Στο καβούκι μου

Τα κείμενα της καθημερινότητας θα δημοσιεύονται στο εξής στον Βερνάρδο τον ερημίτη, στην διεύθυνση : http://gerimitiis.blogspot.gr/

Ποιήματα θα βρείτε στην ποιηματοποίηση

ενώ

Πεζά και διηγήματα στην διηγηματοποίηση

...

Τι δεν είναι και τι είναι το gpoint'sbreeze

Δεν είναι χώρος που προωθεί έμμεσα ή άμεσα διαφημίσεις.
Δεν είναι χώρος που θα σας προωθήσει σε άλλα μπλογκς πλην των άλλων του δημιουργού της.
Δεν είναι χώρος που θα σας υποχρεώσει ν' ακούσετε την μουσική που αρέσει στον δημιουργό του.

Είναι ένας χώρος που σέβεται την σκέψη και την ελληνική γλώσσα.
Είναι ένας χώρος που προσπαθεί να σέβεται τους επισκέπτες του και τον εαυτό του.



Παρασκευή 24 Αυγούστου 2007

Οδηγός (κατόπιν εορτής) προς υποψηφίους

Κόπηκες απ' τη λίστα; Πάντα υπάρχει λύση!

Οι εκλογές διεξάγονται
δεκάξη Σεπτεμβρίου
αλλοίμονο στα πρόβατα
που εξήλθαν του μαντρίου
την θέση τους την έχασαν
στων εκλογών τη λίστα
το έργο παρακολουθούν
πρώτο τραπέζι πίστα

Αντιμιλάς στον πρόεδρο
τον αρχηγό, τον ένα;
Μαύρο σκοτάδι σ' έφαγε
όλα κανονισμένα
κανένα να μη προσεχτεί
κουσούρι σ' αρχηγό
ει δυνατόν, ν' απαλειφθεί
στο βιογραφικό.

Αν αντιθέτως τον υμνείς,
συχνά τον προσκυνάς
θα είσαι υποψήφιος
όπως και ο τουρνάς
ή στη κορώνη αν έτυχε
να έχεις ένα μπάρμπα
θέση στο ψηφοδέλτιο
θα βρεις σα βαναμπάρμπα

Αν πάλι το αισθάνεσαι
το ύψιστον καθήκον
πως η πατρίδα σε καλεί
τότε είναι προσήκον
υπηρεσίας προσφορά
στη διάθεση της θέτεις
-στο επικρατείας φυσικά-
σαν μουσικοσυνθέτης

Το κρίσιμον των εκλογών
αν δεν κατανοείς
ποιόν των υποψήφιων
μη καταμαρτυρείς
η διαλογή τους έγινε
σαφώς πολιτικά
μη το μπερδεύεις αφελώς
επί-κοινωνιακά

Αλλά μην απελπίζεσαι
μαύρο μη βάζεις βέλο
στην τρικυμία τη πολλή
τον καπετάνιο θέλω.
Υπάρχει λύση σίγουρη
θα πάρει λίγο χρόνο
όμως θα έρθει η στιγμή
γι' αυτό σε βεβαιώνω

οταν θα έλθουν εκλογές
κρίσιμες να μην είναι
αλλά θα είναι μοναχά
διά το θεαθήναι
τότε σ' αυτές θα κατεβεί
το κόμμα το καλό
το μόνο πούχει πρόγραμμα
σούπερ διαφυσικό

εκεί οι υποψήφιοι
προσόν θέλουνε ένα
βιβλία των διαφυσικών
να έχουν διαβασμένα
γιά κάθε ένα πρόβλημα
θάχουν χιλιάδες λύσεις
αδύνατο την εκλογή
αυτή, να μη κερδίσεις

Πέμπτη 16 Αυγούστου 2007

Ζέμπρες




Ασπρόμαυρη ζέμπρα


Ραψωδία σ' άσπρο και μαύρο
κάθε σου ρίγα μιά ταυτότητα
κι' ο χρόνος που παγώνει την εικόνα

Κάθε σου κίνηση θολώνει το τοπίο
οφθαλμαπάτη, τρέξιμο
τ' ασπρόμαυρό σου είναι
σα χίλια χρώματα μαζί,
σύγχυση στο λιοντάρι

Σαν θες να φας
ή να γεννήσεις πρέπει,
το καμουφλάζ σου πέφτει
αδυναμία ανθρώπινη
στη ζούγκλα των ψυχών

Καλπάζεις, καλπάζεις αόρατη
μα από ψηλά
το στόχο δίνεις
και τα σκυλιά με τ' όρνεο
κρυφά συνενοούνται

Πως κι' είσαι κυκλωμένη ;

Σκυλιά παντού τριγύρω.
Χρώμα καινούργιο θάχεις.
Μεσ' στη σαβάνα
φυτρώνουν παπαρούνες

Κάθε ψυχή
με ζέμπρα λίγο μοιάζει


Ζέμπρα σε άσπρο και καφέ


Ζέμπρα σε άσπρο και καφέ
Τη διαφορετικότητα σου δείχνεις
Μεσ 'στο κοπάδι τι ζητάς ;
Χαλάς την αρμονία.

Εξορίσου στα Τάρταρα της σαβάνας
Μαζί με τους ομόχρωμους.
Πως τόλμησες με μας να μπλέξεις ;
Αιώνες το παλεύουμε
Το καθαρό κοπάδι
Σε διχρωμία μόνο

Μαύρο κι' άσπρο, καλό-κακό
Δεν θέλουμε παρείσακτους
Καινούργια χρώματα να φέρουν.
Και τα λιοντάρια
Εμείς μόνο σκυλιά ταΐζουμε
Διά των σαρκών μας
Καί όρνεα δια των οστών

Το καφετί της ρίγας σου
Δαιμόνια επιφέρει
Κι' απογουστιά το χρώμα της
Σα σάπιο φρούτο

Εσύ κι οι λίγοι σου
Εμπρός
Από μπροστά χαθείτε
Στην όαση τη μακρινή
Και όχι στη σαβάνα

Πριν οι γυναίκες μας, οι άμυαλες
Και τα παιδιά
Σας πάρουν γιά σπουδαίους.


Δημοσιεύτηκαν πρώτη φορά στο www.logokipos.gr στις 25-26/02/2007

Πέμπτη 9 Αυγούστου 2007

Θερινό θέρετρο

"Περιμένοντας την παρέα, ένα βράδυ, όπως όλα τα βράδυα, στα "καθώς πρέπει" μαγαζιά.


Ανταύγειες φώτων στο νερό
χορεύουν
μεσ' στις ρυτίδες που τ' αεράκι δημιουργεί.

Αλλες ρυτίδες, της χαράς
στην επιφάνεια.
Χωρίς τη πατίνα του χρόνου στο δέρμα.
ή της κακίας στη ψυχή.

Χωρίς φεγγάρι πιό καλά.

Σιγά-σιγά η νύχτα ξεκινά.
Στον κρυφό φωτισμό στούς φοίνικες.
Το χρήμα όλα τα σκεπάζει.

Πουλιών ανάσες
με θροΐσματα φύλλων ανακατεύονται.
Πριν τα καλύψει η μουσική

Σ' ένα τραπέζι δίπλα στη θάλασσα
στο κλαμπ της παραλίας
Μαλακή μουσική, τόνα τσιγάρο πάνω στ' άλλο
Διακοπές.

Διακοπές ;

Φοράς παπούτσια του χειμώνα
τώρα που βραδυάζει στις δέκα.
Πόσο άσχημα φαίνονται.
Ισως κι' άχαρα.
Η θέα του γυμνού ποδιού
έχει μιά χάρη
που τη ξεχνάμε το χειμώνα.
Σαγιονάρες.
Σίγουρα τα χειμερινά παπούτσια σου,
σου φάνηκαν σαν ξένα.
Ρωτάς τον ιδιοκτήτη τους
κι' είσαι εσύ.

Αρχίζει η διασκέδαση.
Σα να μεθάς με κόκα-κόλα λάϊτ...
"

Παρασκευή 6 Ιουλίου 2007

Ακρως βουκολικός εφιάλτης

.

"Μιά εκδοχή του motorpsycho nitemare του Bob Dylan, προσαρμοσμένη στην ελληνική πραγματικότητα της αγνής ελληνικής επαρχίας- ισως 30 χρόνια πριν (όχι ότι έχουν αλλάξει πολλά από τότε δηλαδή, εκτός από την επιφάνεια)

Ακρως βουκολικός εφιάλτης


Τη πόλη μεσ' στη θάλασσα βαρέθηκα γιά λίγο
κι' είπα να πάρω τα βουνά, τα όρη να ξεφύγω
να δω βουνίσιους άνθρωπους, αθώους εις τα ήθη
και να ξεφύγω, ρε αδερφέ, γιά λίγο απ' τα συνήθη

Στης επαρχίας βρέθηκα ένα ερημοχώρι
από αυτά που αγνοούν τι είναι το βαπόρι
μα και το αυτοκίνητο μπροστά τους όταν δούν
φέρνουν κριθάρι και σανό να το περιποιηθούν

Εκεί λοιπόν θα έπρεπε τη νύχτα να περάσω
και των κοριών το τσίμπημα ίσως να δοκιμάσω
ρωτώντας γύρω, μούπανε να πάω στου Μποχόρη
πούχε ζαγάρια, πρόβατα, είχε και μία κόρη

Τη πόρτα χτύπησα δειλά, μ' άνοιξε ο νοικοκύρης
μούδειξε το δωμάτιο και μούπε "Δω θα γείρεις
και κοίτα να μη φοβηθείς τη νύχτα αν ακούσεις
φωνή απ' ένα φάντασμα, είναι της εκλιπούσης"

Κοιμόμουνα ανάλαφρα, ολίγον τι σκιαγμένος
όταν ακούω χτύπημα στη πόρτα επισταμένως,
του νοικοκύρη ήτανε η κόρη αγριεμένη
πως ένα παλιοφάντασμα στη κάμαρά της μπαίνει

"Ελάτε σας παρακαλώ" μου είπε με αντάρα
"Αμα σας δει το φάντασμα θα πάρει μιά τρομάρα"
Τη κόρη ακολούθησα στη κάμαρά της μόνος,
ανέκαθεν με συγκινεί των αλλωνών ο πόνος

Φορούσε ένα νυχτικό διάφανο και πασούμια
στο κομοδίνο ανοικτό ένα κουτί λουκούμια
"Πάρτε ένα σας παρακαλώ, πρώτη φορά στο σπίτι
να γλυκαθείτε" κι' ύστερα επήγε στο φεγγίτη

Κρεμάστηκε έξω η μισή και κοίταζε επάνω
"Εκεί είναι το φάντασμα, πέστε μου τι να κάνω;"
Ούτε και γω δεν ήξερα τι έπρεπε να πράξω
ώστε το παλιοφάντασμα, αμέσως να τρομάξω

Το αίτημά της μ' έβαλε σε προβληματισμό,
το λουκουμάκι έφαγα μέχρι να το σκεφτώ
προσέχοντας στο πάτωμα να μη μου πέσει σκόνη
"Ελάτε και το φάντασμα θα με νομίζει μόνη ! "



Πλησίασα λοιπόν εκεί, αλλά στενά τα μέρη
επάνω της ακούμπησα , μου έπιασε το χέρι
Εσκυψα γιά να δω και' γω, τι γίνεται επάνω,
κολλάω εις τη πλάτη της και το μυαλό μου χάνω

Την ώρα που τα μάτια μας ψάχνανε στο σκοτάδι,
το φάντασμα γυρεύοντας πούβγαινε κάθε βράδυ
η κόρη που στο όνομα ήταν Βασιλική
αποφασίζει ξαφνικά να γίνει τολμηρή

Το νυχτικό της σήκωσε μου έπιασε το χέρι
και το δικό μου οδηγεί στα τρυφερά της μέρη
και κει που το παλεύαμε "βάστα Βασιλικούλα"
του κυρ-Μποχόρη η φωνή "Τι κάνεις μωρή τσούλα ;"

Χαμηλωμένο σώβρακο, λυμένο παντελόνι
κι'ο κυρ-Μποχόρης πίσω μου το όπλο να σηκώνει
τρέχω να φύγω να σωθώ, σφαίρες γυρίζουν γύρω
είμαι σα βάρκα στ' ανοιχτά που έχασε το πίρο

"Μη σκιάζεσαι ειν' άσφαιρες" ακούω μιά φωνή
γυρνώ και βλέπω τη μικρή να με ακολουθεί
με τα μαλλιά της ξέπλεκα, το νυχτικό στη μέση
"Γύρνα να το τελειώσουμε ή μήπως δεν σ' αρέσει ;"

Λίγο αμφιταλαντεύτηκα, γλυκό ήταν το κορμί της
Στον σκοτεινό τον ουρανό, ένας λαμπρός κομήτης
οι σφαίρες σταματήσανε, δεν θάχε άλλο φυσίγγι
μα τότε τρώω μιά πετριά, δεξιά μεσ' στο μηνίγγι

Με πήρανε τα αίματα, σκούζει η Βασιλικούλα
χέστηκ' ο γέρος, κρύφτηκε σε μιά αποθηκούλα
με τα φιλιά της προσπαθεί τον πόνο μου να γιάννει
"Δεν θα μας κυνηγά κανείς αν βάλουμε στεφάνι ! "



Καθόλου δεν το σκέφτηκα, πήδηξα μεσ' στ' αμάξι
και φεύγω από το χωριό λίγο προτού χαράξει
σοφώτερος αισθάνθηκα από τις εμπειρίες
όπου προσφέρουν αφειδώς άγονες επαρχίες.

Ειν' άγρια τα πράγματα εκεί στα ορεινά
πάρα πολύ διαφέρουνε απ' τα θαλασσινά
ποτέ μου δεν μου έτυχε σαν ήμουν με γοργόνα
στην κεφαλή μου να δεχθώ κτύπημα από κοτρώνα

Ούτε ποτέ μου μίλησε νεράϊδα γιά στεφάνι
όταν μαζί μου ήθελε το κέφι της να κάνει
και αχινό σαν πάτησα δεν έβγαλα κραυγή
αν με νεράϊδα απαντηθείς σου κόβεται η φωνή

Πίσω λοιπόν ολοταχώς γιά παρά θιν' αλός
λουκούμι να μην ξαναδώ, ορκίστηκα ο φτωχός
έχει μεζέδες νόστιμους στης θάλασσας τα βάθη
μα και γοργόνες έμπειρες στου έρωτα τα πάθη




Παρασκευή 29 Ιουνίου 2007

Ξενοδοχείο η Οαση



Αν βρεθείς ποτέ στο ξενοδοχείο η όαση
Μακριά, εκεί που οι περαστικοί είναι σπάνιοι και τα ζευγάρια παράνομα
Ρίξε μιά ματιά στη Κυρία που το έχει
Και στα ίχνη των ανθρώπων που πέρασαν

Μικρές γραφές στους τοίχους-όρκοι της νύχτας που τελειώνουν το πρωΐ
Ονόματα ματαιοδοξίας κι’ ημερομηνίες- τι να σημαίνουνε ;
Κοιλώματα στο στρώμα, αδιάψευστοι μάρτυρες προηγηθείσης «ευτυχίας»
Κάπου ξεχασμένα τα ρέστα- μη τ’ ακουμπήσεις, λερώνουν.

Αντανακλάσεις στο καθρέπτη του μπάνιου
Ρίμμελ και ξεχασμένα τσιμπιδάκια
Ενα αποτσίγαρο πατημένο από παπούτσι αντρικό

η Κυρία,
μόνη της πιά,
δεν καθαρίζει σχολαστικά,
τί νόημα θάχε ;

Κάποτε όλα ήταν τέλεια, καθαρά
Μα οι άνθρωποι πάντα το ίδιο βρώμικοι
ή ν’αφήνουν τη βρωμιά τους
Ποιός τους ήξερε στην ερημιά, μόνο το ταίρι τους-αν είχαν

Δες τη Κυρία στο βάθος του διαδρόμου με τη σκούπα στο χέρι
Και τη φλόγα στα μάτια
Σε ξεκουφαίνει η σιωπή της, -κάρτες δεν δέχεται- μόνο μετρητά
Και ληγμένες επιταγές ποιητών και κλεψιτύπων

Αν περάσεις τη νύχτα μόνος εκεί
Και φοβηθείς
Πίεσε το κουμπάκι
Ενα μηχανικό χέρι θα σφίξει το δικό σου
Μέχρι να νοιώσεις καλά

Γιατί το αύριο θαναι καινούργια μέρα
Μα πάλι χωρίς λόγια
Γιατί το αύριο θάχει καινούργια παραμύθια και μοναξιά
Στο ξενοδοχείο η Οαση

Βρες τα σημάδια απ΄το ξημέρωμα στο δωμάτιο
Τις διάχυτες λοξές ακτίνες μέσα απ’ τις γρίλλιες
Τη σκόνη που αιωρείται μέσα τους
Υλικό από προηγούμενους ενοίκους

Και στο μπαλκόνι όταν βγεις δες με τα μάτια της Κυρίας
Γέλα, ζήσε, εξαφανίσου
Σαν τραίνο που δεν έπιασε σταθμό
Ταχύτητα μη κόψει


Βάλε και συ ένα σαπουνάκι στη τσέπη σου
Ενθύμιο κι’ απόδειξη της ύπαρξης σου
Μα μη πειράξες το τασάκι

Και η Κυρία στη ρεσεψιόν θα σε κοιτάζει
Ν’ απομακρύνεσαι



Τετάρτη 6 Ιουνίου 2007

Ιστορίες από ένα άλλο (κοίλο) ημισφαίριο


ΕΝΑ ΔΙΑΦΥΣΙΚΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ

ΩΚΕΑΝΟΣ

1. Πρόλογος

Κει που τελειώνει ο ωκεανός στο άλλο ημισφαίριο –λένε- υπάρχει μιά ομαλή ακτή γιά τους ναυαγούς. Την προτιμάνε από τα απόκρημνα βράχια καθώς η αμμουδιά και το νερό λειώνουν το ένα μέσα στ’ άλλο, μπορείς να βγείς και περπατώντας. Λίγο πιό πέρα όμως, στα πέντε μέτρα, απλώνεται ένας μαντρότοιχος ψηλός, σ’ όλο το μήκος της ακτής, διαφυγή καμιά, πρέπει να τον περάσεις. Κανένας ναυαγός δεν ήξερε τι είναι πίσω του, ο καθένας φανταζότανε τι του έλειπε εκείνη τη στιγμή : άλλος φαΐ, άλλος κρασί, άλλος γυναίκες. Μερικοί νομίζανε ότι ήταν στο νησί των θησαυρών, διαμάντια και πολύτιμους λίθους φανταζότανε, τον τοίχο δεν τον υπολόγιζαν.Φάγανε λίγες αχιβάδες και καβούρια να πάρουνε δυνάμεις, ξαπλώσανε στον ήλιο κι’ ετοιμαζότουσαν γιά το μεγάλο σάλτο.Κι ‘ ο τοίχος όμως ετοιμαζότανε. Χρόνια τώρα έβαζε στοίχημα με τον εαυτό του κανείς ανάξιος να μη περάσει. Και έβαζε όλη του τη τέχνη.. Αλλού γινόταν γλιστερός αλλού αγκάθια έβγαζε, αλλού υποχωρούσε τα στηρίγματα μέχρι να πέσουν κάτω οι υποψήφιοι κατακτητές. Γιατί έτσι τους έβλεπε. Νηστικούς να φάνε το φαΐ του, διψασμένους να πιούν το κρασί του, στερημένους να χαρούν τις γυναίκες του και πάντα άρπαγες ν’ αρπάξουν το θησαυρό του.
Και ψήλωνε κατά βούληση. Στους πιό επίμονους έκανε το μεγάλο κόλπο, έπαιρνε τα χρώματα και την υφή του ωκεανού, τους τρόμαζε, τους θύμιζε το χτες-θάλασσα σκούρα κι’ ουρανός μονάχα-σα ναυαγοί χάνανε τον προσανατολισμό τους, αντί γιά πάνω, προς τα κάτω ή τα πλάγια σκαρφαλώνανε απελπισμένα. Τέλος τη λουρίδα της άμμου λατρεύανε κι’ εγκαταλείπανε τη προσπάθεια.


2. Ωγήν- ωγένος

Σ’ όλα τα παραμύθια υπάρχει ένα παλληκάρι, ένας ήρωας να δώσει λύση.Εδώ ο πιό κοσμογυρισμένος έπιασε τη κιθάρα του και τραγούδησε στο τοίχο.

Θέλω, αχ πόσο θέλω το κορμί μου απ’ το τοίχο να διαβεί
Σαν την όμορφη παρθένα που ζητά να παντρευτεί
.

Ο τοίχος σταμάτησε την άμυνα ν’ ακούσει το τραγούδι

Θέλω, αχ πόσο θέλω η ψυχή μου απ’ το τοίχο να διαβεί
Σαν την έμπειρη τη πόρνη στο κρεβάτι όταν βρεθεί

Ο τοίχος έμεινε ακίνητος και σκεπτικός.

Τότε το παλληκάρι του έδειξε την άδεια εξασκήσεως επαγγέλματος.
Εγραφε : ακροβάτης.
Αυτό ήταν!
Μιά πόρτα φάνηκε στο τοίχο. Από μακριά ακούγονταν τραγούδια και χοροί. Είχανε πανηγύρι. Ενας-ένας οι ναυαγοί μπήκαν. Το παλληκάρι, με το τοίχο έπιασε κουβέντα.

- Τι πανηγύρι έχουνε ;
- Πάντα το ίδιο, γλεντάνε κάθε που ανοίγω τη πόρτα. Το λένε της Ανοιξης, αλλά δεν είναι. Δεν θα πας ;
- Πρώτα πρέπει να μάθω αν πρέπει, θα δω τους ναυαγούς.
-Εχεις την άδεια του ακροβάτη.
- Δεν είναι αρκετή. Χρειάζεται κι’ η τέχνη. Ισως να σκούριασα, ίσως να μην είναι σκαρφάλωμα. Γιατί άνοιξες ;
- Τόξερα πως θα χάσω όταν άκουσα το τραγούδι σου. Κτύπησες κέντρο. Μου θύμισες πρώτα τις κόρες μου, μετά την Τηθύα, τη κάποτε γυναίκα μου και πιό παλιά αδερφή μου. Υποχωρώ πριν με νικήσουν, συντηρώ τις δυνάμεις μου.
- Τι προστατεύεις ;
- Τον κόσμο απ' τη βιασύνη των σοφών. Μετασχηματίσθηκα
- Τί ήσουνα πρώτα ;
- Ωκεανός. Είμαι ακόμα. Αλλά χάνω τις μάχες στο νερό κι΄ας κύκλωσα όλη τη στεριά.Αυτούς που οδηγούσανε τα πλοία, ναυαγούς τους είπανε απ' τη συνήθεια μου να τους βυθίζω. Μα στο τέλος φιάξανε πιό γερά σκαριά. Τόβλεπα πως θα χάσω κι’ άλλαξα, έγινα τείχος να κυκλώσω τη γη.
- Κι’ η λουρίδα που πατάμε ;
- Δίνω χώρο στους εχθρούς μου, μετά γινόμαστε φίλοι.
- Γιατί πρέπει να περικυκλώνεις τη γή ;
- Ωγήν. Είναι η δουλειά μου.
- Τι είναι ωγήν ;
- Το παλιό μου όνομα. Μετά με είπαν Ωγηνός, ήμουν ποτάμι ακόμα, δεν είχα πάρει τη θέση μου.
- Τι άλλαξε ;
- Η γεύση μου, έγινα αλμυρός.
- Και τώρα ;
- Τώρα άλλαξε η γεύση των ανθρώπων. Εφερα το μυαλό μου στο τείχος, κι’ άφησα το κορμί μου πίσω το νερό.
- Πως σούρθε η ιδέα ;
- Από τους τοίχους, τα πλαϊνά των πλοίων. Μαθαίνεις κι’ απ’ τους ανθρώπους.
- Γιατί τους εμποδίζεις ;
- Βιάζονται, δεν ξέρουν. Εσύ πως βρήκες την άδεια ;
- Γυμνάστηκα πολύ στο σκαρφάλωμα, εγινα ο καλύτερος. Μου την έδωσε ο Πατέρας. Δεν του τη ζήτησα. Μούπε πως έκανα τη χαρά, δουλειά. Ισως γιά να με τιμωρήσει μου την έδωσε.
- Ετσι κι’ αλλιώς τον εξυπηρέτησες. Είναι βαρύ το φορτίο κι’ Αυτός δεν έχει γη ν’ ακουμπήσει.
- Είσαι και σύ πατέρας. Που είναι οι κόρες σου ;
- Ναί, οι Ωκεανίδες. Πολλά καράβια στο νερό , έφυγαν. Γίνανε δέντρα και πηγές υπόγειες. Μόνο η Ωκεανίνη έμεινε, στα βαθιά, κει πούχει ησυχία, μερικοί την είπανε Γοργόνα. Δεν τη βλέπω πιά. Αμα γυρίζω στο κορμί μου, την αισθάνομαι.
- -Το τείχος δεν είναι κορμί σου ;
-Οχι, ψευδαίσθηση είναι.


Δευτέρα 4 Ιουνίου 2007

Ιανή

.

Είμαι, αλήθεια, μιά ψυχή...... Είναι, Θεέ μου μιά χοντρή
πολύ λεπτή,ευγενική .......... ..και στο μυαλό και στο κορμί
όποιον άνδρα πλησιάζω.........σ' όποιον άνθρωπο μιλούσε
με λατρεία τον κοιτάζω..........δηλητήριο πετούσε

Είμαι λίγο ποιήτρια..............Της πέννας το ταλέντο της
χάρισμα έχω μεγάλο.............το έχει γιά παγίδα
ευαισθησίες στο χαρτί..........να βρει κάνα ελαφρόμυαλο
κι' αισθήματα να βγάλω........που ψάχνει γιά ελπίδα

Τον γεμίζω κομπλιμέντα.......Σκλάβο σε θέλω άνθρωπε
ότι μου ζητάει του δίνω.........να κάνεις τεμενάδες
όπως κάνουν οι γυναίκες......όπως αρμόζουν σε χοντρές
πούχουν χαρακτήρα φίνο......κι' απαισιες κυράδες

Με άφησε ο άντρας μου........Την έδιωξε ο άντρας της
ο μέθυσος, το κτήνος............κράτησε το παιδί της
και το παιδί μου φόρτωσε.....να εξασφαλίσει άνετα
ελεύθερος εκείνος................σπίτι και διατροφή της

Εγώ που από το πάτωμα........Κάθε της λόγος διαταγή
δεν σήκωνα το βλέμμα..........αλλιώς γκρίνια μεγάλη
τα πάνδεινα υπέφερα...........και άφινε τον άντρα της
μου έπινε το αίμα.................στο μαύρο του το χάλι

Τώρα ζητάω στήριγμα.........Το νέο θύμα της κοιτά
και κάπου ν'ακουμπήσω......πως θα το ξεγελάσει
ένα καινούργιο σύντροφο...στα δίχτυα της πως θα μπλεχτεί
να ξανααγαπήσω..................και τη ζωή να χάσει

Στη μοίρα επαφίεμαι...........Πότέ της δεν σταμάτησε
να βρώ τον σύντροφό μου.....γιά θύμα της να ψάχνει
ένα ζητάω μοναχά................το έχει μεσ' στο αίμα της
να νοιώθει τον καϋμό μου.....είναι γυναίκα-αράχνη