Στο καβούκι μου

Τα κείμενα της καθημερινότητας θα δημοσιεύονται στο εξής στον Βερνάρδο τον ερημίτη, στην διεύθυνση : http://gerimitiis.blogspot.gr/

Ποιήματα θα βρείτε στην ποιηματοποίηση

ενώ

Πεζά και διηγήματα στην διηγηματοποίηση

...

Τι δεν είναι και τι είναι το gpoint'sbreeze

Δεν είναι χώρος που προωθεί έμμεσα ή άμεσα διαφημίσεις.
Δεν είναι χώρος που θα σας προωθήσει σε άλλα μπλογκς πλην των άλλων του δημιουργού της.
Δεν είναι χώρος που θα σας υποχρεώσει ν' ακούσετε την μουσική που αρέσει στον δημιουργό του.

Είναι ένας χώρος που σέβεται την σκέψη και την ελληνική γλώσσα.
Είναι ένας χώρος που προσπαθεί να σέβεται τους επισκέπτες του και τον εαυτό του.



Παρασκευή 12 Φεβρουαρίου 2010

Ανήκομεν εις την Δύσιν

Γνωστόν θέσφατον τέως πρωθυπουργού, τόσο αληθές όσο και η φράση τέως υπουργού , "Η μπύρα κάνει καλό"


Η μπύρα κάνει καλό...
Αρχικά υπήρχε μονοπώλιο της μπύρας, τουλάχιστον στην Αθήνα. Υπήρξε ένα μικρό διάστημα που λειτούργησε ένα εργοστάσιο, του Μάμμου, στην Πάτρα, αλλά με τα τότε υπάρχοντα μεταφορικά μέσα ήταν σαν να μην υπήρχε.


Οπως συμβαίνει με όλα τα μεγάλα ρητά όταν ιδρύθηκε από την " Αθηναϊκή Ζυθοποιΐα" δεύτερο εργοστάσιο μπύρας στην Ελλάδα η φράση έγινε πιο συγκεκριμένη  "Η μπύρα Fix κάνει καλό", η άλλη δεν ξέρουμε.

Από το βιβλίο «Ποτέ πια» με γελοιογραφίες του Κώστα Μητρόπουλου
που κυκλοφόρησε το 1965 από τις εκδόσεις Ταχυδρόμος

Φυσικά η μπύρα έκανε καλό μόνο σε αυτόν που την πουλούσε αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας, η "ανατολικότητα" του Ελληνα είναι
Αυτό ήταν ένα κλασσικό παράδειγμα ανατολίτικης πονηριάς.
Φαίνεται ο "εθνάρχης" είχε δει την ταινία "Ανατολικά της Εδέμ" (με τον Τζέημς Ντην, νομίζω-διορθώστε με) και υποθέτοντας ότι η Ελλάδα είναι η παράδεισος, η εδέμ τέλος πάντων, θα έπρεπε κάποιος να βρίσκεται στην Ευρώπη για να την βλέπει στα ανατολικά του, οπότε απεφάνθη (δημοκρατικότατα) Ανήκομεν εις την Δύσιν (αφού προς τα κει κοιτάμε και από κει μας κοιτάνε, τοπογραφικά )
Εκτοτε μια υφέρπουσα αγριοκατάσταση ανεδύθη από τα άδυτα του μικρόκοσμου της ψυχής του Νεοέλληνα και σαν πανάκεια αντιστάθηκε  στην κατάργησην πάσης νόσου και κοινωνικής μαλακίας με αιτιολογικόν,  το θέσφατον Ανήκομεν εις την Δύσιν.
Στην αρχή πήγαν να το πιστέψουν και οι Ευρωπαίοι.


Κατά την διάρκεια της ιστορικής δεκαετίας του 50, όταν τα θεμέλια του νεοελληνικού κράτους κτίστηκαν με άφθαρτα υλικά, κυκλοφορούσε μόνο μία οδοντόκρεμα η Κολυνός (η πρώτη φροντίς το πρωΐ και η τελευταία το βράδυ). Φαντασθείτε τι ισχυρό μπραντνέϊμ ήταν αφού όταν έπεσε το 60 στην αγορά και η Κολγκέιτ ο κόσμος την ζήταγε στα περίπτερα "Μια κολυνός κολγκέιτ". Τότε ήταν πολύ ισχυρά τα μπραντνέϊμς, μας έχει μείνει μέχρι σήμερα να αποκαλούμε "έβγες" τα γαλατάδικα και ας έχει εξαφανισθεί η κάποτε μονοπωλούσα το γαλακτεμπόριο ΕΒΓΑ.
Περί το 70, μια εταιρία οδοντόκρεμας έκανε έρευνα αγοράς (!) πιστεύοντας ότι "ανήκουμε στη Δύση".
Ερριξε λοιπόν στην αγορά το ερώτημα "Πόσες φορές την ημέρα πλένετε τα δόντια σας ;"  Η δυτικοφέρνουσα στατιστική απεφάνθη ότι ο μέσος Νεοέλλην έπλενε τα δόντια του τρεις φορές την ημέρα, τις δύο που του έλεγε η κολυνός και άλλη μία το μεσημέρι από μόνος του. Η καλή εταιρία έκανε τους υπολογισμούς της : τρία επί δέκα εκατομμύρια κάνει τριάντα μύρια βουρτσίσματα την ημέρα, διά εκατόν πενήντα βουρτσίσματα που βγάζει το σωληνάριο έχουμε διακόσιες χιλιάδες σωληνάρια οδοντόπαστας ημερησίως, ήγουν εβδομήντα εκατομμύρια σωληνάρια τον χρόνο. Πόσα παράγουν η κολυνός και η κολγκέιτ μαζί ; τριάντα εκατομμύρια σωληνάρια τον χρόνο.
Συμπέρασμα ; Παρθένα η αγορά και βουρ.
Και εγένετο εργοστάσιον και εβούλιαξε το εργοστάσιον καθ' ότι η αγορά υπερπλήρης οδοντόπαστας, ουδέποτε ο μέσος νεοέλλην  έπλυνε περισσότερο από άπαξ ημερησίως τα δόντια του (και αν) ασχέτως του τι εδήλωνε στα γκάλοπ(ς)
.

Εκτοτε οι επενδυτές εργοστασίων στην Ελλάδα έρχονται σε συμφωνία (τσάτσοι, μήτσοι, κώτσοι) με τους κυβερνώντες και αφήνουν τις σοφίες περί "έρευνας αγοράς" για χώρες που δεν ανήκουν τόσο πολύ στην Δύση.
Στην (ανατολίτικη ) φύση του νεοέλληνα υπάρχει το παζάρι. Θα σας δώσω ένα παράδειγμα. Το παζάρεμα με ταξιζή στην Βηρυττό γίνεται ως εξής : θέλει κάποιος να πάρει ένα ταξί από τη Χάμρα για το Κολλέγιο, μια διαδρομή που αξίζει πέντε ευρώ. Ο ταξιτζής στο Μπεϊρούτ έχει ταξίμετρο αλλά δεν το χρησιμοποιεί, παζαρεύει ζητώντας 100 ευρώ. Ο πελάτης αγριεμένος αντιπροτείνει 1 ευρώ, ο ταξιτζής θυμωμένος αντιπροτείνει 50 ευρώ, απάντηση 2 ευρώ, τελευταία τιμή 20 ευρώ, αντιπροσφορά 3 τρία ευρώ, 10 ευρώ για σένα μόνο, δίνω μέχρι 4 ευρώ, άντε 5 ευρώ, σύμφωνοι έκλεισε !
Απαγορεύεται να πηδήξεις τιμές για να τελειώνεις πιο γρήγορα, τι διάολο ανατολίτης θα είσαι και απαγορεύεται επίσης η τιμή να κλείσει έξω από τα επιτρεπτά όρια. Το παζάρι είναι τρόπος ζωής εκεί, δεν είναι τρόπος κλοπής.

Μπασταρδεμένος ανατολίτης ο νεοέλληνας λόγω του θέσφατου Ανήκομεν εις την Δύσιν, δεν ολοκληρώνει τις διαδικασίες του παζαρέματος, υποχωρεί στα 10 ή και στα 20 ευρώ του διαλόγου στο παράδειγμα με τον ταξιτζή, τον πιάνει το... "δυτικό" του, μιά εύηχη αντικατάσταση της λέξης "μαλακία".
Κι ύστερα απορεί γιατί πληρώνει το κάθε προϊόν περισσότερο από τον ομόλογό του στα πλαίσια της Ευρωπαϊκής Ενωσης (που φυσικά δεν είναι ανατολίτης) και ζητάει -αν είναι δυνατόν- από τους κυβερνώντες έλεγχο των τιμών σε καθεστώς ελεύθερης αγοράς...

Τετάρτη 10 Φεβρουαρίου 2010

Το Δίλημμα

.
Να δεχθώ το λοκ άουτ σαν απάντηση στην απεργία ;

ή να  την κάνω από πίσω και να ξεκάνω τα ποντίκια ; 
.

Τρίτη 9 Φεβρουαρίου 2010

Αλαλα τα χείλη των ασεβών...

των μη προσκυνούντων την εικόνα σου την σεπτήν...


Λένε ότι  μια εικόνα είναι χίλιες λέξεις. Ποτέ δεν το πίστεψα, έχω μάλιστα αναρτήσει σχετικά άρθρα ενάντια σ' αυτήν την διαδεδομένη πλάνη. Ομως στην ζωή υπάρχουν εξαιρέσεις και πάνω σε μια τέτοια έπεσα στο sportnet.gr, παρατηρώντας την ως άνω φωτογραφία.
Τι να πει κανείς για τον "ενωμένο" - υπό το σκυθρωπό βλέμμα του Παύλου, θεέ, πάρε την ΠΑΕ - Παναθηναϊκό. Αγκαλιά το ποδοσφαιρικό με το μπασκετικό τμήμα σε μια σχέση φιλίας, παιδικότητας, αιώνιας πίστης και αφοσίωσης. Ο μικροσκοπικός "μπασκετικός" και ο "ποδοσφαιρικός" Πα-τέρας σε ένα τρυφερόν εναγκαλισμόν αντάξιον της...πολυμετοχικότητας του "διευρυμένου" διοικητικού συμβουλίου.
Η ποικιλομορφία της πολυμετοχικότητας τονίζεται από την εκπληκτικής αισθητικής γραβάτα του "μπασκετικού" σε αντίθεση με το τριχωτόν του στήθους που εκτινάσσεται από το ξεκούμπωτο πουκάμισο του "ποδοσφαιρικού" προέδρου.
Φυσικά τίποτε δεν είναι τυχαίο.
Αντιγράφω από το sportnet.gr :

Μόλις έφτασε στην εκδήλωση ο Νικόλας Πατέρας, ο Θ. Γιαννακόπουλος του είπε: "Είσαι η αδυναμία μου...".
O πρόεδρος της ΠΑΕ δήλωσε σχετικά : “Στους 18 μήνες που είμαι πρόεδρος, έχουμε αρχίσει να χτίζουμε τον νέο Παναθηναϊκό. Σε διοικητικό επίπεδο, σε επίπεδο ρόστερ και σε επίπεδο προστασίας της ομάδας από το παρασκήνιο. Είχαμε πρόβλημα στο παρελθόν..."
Το αριστερό χέρι του προέδρου που μπαίνει (ή βγαίνει ) στην τσέπη του σακακιού επιτείνει το ειδικό βάρος της δήλωσης.
Πάντως στο θέμα της προστασίας της ομάδας από το...παρασκήνιο, δικές μου πηγές επιμένουν ότι ο πρόεδρος της ΠΑΕ καθησύχασε τον Θανάση  μ' αυτά τα λόγια
Δημοσιογραφικές πληροφορίες ότι εζητήθη από τον κ. Πατέρα προστασία και από το μπασκετικό παρασκήνιο όπου ομάδες παρακρατικών από Μαρούσι, Παρτιζάν Βελιγραδίου, προσεχώς Βαρκελώνη και αλλαχού δρουν ανεξέλεγκτα δεν επιβεβαιώθηκαν. 

Καλλιτεχνικώς κρινόμενη η φωτογραφία, πληρεί τον κανόνα του τριπλού θέματος , ενός αριστερά υποβαθμισμένου, ενώ  η μίξις των άλλων δύο εις το δεξιόν μέρος, ανισοϋψώς τοποθετημένων, προσδίδει το απαιτούμενον βάρος της ανισομερούς κατανομής της προβολής των θεμάτων.

Σάββατο 6 Φεβρουαρίου 2010

Γιώργης Αγιώργης

Μυθιστόρημα επιστημονικής και μαγειρικής φαντασίας

Ο Γιώργης Αγιώργης, ο έλληνας ξάδερφος του Γιάννη Αγιάννη, ξύπνησε το πρωΐ πεινασμένος στην τρώγλη του. Ο καφές, μαζί με το νερό, ήταν τα μόνα αγαθά που του είχαν μείνει από την τελευταία χορηγία της Ουνέσκο. Εβρασε το μπρίκι. Δεν τον χόρταινε βέβαια ο καφές αλλά του ξελαμπικάριζε το μυαλό. Ανέλυσε την τρέχουσα κοινωνική κατάσταση. Πολλοί άστεγοι και ζητιάνοι, ρε παιδάκι μου, δεν βγαίνει μεροκάματο πια με το χέρι απλωμένο και το μυστικό είχε διαρρεύσει μεταξύ των αστέγων : έπρεπε τώρα νάχεις μέσον γιατρό για να βγάλεις την νύκτα στο νοσοκομείο της εφημερίας, πάνε οι καλές εποχές που το ξέρανε μόνο τρεις κι' ο κούκος, τζάμπα φαΐ και τζάμπα ύπνος. Καλά που βρέθηκε αυτή η τρώγλη και λύθηκε το ζήτημα στέγη.
Ο Γιώργης Αγιώργης έτριψε τις τσίμπλες του και φύσηξε τη μύτη του. Μπροστά του έβλεπε την κατσαρόλα άδεια. Την γέμισε νερό. Τώρα ήταν έτοιμος. Στο μυαλό του ήταν ήδη καταστρωμένο το πλάνο της σημερινής του εξόρμησης " πως να γεμίσετε την κατσαρόλα σας με εκλεκτο φαΐ, δωρεάν ".
Θα ήταν μια μακριά πορεία -το περπάτημα κάνει καλό στην υγεία - ανάμεσα σε καλά επιλεγμένους στόχους, με την μέγιστη αποτελεσματικότητα, μέσα σε λογικά χρονικά πλαίσια.
Τα βήματά του τον έφεραν στο δρόμο με τους μαραγκούς. Γρήγορα εντόπισε τον στόχο του : πεταμένα κουτιά από ξυλόκολλα που να μην έχει μέσα τους  ξεραθεί τελείως το τελείωμα της κόλλας. Βρήκε το πιο κατάλληλο. Το έκλεισε σφιχτά  και το έρριξε στο σακκούλι του. Μετά μάζεψε μερικά λεπτά ξυλαράκια.
Συνέχισε τον δρόμο του μέχρι τον κουλουρά της γωνίας. Εβαλε το καπέλλο του ανάποδα πάνω στον πάγκο του κουλουρτζή κι' έπιασε ένα κουλούρι. Τότριψε ελαφρά πάνω από το καπέλλο του. Τα σουσάμια πέσανε μέσα. Μετά έπιασε ένα άλλο. Οταν μάζεψε όσο σουσάμι ήθελε  βρήκε τα κουλούρια μπαγιάτικα, τα παράτησε κι' έφυγε.
Ο Γιώργης Αγιώργης ξαναγύρισε στη τρώγλη του. Βούτηξε προσεκτικά τα ξυλαράκια στην ξυλόκολλα φιάχνοντας ξώβεργες. Ποτέ του δεν τα χώνεψε τα κολόπουλα τα περιστέρια, του την σπάγανε που ο κόσμος τα θεωρούσε πρότυπα αγνότητας. Ακόμα περισσότερο του τη σπάγανε τ' αγριοπερίστερα, οι δεκαχτούρες μ' αυτό το απαίσιο γουργούρισμά τους τον ξυπνάγανε συχνά από τον ύπνο του. Τώρα τις φανταζότανε πιλάφι ατζέμ. Χωρίς κανένα πρόβλημα συνειδήσεως έστησε τις ξώβεργές του. Μετά σκόρπισε το σουσάμι σε ζωτικά σημεία για δόλωμα. Χαμογέλασε ικανοποιημένος, ήταν σαν να είχε ρίξει παραγάδι. Απλά έπρεπε να περάσει λίγη ώρα για να δρέψει τους καρπούς και φυσικά δεν θα πήγαινε χαμένη αυτή η αναμονή. Μπήκε μέσα στη τρώγλη του, δίπλωσε καλά το άσπρο τραπεζομάντηλό του, το έχωσε σε μιά τσέπη του παλτού του μαζί με μια πλαστική σακούλα και βγήκε έξω ξανά. Ο ήλιος είχε σηκωθεί αρκετά το περπάτημα ήταν ευχάριστο τώρα. Κινήθηκε προς  τα σύνορα του προαστείου του.


 Ο Γιώργης Αγιώργης σταμάτησε  στο περίπτερο για την ενημέρωσή του. Προσπέρασε με το βλέμμα του τον "Ριζοσπάστη". Δεν τους χώνευε τους κομμουνιστές, δεν ήθελε να έρθουν στην εξουσία και να του πάρουνε το βιός του. Η "Ελευθεροτυπία" έθετε το ερώτημα αν μας συμφέρει η παραμονή στο ευρώ και πρότεινε επαναφορά της δραχμής. Ο Γιώργης Αγιώργης στριτζώθηκε. "Είναι δυνατόν να πάρουνε μια τόσο σοβαρή απόφαση χωρίς να ρωτήσουν την γνώμη μου ; Δημοψήφισμα τώρα ! ". Η "Καθημερινή" είχε για θέμα της την κατρακύλα του Χρηματιστηρίου. Ο Γιώργης Αγιώργης διάβασε καλά την ανάλυση του Ρ/Ε της μετοχής της Εθνικής Τράπεζας. Μετά έριξε μια ματιά στους δυο "Τύπους". Περισσότερο πρόσεξε τις φωτογραφίες από τις μισόγυμνες μοντέλες, η πολιτική τους ανάλυση δεν τον ενδιέφερε.
Ενημερωμένος πλέον τράβηξε  για το σπίτι της κυρά-Ξούλας, γνωστής τρελλής της γειτονιάς του. Κτύπησε το κουδούνι και όταν βγήκε άρχισε να της αναλύει την οικονομική κατάσταση του τόπου. Οταν έφτασε στο Ρ/Ε της μετοχής της Εθνικής Τράπεζας η κυρά-Ξούλα δεν άντεξε. Πήγε στη κουζίνα της πήρε ντομάτες και άρχισε να του τις πετά. Ψύχραιμα ο Γιώργης Αγιώργης μάζεψε στην πλαστική σακούλα του τις πιο ώριμες, αυτές ήταν κατάλληλες για σάλτσα.  Συνέχισε την μοναχική πορεία του.
Στο προσκυνητάρι του Αγιου Γεράσιμου οι Κεφαλλωνίτες πάντα άφηναν φυτίλια, καρβουνάκια, λιβάνια, και λαδάκι για το καντήλι του άγιου. Αμαρτωλοί οι περισσότεροι, προσπαθούσαν να εξαγοράσουν τον άγιο με τα ακριβότερα προϊόντα, το λάδι του Αη Γεράσιμου ήταν το καλύτερο της περιοχής και πάντοτε παρθένο, καμμιά φορά μέχρι και βιολογικό εύρισκε. Ο Γιώργης Αγιώργης δεν ήταν πλεονέκτης. Πήρε ένα μικρο μπουκαλάκι, ίσα-ίσα για τις σημερινές ανάγκες του.


Με το που μεσημέριαζε αρχίζαν οι γάμοι στο ξωκλήσι. Είχε σχεδόν πάντα δυο-τρεις στη σειρά. Ο παπάς τα είχε κανονίσει μια χαρά : Τρίτη, Πέμπτη, Σάββατο οι γάμοι, Δευτέρα, Τετάρτη, Παρασκευή, οι κηδείες. Την Κυριακή είχε μόνο λειτουργία και μνημόσυνα. Ο Γιώργης Αγιώργης έφτασε την κατάλληλη στιγμή πάνω στο "Ησαΐα χόρευε". Εβγαλε το τραπεζομάντηλο και το βάσταγε απλωμένο. Μαζεύτηκε αρκετό ρύζι και μερικά κουφέτα απ' όσους έκαναν πιο χοντρο καλαμπούρι, βγάζοντας τα απωθημένα τους για το γάμο που τους ανέτρεπε κάποιες ισορροπίες. Ο Γιώργης ξεχώρισε τα κουφέτα από το ρύζι, θα τα χρησιμοποιούσε σαν γλυκό μετά το γεύμα.
Με τον δεύτερο γάμο μάζεψε όσο ρύζι χρειαζόταν και πήρε σιγά-σιγά τον δρόμο της επιστροφής. Από ένα πεταμένο πακέτο τσιγάρα έβγαλε το ζελατινιένο περιτύλιγμα, ήταν σαν διάφανο σακουλάκι. Εκεί έβαλε την τελευταία του προμήθεια, αλατοπίπερο που το προμηθεύτηκε από τα στρωμένα αλλά χωρίς πελάτες ακόμα τραπέζια του σουβλατζίδικου. Εχοντας τελειώσει την συλλεκτική περιπλάνησή του επανέκαμψε στην τρώγλη του.


Δυο περιστέρια και μια δεκαχτούρα τον περίμεναν κολλημένα στις ξώβεργες του. Τους έστριψε απαλά τον λαιμό. Τα ξεπουπούλιασε, τους έκοψε πόδια και κεφάλι και με ένα ξυλαράκι σε σχήμα " Τ " στην άκρη του, τους έβγαλε τα εντόσθια από την αμάρα. Τα έπλυνε καλά και τα έριξε στην κατσαρόλα με τις ντομάτες, το αλατοπίπερο και το λάδι. Σε λίγο θάριχνε και το ρύζι το ήθελε "παντρεμένο" και όχι να το βράσει χώρια.


Μετά το φαΐ πιπίλησε ένα δυο κουφέτα να γλυκαθεί και μετά μάσησε τα αμύγδαλα.
Ο Γιώργης Αγιώργης  κοιμήθηκε ήσυχα σαν πουλάκι.

Είδε ένα όνειρο  


.

Παρασκευή 5 Φεβρουαρίου 2010

Νυκτερινόν ένδυμα, κλινικόν και όχι μόνο...

Μπέϊμπυ-ντολλ, το αρχαίο νυφικό

Και φυσικά κάποιοι νομίζουν ότι το μπέϊμπυ ντολλ ανακαλύφθηκε με τις ταινίες του 50

Οταν ο Εκτορας κινούσε γιά τη μάχη
την Ελενίτσα του ο Πάρις μπαλαμούτιαζε
ο ένας το ξίφος, την ασπίδα και το δόρυ
κι' άλλος τα τρυφερά τα μέρη της εχούφτιαζε

Κι' η Ανδρομάχη από τη ζήλεια λυσσασμένη
που στο κρεβάτι όλο μόνη έμενε
τα ρούχα έσκιζε, πετούσε τα σανδάλια
και τα μαλιά της όλο κώτσο έδενε

Της είχαν πει πως θα φανεί η αρχοντιά της
πως θ'αναδείξει τον ωραίο της λαιμό
και πως τον Εκτορα μπορεί να συγκινήσει
εάν φορούσε ένα νυχτικό κοντό

Αναδημοσίευση, εμπνευσμένη από την οινοποσία κάποιας πιο παλιάς Τσικνοπέμπτης,μελοποιημένη εδώ 

Πέμπτη 4 Φεβρουαρίου 2010

Τσικνοπεμπτικά

Η πίονος θυμίασις, λιγνύς, η δε λιπαρού, κνίσσα  (Αριστ.)

Δηλαδή το βούτυρο πάνω στην θρακιά βγάζει μαύρο καπνό, ενώ το λίπος τσίκνα.



Ολα τα είχε παρατηρήσει ο θείος Αριστοτέλης και τάγραψε στα φυσικά του, γι' αυτό και αιώνες ολόκληρους όποιος πάγαινε κόντρα τον έτρωγε το μαύρο σκοτάδι κι ας είχε τα δίκια του, όπως ο Αρίσταρχος, ο Γκαλιλέο και άλλοι. Ακόμα και σήμερα με την αριστοτέλεια λογική μιλάμε, την λογική των αισθήσεων δηλαδή και όχι των γνώσεων, όταν κάθε πρωΐ λέμε ότι  ήλιος ανατέλλει ενώ ξέρουμε πως η ρημάδα η γη είναι που περιστρέφεται. Αντε ν' αλλάξεις εκφράσεις και μυαλά, βολευόμαστε με τις εκφράσεις του θείου και καμαρώνουμε που τον είχε δάσκαλο ο πολύς Αλέξανδρος. Μ' όποιον δάσκαλο καθίσεις τέτοια γράμματα θα μάθεις, τον κατέκτησε τον κόσμο όλον ο Αλέξανδρος όπως έκανε και η λογική του δασκάλου του, διαχρονικά.
Αν όμως οι λέξεις και οι εκφράσεις αλλάζουν με το πέρασμα των αιώνων υπάρχουν και πράγματα όπως τα χρώματα και οι μυρουδιές που μένουν αναλλοίωτες  και σήμερα άμα ρίξεις βούτυρο στη φωτιά μαύρο καπνό θα βγάλει.
Εν πάση περιπτώσει η κνίσσα των αρχαίων έγινε τσίκνα των σημερινών χωρίς να χάσει τίποτε από την μυρωδιά της. Ποτέ δεν θα ξεχάσω φίλο μου χορτοφάγο, μόνιμο κάτοικο εξωτερικού, επανακάμψαντα και διερχόμενον από τα στενά της οδού Δώρου, παρά την Ομόνοιαν, ένθα γουρουνοκεφαλαί και οβελίαι περιεστρέφοντο υπεράνω των φλογών, οσφρισθέντα και ανακράξαντα πατριωτικώς " Να, τι θα πει Ελλάδα" !
Φυσικά το όλον θέμα έχει τις ρίζες του στις θυσίες των αρχαίων ημών προγόνων όπου στον βωμό ψήνανε τα σφάγια, τρώγανε τα κρέατα και καίγανε τα κόκκαλα  για να χορτάσουν τσίκνα οι θεοί. Μόνο σε περιπτώσεις βαρυστομαχιάς ή μεγάλης στεναχώριας έκαιγαν και το κρέας για να δώσουν περισσότερη τσίκνα στους θεούς.
Κατ' εξοχήν ημέρα της κνίσσης η Τσικνοπέμπτη, πάει να πει ημέρα όπου το κρέας πρέπει να τσιγαρισθεί, δηλαδή να ψηθεί με το λίπος του να λειώνει και να υποδαυλίζει την φωτιά.
Ο υποφαινόμενος το βράδυ θα είναι κνισσαλέος δηλαδή θα γεμίσει τον κόσμο τσίκνα έχοντας αναλάβει τον ρόλο του ψήστη ώστε να τηρηθούν οι παραδόσεις στην συναδελφικήν ρεφενιακήν μάζωξη. Ο τόπος θα γίνει κνισσώδης και ο ίδιος κνισσήεις, κοινώς τα ρούχα του θα θέλουν καθαριστήριο για να φύγει η μυρουδιά της τσίκνας, τα εδέσματα όμως θα ψηθούν εθιμοτυπικώς μέχρι κεραίας.
Τσικνείστε, τσικνησθείτε, και τσικνοπεμτηθείτε !!

Τρίτη 2 Φεβρουαρίου 2010

Ντομάτες



Ενα κομμένο στη μέση πλαστικό μπουκάλι, λίγο χώμα, μερικοί σπόροι ντομάτας και το ταξίδι αρχίζει. Να τα φυτάκια, πίσω απ' το τζάμι, μόλις σκάσανε μούρη όχι όλα ακόμα, μα ο ενθουσιασμός ασυγκράτητος. Αρχίζει η καθημερινή παρακολούθηση, το συχνό προσεκτικό πότισμα, η μεταφύτευση δυό-δυό σε ποτηράκια πλαστικά και  η πρώτη τους τοποθέση στον ήλιο, πίσω απ' το τζάμι. Εκεί θα ανδρωθούν μέχρι να μπουμπουκιάσουν κατά το τέλος Μάρτη οπότε και θα μεταφερθούν στον κήπο. Στο πίσω μέρος φυσικά όπως γράφανε κάποτε πολλές ταμπέλλες και γράφει σήμερα μία, εκεί που  ο κήπος ακόμα διατηρείται...
 

Στο χώμα οι ρίζες θα απλώσουν για θρεπτικά στοιχεία και θα βαθύνουν για υγρασία. Θα χαρίζουν μια οπτική απόλαυση με την ανάπτυξή τους και μιά οσφραντική σε κάθε επαφή με τα φύλλα τους. Τα φυτά θα σκαρφαλώσουν  πάνω στα στηρίγματά τους να μαζέψουν περισσότερο ήλιο τη μέρα, μα και δροσιά, κάτω από τους εικοσιπέντε το βράδυ, αλλιώς θ' αδυνατίσουν . Οι καρποί  θ' αρχίσουν να ωριμάζουν χαρίζοντας κόκκινες πινελιές στην πράσινη μονοτονία. Συγχρόνως αρχίζει και η απόλαυση της γεύσης, ανταμοιβή για τους κόπους και την προσμονή.
Οσο βαστάνε τα φυτά, μέχρι να εξαντληθούνε, είναι ένας ανορθόγραφος Παράδεισος, ίσως !