Στο καβούκι μου

Τα κείμενα της καθημερινότητας θα δημοσιεύονται στο εξής στον Βερνάρδο τον ερημίτη, στην διεύθυνση : http://gerimitiis.blogspot.gr/

Ποιήματα θα βρείτε στην ποιηματοποίηση

ενώ

Πεζά και διηγήματα στην διηγηματοποίηση

...

Τι δεν είναι και τι είναι το gpoint'sbreeze

Δεν είναι χώρος που προωθεί έμμεσα ή άμεσα διαφημίσεις.
Δεν είναι χώρος που θα σας προωθήσει σε άλλα μπλογκς πλην των άλλων του δημιουργού της.
Δεν είναι χώρος που θα σας υποχρεώσει ν' ακούσετε την μουσική που αρέσει στον δημιουργό του.

Είναι ένας χώρος που σέβεται την σκέψη και την ελληνική γλώσσα.
Είναι ένας χώρος που προσπαθεί να σέβεται τους επισκέπτες του και τον εαυτό του.



Πέμπτη 5 Μαΐου 2011

Καλό ταξίδι, Ελίτ


Σοκαριστική πολλές φορές η πραγματικότητα. Κατηφορίζοντας την Φωκίονος Νέγρη, πηγαίνοντας για το Αστυνομικό Τμήμα στην Θήρας σκεφτόμουνα πως θα ξανάβλεπα τον πιο ηλικιωμένο φίλο μου στο μετερίζι του, στο ωραιότερο μπαλκόνι της Φωκίονος Νέγρη όπως έλεγε το στέκι  του. Το αγγελτήριο της κηδείας του μου έσφιξε την καρδιά από μακριά. Ηθελα να τον ξαναδώ αλλά δεν έτυχε να περάσω από εκεί και δεν πρόλαβα.






Δεξιά, στον τοίχο κολλημένα λίγα λουλούδια αντί για στεφάνι και λίγα λόγια από κάποιους φίλους  απόχαιρετούσαν τον μπάρμπα-Τάσο για όσους είχε εμπιστευθεί το όνομά του, με το Ελίτ, το καλλιτεχνικό του συστηνότανε.
Τον γνώρισα πριν λίγα χρόνια στο φωτογραφείο του όπου όλη η ιστορία του ελληνικού θεάτρου υπάρχει στις φωτογραφίες του. Είχε το παράπονο πως το κράτος δεν ενδιαφέρθηκε να φτιάξει ένα μουσείο με το αρχείο του, το οποίο είχε την πρόθεση να παραχωρήσει.
Στην μνήμη του αναδημοσιεύω την τότε ανάρτησή μου.


Elite



- Οταν πετάς ψηλά μιά πέτρα ανεβαίνει, ανεβαίνει, κάποια στιγμή σταματά κι’ ύστερα πέφτει. Αυτή τη στιγμή πρέπει να πιάσει ο φωτογράφος.
Καθισμένος στο σαλονάκι «με την ωραιότερη θέα στην Φωκίονος Νέγρη» ανάμεσα σε όλες και όλους τους σταρ του θεάτρου τα τελευταία εξήντα χρόνια, συντροφιά με τον υπέργηρο φωτογράφο «του Εθνικού Θεάτρου»- τολμώ να παραφράσω τον Μάνο- όταν αυτό ήταν ακόμη Θέατρο και Εθνικό. Μετά κάποιος διευθυντής του -δεν θα πω το όνομά του- έλεγε «το θέατρό μου». Η συνεργασία διακόπηκε.
Εκπληκτικές φωτογραφίες, πρόσωπα γνωστά και οικεία, ασπρόμαυρες μα με περισσότερα χρώματα απ΄τις έγχρωμες, σπάνιες στιγμές του θεάτρου και των ηθοποιών του σκεπάζουν όλους τους τοίχους. Το βλέμμα μου ξανά και ξανά στη φωτογραφία της Μελίνας. Δεν γύρισε να δει ποιά φωτογραφία κοιτάζω.
- Η γυναίκα, η γοητευτική γυναίκα ξέρει πως να τοποθετήσει τα χέρια της. Πρόσεξε το δάκτυλο στο πηγούνι της. Οταν πήρε αυτή την πόζα- από μόνη της- το κύμα της γοητείας άρχισε να βγαίνει απ’ το στήθος της και να ανεβαίνει. Οταν έφτασε στα μάτια της ήρθε η στιγμή της φωτογράφισης.
« Η σεξόβομβα ξέρει πως να τοποθετεί τα πόδια της» σκέφτηκα αμέσως «μα ποτέ δεν θα συγκινήσει ένα φωτογράφο». Είναι φανερή η λατρεία του κάθε φορά που μιλάει γιά την Μελίνα.
- Η Μελίνα μόλις έμπαινε στο στούντιο κλώτσαγε τα παπούτσια της, χαμογελούσε, σου μίλαγε σαν νάσαστε οι καλύτεροι φίλοι, έδινε την ομορφιά της σ΄όλο το χώρο.
Δεν ξαναβγήκε τέτοια γυναίκα,
Κάποιος μπαίνει και ζητάει ν΄αγοράσει μιά συγκεκριμένη φωτογραφία του Κουν.
Αρνείται.
- Είναι μοναδική. Δεν μπορώ να σας την δώσω.
Ο πελάτης ξεφυλλίζει τα άλμπουμ με τις φωτογραφίες που μπορούν να αναπαραχθούν. Επιλέγει δυό τρείς, παραγγέλνει και φεύγει.
Ο Elite -όλοι έτσι τον ξέρουν- μου εμπιστεύτηκε το όνομά του.
- Μόνο ο Μουσούρης με φώναζε με το όνομά μου. Ερχότουσαν διάφοροι και του πρότειναν να φωτογραφίσουν τις παραστάσεις τσάμπα, «Εχω φωτογράφο» τους έλεγε.
Το βλέμμα μου φεύγει από τις φωτογραφίες και το γλυκό πρόσωπο του φωτογράφου και μέσα απ’ την βιτρίνα πλανιέται στην Φωκίονος Νέγρη.
- Αυτή η γειτονιά έχει τρείς όψεις. Ερχομαι κάθε πρωΐ. Το πρωΐ με τη λιακάδα και τα παιδιά είναι παράδεισος. Το απόγευμα, άλλο πράγμα, βγαίνουν οι συνταξιούχοι. Το βράδυ γίνεται μπορντέλλο.
Μνήμες από την χαμένη πατρίδα, την Κωνσταντινούπολη, μνήμες από την χαμένη γειτονιά
Χωρίς να πει άλλη λέξη βγάζει ένα αντίγραφο της φωτογραφίας που κοίταζα και μου το προσφέρει. 
Καλό σου ταξίδι, Elite

.

Τετάρτη 4 Μαΐου 2011

Πού' σαι Θανάση ;;

.
Ενας δικός μας άνθρωπος


έφυγε...

Η πρώτη φορά που συνάντησα τον Θανάση Βέγγο στην ζωή μου ήταν κάποιο πρωΐ γύρω στα τέλη της δεκαετίας του 60, σ' ένα βουλκανιζατέρ της Κυψέλης. Πήγαινα να φουσκώσω μια μπάλλα και βρισκόταν εκεί για να αλλάξει λάστιχο. Ηταν ολόϊδιος όπως τον έβλεπα στο σινεμά, όχι μόνο στην όψη αλλά και στις κινήσεις και την ομιλία, κάτι που δεν ήταν συνηθισμένο σε άλλους ηθοποιούς, ήταν διαφορετικοί στην πραγματικότητα από τους ρόλους που έπαιζαν. Και έβλεπα αρκετούς, μια που η Κυψέλη τότε ήταν περίπου "καλλιτεχνούπολις". Μετά από αρκετές αμφιταλαντεύσεις κατέληξα ότι αυτή είναι η στόφα του πραγματικού ηθοποιού, να μπορεί να επιβάλει στοιχεία από την προσωπικότητά του στον χαρακτήρα που υποδύεται χωρίς να τον αλλοιώνει.
Η επιβεβαίωση ήρθε λίγα χρόνια μετά όταν σε κάποια γυρίσματα μιας ταινίας υποδύθηκε προς στιγμήν ένα γυναικείο ρόλο για να υποδείξει στην πρωταγωνίστρια τι ζητούσε από αυτήν ο σκηνοθέτης.. Το αυθόρμητο χειροκρότημα όλων των παρισταμένων ήταν η απόδειξη ότι είχε μπει στο πετσί του ρόλου της και το απέδιδε καλύτερα από αυτήν, πέρα από το κωμικό στοιχείο της υπόθεσης.




Εχουν ήδη γραφεί πολλά και θα γραφούν περισσότερα για την προσφορά του μέσω της τέχνης του αλλά και μέσω της απλής παρουσίας του στην ελληνική κοινωνία. Συνδύαζε στοιχεία από τον Αριστοφάνη μέχρι τον καραγκιόζη και ο τρόπος που τα απέδιδε, στην κυριολεξία καλοδουλεμένα, ήταν μοναδικός ώστε να περνά τα μηνύματά τους στους θεατές. Η σεμνότητά του υπήρξε παροιμειώδης και ποτέ δεν απασχόλησε το κοινό με την προσωπική του ζωή ούτε στρατεύθηκε σε κάποιο κόμμα παραμένοντας ηθοποιός όλων των Ελλήνων. Η στάση του δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί πολιτική. Η παρουσία  του στην κοινωνία όμως έδωσε  την ηχηρότερη απάντηση-διάψευση στην ρήση του "εθνάρχη" ότι " Η Ελλάς ανήκει εις την Δύσιν "


Καλό σου ταξίδι 



Κυριακή 1 Μαΐου 2011

Ολα πέτσινα

Από την ανακοίνωση του Ατρόμητου Περιστερίου σχετικά με τον τελικό του Κυπέλλου με την ΑΕΚ :


"Χάρισμά σας το πέτσινο κύπελλο"



Σύμφωνοι, το κύπελλο που σήκωσε η ΑΕΚ πέτσινο ήταν όπως το πρώτο γκολ που πέτυχε και όχι μόνο. Φυσικά δεν είναι το πρώτο γκολ οφφσάϊντ που κατακυρώνεται αλλά σε όλα ως τώρα υπήρχε κάποια δικαιολογία (ανάποδη κίνηση των παικτών, πολύ γρήγορη φάση, οριακή θέση) εδώ έχουμε έναν επιθετικό, δύο μέτρα οφφσάϊντ, αραχτό για κάποια δευτερόλεπτα μέχρι νάρθει η μπάλλα, πράγμα που δείχνει πρόθεση ή  φόβο  από τον διαιτητή Κάκο.


Κάτι που επιβεβαιώνεται με την φάση του 40ου περίπου λεπτού όταν ΜΠΡΟΣΤΑ  ΣΤΑ  ΜΑΤΙΑ  ΤΟΥ ο Λυμπερόπουλος σπρώχνει έναν παίκτη του Ατρόμητου. Είναι επιεικώς κίτρινη κάρτα- αν όχι απ' ευθείας κόκκινη- την οποία δεν βγάζει ο Κάκος γιατί ο Λυμπερόπουλος έχει ήδη μιά κίτρινη από τα πανηγύρια για το γκολ-μούφα που πέτυχε και δεν κάνει να αποβληθεί.
Κατόπιν αυτών ο τίτλος του πολυτιμότερου παίκτη του αγώνα που πήρε (χωρίς να το αξίζει) είναι σαν το κύπελλο της ΑΕΚ, πέτσινος κι' αυτός, πείθει μόνο παιδάκια σαν αυτά που τον πλησίασαν.
Κρίμα, γιατί με την καριέρα που είχε άξιζε ένα γνήσιο τίτλο αλλά φαίνεται ότι δεν έχει τα ψυχικά χαρίσματα των συναδέλφων του του Ατρόμητου που αν ήθελαν μπορούσαν να πάρουν το παιχνίδι στα χαρτιά όταν διακόπηκε αλλά δέχθηκαν ότι τελείωσε γιατί δεν τους αρέσουν τα πέτσινα.τρόπαια.


Το ότι ο κύριος δεξιά στην εικόνα είναι πέτσινος πρόεδρος της ΑΕΚ το γνωρίζουν και οι πέτρες, δεν χρειάζεται ανάλυση, διορισμένος υπαλληλάκος των "αόρατων" αφεντικών, κανένας δεν είχε απαιτήσεις για διαφορετική συμπεριφορά από αυτόν. Απλά η παρουσία του μικραίνει την ΑΕΚ.


Και πάμε στους πιο πέτσινους απ' όλους :


Ο εκ δεξιών  Μπιτσαξής αντιμετώπισε το φαινόμενο του χουλιγκανισμού στο ματς χάντμπολ ΑΕΚ- ΠΑΟΚ στην Λαμία με πύρινους λόγους περί βίας και κόβοντας την επιχορήγηση μόνο στον ΠΑΟΚ παρ' ότι οι οπαδοί της ΑΕΚ ήταν περισσότερο υπεύθυνοι για τα επεισόδια. Εδωσε την εντύπωση ότι τον ενδιέφερε μόνο το οικονομικό μέρος, βρήκε ένα τρόπο να μην δίνει λεφτά από συλλόγους που τα είχαν μεγάλη ανάγκη ή να επιβάλλει πρόστιμα. Μέχρι που έγιναν οι αγώνες του Ολυμπιακού με ΠΑΟΚ και Παναθηναϊκό στο Καραϊσκάκη και ο Μαρινάκης δεν είχε πρόβλημα να πληρώσει τα πρόστιμα προκειμένου να φτιάξει την ατμόσφαιρα που ήθελε. Το ότι κτυπήθηκε με κέρμα ο επόπτης, άρα το ματς έπρεπε να διακοπεί ΑΣΥΖΗΤΗΤΙ, δεν το έμαθε κατά τις νομικές σπουδές του ο αριστερά εικονιζόμενος Πιλάφιος.  
Εκτός και έλαβε υπ' όψιν του ότι ο φίλαθλος ήθελε να πετύχει τον παίκτη του ΠΑΟΚ και όχι τον επόπτη. Φυσικά μετά την ατιμωρησία του Ολυμπιακού δεν τον " έπαιρνε " να τιμωρήσει κανένα και έτσι φτάσαμε με την κοινή τους συναίνεση στο θέατρο που παρακολουθήσαμε στο ΟΑΚΑ με τίτλο :  " Κύπελλο στην ΑΕΚ, MVP ο Λυμπερόπουλος" προσαρμοσμένο στο αντίστοιχο σενάριο που υποχρεώθηκαν να εκτελέσουν ο Κάκος στο γήπεδο και οι λοιποί στα επίσημα.


Το να έχει διακοπεί το ματς και οι "επίσημοι" να περιμένουν τόσην ώρα για να κάνουν απονομή πρέπει να είναι παγκόσμια πρωτοτυπία !

Ολα πέτσινα, λοιπόν !

Σάββατο 23 Απριλίου 2011

Πάσχα, Κυρίου Πάσχα

.

ΚΑΛΟ  ΠΑΣΧΑ  !!!



Σαν ξωτικό του δάσους
που όψεις δύο έχει,
μια μαύρη για τους γνωστικούς
κι' άλλη, στο χρώμα του πορτοκαλιού
για τους αλλοπαρμένους,
ξεχύθηκε ο θάνατος
από κρανίου τόπον
σ' αίμα ζεστό και κόκκινο
τα χείλη του να βρέξει
και να χορέψει ύστερα
στου φεγγαριού την χάση


Σε όλων των ειδών τους εραστές
και τους εσταυρωμένους,
σ' οσους την γη αντίκρυσαν
ίδια με τον συνανθρωπό τους
και την αγάπησαν πολύ,
ποτέ δεν φτούρησε ο θάνατος
ούτε και η μπογιά του. 
.

Σάββατο 16 Απριλίου 2011

Επί τη επετείω


πλησιάζει η επέτειος της "εθνοσωτηρίου", ας την "τιμήσουμε"


Μόλις κτύπησε το τηλέφωνο την ξανάφερε στο νου του. Ηταν αυτή.
- Ελα τώρα. Μπορείς ;
- Ναι, ψιθύρισε άβουλα και με σκοτεινιασμένο βλέμμα. Πάλευαν μέσα του η σαρκική η επιθυμία  και τ’ απομεινάρια της ηθικής του. Μπερδεμένος, το πρώτο καλοκαίρι της θητείας του στο ναυτικό, είχε άλλα δυο μπροστά του για να ξεκαθαρίσει κάπως τα πράγματα. Και στην υπηρεσία του μπερδεμένοι ήσαντε ακόμα. Χρόνια συνηθισμένοι στο Βασιλικό το Ναυτικό πάλευαν τώρα ν’ αφομοιώσουν το Πολεμικό και την δημοκρατία που του άλλαξε το όνομα  Επρεπε όλοι να το καταλάβουν πως έφυγε η χούντα  η μετονομασία ήταν ένα καλό επιχείρημα. Πολεμικό το Ναυτικό, Πολεμική και η Αεροπορία ! Οπου τα πράγματα ήταν πιο σοβαρά χρειαζόταν και επεξηγηματική δήλωση: «Όταν λέμε ισόβια εννοούμε ισόβια» είχε δηλώσει ο «εθνάρχης» σε όσους τον κατηγορούσαν γιατί δεν έστειλε στο απόσπασμα τους πρωταίτιους της δικτατορίας όπως έλεγε η δικαστική απόφαση. Και τα εννοούσε πραγματικά, αποδείχθηκε.
Λίγα χρόνια μετά την μεταπολίτευση. Βασική εκπαίδευση και πρώτη άδεια μετά μετάθεση στον Πόρο. Πήγε να δει τον φίλο του μα έλειπε. Ητανε μόνο η γυναίκα του και το δίχρονο παιδί τους. Τον κράτησε με το ζόρι να πιουν ένα καφέ και τον γέμισε κατηγόριες για τον φίλο του. Εβλεπε γυναίκα μετά από τόσες μέρες και αισθανότανε λίγο άβολα αλλά δεν είχε και το κουράγιο για να φύγει. Το κοριτσάκι έπαιζε σκαρφαλωμένο στην μάνα του τραβώντας της την μπλούζα και σηκώνοντάς της την φούστα, το πεινασμένο βλέμμα του ακολουθούσε τα τερτίπια της μικρής.  Κάποια στιγμή το ένα της στήθος  αποκαλύφθηκε. Χαμογέλασε και δεν έκανε καμιά προσπάθεια να το μαζέψει. Σαν μαγεμένος το κοίταζε ο ναύτης. Ηταν κι όπως του άρεσε μέτριο σε μέγεθος και σχεδόν το μισό να ανήκει στην ρόγα.  Οι τόσες μέρες απομόνωσης από τον κόσμο στο στρατόπεδο έπαιξαν τον ρόλο τους. Κάθησε δίπλα της κι άρχισε να παίζει κι’ αυτός με την  μικρή ακουμπώντας την μάνα της δήθεν τυχαία. Κάποια στιγμή τα χείλη του βρεθήκανε στο στήθος της, Αναστέναξε ελαφρά και τούπε «αργότερα, σαν κοιμηθεί η μικρή», Ωρα πολλή μετά η μικρή εξακολουθούσε να παίζει με την μάνα της και το βυζί να είναι ακάλυπτο. Η  Πόπη φαινότανε να το διασκεδάζει, φαινομενικά δεν έδειχνε καμιά βιασύνη για τα περαιτέρω, ήτανε ήρεμη κι’ ευτυχισμένη που δεν ήταν αναγκασμένη να σκέπτεται τον άντρα της, όπως τούλεγε κοιτάζοντας τον φιλικά. Τον είχε ήδη κατηγορήσει πως πήγαινε με άλλες για να δικαιολογήσει την δική της στάση μα δεν τον ένοιαζε. Αισθάνθηκε σαν νάτανε ένα διακοσμητικό στοιχείο στην παράσταση και σηκώθηκε να πάει να δει την μάνα του που τον περίμενε, για την ώρα ο πόθος του είχε υποχωρήσει.
Στο σπίτι η μάνα του πλησίασε ακούγοντας το τηλέφωνο και τον κοίταξε ερωτηματικά Φόρεσε το μπουφάν του και την φίλησε. «Να προσέξεις να μην μπλέξεις, αγόρι μου» του είπε, σαν να τα ήξερε όλα. Πήγε στο παράθυρο και κοίταζε πίσω απ’ την κουρτίνα. Σαν βεβαιώθηκε πως δεν βγήκε απ’ την πόρτα το κατάλαβε « Σ΄ αυτήν πάει, επάνω στον άλλο όροφο, ε άντρας είναι, ας πάει». Μετά με κάποια ζήλεια σκέφτηκε πως τόσο καιρό δεν τα κατάφερνε η παστρικιά, αλλά τώρα που τον βρήκε μπόσικο λόγω ναυτικού, τον τύλιξε.

Κυριακή 10 Απριλίου 2011

Ζωή και θέατρο

.


Οταν στην καθημερινή ζωή σου προσποιείσαι συνεχώς, το δίωρό σου πάνω στην σκηνή σαν παίζεις ρόλο, το πιο πραγματικό, το πρόσωπο σου βγάζει : Τώρα προσποιείσαι, ζεις την ζωή ενός άλλου και σ' αρέσει. Πολύ σου αρέσει, σε λυτρώνει γιατί τώρα κάνεις ότι και στην καθημερινότητά σου αλλά συνειδητά ! Τον εαυτό σου ελέγχεις ανά πάσα στιγμή, το  ζεις και το βιώνεις βήμα-βήμα ακολουθώντας την χαραγμένη την πορεία κάποιου άλλου όπως πορεύεται στο έργο, δεν ξεγλιστράει με το απρόοπτο η ζωή μέσα απ' τα χέρια σου, δεν είναι η πληγωμένη η καθημερινότητά σου. Τι κι αν πασχίζεις να το κρύψεις με τερτίπια, την επιφάνεια καλύπτεις και όχι την ουσία.
Δεν πιάνουν τα θεατρικά τα κόλπα στην ζωή.
Σημασία έχει να μην πονάς και όχι να μην το δείχνεις.
Ξέρω πολλούς που πονάνε μα δεν το δείχνουνε, έχουνε λέει αξιοπρέπεια.
Ξέρω πολλούς που προσποιούνται στην σκηνή ότι πονάνε, είναι η δουλειά τους.
Αλλά δεν γνώρισα ποτέ αξιοπρεπή ηθοποιό που να πόναγε και να μην κατέβηκε από την σκηνή. Από σεβασμό στην δουλειά του, δεν θάθελε να μπλέξει την τέχνη του με το καθημερινό του το καμουφλάζ.
Διπλή η ζωή μα και πραγματική επάνω στην σκηνή.
Η άλλη μπλέκεται τόσο με τα ονείρατα που άντε να την ξεμπερδέψεις

Το πρώτο δεκαήμερο του Μάη η ερασιτεχνική θεατρική ομάδα του υποφαινομένου θα παρουσιάσει το τρίτο μέρος του κωμικού παιχνιδιού "Κοπρίτης και Ψωρίλης" που στηρίζεται σε χαρακτήρες του Γιώργου Σουρή. Οσοι ενδιαφέρονται να παρακολουθήσουν (δωρεάν) την παράσταση ας στείλουν e-mail  και θα ενημερωθούν για τον ακριβή χρόνο και τόπο.

Δευτέρα 28 Μαρτίου 2011

Μάτια...

.

Μάτια που δεν βλέπονται, γρήγορα λησμονιούνται...
Ας τα ξαναθυμηθούμε


Μάτια σαν και τα δικά σου...



Ναι αλλά τι μάτια ; 
Το χρώμα όμως έπαιζε πάντα καθοριστικό ρόλο.

Από την εποχή που ο Τάκιτος έγραφε για τους Γερμανούς :
" truces et cerulei oculi, rutilae comae, magna corpora et tantum ad impetum valida" ,  μέχρι να τα τραγουδήσει ο Αττίκ :



Ο Τάκιτος έγραφε μα οι Ιταλοί είχαν το δικό τους γούστο, gli occhi verdi dell' amore !! :




comme rodini perduti... 

Εμείς όμως, Ελληνάρες, καταφέραμε να συνδυάσουμε τα δυο χρώματα, προσθέτοντας στα μάτια...βλεφαρίδες !!



πριν καταλήξουμε  στα πιο "οικεία" μας, μαύρα...
(υπομονή, η εισαγωγή βαστάει ένα λεπτό αλλά μετά αποζημιωνόμαστε)





Αμα προσθέσουμε και τα φρύδια στο ίδιο χρώμα ... 





Βέβαια με μαύρα μάτια ξεκινά αλλά μετά φτάνει στην μεγάλη αλήθεια, τα δικά ΤΗΣ τα μάτια είναι που δεν ξαναβρίσκεις ποτέ...





ότι χρώμα και νάναι !!