Στο καβούκι μου

Τα κείμενα της καθημερινότητας θα δημοσιεύονται στο εξής στον Βερνάρδο τον ερημίτη, στην διεύθυνση : http://gerimitiis.blogspot.gr/

Ποιήματα θα βρείτε στην ποιηματοποίηση

ενώ

Πεζά και διηγήματα στην διηγηματοποίηση

...

Τι δεν είναι και τι είναι το gpoint'sbreeze

Δεν είναι χώρος που προωθεί έμμεσα ή άμεσα διαφημίσεις.
Δεν είναι χώρος που θα σας προωθήσει σε άλλα μπλογκς πλην των άλλων του δημιουργού της.
Δεν είναι χώρος που θα σας υποχρεώσει ν' ακούσετε την μουσική που αρέσει στον δημιουργό του.

Είναι ένας χώρος που σέβεται την σκέψη και την ελληνική γλώσσα.
Είναι ένας χώρος που προσπαθεί να σέβεται τους επισκέπτες του και τον εαυτό του.



Κυριακή 20 Ιουλίου 2008

Γυφτο-ποίηση

Το γαλάζιο θα μπορούσε να είναι πράσινο ή και άλλο χρώμα, είναι θέμα συγκυρίας.

Γυφτοποίηση. Οχι δεν θα μιλήσω γιά την ποίηση σήμερα, γιά το κοινωνικό κατάντημα θα μιλήσω όπως το εισπράττω στην ελληνική επαρχία σε μέρος απ' τα "πιό ακριβά". Να ξεκινήσω από το δασάκι, την κλασσική καλοκαιρινή βόλτα. Στην αρχή του ένας πάγκος με φώτα και τζουμπλέκια. Λουκουμάδες, Ποπ κόρν, Donuts -διατηρώ την γραφική επιλογή του μαγαζάτορα- και δίπλα κατάχαμα τα μωρά και οι γυναίκες που τα φροντίζουν, οι άντρες στο πόστο τους και η γιαγιά στην πλαστική την πολυθρόνα. Πιό πέρα μιά ελεεινή και τρισάθλια (πρώην αυτοκινούμενη και νυν σαράβαλο) "καντίνα" περιμένει τα υποψήφια θύματά της. Το ημίφως της ταιριάζει με τα λουκάνικα που εμπορεύεται.
Σκέπτομαι τον αλογοσκούφη. Δεν το ξεκίνησε αυτός, μα το ανέδειξε. Τέρμα τα όνειρα και οι προσδοκίες, η αγνή ελληνική επαρχία έμαθε να βάζει μικρούς στόχους και να τους πετυχαίνει, όπως οι επαγγελματίες που περιέγραψα. Οι μόνιμοι κάτοικοι ζουν με το όνειρο της καταπάτησης των δημοσίων και μη χώρων και της μελλοντικής αξιοποίησης, οι παρακατιανοί κοιτάνε πως θα κλέψουνε κανένα μέτρο από τον γείτονα που λείπει. Μικροί στόχοι, εφικτοί που κατακτώνται με λίγη πολιτική προώθηση ή συμβολαιογραφικό λάδωμα και χαρίζουν "ευτυχία". Αυτήν που αποτυπώνεται στα ενδυματολογικά γούστα της κυρίας ( το τζίπσυ λουκ δεν είναι τόσο γύφτικο όσο τα φορέματα και τα παπούτσια τους).
Γυφτιά αναδίδει ο τρόπος που φιλιώνται τα παιδιά τους στα σκαλοπάτια, γυφτιά κι' ο τρόπος που αγκαλιάζει την κολώνα η κυρία μα και ο τρόπος που την φωτογραφίζει με το κινητό του ο συνοδός της, γυφτιά και τα αναιδή πολύχρωμα φώτα στα μαγαζιά.
Σκέφτομαι τον καταλληλότερο, τον τρόπο που περπατάει, τον τρόπο που μιλάει, the way you walk, the way you talk, σε πόσα ρομαντικά τραγούδια δεν έχουμε ακούσει αυτά τα λόγια. Φυσικό πρότυπο των ψηφοφόρων του, τον φαντάζομαι να μιλάει στην βουλή στους βουλευτές της συμπολίτευσης. Τώρα γιατί αυτούς τους φαντάζομαι σαν ψόφια επιπλέοντα ψάρια με τις κοιλές γυρισμένες τα πάνω δεν μπορώ να το εξηγήσω, ίσως να φταίει η μουσική που ξεχύνεται εκκωφαντική από το μαγαζί που πληρώνει τα περισσότερα ώστε να σκεπάζει τους άλλους. Σκέφτομαι την επιστροφή του κουκοδήμου, την εξασφάλιση της πλειοψηφίας, τον τσιτουρίδη, τους λοιπούς συγγενείς.
Τι γίνανε οι πρώην άνθρωποι που κατοικούσαν εδώ ; Κάποιοι πέθαναν, κάποιοι αρρώστησαν, κάποιοι τα είδανε πριν από μένα κι' εξαφανίστηκαν. Και που να πάνε ; Το φαινόμενο εξαπλώνεται, αύριο θα κτυπήσει και τα τελευταία οχυρά σαν την άσπρη καρέκλα του "γύφτου" που τελικά επεκράτησε. Λες η καρέκλα να ήταν ο δούρειος κήπος ; Σ΄ενα μπαλκόνι της παραλίας δυό οξυζεναρισμένες τσιφτεντελίζονται με τα σορτσάκια τους και τους στηθόδεσμους. Η πιθανόν γνήσια ξανθιά κρατάει τον ρυθμό με παλαμάκια, καθισμένος ο ευτυχής συνοδός φραππεδίζεται απολαμβάνοντας τα βλέμματα των διερχομένων από κάτω.
Σκέφτομαι τον υπουργό πολιτισμού και μετά τον Μάνο Χατζηδάκι. Χαμογελάω επιτέλους.
Rooms to let παντού, δεν κάνει το τσαντήρι τον γύφτο, είναι να τόχεις μέσα σου, μόλις βρει κατάλληλες συνθήκες θ' ανθίσει.
Παρατηρώ την αξιοπρέπεια των περισσοτέρων ξένων τουριστών και το απορημένο συγκαταβατικό βλέμμα τους. Η θάλασσα είναι ωραία το πρωΐ, το βράδυ προβληματίζονται.
Μετά σκέπτομαι τον υπουργό παιδείας ...(και θρησκευμάτων μη το ξεχνάμε)


Δημοσιεύθηκε σον λογόκηπο στις 3/8/2008 και σχολιάσθηκε

από kanella16 στις Τετάρτη, Αύγουστος 06 @ 05:26:16 EEST
(Πληροφορίες Χρήστη )
Έτσι, το γυφτιλίκι είναι θέμα παιδείας πρωτίστως αναρωτιέμαι αν έμειναν και θάλασσες να "χαρούν" οι τουρίστες...
από meril στις Πέμπτη, Αύγουστος 07 @ 15:35:33 EEST
(Πληροφορίες Χρήστη )
"Σκέφτομαι τον υπουργό πολιτισμού και μετά το Μάνο Χατζιδάκη. Χαμογελάω επιτέλους."

Παρόλη τη γυφτο-ποίηση πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι - πράγματα που θα μας κάνουν να χαμογελάμε (ευτυχώς)

Τρίτη 15 Ιουλίου 2008

Σφίξαν' οι ζέστες !



Την ήθελα διακαώς και απελπισμένα. Σαν το ξερό χώμα την βροχή, όπως ο κάθε Μιμίκος την Μαίρη του. Καθότανε απέναντι μου κοντινή μα τόσο απόμακρη συνάμα, ποθητή όπως η παγωμένη μπύρα που δεν έπινε ή το βραχιόλι στο γυμνό της πόδι. Με αρρώσταινε το ανεξιχνίαστο χαμόγελό της, η μπούκλα στο μέτωπό της, το γούνινο τσαντάκι της.
Ναι ήμουνα άρρωστος γι’ αυτήν. Πολύ άρρωστος. Χιλιάδες τρόπους σκέφτηκα για να την μαγνητίσω που έλεγε κι’ ο κατσιμίχας, τίποτα. Τίποτα δεν μπορούσε να διαπεράσει την ασπίδα προστασίας που της παρείχε η νυκτερινή  μάσκα ομορφιάς, τα ερωτικά λαγνοκύματα μου κάνανε γκελ επάνω της και επιστρέφανε να ανεβάσουνε τη θερμοκρασία μου.
- Τριανταοκτώ κι’ οκτώ.
-Σαρανταέξη.
- Οχι ρε βλάκα γιά πυρετό σου μιλάω τόση ώρα, είμαι άρρωστος, πολύ άρρωστος με την τύπισσα.
- Αυτή εξ απεναντίας ;
- Ναι ρε με το μπυρόνι που δεν το πίνει, ανάθεμα την κι’ όσο δεν το πίνει τόσο ανάβω.
- Γιατί ρε ;
- Ταυτίζομαι κολλητέ, αυτό θα πει έρωτας, για μεγάλη μηχανή σου μιλάω, πιες την κοριτσάκι μου να δροσιστώ κι’ εγώ λιγουλάκι !
- Τι κοριτσάκι ρε, τάχει τα χρονάκια της.
- Με τρελλαίνει η πατίνα του χρόνου στις ρυτίδες της και το μάσκαρα στα μάτια της, κολλητέ. Τριανταεννιά και εννιά...
- Σαρανταοκτώ !
- Μαλάκας είσαι ρε ; Βαλτό σε βρήκαμε στη κάψα μας ;
- Θες ένα παγωτό να χαλαρώσεις ; Γιατί δεν της μιλάς ;
- Τι να της πω ρε γκαγκάριν ;
- Γιατί δεν πίνει τη μπύρα της.
- Λες ;
- Δοκίμασε.
- Γιατί δεν πίνετε τη μπύρα σας ;
- Σου έχουν μιλήσει γιά το ρέικι ;
- Όχι, τι είναι αυτό ;
Τό Ρέϊκι σαν μέθοδος φυσικής θεραπείας, ήταν γνωστό από την αρχαιότητα, αλλά η γνώση  αυτή είχε, με την πάροδο των αιώνων ξεχαστεί. Ωσπου στά τέλη του 19ου ή κα τις αρχές του 20ου ένας Ιάπωνας, ο Μικάο Ουσούϊ, ψάχνοντας γι' αυτή τη χαμένη γνώση και τον τρόπο χρήσης της από τούς ανθρώπους, κάνοντας ένα πολύχρονο και κοπιαστικό ταξίδι σε δύση και ανατολή, την επανέφερε σε ισχύ και μας την παρέδωσε μέσα από προφορική διδασκαλία, η οποία, μέχρι σήμερα, από δάσκαλο σε δάσκαλο περνάει σε όλους εκείνους που σαν μαθητές ενδιαφέρονται να εξερευνήσουν και ν' ακολουθήσουν αυτόν τόν δρόμο
- Ωχ. Ψήνομαι από τον πυρετό...
- Να προσθέσω το κατίτίς μου. Το ρέικι χρησιμοποιείται πια και σε νοσοκομεία στην Ευρώπη και την Αμερική. Μία από τις χρήσεις, η ανακούφιση του πόνου των καρκινοπαθών σε τελευταίο στάδιο. Το ωραίο με το ρέικι είναι ότι οι θεραπευτές δεν κρατούν την γνώση τους για τον εαυτό τους. Από τη στιγμή που κάποιος θέλει να πάρει βαθμό, μπορεί να το κάνει για να θεραπεύει τον εαυτό του και τους άλλους. Οι μυήσεις είναι απλές. Δεν χρειάζεται να αποδεχτείς καμία φιλοσοφία ή αρχή.
- Δεν έχω καρκίνο κοπέλλα μου, πιές την μπύρα σου να δροσιστώ λίγο...
- Οπως λέει μια φίλη και δασκάλα, το ρέϊκι είναι σαν το νερό πού περνάει μέσα από το λάστιχο του κήπου. εμείς είμαστε το λάστιχο. Δεν υπάρχει κριτική, δεν υπάρχει διάκριση, δεν υπάρχει προσωπική θέση, δεν υπάρχει απόρριψη. όλα και όλοι στον χώρο του ρέϊκι είναι αποδεκτά. Με τα ό,τι του ο καθένας. Και η ενέργεια σου δείχνει τον δρόμο της ταπεινότητας και την απομάκρυνση από τον δρόμο της χωριστικότητας, πού δημιουργεί το εγώ.
- Πλάκα μου κάνεις, τι λάστιχα του κήπου, καίγομαι, πιές τη μπύρα σου να δροσιστώ και γω λιγουλάκι
- Μα πως γίνεται αυτό ;
- Είμαι ταυτισμένος μαζί σου κοπέλλα μου, εξαρτώμαι ομοιοπαθητικά απ’ τη δίψα σου
- Τι μου θύμισες τώρα ! Την πρόταση μιας φίλης μου :
«Ποτέ δεν κατάλαβα τί ακριβώς είναι το ρέικι, και πώς ακριβώς να το εξηγήσω στους άλλους. Δεν μ' αρέσουν οι μαγγανίες και τα ζώδια. Το ρέικι όμως δεν είναι αυτό. Δεν είναι αυθυποβολή, είναι κάτι ΑΠΤΟ. Κι επειδή όπως είπα και πιο πάνω τα πολλά λόγια δεν λένε τίποτα προκαλώ τους άπιστους Θωμάδες με αντάλλαγμα ένα μπουκάλι μπύρα, να έρθουν σε μένα για μία συνεδρία. Κανείς δεν έχει να χάσει τίποτα. Πιθανόν μετά απλά να χαμογελάτε και να μην μπορείτε να το εξηγήσετε»
- Ε πιές την και θα σου πάρω άλλη !
Την ήπιε.
Επιτέλους !
Η θερμοκρασία μου επανήλθε στα κανονικά της επίπεδα. Τριαντα έξη και έξη...
- Μη πεις σαρανταδύο. Θα σε πνίξω.
- Δεν μίλησα, κολλητέ !
Την κοίταζα τώρα πιο κουλ. Ισως να ήταν το τυχαίο άγγιγμά της αλλά αισθανόμουνα περίεργα μέσα μου. Τα χαρακτηριστικά της δεν μου προκαλούσαν πια πόθο και έξαψη, το μακιγιάζ της δεν έδενε αρμονικά με το δέρμα της. Είχε αλλάξει και πόδι στο σταυροπόδι της, όλα έχουν τη σημασία τους όταν τα κοιτάς ψύχραιμα. Σκέφτηκα πως το ρέικι μεταδίδεται με ένα απλό άγγιγμα. Και ίσως πράγματι όλα να τα θεραπεύει.

Τα εδάφια με μπλε πλάγια γράμματα είναι από σχετική ανάρτηση στη lifo

Κυριακή 13 Ιουλίου 2008

;?;?; ΜΗΜΕΙΟ ;?;?;


Μ(ν)ημείο Ανακύκλωσης (!)

Χημείο Ανακύκλωσης (;)

Σημείο Ανακύκλωσης, συγχαρητήρια το βρήκατε !!

Το Σ έπεσε, το σίγμα που στη σημειολογία των γραμμάτων συμβολίζει τον φαλλό (όπως το άλφα την αγελάδα).
Λέτε να το ανακυκλώσουν ; Να του δώσουν βιάγκρα νάρθει στη θέση του ;

Μήπως καλύτερα Μημείο ;
Να μας θυμίζουν την ανακυκλωμένη Μιμή και τον αιωνίως ανακυκλώνοντα τις μπούρδες του Μίμη (μπρρρρ)

ΜΗ πως ...ΜΗ...ΜΕΙΟ(ν) να μας υπενθυμίζει ότι το μηχάνημα σπανίως λειτουργεί ; Ολα δικά σας τα θέλετε. Ο Δήμαρχος το τοποθέτησε. Δεν σας φτάνει ; Αχάριστοι !

Σάββατο 12 Ιουλίου 2008

Διαδικτυακά θλιμμένα




Σαν βρεθείς χαμένος στο πλήθος
και μπερδεμένος στο διαδίκτυο
μάζεψε τα κουρέλια σου
και βρες ένα σάϊτ- καλό είναι και τούτο δω

Κρύψε καλά τις αδυναμίες σου
διάλεξε το νικ που σου ταιριάζει
καλύτερα ίσως τ' όνομά σου
κανείς δεν θα το πάρει σοβαρά

Μή φανερώσεις τη ψυχή σου
γεύμα λουκούλειο προσφέρεις
σε πεινασμένους γι' ανθρωποθυσίες
και τελετές αιμοποσίας

Πιάσε το μετερίζι σου
και όλους γύρω κοίτα
κάπου τους έχεις ξαναδεί
μ' άλλο νικ, με άλλο στυλ, πάντα οι ίδιοι

Πάντα υπάρχει Κασσιανή
και πρόθυμη μαζί σου ν'αμαρτήσει
μα στο κελλί της άλλος δεν χωρά
το ενδιαφέρον σου την τρέφει

Και η Μελίντα πάντα εκει
βασίλισσα του πλήθους...
χωρίς την θέλησή της, φυσικά...
πως τά' φερε η τύχη...

Παντού το ίδιο υλικό
με συνθεσάϊζερ ραμμένο
διλλήματα πιεστικά
μαζί μου ή με τους άλλους

Αν το καινούργιο πας να πεις
αστυνομία φέρνουν
και στα καινά δαιμόνια
το έψιλον προβάρουν

καθένας μία πινελιά
και τ' άγγελου η εικόνα
παίρνει μορφή φαντάσματος,
την τέχνη τους την ξέρουν

Ξεκίνα με καλό κρασί
κι' ύστερα δώσ'τους ξύδια
σκληρό είναι το παιχνίδι τους
κι' η γεύση τους καμένη

Κι' αν το παιχνίδι βαρεθείς
καιρός γιά να την κάνεις
καν΄το μεγάλο χτύπημα
κάν'το κι' ας είναι μπλόφα

Μη φοβηθείς κι' απάντηση
δεν πρόκειται να πάρεις
την πέτρα δεν την συγκρατεί
το δίκτυ της αράχνης

Νομίζω είχες αρκετά
το έργο ξαναρχίζει
τι να το δεις στην αίθουσα
τι μόνος σου στο σπίτι

 Δημοσιεύθηκε στο www.logokipos.gr στις 4/8/2008 και σχολιάσθηκε :

από Nikareti (aftokaitoallo@gmail.com) στις Δευτέρα, Αύγουστος 04 @ 15:50:28 EEST
(Πληροφορίες Χρήστη | Journal)
είχες ή είδες στην τελευταία στροφή;

όπως το λες, ένα διαδικτυακό σοφό ναι μεν αλλά αρκετά θλιμμένο ποίημα, θέλω να πιστεύω πως υπάρχει και η ευχάριστη πλευρά και πως εδώ βρίσκεις ακριβώς αυτή την πλευρά του.
από gpoint (gpointofview@gmail.com) στις Δευτέρα, Αύγουστος 04 @ 16:20:52 EEST
(Πληροφορίες Χρήστη )
Eλπίζω ο χώρος να μου δείξει την ευχάριστη πλευρά του διαδίκτυου.
Είχα, επηρεασμένος από το ντυλανικό I had enough
από tsiailisworld στις Τετάρτη, Αύγουστος 06 @ 05:37:19 EEST
(Πληροφορίες Χρήστη )
πολύ ωραίο, ως απολαυστικό!!! θελει βεβαίως τις διορθώσεις του, αλλά φαίνεται πως είναι πρώτη γραφή κι αυτό το κάνει πιο σημαντικό ως δείγμα
 


 


 
  

Σάββατο 5 Ιουλίου 2008

Μιά βραδιά στη μπάρα

Ερασιτέχνης μπάρμαν σε γεμάτο κέντρο. Γιά μιά βραδιά. Ο καλύτερος τρόπος να μη νοιώθεις μόνος, όλοι σου μιλάνε, όλοι κάτι σου ζητάνε, κρίνεις, ξεχωρίζεις χαρακτήρες, χαμογελάς και γλυκομιλάς κατά βούληση, σ’ άλλους δεν θες, δεν προλαβαίνεις ν’ απαντήσεις, τυπικά εξυπηρετείς. Το βάρος της δουλειάς όλα τα αθωώνει.
Κόσμος πάει κι’ έρχεται. Και ξανάρχεται. Ζητάνε ότι έχει κι’ ότι δεν έχει, ίδια με τις σχέσεις των ανθρώπων. Ζήτησες ούζο. Δεν είχε. Μα ούζο πίνουμε, πως βρέθηκε ; απόρησες. Κι’ εγώ απόρησα. Θα τόφερε η παρέα σου, είπα και σε κοίταξα.
Μετά ο μπάρμαν θυμήθηκε το θαμώνα. Θάθελα και γω ένα ποτηράκι. Δεν είχες πρόβλημα ν’ αλλάξουμε τους ρόλους μας. Θα σου φέρω ένα ποτηράκι, έχει ακόμη λίγο στο τραπέζι.
Μπέρδεψες το ούζο με το τσίπουρο, χωρίς νερό και πάγο, συμβαίνει. Ευλογία. Αν τα είχες ξεκαθαρισμένα δεν θα ‘χα την ευκαιρία να μου προσφέρεις τσίπουρο και οπτασίες. Ούτε υπόσχεση γιά ούζο κι’ επανεμφάνιση. Επινες τσίπουρο, διάφανο σαν τη σκέψη σου κι’ ήταν νερουλιασμένο το μυαλό μου, θολό σαν νερωμένο ούζο. Δεν ενοχλήθηκες, δεν κόλλησες εκεί, ότι κι’αν πίνουμε με ούζο μοιάζει. Μύρισες τ’ άρωμά του, νοστάλγησες τη γεύση του.
Πλωμάρι Μυτιλήνης.
Επινες τσίπουρο με την παρέα σου. Σε ξαναείδα. Εμείς θα πιούμε ένα ουζάκι είτε στη γη μαζί, είτε μονάχος στα όνειρά μου.

Τρίτη 24 Ιουνίου 2008

Γαία δ' έτι ξυνή πάντων

Αυτή η γή δεν ανήκει σε κανένα

Real Estate. Δουλειές της μόδας. Από "επιστήμονες". "Μορφωμένους". Κτηματολόγια προϊόντα τεχνολογικής εργασίας. Φούσκες χρηματιστηριακές και όχι μόνο. Φόνοι γιά δυό μέτρα γης. Επικεφαλής οι πολιτικοί μας. Κάποτε μοίραζαν την γη μ' αναδασμούς, την χρήση της δηλαδή γιά καλλιέργειες. Τώρα τρώμε εισαγωγής και χημικά, δεν χρειάζονται καλλιέργειες μόνο βίλλες και "room to let". Ξαναμοιράζουν την γη οι πολιτικοί αλλά σε οικόπεδα. Τίτλοι ιδιοκτησίας. Εθνικό Κτηματολόγιο. Οι καταπατήσεις των ισχυρών πρέπει να νομιμοποιηθούν. Κάποτε την μοιραζότουσαν μεταξύ τους οι χωρικοί χωρίς προβλήματα. Τώρα οι νομικοί βρίσκουν παπούδες και γιαγιάδες των ισχυρών με χαρτιά "ατράνταχτα". Των άλλων είναι κουρελόχαρτα. Αντε και καμμιά πυρκαϊούλα να βοηθήσει τον αποχαρακτηρισμό. Μόνο το Δημόσιο δεν θάχει στο τέλος γη.
Θα σας φανεί περίεργο ίσως αλλά αυτή η νοοτροπία έχει θρησκευτικές βάσεις. Εφιαξε ο θεός τον κόσμο, δικός του είναι, όπως θέλει τον μοιράζει ανάλογα με τις πολιτικές εξελίξεις. Πιό παλιά τα μοναστήρια είχαν τον πρώτο λόγο. Μετά το Δημόσιο (μεταβατική περίοδος). Σήμερα οι "νταβατζήδες".
Μόνο οι Ινδιάνοι και οι τσιγγάνοι δεν μπήκαν στην διαδικασία, ήταν πάντα υπέρ της χρήσεως και όχι της κατοχής.
Δεν ήταν όμως πάντοτε τα πράγματα έτσι:

τρεῖς γάρ τ᾽ ἐκ Κρόνου εἰμὲν ἀδελφεοὶ οὓς τέκετο ῾Ρέα
Ζεὺς καὶ ἐγώ, τρίτατος δ᾽ Ἀΐδης ἐνέροισιν ἀνάσσων.
τριχθὰ δὲ πάντα δέδασται, ἕκαστος δ᾽ ἔμμορε τιμῆς·
ἤτοι ἐγὼν ἔλαχον πολιὴν ἅλα ναιέμεν αἰεὶ
παλλομένων, Ἀΐδης δ᾽ ἔλαχε ζόφον ἠερόεντα,
Ζεὺς δ᾽ ἔλαχ᾽ οὐρανὸν εὐρὺν ἐν αἰθέρι καὶ νεφέλῃσι·
γαῖα δ᾽ ἔτι ξυνὴ πάντων καὶ μακρὸς Ὄλυμπος (Ιλιάδα, ραψωδ. Ο)


Τρεις γεννηθήκαμεν υιοί, του Κρόνου και της Ρέας,
ο Ζεύς, εγώ και ο βασιλεύς των πεθαμένων Άδης.
Και απ’ όλα τρία κάμαμεν ισόμοιρα βασίλεια.
Να’χω την λευκήν θάλασσαν πέφτει ο λαχνός σ’ εμένα,
στον Άδην το ανήλιο σκοτάδι, και στον Δία
ο πλατύς έλαχε ουρανός στα νέφη στον αιθέρα
κι έμειν’ η γη κοινή στους τρεις και ο Όλυμπος ο μέγας. (μτφρσ Ιακ. Πολυλά)



.
Εξ άλλου τα σάβανα δεν έχουν τσέπες, άσε που δεν χωράνε τα οικόπεδα σ' αυτές και το πετρέλαιο χύνεται, δεν στέκει.

Αντε να το εξηγήσεις στον πλανητάρχη

Κυριακή 8 Ιουνίου 2008

Κάποιες διαφορές...

.

Αλλ' ου πως άμα πάντα θεοί δόσαν ανθρώποισιν
Ιλ. ραψ. Δ
αλλά δεν δίνουν στους θνητούς οι αθάνατοι όλα αντάμα
μτφρ. Ιακ. Πολυλά


Μ΄αρέσει ο τρόπος που οι αρχαίοι έβλεπαν τους θεούς. Οπως τα παιδιά βλέπουν τους μεγάλους, αλλά πιό σοφά. Τα παιδιά νομίζουν πως επειδή οι μεγάλοι ξέρουν περισσότερα τα ξέρουν όλα.
Οι αρχαίοι τόχαν ξεπεράσει αυτό, είχανε βάλει και στους "θεούς" τα όριά τους. Δεν ζητάγανε θαύματα από την Αθηνά, κουνούσαν και τα χεράκια τους, μιά βοήθεια ζητάγανε όπως τα παιδάκια σαν κτίζουν στην άμμο σπιτάκια. Η θρησκεία τους, βοηθούσε στο να διατηρουν μιά αγνότητα στην ψυχή, να βλέπουν το περιορισμένο των δυνατοτήτων τους και να αποφεύγουν την αλαζονεία. "Τι παραπάνω θέλεις πατέρα δύο ολυμπιονικών ; Δεν θ' ανέβεις στον Ολυμπο"
Θεωρούσαν τους εαυτούς τους παιδάκια και σοφά δεχότουσαν πως δεν είναι σωστό να τα έχουν όλα, σαν τα παιδάκια θάτρωγαν όλα τα γλυκά σε μία μέρα, θα βαρυστομάχιαζαν.
Είχε μιά ωριμότητα μέσα στην αθωότητα αυτή η θρησκεία.

Και τους αποκαλούσαν αθάνατους όχι γιατί δεν θα πεθάνουν αλλά γιατί υπερκάλυπταν τα ανθρώπινα όρια ζωής.

Αργότερα φάνηκε η νέα εκδοχή της θρησκείας του Αβραάμ. Μετά τον περιούσιο λαό (κληρονομικό δίκαιο) επεκτάθηκε και τους υπόλοιπους λαούς μέσω της "πίστεως", διαβατήριο γιά κάθε επιτυχία και σκοπό. Η παιδική αθωότητα εξαφανίστηκε, υπήρχε στόχος τώρα η μετά θάνατον ζωή (σκεφτείτε καλά την έκφραση, είναι η αποκορύφωση του παραλογισμού) και όχι η ανάμνησή της όπως στους αρχαίους. Η ανθρωπότητα "ωρίμασε", χάθηκε η αθωότητα, τώρα πιά υπάρχει σκοπός, ποιό παιδάκι βάζει σκοπούς ;
Τώρα έχουμε μιά " αθωότητα" μέσα στην "ωριμότητα"
.
Φιλοσοφικά η διαφορά των θρησκειών αντιστοιχεί στην διαφορά μεταξύ Φύσης {εκ του φύω} και Γένεσης {εκ του γί(γ)νομαι}. Εντελώς συμπτωματικά στα ελληνικά η λατινογενής λέξη Nature {εκ του nato = γίνομαι} αποδίδεται σαν "Φύσις" και επίσης εντελώς συμπτωματικά στα αγγλικά π.χ. η λέξη "Physis" έχει εξαφανισθεί, μείνανε μόνο τα παράγωγά της physic, physical, physics κ.λ.π. με σημασίες κάπως πιό μακριά από την αρχική έννοια.
Δεν είναι τυχαίο που σ' αυτά τα χώματα η νέα θρησκεία πάλαιψε χίλια χρόνια να επιβληθεί, ούτε ότι έβαλε τόσο νερό στο κρασί της ώστε να γίνει "αγνώριστη" από τους "συγγενείς" της.
Και φυσικά η νέα θρησκεία δίνει ταυτόχρονα όλα τα εφόδια στους "πιστούς"( η "πίστις" τα πάντα καταφέρνει), ίσως γιατί δεν είναι αθάνατη.