λ.π. διότι έτσι κάνει πάντα το μεγάλο κεφάλαιο το οποίο εγώ μια ζωή κυνηγάω γι' αυτό ψηφίστε με κ.λ.π.. κ.λ.π.


Σχολιασμοί

Σχόλιο Βαμ

Έχεις τα δίκια σου για την κατάσταση της παιδείας σήμερα.Η παράνομη μεταφορά μεταναστών , οι ανασφάλιστοι όλο αυτό το κύκλωμα εκμετάλευσης είναι πολιτικό πρόβλημα.Γιατί αν δεν είναι πολιτικό τι σκατά δουλειά κάνουν αυτοί οι άνθρωποι ;
Μόνο για το χειροκρότημα και το μπαλκόνι ;

Σχόλιο μου :

Μου φαίνεται πως δεν κατάλαβες τίποτε Βαμ. ΔΕΝ είναι πολιτικό πρόβλημα οι μετανάστες επειδή ασχολούνται οι πολιτικοί μαζί τους και με την διαχείρησή τους (μου έδωσε το τηλέφωνό του ένας μετανάστης για να σημειώσω ελληνικά μια διεύθυνση και η χαριτωμένη φωνούλα με παρέπεμπε στα γραφεία της νουδου Μεταξουργείου για να καταλάβεις).
Αν δεν υπήρχαν συνθήκες για να έρθουν αυτοί οι μετανάστες δεν θα ερχότουσαν όπως δεν ήλθαν τόσα χρόνια πριν και τις συνθήκες αυτές δεν τις έφιαξαν πολιτικές αλλά οι συνέπειές των για τις οποίες οι πολιτικοί δεν πήραν (όπως δεν παίρνουν και τώρα )χαμπάρι.
Οι συνέπειες των πολιτικών απαιτούν φιλοσοφική θεώρηση και εδώ χαμογελάμε με το σύνολο του πολτικού κόσμου.
Να στο κάνω πιο απλό μήπως το καταλάβεις. Σαν ευρωπαίος πολίτης μπορείς (θεωρητικά) να εργασθείς οπουδήποτε μέσα στην Ε.Ε. αλλά κανένα κράτος μέλος δεν έχει επιτρέψει να φιαχθούν τέτοιες συνθήκες ώστε να ευνοείιαι μιά τέτοια εσωτερική μετανάστευση, οπότε παραμένεις στην Ελλάδα...

Σχόλιο Νατάσσας :

κι ὅλο και ὑποβαθμίζεται ἡ παιδεία. Κι ὅλο καί πιό κάτω... πιό κάτω... Κι ἄλλες παροχές...

και ναί, οἱ πρώην χειρώνακτες νῦν μεγάλο κεφάλαιο...

καλά τά λές

Σχόλιο Βαμ :

Παίζει ρόλο και τι εργασία ψάχνεις .Πάραδειγμα :Φίλος καθηγητής θα είναι μια χαρά μετανάστης στη Γερμανία για τα επόμενα πέντε χρόνια με τον διπλάσιο μισθό.
Το θέμα είναι τι γίνεται με αυτούς που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα..

Σχόλιο Μερόπης :

Καλέ, μου θύμισες το Γυμνάσιο (το εξατάξιο), θυμάσαι??? Αυτή την έκθεση μας βάλανε στις τελικές εξετάσεις της Στ΄ Γυμνασίου!!
Πάντως πολύ σωστά αυτά που επισημαίνεις. Παντελής έλλειψη επαγγελματικού προσανατολισμού, με αποτέλεσμα να υποτιμώνται τα τεχνικά επαγγέλματα.

Σχόλιό μου :

@ Meropi, το...φανταζόμουνα, γι αυτό είπα φανταστείτε το σε...καδράκι
(ογδόη δεν τη λέγανε την...έκτη ;) τουλάχιστον εδω στην Ελλάδα είχαν μείνει οι ονομασίες εβδόμη και ογδόη για τις τελευταίες τάξεις, απόρροια μιας άλλης αρίθμησης επί μεσοπολεμικού σχολαρχείου

Σχόλιο Μερόπης :

Όχι Gpoint μου, στην εποχή μου στην Κύπρο τη λέγανε έκτη Γυμνασίου. Δεν είμαι δα και του Μεσοπολέμου. Χα χα χα!!

Σχόλιό μου :

Εδώ κάποτε ήτανε τετρατάξιο δημοτικό, τετρατάξιο σχολαρχείο και τετρατάξιο γυμνάσιο. μετά έγινε τετρατάξιο δημοτικό και οκτατάξιο γυμνάσιο και μετά εξατάξιο δημοτικό και εξατάξιο γυμνάσιο (απ' όπου απέμειναν οι ονομασίες εβδόμη κι ογδόη). Μετά εξατάξιο δημοτικό, τριτάξιο γυμνάσιο και τριτάξιο λύκειο και σήμερα εξατάξιο δημοτικό, τριτάξιο γυμνάσιο, μια χρονιά ΕΠΑΛ και άλλες δύο, γενικό, ΕΠΑΛ, ΕΠΑΣ ή ότι άλλο τραβάει η ψυχή σου.
Από ονομασίες άλλο τίποτε, σαν το μανωλιό που αλλάζει τον τρόπο που φοράει το βρακί του

Σχόλιο σεισμογράφου :

Κοινή,τετράγωνη λογική,αλίμονο τόσο σπάνια.Με φέρνεις στη πολύ δύσκολη θέση να μη μπορώ να βρώ ούτε ένα ψεγάδι στην ανάλυση σου. Ειδικά στη στροφή με τα παιδιά των μεταναστών που ενσωματώνονται πιά τόσο πολύ στο τρόπο σκέψης του έλληνα που να αποκτούν ακόμα και τη νοοτροπία του και τις επιθυμιές του σχετικά με την εκπαίδευση του και τις ανεργοφόρες συνέπειες αυτής της επιλογής με έστειλες.Δε τόχα σκεφθεί ποτέ είναι αλήθεια και δεν είχε πάει ποτέ το μυαλό μου εκεί. Κι όμως είναι ακριβώς έτσι.

Σχόλιό μου :

Υπάρχει και κάτι άλλο που πρέπει να τονισθεί ; ο τότε απόφοτος δημοτικού ήξερε να διαβάζει, να γράφει και την προπαίδεια αλλιώς δεν αποφοιτούσε. Σήμερα πτυχιούχοι μηχανικοί δεν ξέρουν να λύσουνε σύστημα δυο εξισώσεων πρώτου βαθμού (προφανώς θα υπάρχουν και άλλοι αντίστοιχων επιστημών, από προσωπική εμπειρία το παράδειγμα).
Το ενδιαφέρον περιορίζεται στην απόκτηση του χαρτιού και την "εκβιαστική" απαίτηση εύρεσης εργασίας βάσει των τυπικών προσόντων. Αν τυχόν βρεθεί προκύπτει ακόμη ένας αργόμισθος γιατί σε μεγάλο ποσοστό δεν μπορεί να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της δουλειάς του αλλά έχει "μονιμότητα". Πήγαινε ένα πρωΐ στην πισίνα του Πανελλήνιου να δεις πόσοι ΟΤΕτζήδες και ΔΕΗτζήδες "μηχανικοί" σχεδιάζουν την ανάπτυξη των οργανισμών όπου υπηρετούν