Στο καβούκι μου

Τα κείμενα της καθημερινότητας θα δημοσιεύονται στο εξής στον Βερνάρδο τον ερημίτη, στην διεύθυνση : http://gerimitiis.blogspot.gr/

Ποιήματα θα βρείτε στην ποιηματοποίηση

ενώ

Πεζά και διηγήματα στην διηγηματοποίηση

...

Τι δεν είναι και τι είναι το gpoint'sbreeze

Δεν είναι χώρος που προωθεί έμμεσα ή άμεσα διαφημίσεις.
Δεν είναι χώρος που θα σας προωθήσει σε άλλα μπλογκς πλην των άλλων του δημιουργού της.
Δεν είναι χώρος που θα σας υποχρεώσει ν' ακούσετε την μουσική που αρέσει στον δημιουργό του.

Είναι ένας χώρος που σέβεται την σκέψη και την ελληνική γλώσσα.
Είναι ένας χώρος που προσπαθεί να σέβεται τους επισκέπτες του και τον εαυτό του.



Πέμπτη 8 Οκτωβρίου 2009

Η...δια βίου μάθηση

Αγαλμα του Δία στο μουσείο Ερμιταζ της Αγίας Πετρούπολης


Κεραυνόπληκτος διάβασα τον καινούργιο τίτλο του υπουργείου : Εθνικής Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων ( ΥΠΕΠΔΒΜΘ ) Βέβαια κάτι είχα ακούσει περί συγχωνεύσεως των υπουργείων ώστε να μην εμπλέκονται οι αρμοδιότητες των και να γίνει πιο ευέλικτο το κυβερνητικό έργο και καλόπιστα υποθέτω ότι στο καινούργιο υπουργείο εκτός από τα θέματα παιδείας και θρησκευμάτων τώρα θα υπαχθούν και οι σχολές του ΟΑΕΔ που μέχρι τούδε ανήκαν στο Υπουργείο Εργασίας. Επίσης ειναι μια τροχοπέδη στην όρεξη και άλλων υπουργείων να ανοίξουν και αυτά σχολές αντίστοιχες με το αντικείμενό τους, κάτι που ενεθάρρυναν οι επιλογές της προηγούμενης κυβέρνησης.

Λογικό αλλά η λέξη λόγος εκτός από το λογικό έχει και την έννοια της λέξης οπότε ...

Παιδεία, βρίσκουμε στα λεξικά είναι η διδασκαλία, η σπουδή.
Μάθηση είναι η γνώση, η εμπειρία, ακόμα και η συνήθεια.

Αρα αυτό το δια βίου που κολλάει ;
στην γνώση ; (στερνή μου γνώση να σ' είχα
πρώτα λέει ο σοφός λαός, δηλαδή προϋποθέτει...δια βίου)
στην εμπειρία ;
στην συνήθεια ; μήπως αυτά δεν προϋποθέτουν...δια βίου ;


Εκτός και το "δια" είναι στην δημοτική του "Δία" και πρόκειται περί εκμάθησης της ζωής του Διός, οπότε η φράση κολλάει με το "θρησκευμάτων" και όχι με το "εθνικής παιδείας".
Σ΄αυτήν την περίπτωση σηκώνω τα χέρια (και το βλέμμα) ψηλά...

Δεν θα μπορούσαν πολύ απλά αντί "δια βίου μάθησης " να χρησιμοποιήσουν την λέξη μάθηση ή και μαθητεία όπως ήταν το όνομα των σχολών του ΟΑΕΔ ;
Πολύ φοβάμαι, με την μέχρι τούδε εμπειρία μου, ότι η χρήση λεκτικών πυροτεχνημάτων θα είναι η μόνη αλλαγή στο πολυταλαιπωρημένο υπουργείο.

Εύχομαι ολόψυχα να διαψευσθώ.

Τρίτη 6 Οκτωβρίου 2009

Τι έγινε την 4η Οκτωβρίου

Ο Sea the Stars πέρασε στον χώρο του μύθου κατακτώντας το Qatar Prix de l' Arc de Triomphe, την πλουσιώτερη ιπποδρομία σε χορτάρινο στίβο. Από πολλούς θεωρείται πλέον από τα καλύτερα άλογα όλων των εποχών αφού έχει κερδίσει σε όλα τα είδη στίβου με άμμο αλλά και στο γκαζόν.
Ο άτυχος Youmzain τερμάτισε δεύτερος γιά τρίτη (!) φορά στην Αψίδα, κάτι πολύ σπάνιο επίσης.

Ο Sea the Stars είναι 3 ετών ενω ο Youmzain εξαετής.
Το έπαθλο ήταν 4 200 000 ευρώ και η απόσταση 2 400 μέτρα.

Στην Ελλάδα τις εκλογές κέρδισε το ΠαΣοΚ. Ελαβε το 43,9% των ψήφων και 159 έδρες συν 1 σκαμπό με τον Ανδρουλάκη επάνω.

Ο Sea the Stars δεν θα έτρεχε αν είχε προηγηθεί βροχή, αποφεύγει τους βρεγμένους στίβους.

Στις περισσότερες περιοχές της Ελλάδας την Κυριακή έβρεχε.

Τα συμπεράσματα δικά σας.
Ο Sea the Stars σε παλαιότερη επιτυχία του

Σάββατο 3 Οκτωβρίου 2009

άτμα σαρβασαρίριναμ

I and the village, M. Chagall, 1911

Καθισμένος μπροστά στο ανοικτό παράθυρο ακούω το σιγανοψιχάλισμα της βροχής και πίνω τον πρωϊνό καφέ μου. Καιρός μουντός, σύγνεφα βαριά που ο ήλιος δεν μπορεί να τα τρυπήσει. Ο καιρός στον νοτιά- θυελλώδεις έδωσε η μετεωρολογική- μα ο Κρισσαίος κόλπος ήρεμος, τον πιάνει ξώφαλτσα ο καιρός και φτιάχνει αυτό το βουβό, το ύπουλο κύμα που οι ναυτικοί το λένε σουέλι. Μες την αχλύ, μίλι μακριά μου προς τον Βορρά, μια στεριανή γλώσσα χωρίζει τον μυχό του κόλπου στα δύο. Ανταριασμένα φτάνουνε τα βουβά κύματα και σκάνε μ' ορμή στα πέντε, στα έξη μέτρα αψηλά μην και την κεφαλώσουν τούτη τη στεριά που μπήκε ανάμεσά τους. Πιο πίσω, σκάρτα αλλο ένα μίλι, δεν φαίνεται τίποτε από την παραλία της Κίρρας, ούτε ο Παρνασσός πιο πίσω, όλα βαμμένα στο ανοικτό γκρίζο πέπλο του χαμηλωμένου σύγνεφου.

Στο σπίτι μέσα, τα πάντα έχουν ένα διαφορετικό χρώμα από την έλλειψη του πρωϊνιάτικου ήλιου, ίσως και μια διαφορετική υφή, δείχνουν πιο πραγματικά, πιο ζωντανά, πιο κοντά σ' αυτό που ο τίτλος περιγράφει : άτμα σαρβασαρίριναμ, δηλαδή η ψυχή όλων των όντων που έχουνε σώμα. Μπορεί νάναι η απόχρωση της σκόνης σ' αυτό το λίγο φως που αφήνει να περάσει η βαριά συννεφιά, μπορεί νάναι η σωστή χρονική απόσταση της επιστροφής στο νερό της θάλασσας, μπορεί η γειτονοπούλα που βγήκε να τσεκάρει τον καιρό τυλιγμένη στο σεντόνι της και με τα μισά της κάλλη ακάλυπτα, μπορεί και η βαθειά αλήθεια της ινδικής μυθολογίας. Μπορεί. Ερχονται στιγμές που όλα τα πράγματα μοιάζουν νάχουν ψυχή και στιγμές που όλοι οι άνθρωποι γύρω μας μοιάζουνε να μην έχουν.
Σ' αυτό το φόντο ένα αμάξι κόκκινο μοιάζει έντομο και το δενδράκι δίπλα με πουλί, η αιώνια τοπική δεσποινίς μόνο προέκταση των ψηλοτάκουνών της λογίζεται κι οι λακκούβες του νερού παίζουνε πιάνο με τις στάλες της βροχής. Οι ήχοι, σιγαλοί και ανεπαίσθητοι, δεν έχουν σώμα, δεν μετρούν και δεν μετέχουν.
Μια ιδέα περισσότερο φως καθώς ο ήλιος ανεβαίνει και η γωνία πρόπτωσης αλλάζει. Η βροχή σταμάτησε. Τα σύγνεφα άλλαξαν χρώμα προς το άσπρο και την πορεία τους στον ουρανό, τώρα ξεσέρνουν προς την Δύση, έστριψε ο καιρός. Τα κύματα με πιότερη μάνητα, πιο ευθυγραμμισμένα, βαράν στα κατακόρυφα τα βράχια της στεριάς. Βλέπω το γκρίζο αυτοκίνητο και τούτο έτοιμο μου δείχνει να πετάξει. Μια δεσποινίς στα δώδεκα, στα δεκατρία με τ' ασημένια της παπούτσια και το κολάν το μαύρο να χαράζει προκλητικά τα τορνευτά της πόδια, γεμίζει τ΄άδειο μου παράθυρο. Τα μαλλιά της ίσα, καστανόξανθα και λατρευτά πριν τα σαμπουάν και οι βαφές τα κάνουνε μαντάρα. Στ΄αφτί μου ο βόμβος από μια χαμπερίστρα με ξενίζει. Το έντομο με γυροφέρνει δυο φορές και κουρνιάζει στην εσοχή ενός κάδρου να βγάλει την μέρα του. Αναπόφευκτος ο συνειρμός με την ψυχή, πανάρχαια ονομασία για τις πεταλούδες.



Λατρεύω την σκέψη στην ανάπτυξή της, την αποτύπωσή της στο χαρτί. Ιδια κι' απαράλλακτα με την φωτογραφία της πρώτης γυναίκας που ερωτεύθηκα ...

Τετάρτη 30 Σεπτεμβρίου 2009

Η εποχή της ωριμότητας


Οταν γεννήθηκα μόλις είχαν ανακαλυφθεί οι πέτρες και τα γειτονικά δέντρα τα είπανε άλσος γιατί τους θύμιζαν την θάλασσα. Η θάλασσα είχε αποτραβηχτεί στην στέρνα του Δευκαλίωνα αφήνοντας χώρο για περισσότερα στεριανά πλάσματα και μερικά εναέρια. Θυμάμαι μερικά ζουζούνια σαν ήμουνα λίγων χιλιάδων ετών, μετά δεν τα ξανάδα. Μερικοί είπανε ότι ο Γιλγαμές ανακάλυψε στα ταξίδια του το πρώτο εντομοκτόνο αλλά δεν το βρήκα στην βικυπέντια οπότε το μεταφέρω με επιφύλαξη.
Στα πρώτα μου νιάτα φύλαγα τα κοπάδια του πατέρα μου, τώρα τι πατέρας ήταν αυτός αφού ποτέ δεν τον είδα, δεν ξέρω. Εμαθα να παίζω σουραύλι και να συνομιλώ με τα ερπετά, αυτά μου μάθανε ότι είχα πατέρα. Η μητέρα ανακαλύφθηκε αργότερα, μαζί με την Γένεση.
Μην σας παραξενεύει ότι ο μεγαλύτερος αδερφός μου γεννήθηκε μετά από μένα, ούτε ότι ήταν δίδυμος με την πρώτη γυναίκα που εμφανίστηκε στη Γη, αυτή δεν ήταν αδερφή μου καθόλου. Ούτε η μάνα του που ήταν η δεύτερη γυναίκα πάνω στην Γη, μετά την κόρη της, ούτε αυτή ήταν αδερφή μου. Από ενα καπρίτσιο, μάλλον μουσικό, ο χρόνος σταμάτησε τα πισωγυρίσματα μόλις φανήκαν οι πρωτόλειοι θεοί. Οι επόμενοι, παρ' όλο το παντοδύναμό τους, δεν κατάφεραν να τον πείσουν να πισωγυρίσει. Κάτι ακούγεται για έναν πλαστικό χειρουργό στο απώτερο μέλλον, δεν είναι σίγουρο όμως, δεν το είπανε στις ειδήσεις στην τιβί.

Στα δεύτερα μου νιάτα τα γειτονικά δέντρα τα είπανε δάσος, τα αρχικά γράμματα τα πήρανε από την φράση "ΔενΑπαντώ" αφού τα δέντρα είχανε χάσει πια την μιλιά τους από αυτά που βλέπανε, το τέλος της λέξης το αφήσανε το ίδιο. Οι κουκουβάγιες στα κλαδιά τους εξακολουθούσαν να δίνουν λάθος συμβουλές στην προσπάθειά τους να διατηρήσουν τον ζωτικό χώρο τους, τα ποντίκια επίσης. Τα ιερά φίδια κρύφτηκαν να περιμένουν καλύτερες συνθήκες, τ' αρπακτικά πτηνά κόντεψαν να τα αφανίσουν, κάποιοι τα χαρακτήρισαν σοφά.
Οι ανεμώνες άρχισαν να ανθίζουν κάθε άνοιξη ανοίγοντας τον χορό των εποχών. Μόνο το κυκλάμινο μου έμεινε πιστό. Και το επικουρικό ταμείο μου.

Στα τρίτα μου νιάτα από μια σεξουαλική υπερδιέγερση άρχισα να σπέρνω παιδιά. Χρυσή βροχή. Ανακάλυψα το θέατρο κι' ήμουνα ο πρώτος θεατής που πρωταγωνίστησε σαν υποβολέας. Τα γειτονικά δέντρα πλέον τα λέγανε "μπόσκο" σε κάποια χαλκιδαίικη διάλεκτο. Οι άνθρωποι άρχισαν να ξεχωρίζουν τα χρώματα, η πράσινη φυλή των δεσμοφυλάκων ήρθε νομοτελειακά, το ίδιο και το τέλος της Καρχηδόνας. Από τον Σκιπίωνα προέκυψε η λέξη σκίφο(*) στα ιταλικά και σκύβω στα ελληνικά, το ύψιλον ήταν πάντα το ελληνικό "ι". Η κατασκευή αρωμάτων ήταν ακόμα στα σπάργανα, το ίδιο και οι πανεπιστημιακές έδρες. Ο ήλιος όμως και το φεγγάρι εξακολουθούσαν να βγαίνουν από την ανατολή και να σέρνονται στον ορίζοντα προς την δύση.

Στα τελευταία μου νιάτα ανακάλυψα όσα δεν είχα ανακαλύψει στα προηγούμενα, τα υπόλοιπα θα μείνουνε για πάντα στο σκοτάδι. Τα γειτονικά δέντρα πλέον δεν υπήρχανε, μόνο κάτι πουλιά, όρνεα μάλλον, που τα λέγανε φοίνικες. Την πρασινάδα πλέον την λέγανε γκαζόν και το πλέον, πλοίον. Η θάλασσα το σκεφτότανε να ξαναγυρίσει, να δώσει το αλς για ένα νέο ξεκίνημα, ένα χάδι στους σκληρούς σπόρους των κουκουναριών, περίμενε από την στέρνα να χαμηλώσει τα χείλη της για να βγει. Οι γυναίκες συμπυκνώθηκαν, έγιναν μόνο μία, δυσκολευόμουνα να βρώ τον στόχο. Οι άγγελοι άρχισαν να επισκέπτονται την γη με το παλιό τους όνομα και χωρίς κρίνα. Οι πέτρες τραβάγανε ξανά πίσω στα ηφαίστεια, τα απολιθωμένα κυπαρίσια διεκδικούσαν το δικαίωμά τους στην ζωή. Το σημείο βρασμού περιορίστηκε σε θερμοκρασία δωματίου, τα καινούργια υγρά ήταν ανταγωνιστικά προς την θάλάσσα και ο Νηρέας απασχολημένος.

Ετσι αποφάσισα να περάσω από την νιότη στην ωριμότητα.

(*) schifo = αηδής

Σάββατο 26 Σεπτεμβρίου 2009

Μία ονειροπολούσα κυρία διστάζει μπροστά στην κάλπη


Μεταφορά ψηφοδόχου στο Βελουχιστάν



Ενα πετάρισμα βλεφάρου, μία ψήφος,
ένας σταυρός χρυσαγκαλιάζει τον λαιμό
και μία κυρία μεσ' στο παραβάν διαλέγει
το ψηφοδέλτιο που της είναι αρεστό


Μια κεφαλή, στην κεφαλή ψηφοδελτίου
μ' ένα λογότυπο στο σήμα, κυκλικόν
μετά, ατέρμονη ροή των ονομάτων
υποψηφίων βουλευτών και υπουργών


Με το κραγιόν της θέλει σφόδρα να σταυρώσει
τον εκλεκτό της, από λίστα καρδιακή
αλλά φοβάται μην την ψήφο ακυρώσει
της γυναικός του υποψηφίου, προσταγή 


Αυτός ο φόβος ήταν μάλλον η αιτία
που τ' όνειρό της πάντοτ΄έμενε μισό
και της καρδιάς τον εκλεκτό, τον παντρεμένο
εις την συμβία του τον άφηνε πιστό !




Μια δεσποινίς ψηφίζουσα ηλεκτρονικώς εις Εσθονίαν
Οταν γίνει κυρία θα κρεμάσει χρυσό σταυρό στον λαιμό της
και φυσικά θα ψηφίζει με το κραγιόν της.

Τετάρτη 23 Σεπτεμβρίου 2009

Πολιτική (;)ανάλυση εκλογών του εννιά


Εισαγωγή

Για να μην έχετε το παράπονο ότι αυτά τα έχετε ξαναδιαβάσει κ.τ.λ. ξεκινάω με μια πρωτότυπη, εμπνευσμένη από την αρχαιότητα, πρόταση :

Οπως είναι γνωστόν σε κάθε βουλή εκλέγονται δώδεκα (αριθμητικώς 12) βουλευτές Επικρατείας. Ο τρόπος επιλογής των είναι αριστίνδην κατά τα αρχαία πρότυπα, όμως δεν ήταν ο μόνος τρόπος επιλογής των προγόνων μας. Προτείνω λοιπόν και την εφαρμογή του δεύτερου τρόπου επιλογής, του πλουτίνδην, δηλαδή να έχουμε και μια ντουζίνα βουλευτών απ' ευθείας από τις χλιδάτες οικογένειες και όχι μέσω αντιπροσώπων των (τώρα γιατί μου ήρθε στο μυαλό το δίδυμο Λαμπράκης-Ευθυμίου, άντε να το καταλάβω) οι οποίοι προτείνω να ονομάζονται βουλευτές Πλουτοκρατείας. Θα είναι, ίσως, ένα βήμα προς το ορθολογικότερον του "πολιτικά ορθού".

Κυρίως θέμα.

Αγαπητοί μου ψηφοφόροι, καλημέρα.

Σας ξέρω όλους ονομαστικά, έναν προς ένα καθώς και τους συγγενείς σας, αυτό είναι το κυριώτερο προσόν ενός πολιτευτή. Το δεύτερο είναι να λέω "ναι, θα το κοιτάξω" σε κάθε αίτημά σας. Τον κανόνα αυτον παρέβη ο Περικλής Κοροβέσης του Σύριζα, αρνήθηκε να συστήσει για ταλέντο κάποιο άγνωστο κομματικό στέλεχος και θα το πληρώσει, θυμηθείτε το στις πέντε του οκτώβρη.
Οπως σας είναι γνωστόν ανήκω σε κάποιον από τους τέσσερις χώρους, απλοϊκά: χούντα, νουδού, πασόκ, αριστερά, το που δεν έχει ιδιαίτερη σημασία αφού ως γνωστόν κάθε βουλευτής ψηφίζει κατά συνείδηση και όχι αγεληδόν στην Βουλή και επίσης οι μεταγραφές είναι ελεύθερες όλο τον χρόνο και εκ δεξιών προς τα αριστερά και τούμπαλιν καθώς και οι αλλαξοπιστήσεις. Θα μου πείτε αυτά γινότουσαν παλιά, το 65, θα σας πω ότι πλησιάζει η εποχή που η κορούλα θα ακολουθήσει το παράδειγμα του μπαμπά της.
Αυτά θα σας έλεγα αν ήμουν πολιτευτής, αλλά δεν είμαι οπότε ας μιλήσουμε λοιπόν ελεύθερα για τα κόμματα, καλύτερα για τους πολιτικούς χώρους. Εδώ έχουμε τα δύο άκρα ή "αγγελικούς" χώρους μια που οι οπαδοί τους επί επταετίας οι μεν και επί αειμνήστου ΕΣΣΔ οι δε, θεωρούσαν την Ελλάδα, αντιστοίχως τις χώρες του "υπαρκτού", επίγειους παράδεισους. Σήμερα μιλάνε γιά χαμένους Παράδεισους και πως θα τους αναστήσουν. Νομίζω ότι η περαιτέρω ανάλυση περιττεύει και εμένα η εκάστοτε σύντροφός μου είναι η ωραιότερη γυναίκα του πλανήτη...
Τα άλλα δύο κόμματα ιδρύθηκαν από ισχυρές και ταλαντούχες πολιτικές προσωπικότητες σαν κόμματα αυστηρώς προσωποπαγή και χωρίς στοιχειώδεις κανονισμούς λειτουργίας ειμή την θέληση του ιδρυτή τους και όπως είχε πει ο Αβέρωφ "τα πρόβατα έξω από το μαντρί τα τρώει ο λύκος". Φυσικά τέτοια κόμματα ΠΟΤΕ δεν είχαν πρόγραμμα, τι να το κάνουν άλλωστε αφού τα πάντα πέρναγαν από τους δυό ηγέτες. Απλά κάτι φούσκες προεκλογικές έλεγαν, συμβόλαια με τον λαό τα ονόμαζαν και μετά τα ξέχναγαν. Δεν ξέχναγαν όμως να κατηγορήσουν το ένα το άλλο ότι δεν έχει...πρόγραμμα. Οι χαρισματικοί ηγέτες είχαν όμως το προσόν να επιλέγουν καλούς συνεργάτες, μια που είχαν ανδρωθεί στην πιάτσα και όχι σαν βουτυρόπαιδα και έτσι κουτσά-στραβά προχώραγαν. Επίσης που και που πέταγαν και κανένα τσιτάτο που έκανε αίσθηση. Του Καραμανλή θυμάμαι το " Η Ελλάδα κατάντησε ένα απέραντο τρελλοκομείο" και του Ανδρέα το περιβόητο "Το Πασόκ δεν κληρονομείται, δεν χαρίζεται και δεν τεμαχίζεται”, υποθέτω ότι το ίδιο θα εκτιμούσε και για την νουδού.... Βεβαίως και είχαν πολιτικές διαφορές. Ο ένας ανέκραξεν " Ποιός κυβερνά αυτήν την χώρα;" με την δολοφονία του Λαμπράκη και ο άλλος " Εθεσεν εαυτόν εκτός κυβέρνησης" με την παύσην υπουργού από...τηλεοράσεως (ή ραδιοφώνου, δεν το θυμάμαι καλά).

Κατά διαβολική σύμπτωση τα δυο μεγάλα κόμματα μοιάζουν σήμερα ... κληρονομημένα από συνονόματους πρωθυπουργών. Καμμία σχέση όμως δεν έχουν με τους ιδρυτές των κομμάτων τους ενώ ο τρόπος λειτουργίας των δεν έχει μεταβληθεί ούτε στο ελάχιστο, παραμένουν προσωποπαγή. Οι σημερινοί αρχηγοί όμως δεν είναι ταλαντούχοι, οι δε σύμβουλοί τους είναι μετριότητες από το στενό περιβάλλον των φίλων τους και όχι ικανά στελέχη από την ελεύθερη αγορά. Να σας θυμίσω ότι τον Ανδρέα Παπανδρέου έφερε στην Ελλάδα από την Αμερική για πρώτη φορά ο Κωνσταντίνος Καραμανλής σαν σύμβουλο, τακτικές αδιανόητες για τους σημερινούς αρχηγούς, δεν θα το τολμούσαν ποτέ. Εξακολουθούν όμως τα κόμματα αυτά να μην έχουν πρόγραμμα ενώ οι ηγέτες τους δεν έχουν τα προσόντα και τα φόντα να επιλαμβάνονται κάθε θέματος, με φυσική συνέπεια την ακυβερνησία της νουδου και το ( εσχάτως ωραιοποιημένο) μπάχαλο λειτουργείας του πασόκ, όσον αφορά δε τις κυβερνητικές δυνατότητες του τελευταίου, "κοντός ψαλμός, αλληλούϊα".

Για την τήρηση των εσωκομματικών ισορροπιών, και στα δύο κόμματα τα μη εκλεγέντα μεγαλοστελέχη πρέπει να βολεύονται σε νευραλγικές- άρα καλά αμειβόμενες- θέσεις του κρατικού μηχανισμού, αυτό εξηγεί γιατί κανένας σχεδόν τομέας στην Ελλάδα δεν λειτουργεί σωστά. Διότι και τα δυο μεγάλα κόμματα αλλά και τα μικρότερα- στον βαθμό που συμμετέχουν στο "μοίρασμα της πίττας"- εξαργυρώνουν αυτές τις θέσεις, δεν τις αναθέτουν στα ικανότερα στελέχη τους.

Αγαπητοί μου ψηφοφόροι, χωριζόμαστε σε δυό σημαντικές κατηγορίες. Σε αυτούς που πιστεύουν ότι μπορεί να βελτιωθεί η κατάσταση μέσα στο πλαίσιο των κομματων που νέμονται την βουλή και τα ψηφίζουν ανάλογα και από την άλλη σε αυτούς που πιστεύουν ότι η πραγματική απαξίωση των κομμάτων -που εκφράζεται με την ελαχιστοποίηση των ψήφων που λαμβάνουν και όχι την εκλογική νίκη ή ήττα- μπορεί να τα οδηγήσει σε αναδιοργάνωση τους πάνω σε πιο υγιείς βάσεις. Μόνο το γεγονός ότι προ της αναμενόμενης αλλαγής εξουσίας κάποιες δεκάδες χιλιάδες άτομα απέκτησαν ( ή ξανααπέκτησαν) κομματική ταυτότητα δείχνει τα "αγνά" κίνητρα της πλειοψηφίας των εκλογέων, μένει να επιβεβαιωθούν και στις κάλπες, αλλιώς τα "δανεικά ιδανικά" τους θα ατονήσουν και θα παροπλισθούν κομματικά. Δείχνει επίσης την πελατειακή αντίληψη των κομμάτων, να συλλέγουν στελέχη χωρίς να ενδιαφέρονται για το ποιόν τους.

Από την άλλη μεριά σε όσους νομίζουν ότι μπορούν να επιφέρουν την αλλαγή νοοτροπίας στα κόμματα μέσα από τις γραμμές τους, τους εύχομαι σύντομα να συναντήσουν τον Πάντσο και την Δουλτσινέα τους...

Κυριακή 20 Σεπτεμβρίου 2009

Ο (ιδανικός) Ελλην ψηφοφόρος

Γεννημένος στην Ελλάδα, ακαθορίστου ηλικίας, έξω από το μπλε μαρέν το παραβάν που εξασφαλίζει το απόρρητον της διαδικασίας, αθώα έπαιζε στα μάτια του τις πρώτες απ' τις εικόνες της ζωής του, κάποιο ανθισμένο δένδρο στην αυλή, η ρόκα της γιαγιάς, οι καυτερές του ήλιου οι ακτίνες. Του φάνηκε σαν ν' άκουσε τιτίβισμα πουλιού, να γεύτηκε ψωμί ζαχαρωμένο.

Γύρισε το βλέμμα του στα ψηφοδέλτια που είχε στα χέρια του και είδε τα αδέρφια του, τα πιο μικρά που τα προστάτευε απ’ τους κινδύνους της γειτονιάς και τα πιο μεγάλα που τα προστάτευε απ’ τους κινδύνους της ζωής. Μια ζωή προστάτης ήτανε, απ’ την καρδιά του. Να προσφέρει σε συγγενείς και φίλους. Και στους πολιτικούς, άθελά του εδώ.

Δυο βήματα και κλείσιμο της κουρτίνας. Το στυλό για το σταύρωμα δεμένο με φτηνό σπάγγο. Κεκλιμμένο επίπεδο η τάβλα στο χώρο όπου μπαίνει ο σταυρός προτίμησης στο επιλεγμένο ψηφοδέλτιο. Κοίταξε τα ονόματα, τα μικρά ονόματα, Κώστας, Παύλος, Γιώργος, γνωστά του φάνηκαν και οικεία. Κοίταξε τα επίθετα κι η κόρη του ματιού του στένεψε. Όταν τους έψαχνε ποτέ δεν ήτανε εκεί που έπρεπε, άλλαζαν θέσεις και ρόλους.

Ενοιωσε λίγο σαν νάταν στη φυλακή όταν τράβηξε την μπλε μαρέν κουρτίνα. Πάντα του έκανε εντύπωση αυτό το χρώμα, θάλασσα φορτωμένη πριν ξεσπάσει του θύμιζε.. Μήπως δεν είναι η κοινωνία φυλακή και θάλασσα σαν δεν πηγαίνεις με τους νόμους τους δικούς της ; Τους άγραφους. Αυτούς που μεταβάλλουν τους γραμμένους σε άδικους κι’ ασφυκτικούς για όσους δεν έχουν τα κότσια και την πονηριά κρυφά να παραβαίνουν.

Κοίταξε ξανά τα ψηφοδέλτια. Πολλά και ίδια, ένα τους λευκό. Το πέταξε.

Μετά την χούντα φοιτητές και ο χαφιές αιχμάλωτος, να τρέμει. Τώρα όσοι τους έδωσε θέλανε να τον δώσουν. Μπήκε στη μέση να τον αφήσουν ήσυχο «τώρα έχουμ’ ειρήνη, μη γίνουμε τα ίδια με αυτούς».

Ξεδιάλεξε ένα ψηφοδέλτιο απ’ το σωρό.

Την επόμενη βδομάδα ήτανε φυλακή. Τον είχε δώσει ο χαφιές. «Καλή είναι η αντίσταση» είπε ο δικαστής, «αλλά τα ποινικά, είναι ποινικά, δεν παραγράφονται». Μόλις βγήκε τα πολιτικά του δικαιώματα επανήλθαν αυτοδικαίως. Το ίδιο και ο Βίλχεμ Ράϊχ που διάβαζε στην φυλακή. Ακου ανθρωπάκο…εσύ ν’ ακούσεις, του απαντούσε.

Εψαχνε στα επίθετα για τον σταυρό προτίμησης όταν τον είδε. Μπορεί και νάτανε συνωνυμία βέβαια με τον χαφιέ, μπορεί και με τον δικαστή, πολύ κοινό ήταν το επίθετο κι’ ο πειρασμός μεγάλος. «Σταύρωσον αυτόν» δεν έλεγε το πλήθος στον Πιλάτο ; Βρε πως αλλάζουν οι ρόλοι στις εκλογές !

Ενοιωσε πως χρειαζότανε φως. Περισσότερο φως. Κατέβασε με δύναμη το μπλε μαρέν το παραβάν. Το ύφασμα κουρελιάστηκε. Με μάτια που γυαλίζανε φώναξε « Να! Να εδώ τον βάζω τον σταυρό μου ! Το βλέπετε όλοι σας ; Εδώ !»

Ερριξε το ψηφοδέλτιο στην διάφανη την κάλπη σκέτο, χωρίς φάκελλο. Κανένας από την εφορευτική επιτροπή δεν τόλμησε να του πει πως ήταν άκυρο, η καταμέτρηση θα έκανε την βρώμικη δουλειά. Του έδωσαν πίσω την ταυτότητά του…





Βγαίνοντας από το τμήμα, στο πεζοδρόμιο της ελεύθερης Ελλάδας, αρνήθηκε να απαντήσει στα έγκζιτ-πoλ…