Και στο youtube !!!

Αν σας αρέσει ο Σουρής...

το προσπαθήσαμε και μεις !

 Κάτι σαν πρόσκληση...

Οι φίλοι του θεάτρου που επιθυμούν μπορούν να παρακολουθήσουν την θεατρική παράσταση του γράφοντος στην διεύθυνση :

http://www.youtube.com/watch?v=ShL5qN4UEcM

.

En fin...

Μετά από πολλές προσπάθειες, αναπάντεχα εμπόδια, εξωτερικούς δακτύλους και άλλα συναφή...

ανέβηκε η παράσταση " Μπραζίλ, Μπραζίλ" σε κείμενο (έμμετρο) του γράφοντος ο οποίος ευχαριστεί όσους συνέβαλαν με οποιονδήποτε τρόπο στην ολοκληρωμένη παρουσία της.

Ειδικότερα όσους ακούραστα έρχονταν στις πρόβες, βοήθησαν να στηθούν τα σκηνικά και έβαλαν την "πινελιά" τους στην παράσταση.

Περί θεάτρου...

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

 

Παρασκευή 30 Μαρτίου, ώρα 20.30

Η Θεατρική Ομάδα

του 7^ου Εσπερινού ΕΠΑ.Λ. Αθηνών

παρουσιάζει το Θεατρικό Παιχνίδι

«Μπραζίλ, Μπραζίλ»

       του gpoint

βασισμένο σε χαρακτήρες από το

«Δεν έχουν τα προσόντα»

του Γιώργου Σουρή

         

στην Αίθουσα Πολλαπλών Εφαρμογών        

του  σχολικού συγκροτήματος 6ου και 7ου ΕΠΑΛ Αθηνών, 

Ξενίας και Μιχαλακοπούλου, είσοδος από Νέστου 4

Επειδή η παγκόσμια (!) ημέρα (;) ποίησης πλησιάζει ...

και διάφοροι (μέχρι και ακαδημαϊκοί) βρυκόλακες θα πάρουν σβάρνα κανάλια, δεξιώσεις και λιλιά

το μπλογκ θυμίζει τις σταθερές θέσεις του :

Η αιτία (Παμμήτωρ Νυξ)

Οι ποιητές γεννιώνται νύχτα...

Ακόμη και οι ποιητές των όλων...

Πένθιμα...

 .

Πέθανε σήμερα ο Λούτσιο Ντάλλα, τραγουδιστής που μας μεγάλωσε μαζί με άλλους, Ιταλούς, Γάλλους, Αμερικάνους κι Ελληνες.
Πασίγνωστο κομμάτι του το "Καρούζο"  που πούλησε εκατομμύρια δίσκους με τις εκτελέσεις των Μποτσέλλι και Παβαρόττι.




Αξέχαστο όμως για τους περισσότερους θαυμαστές του το " Πιάτσα Γκράντε" τουλάχιστον για όσους υπήρξαν κάποτε νέοι, φοιτητές, ερωτευμένοι κι ονειροπόλοι.

 E se non ci sarà più gente come me
voglio morire in Piazza Grande,
tra i gatti che non han padrone come me attorno a me

 

Περισσότερα γι' αυτό το τραγούδι εδώ

Το κορίτσι και η πίττα

.
Το κορίτσι και η πίττα

άσμα  λυρικόν και άμα χιουμοριστικόν

 

Σύρε να πάρεις χόρτα, χόρτα για πίτα

σπανάκι, αντίδια, βρούβες κι ωραία βλήτα

και πίτα για να φτιάξεις άνοιξε φύλλα

μον' ψήστηνε στον φούρνο, φούρνο με ξύλα

Πίτα μ' είχες κεράσει σαν σε πρωτοείδα

στεκόσουν στην αυλή σου δίπλα στην γίδα

μοσχόβολούσε η πίτα μεσ' στο ρουθούνι

κι ένα κομμάτι πήρα, δίχως πηρούνι

Στο χέρι το κομμάτι όπως βαστούσα

τα κόκκινα σου χείλη πως λαχταρούσα

φιλί, μπουκιά, φιλί μέσα στο στόμα

κι εσένα και την πίτα, θυμάμαι ακόμα !

Μέρες που περνάμε...

.

Με όσα συμβαίνουν στον πολύπαθο τόπο μας οι περισσότεροι ψάχνουν για κάποιο αποκούμπι να στηρίξουν τις όποιες ελπίδες τους. Είναι η εποχή που οι Ιταλοί δήμαρχοι χαρίζουν τον μισθό τους στην Ελλάδα, το Βατικανό ετοιμάζεται να φορολογηθεί αλλά εδώ η εκκλησία μας τηρεί μια -ανεξήγητη ίσως- αλλά χαρακτηριστική σιωπή, ταυτιζόμενη με την πολιτική εξουσία : την ώρα που όλοι συνεισφέρουν κάτι, την ώρα που ο killer Παπαδήμος πετσοκόβει συντάξεις δηλώνοντας πως "ήταν αναπόφευκτο" μόνο οι μισθοί των βουλευτών και η εκκλησιαστική περιουσία  δεν υφίστανται μειώσεις. 

 Η θρησκεία με την πολιτική ήταν βέβαια πάντοτε αλληλένδετες απλά στην εποχή μας η ταχύτητα των γεγονότων μας έκανε να μην την βλέπουμε. Τώρα που η κρίση επιβραδύνει τους ρυθμούς μας αυτή η σχέση αρχίζει να γίνεται ορατή. Ας δούμε ένα παλιό μου άρθρο αναφορικά με την αλλαγή θρησκείας σε τούτα τα χώματα, η αλλαγή πολιτικής είναι λίγο-πολύ γνωστή.

 

Κάποιες διαφορές...

Αλλ' ου πως άμα πάντα θεοί δόσαν ανθρώποισιν
Ιλ. ραψ. Δ
αλλά δεν δίνουν στους θνητούς οι αθάνατοι όλα αντάμα
μτφρ. Ιακ. Πολυλά


Μ΄αρέσει ο τρόπος που οι αρχαίοι έβλεπαν τους θεούς. Οπως τα παιδιά βλέπουν τους μεγάλους, αλλά πιό σοφά. Τα παιδιά νομίζουν πως επειδή οι μεγάλοι ξέρουν περισσότερα, τα ξέρουν όλα.
Οι αρχαίοι τόχαν ξεπεράσει αυτό, είχανε βάλει και στους "θεούς" τα όριά τους. Δεν ζητάγανε θαύματα από την Αθηνά, κουνούσαν και τα χεράκια τους, μιά βοήθεια ζητάγανε όπως τα παιδάκια σαν κτίζουν στην άμμο σπιτάκια. Η θρησκεία τους, βοηθούσε στο να διατηρουν μιά αγνότητα στην ψυχή, να βλέπουν το περιορισμένο των δυνατοτήτων τους και να αποφεύγουν την αλαζονεία. "Τι παραπάνω θέλεις πατέρα δύο ολυμπιονικών ; Δεν θ' ανέβεις στον Ολυμπο"
Θεωρούσαν τους εαυτούς τους παιδάκια και σοφά δεχότουσαν πως δεν είναι σωστό να τα έχουν όλα, σαν τα παιδάκια θάτρωγαν όλα τα γλυκά σε μία μέρα, θα βαρυστομάχιαζαν.
Είχε μιά ωριμότητα μέσα στην αθωότητα αυτή η θρησκεία.
Και τους αποκαλούσαν αθάνατους όχι γιατί δεν θα πεθάνουν αλλά γιατί υπερκάλυπταν τα ανθρώπινα όρια ζωής.
Αργότερα φάνηκε η νέα εκδοχή της θρησκείας του Αβραάμ. Μετά τον περιούσιο λαό (κληρονομικό δίκαιο) επεκτάθηκε και τους υπόλοιπους λαούς μέσω της "πίστεως", διαβατήριο γιά κάθε επιτυχία και σκοπό. Η παιδική αθωότητα εξαφανίστηκε, υπήρχε στόχος τώρα η μετά θάνατον ζωή (σκεφτείτε καλά την έκφραση, είναι η αποκορύφωση του παραλογισμού) και όχι η ανάμνησή της όπως στους αρχαίους. Η ανθρωπότητα "ωρίμασε", χάθηκε η αθωότητα, τώρα πιά υπάρχει σκοπός, ποιό παιδάκι βάζει σκοπούς ;
Τώρα έχουμε μιά " αθωότητα" μέσα στην "ωριμότητα".
Φιλοσοφικά η διαφορά των θρησκειών αντιστοιχεί στην διαφορά μεταξύ Φύσης {εκ του φύω} και Γένεσης {εκ του γί(γ)νομαι}. Εντελώς συμπτωματικά στα ελληνικά η λατινογενής λέξη Nature {εκ του nato = γίνομαι} αποδίδεται σαν "Φύσις" και επίσης εντελώς συμπτωματικά στα αγγλικά π.χ. η λέξη "Physis" έχει εξαφανισθεί, μείνανε μόνο τα παράγωγά της physic, physical, physics κ.λ.π. με σημασίες κάπως πιό μακριά από την αρχική έννοια.
Δεν είναι τυχαίο που σ' αυτά τα χώματα η νέα θρησκεία πάλαιψε χίλια χρόνια να επιβληθεί, ούτε ότι έβαλε τόσο νερό στο κρασί της ώστε να γίνει "αγνώριστη" από τους "συγγενείς" της.
Και φυσικά η νέα θρησκεία δίνει ταυτόχρονα όλα τα εφόδια στους "πιστούς"( η "πίστις" τα πάντα καταφέρνει), ίσως γιατί δεν είναι αθάνατη.