Στο καβούκι μου

Τα κείμενα της καθημερινότητας θα δημοσιεύονται στο εξής στον Βερνάρδο τον ερημίτη, στην διεύθυνση : http://gerimitiis.blogspot.gr/

Ποιήματα θα βρείτε στην ποιηματοποίηση

ενώ

Πεζά και διηγήματα στην διηγηματοποίηση

...

Τι δεν είναι και τι είναι το gpoint'sbreeze

Δεν είναι χώρος που προωθεί έμμεσα ή άμεσα διαφημίσεις.
Δεν είναι χώρος που θα σας προωθήσει σε άλλα μπλογκς πλην των άλλων του δημιουργού της.
Δεν είναι χώρος που θα σας υποχρεώσει ν' ακούσετε την μουσική που αρέσει στον δημιουργό του.

Είναι ένας χώρος που σέβεται την σκέψη και την ελληνική γλώσσα.
Είναι ένας χώρος που προσπαθεί να σέβεται τους επισκέπτες του και τον εαυτό του.



Δευτέρα 7 Ιανουαρίου 2008

Temporary like Ulysses


.
( Ου χρεώ πείσματος εστίν )

Tον είχε πιάσει το πείσμα του. Solo contra Roma. Δεμένος με παλαμάρι από μιά συκιά προσπαθούσε να ξεφύγει. Ειχε σκαρφαλώσει στη συκιά να κόψει άγουρα σύκα. Τα αποσπούσε από το δένδρο μαζί με το μικρό χοντρό κοτσάνι τους. Δεν ήξερε πως το κοτσάνι το λέγανε κάποτε πείσμα. Δεν πήγαινε το μυαλό του εκεί
Υστερα το σκοινί που είχε δεμένο στη μέση του τυλίχθηκε στα χοντρά κλαδιά. Γλίστρησε κάτω με τα χέρια γεμάτα σύκα. Τότε κατάλαβε πως ήτανε δεμένος αλλά δεν ήθελε ν’ αφήσει τα σύκα κάτω και να λυθεί. Ισως γιατί τα κοτσάνια τους τα λέγανε πείσματα. Ισως γιατί και το σκοινί στ’ αρχαία το λέγανε πείσμα κι’ αυτό.
Ισως ήταν δέσμιος του σκοινιού. Ισως όμως ήταν δέσμιος των λέξεων. Μα πιό πολύ ήταν δέσμιος των επιλογών του.

( Ουτ’ ευνάς βαλέειν )
.
Προσπαθούσε από κάπου να πιαστεί.Το ρέμα της θάλασσας σε ξεβράζει αφού σε πνίξει. Πιό μπροστά, στ’ ανοικτά σε παρασέρνει.
Πέταξε μιά πέτρα μεγάλη δεμένη με σκοινί στην αμμουδιά γιά άγκυρα. Παμπάλαια συνήθεια. Με κάθε κυματισμό το κορμί του πονούσε από το ζόρι της πέτρας. Σαν τις γνώσεις τις μη ολοκληρωμένες, αυτές που δεν έχουν βγεί ακόμα από το στόμα, που δεν έχουν γραφτεί ακόμα στο χαρτί. Που να τις πει και ποιός να τις καταλάβει; Φοβότανε τους πάντες, φοβότανε ν’ ανοιχθεί στα λόγια και στη θάλασσα. Μαθημένος στη μοναξιά του εγωϊσμού του, δεμένος με σκοινί από μιά πέτρα, τι ελευθερία να νοιώσει;

( Ούτε πρύμνησι’ ανάψαι )
.
Δεν ήθελε να βγεί απ’ το νερό. Μα ούτε μέσα έννιωθε καλά. Δίσταζε ακόμα. Σύρθηκε ο μισός έξω πάνω στην άμμο. Εφιαξε ένα βαθούλωμα σαν αυτό που κάνουν οι βάρκες όταν τις μισοτραβάνε έξω οι ψαράδες. Κοίταξε τη νέα του θέση. Εβλεπε την απορία στο βλέμμα των άλλων. Μήπως δεν ξέρει μπάνιο ; Μήπως χρειάζεται βοήθεια :
- Ποτέ ! ούρλιαξε στην ερώτηση που ποτέ δεν έγινε. Μα κρύα τούρθε πίσω η απόκριση :
- Τι προσπαθείς ; τι ψάχνεις ;

Και τότε είδε.
.
Πόσους ταύρους πρέπει ακόμα απ' τα κέρατα να πιάσει ;
πριν να νοιώσει το παιχνίδι, όπως πάντα θα το χάσει ;
Πόσες άγριες θυσίες στο μυαλό του θα υφάνει
νικητής μεσ' στην αρένα, στο κεφάλι του στεφάνι ;
Πόσους μπράβους πρέπει νάχει, τη δουλειά γι'αυτόν να βγάζουν ;
Πόσους θεατές να στέκουν στις κερκίδες να κοιτάζουν ;
Μέχρι πιά να καταλάβει, το παιχνίδι είναι χαμένο
.
The answer, my friend, is blowin’ in the wind
The answer is blowin’ in the wind
.
Και τότε οίδε
.
( Λιμήν εύορμος )
.
Το μέρος να καταλαγιάσει την τρέλλα του. Το καλωσυνάτο, σίγουρο λιμάνι που μέσα του κολυμπά ελεύθερος, χωρίς σκοινιά και άγκυρες. Την παρηγοριά των ανησυχιών του. Την ολοκλήρωση των προσπάθειών του, χωρίς να εξωκοίλει. Κατάλαβε πως έπρεπε να δουλέψει επιτέλους. Και να μη νοιάζεται γιά τη γνώμη των άλλων.
Μετανοιωμένος ο Οδυσσέας ξαναγύρισε, διά θαλάσσης, στη Ναυσικά...



.Λιμήν εύορμος Λιμάνι καλοκλεισμένο
ιν’ ου χρεώ πείσματος εστίν, όπου δεν χρειάζονται σκοινιά
ουτ’ ευνάς βαλέειν, ούτε άγκυρες
ούτε πρύμνησι’ ανάψαι ούτε να τραβηχθεί το πλοίο έξω
(Οδ. ραψ ι)

Λορελάϊ

...Κει, ξεχασμένη στη γωνιά ατέλειωτη γοργόνα, που μοναχός εδούλευε της σχόλης του τις ώρες. Το ξανθό παλικάρι τήραξε το γλυπτό με θαυμασμό και μιά λέξη πνίγηκε βαθιά στο λαρύγγι του, πριν ανεβεί στα χείλη :
Λορελάϊ !

Από το διήγημα του Τάσου Τσέλου "η Νεράϊδα"

Ενα επιδόρπιο γιά τους αναγνώστες των Ιστοριών από το κοίλο ημισφαίριο

Λορελάϊ

Τρία κοχύλια μούφερε της θάλασσας το κύμα
χρώμα έχει το 'να του βυθού, της άμμου ώχρα τ' άλλo
το τρίτο κι' ομορφότερο, στα χρώματα σου μοιάζει

Σα χελιδόνια φώλιασαν στη φούχτα μου και μείναν
να φέρει το 'να μια χαρά, τ' άλλο τη νοσταλγία,
το τρίτο και το πιό πιστό, στη μνήμη τη μορφή σου

Σα λουλουδάκια άνθισαν, την ευωδιά απλώσαν
για να μυρίζει γιασεμί και φούλι η νυχτιά μου,
το τρίτο και πιό εύοσμο, το άρωμά σου κλείνει

Μα εσύ που πάντα ερχόσουνα στο πλάϊ μου να γείρεις
πού ταξιδεύεις άραγε και στέλνεις τα κοχύλια,
σε ποιούς αλλοτινούς καιρούς τα κύματά σου αφήνεις;

Σε περιμένω θε' να 'ρθείς, να βγεις μέσα απ' το κύμα
και να στεγνώσεις τις πληγές, γλυκά να τις γιατρέψεις,
ή μήπως και ξεχάστηκες εκεί μακριά στα βάθη...

Τρία κοχύλια μούφερε της θάλασσας το κύμα
Τρία κοχύλια που κανείς δεν μπόρεσε να κλέψει
Το ένα είναι η θάλασσα και τ' άλλο ο αγέρας
Το τρίτο, το πολύτιμο, τόσο πολύ δικό μου .


πρώτη δημοσίευση στο www.logokipos.gr στις 08/03/07

Δευτέρα 24 Δεκεμβρίου 2007

Αλλαι αι βουλαί του συγγραφέως

...και άλλαι των επί των εκδόσεων ειδικών.

Η έκδοση των δύο βιβλίων καθυστέρησε μεν, εγένετο δε...

"Περί μεν γαρ την του σώματος επιμέλειαν διττάς εύρον επιστήμας οι άνθρωποι, την ιατρικήν και την γυμναστικήν…των δε της ψυχής αρρωστημάτων και παθών η φιλοσοφία μόνη φαρμακόν εστι"

Ενα σχόλιο της Ignis σε κείμενό μου στο λογόκηπο, από τον Πλούταρχο (όχι αυτόν που τραγουδάει, όπως είπε)


ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ !

Δευτέρα 17 Δεκεμβρίου 2007

Μία μέρα το χρόνο


Απογοητευμένος. Η μόνη λέξη που του ταίρι--αζε τόσο και κανείς δεν τολμούσε να του την αποδώσει. Ούτε ο καν ο μονογενής του, η βασική αιτία της απογοήτευσής του. Τόσες και τόσες φορές δοκίμαζε και ξαναδοκίμαζε μα κάτι δεν μπορούσε να ξεπεράσει κι' ας νόμιζαν όλοι ότι μπορούσε να κάνει τα πάντα. Κάποιο λάθος κάθε χρόνο επαναλαμβανότανε, άρχισε να σκέπτεται μήπως οφειλότανε στο ντι-εν-εϊ του που αναπόφευκτα μεταδιδότανε. Η μήπως έπρεπε να δοκιμάσει μ' άλλο λουλούδι ;
Σ' αυτά τα χώματα είχε αναγκασθεί να βάλει πολύ νερό στο κρασί του, πολύ ξεροκέφαλοι άνθρωποι βρε παιδάκι μου. Αναγκάσθηκε να μιμηθεί τις συνήθειές τους, όχι βέβαια σαν χρυσή βροχή, ούτε σαν ταύρος, ούτε σαν κύκνος αλλά σαν δαίμονας- μετά το αλλάξανε το όνομα άλλα τους θύμιζε, τον είπανε άγγελο. Αλλά από κηπουρική δεν είχε ιδέα. Εκεί στα ψηλά βουνά, στου Σινά τα μέρη, τίποτε δεν φύτρωνε, σαν ήρθε εδώ το πρώτο λουλούδι που είδε και του άρεσε έτυχε νάναι κρίνος. Δεν ήξερε πως κάθε χρόνο απ' το βολβό θα πεταγότανε ξανά και ξανά τ' άνθος του κρίνου, νόμιζε ότι άμα το κόψει μιά φορά πάει, τελείωσε. Η φυλετική μνήμη του φυτού όμως-κάτι απ΄αυτά τα χώματα θάχε πάρει - πανίσχυρη κι' ενισχυμένη με καινούργιες εμπειρίες έψαχνε τον αγγελό της, απαιτούσε και τον έβρισκε να ξαναδημιουργήσει δι' αυτού το ίδιο αποτέλεσμα, τη γένεση. Γιά τον κρίνο ήταν ένα παιχνιδάκι, πολύ πιό απλό σε σχέση με τη μαγική δύναμη που τον έκανε να φύεται. Και φυσικά δεν λάμβανε καθόλου υπ' όψιν του τις "παραγγελιές". Στερεότυπα κάθε χρόνο έδινε ίδιο προγραμματισμό κι' είχε το ίδιο αποτέλεσμα. Αλλο αν αι βουλαί του υψίστου- έτσι τον έλεγε ήταν πολύ πιό ψηλός απ' τον κρίνο- ποθούσαν κάτι διαφορετικό. Δεν τον πολυχώνευε τον ξενόφερτο γιά να του κάνει τα χατήρια. Νόμιζε πως η γένεση ήταν κάτι σπουδαίο, η φύση ήταν πολύ πιό ισχυρή -του τόδειχνε κάθε χρόνο.

Οπως η μύγα προσπαθεί μάταια να περάσει μέσα απ’ το τζάμι έτσι και το διαφορετικό αποτέλεσμα δεν ερχότανε παρά τις δυό χιλιάδες επαναλήψεις. Ούτε καν στο φύλο, κόντρα στις στατιστικές. Αρχισε να σκέφτεται την ολοκληρωτική σύγκρουση, το ξεκαθάρισμα των λογαριασμών. Χρειαζόταν κάτι οπωσδήποτε να βγει απ’ το αδιέξοδο.
Ο κρίνος σκεπτότανε πολύ αργά γιά τα δικά μας δεδομένα Μόνο τυχαία όμως δεν έλαβε το όνομά του, τόσο κοντά στο κρίνω. Δεν ήταν πολεμοχαρής, βρήκε μιά λύση να ησυχάσει. Τούδωσε μιά μέρα το χρόνο να γιορτάζει τη γένεση. Ολες τις άλλες γιόρταζε η Φύση.

Τετάρτη 12 Δεκεμβρίου 2007

Χρόνια πολλά...περάσανε ή κάποιος έβαλε την ¨αγια νύχτα¨σε σιντί


Δεν έψαχνε να βρει την Αλήθεια. Την δική του αλήθεια έψαχνε. Μέσα στις χριστουγεννιάτικες μπάλλες, παραμορφωτικά κυρτά κάτοπτρα σαν πλησιάσεις γιά να δεις. Αντιγραφή της κοινωνίας. Όσο πιό κοντά πλησίαζε κάποιον, τόσο πιό παραμορφωμένος του φαινότανε. Από μακριά όλα φαινότουσαν κανονικά. Μα τι του θύμιζαν ;
Δεν έψαχνε να βρεί άν ήταν σωστή η ημερομηνία, αν εορτάζανε την του Διός την γέννησην, του Βούδα, του Μωάμεθ, όλα θεία βρέφη ξεκινήσανε, στο δρόμο κάναν τις διαφορές.
Ούτε τα έθιμα τα παμπάλαια, τα μισοξεχασμένα, με το σιτάρι στο πάτωμα, απλά και φτωχικά, χωρίς ξενόφερτες γαλοπούλες και τραπέζια αφθονίας. Το μέτρο έψαχνε, το αναλλοίωτο πίσω από τις φανφάρες και τα τραγούδια.
Θυμήθηκε που κατέβηκε στο υπόγειο στα ξεσκέπαστα πιθάρια με το λάδι.Τόχανε φέρει απ΄το χωριό, σε δροσερό μέρος διατηρείται καλύτερα, φτάνει ν’ αερίζεται. Σε κάθε πιθάρι ισορροπούσε στο χείλος γατζωμένο με τα νύχια του κι’ ένα ποντίκι. Βουτούσε την μακριά ουρά του μεσ’ στο λάδι κι’ ύστερα την έγλειφε και φτού κι’ απ’ την αρχή. Είχε μιά αρμονία το όλον θέαμα, ένα συγχρονισμό, έδειχνε τη δύναμη της δομής της κοινωνίας τους. Γύρισε επάνω, στον κόσμο του, στα χαμογελαστά πρόσωπα των συγκατοίκων του. Δέντρο ή καραβάκι ; Θέμα πολιτικής τοποθέτησης, κάποιος το είπε στάση ζωής. Με χαμόγελο όλα αυτά βεβαίως, γιορτές έχουμε. Φυσικά και στα δυό μπάλλες στολίδια θα βάζανε.
«Χρόνια πολλά » περάσανε και τίποτε δεν άλλαξε, σκέφτηκε με πικρία καθώς άλλοι αντάλλασσαν ευχές συμμορφωμένοι στο κλίμα το γιορταστικό. Κάποιος πρότεινε να ρίξουνε φωτοβολίδες, ήταν στη μόδα τα τελευταία χρόνια σ’ όλες τις γιορτές. Είδε το γάτο χορτασμένο και τετράπαχο απ΄τις κονσέρβες να κοιμάται μακαρίως. Θα ξύπναγε άραγε με τα βεγγαλικά ;
Βγήκε στο κήπο στο φως του φεγγαριού. Πιό πέρα στη γραμμή τα απλωμένα ρούχα κρέμονταν. Κάτι πουκάμισα, κάλτσες και σώβρακα. Αναρωτήθηκε αν ήθελε να τ’ αγγίξει, αν θα βρισκόταν ένας να τ’ αγγίξει. Αρχισαν να βγαίνουν όλοι στο κήπο, οι κυρίες με τις εσάρπες. Κάποιος έβαλε την άγια νύχτα σε σιντί. Τα ρούχα κυματίσανε στο ελαφρό αεράκι και φεγγοβόλησαν στη λάμψη των βεγγαλικών του γείτονα. Ενα σκυλί γάβγισε, ξεσηκωθήκαν κι’ άλλα. Μετά την άγια νύχτα, ένα τραγούδι από σκυλάδικο. Πανευτυχείς κουνιόντουσαν στο ρυθμό του, τσιφτετέλι μεσ’ στο κήπο.
Τα ρούχα χάσανε το μονοπώλιο να μοιάζουν με φαντάσματα, ήτανε κι’ ακίνητα, κρεμασμένα στα σκοινιά. Ο γάτος βγήκε βαριεστημένος στη βεράντα.

Μπήκε ξανά στο υπόγειο. Τα ποντίκια συνέχιζαν τη δουλειά τους μ’ αρμονικές κινήσεις, συγχρονισμένα σαν τα μέλη μιάς ορχήστρας. Επιτέλους χαμογέλασε.
«Καλά Χριστούγεννα» σκέφτηκε.

Σάββατο 8 Δεκεμβρίου 2007

Η προξενήτρα


Κοπέλλα στα 28 της.
Επαρχία με κομπιούτερ και τιβί.
Γραφείο συνοικεσίων.
Η Λεμονιά, η προξενήτρα.
.

Το μεσημέρι, μόνη σα διαβείς
λιθόστρωτο δρομάκι
γόβα στιλέττο και μαλλί κοντό
και φούστα, στο σωστό το μάκρος

σώμα περισπωμένη
στη μέση δαχτυλίδι,
το ρολογάκι στο δεξί
μα τα καπούλια μόστρα

φρύδια βγαλμένα ελάχιστα
-σαν τις ματιές στους άντρες-
κολιέ να κρύβει το αδιάντροπον
της του λαιμού γυμνότητος

τα σκουλαρίκια απαραίτητον
σήμα κατατεθέν
προικός τε και προσόντων,
τόννοι το κοκκινάδι

στήθια μαξιλαράκια
και το μυαλό κι' αυτό ενισχυμένο
από της θειάς τις συμβουλές,
γυαλιά σοφιστικέ

βήμα κοντό
της ασταθούς
ισορροπίας προϊόν
ποιόν δεν θα συγκινήσεις, τσούπρα΄μ ;

Τρίτη 20 Νοεμβρίου 2007


Σε λίγες μέρες τυπώνεται το διαφυσικό παραμύθι"Ιστορίες από το κοίλο ημισφαίριο"
Μιά τελευταία πρόγευση, μιά (αρκετά) ελεύθερη απόδοση του Oceano, τραγουδιού του Fabrizio di Andre, που αποτελεί τον επίλογο του παραμυθιού.

ΩΚΕΑΝΟΣ ελεύθερη μετάφραση

Το πιό μεγάλο σου ατού, τη σκέψη σου, την άφησες απ' έξω
Μπορεί να νίκησες τον ουρανό με το μικρό σου δακτυλάκι
Μα η νύχτα δεν σ' έχει ανάγκη
Η νύχτα τραγουδά καλύτερα από σένα
Μη δοκιμάσεις να τη παραβγείς, πολύ εύκολα θα χάσεις

Και θάρθει ένα παιδάκι, με τα χεράκια του στις τσέπες
Κι' ολόκληρο τον ωκεανό να κουβαλά στις πλάτες
Και θα σου πει
Τι θες να μάθεις ; πόσο πολύ είναι το νερό ;
Ποσ' όμορφη ειν' η θάλασσα και πόσο αντέχει ενα σπίτι ;
Είναι καιρός πολύς τον ήλιο που κοιτώ, μου πόνεσαν τα μάτια

Ασ' τις καμπανες ήσυχες, στον ήχο τους τα χελιδόνια να γυρεύουν
Παντού τη μύτη σου μη χώνεις και δεν σε αφορά
Μα μη μου πείς πως προτιμάς τον ποιητή,
Τον νικημένο ποιητή αντί γιά μένα
Σαν γνωριστούμε πιό πολύ, μπορείς να μ΄αγκαλιάζεις

όταν και όποτε το θες