Στο καβούκι μου

Τα κείμενα της καθημερινότητας θα δημοσιεύονται στο εξής στον Βερνάρδο τον ερημίτη, στην διεύθυνση : http://gerimitiis.blogspot.gr/

Ποιήματα θα βρείτε στην ποιηματοποίηση

ενώ

Πεζά και διηγήματα στην διηγηματοποίηση

...

Τι δεν είναι και τι είναι το gpoint'sbreeze

Δεν είναι χώρος που προωθεί έμμεσα ή άμεσα διαφημίσεις.
Δεν είναι χώρος που θα σας προωθήσει σε άλλα μπλογκς πλην των άλλων του δημιουργού της.
Δεν είναι χώρος που θα σας υποχρεώσει ν' ακούσετε την μουσική που αρέσει στον δημιουργό του.

Είναι ένας χώρος που σέβεται την σκέψη και την ελληνική γλώσσα.
Είναι ένας χώρος που προσπαθεί να σέβεται τους επισκέπτες του και τον εαυτό του.



Τετάρτη 31 Μαρτίου 2010

Η πορεία προς γολγοθά, κατά Κυψέλη μεριά



Κι' αν το πρωΐ με χάραγμα έσπασε την μαυρίλα
στα δένδρα δεν προλάβανε να ξεφυτρώσουν φύλλα
μονάχα άνθη μυγδαλιάς στολίζουν τα κλαδιά τους
και στα ψηλά τα πετεινά κτίζουνε τη φωλιά τους


Μουντός ο ουρανός, Τετάρτη σήμερα, Μεγάλη Τετάρτη κατ' αντιδιαστολή με τις υπόλοιπες μικρές και καθημερινές Τετάρτες που ζούμε. Στην καθημερινότητα και η περιποίηση στις μικρές ντοματιές, πλησιάζει η ώρα να μπουν στο χώμα. Το αριστερό φύλλο δαγκωμένο στην άκρη από την Μπρηζ εκτελεί χρέη γατογιατροσοφιού.



Μέρα για βόλτα στους δρόμους της περίπαθης Κυψέλης, φάντασμα πια της δεκαετίας του 60, σαν κυρία αντίστοιχης ηλικίας.
Υπερεκμετάλλευση χώρου, βιασμός της Φύσης, τσιμεντοποίηση, έλλειψη αισθητικής παντού, ιδού το ρέμα της Κυψέλης, σημερα...



Αυτό το ρέμα λίγο πιο κάτω στρίβει και γίνεται η οδός Κρίσσης με ένα παχύτατο στρώμα ασφάλτου να προσπαθεί χρόνια τώρα να "πιάσει" γερά στο έδαφος. Λίγο η υπόγεια κοίτη, λίγο η συχνή διέλευση των τρόλλεϋς  ο δρόμος παραμορφώνεται σε επικίνδυνο βαθμό για τα οχήμτα με "φρύδια" περίπου 20 πόντων



Το  υπόγειο ρέμα μπορείς να το δεις και να το ακούσεις μέσα από την σχάρα του υπονόμου στην αρχή της οδού Κρίσσης


ή μπροστά από την Δημοτική Αγορά στην Φωκίονος Νέγρη που ήταν η συνέχεια της κοίτης του, εν συνεχεία μέσω της Γ' Σεπτεμβρίου χυνότανε στο ρέμα της οδού Μάρνη κι΄από κει στον Κηφισσό.
Αρχαίες διαδρομές νερού, απ΄την ορμή του χαραγμένες, μερικές φορές εκδικούνται τα κτίσματα που τους έκλεισαν τον δρόμο.
Επιστροφή.
Ανηφορίζοντας την οδό Θήρας δεξιά το Αστυνομικό τμήμα και απέναντι η τελευταία στέγη του θρυλικού Μετροπόλ- η παλιά ήταν στην γωνία με την Πατησίων. Πως έμεινε οικόπεδο είναι μυστήριο, ίσως η γειτνίαση με το αστυνομικό τμήμα να έπαιξε το ρόλο της. Την "γειτονιά" συμπληρώνει το ξενοδοχείο "Σεμέλη" , όνομα που περιέργως βρίσκεται και στην αφίσσα -ελληνοαγγλικό αχταρμά-  του σινεμά.



Πιο πάνω, εκεί που η Θήρας συναντά την Φωκίονος είναι το μετερίζι του Elite
 "Η γυναίκα, η γοητευτική γυναίκα ξέρει πως να τοποθετήσει τα χέρια της.", μου είπε κάποτε και πολλές φορές διαπίστωσα το πόσο δίκαιο είχε, αλλά δεν φανταζόμουνα ότι θα ισχύει και στα ζώα !


 Μέχρι τότε πρόσεχα τις κινήσεις των χεριών την ώρα που μίλαγε κάποιος και καταλάβαινα κατά πόσο πίστευε αυτά που έλεγε. Θα έχετε σίγουρα προσέξει ότι όλοι σχεδόν οι πολιτικοί συνοδεύουν τα λόγια τους με συνεχές ανεβοκατέβασμα τουλάχιστον του ενός χεριού.



Αυτή η φωτογραφία είναι άσχετη με το κείμενο απλά βοηθάει να αυξηθεί η επισκεψιμότητα και κυρίως να ξεπεραστούν οι μαύρες σκέψεις που προκάλεσε η αναφορά των πολιτικών, αυτά είναι προσόντα υπουργού, η διαμαντοπούλου-μπεμπέκου και λοιπές ποικιλίες θα σκάσει απ' την ζήλεια της.



Επιστρέφοντας προς το σπίτι διαπιστώνω ότι η αφρικάνικη σκόνη που έπεσε με την βροχή πριν λίγες μέρες εξακολουθεί να δίνει ένα κόκκινο τόνο στο λευκό αυτοκίνητό μου. Ελπίζω να μη μου φύγει στο ταξίδι, την έχω δεί πως θα είναι καταπληκτικό λίπασμα για τον κήπο στο εξοχικό μου, κάτι ξέρει η μαμά Φύση που μας την στέλνει.
Μπαίνοντας  μεσ' στο σπίτι βλέπω μια τρίχα απ' τα μουστάκια της μπρηζ στο πάτωμα. Αυτόματα σκέπτομαι αυτά που έγραψα.



Τρίχες !!

Δευτέρα 29 Μαρτίου 2010

Πρωϊνό στην Θήβα.



 Περπατώντας για τον καταυλισμό του, εκεί κάτω από την γέφυρα, δίπλα στις γραμμές του τραίνου, το μικρό γυφτάκι αντίκρυσε για πρώτη φορά το αλυσοδεμένο κορίτσι. Δεν τούκανε μεγάλη εντύπωση, το είχε δει το κόλπο με τις αλυσίδες που το κάνανε κάποιοι πανηγυριτζήδες σε γιορτές και τις σπάγανε, μα τούτο το κοριτσάκι δεν είχε τέτοια δύναμη. Προχωρούσε δύσκολα λυγίζοντας από το βάρος. Στο παρακαλεστό της βλέμμα υποχώρησε η πατροπαράδοτη επιφυλακτικότητα και σήκωσε λίγο τις αλυσίδες να περπατά πιο άνετα το κορίτσι.  Αυτό, μόλις ελευθέρωσε το χέρι του, τον αγκάλιασε σφιχτά.
«Πως σε λένε» την ρώτησε.
« Τεχνολογία» του απάντησε, «Τεχνολογία Διαδικτύου»
Το μικρό γυφτάκι απόρησε :
«Δεν έχω ξανακούσει τέτοιο όνομα»
«Δεν είμαι από τα μέρη σας, έρχομαι από μακριά»
«Και γιατί σ’ έχουνε δεμένη ; »
Ενας καβαλάρης φάνηκε στο βάθος του ορίζοντα να καλπάζει προς το μέρος τους.
Το κοριτσάκι τούπιασε το χέρι.
«Γρήγορα, φίλησέ με, πάρε με μαζί σου ! »
« Μα δεν σε ξέρω καν ! »
« Θα σε υπηρετώ μια ζωή όλη τη μέρα και το βράδυ θα σε διασκεδάζω, φίλα με τώρα, πριν φτάσει !»
Το μικρό γυφτάκι την κοίταξε στα μάτια. Ακαθόριστα χρώματα και συναισθήματα είδε  μέσα τους. Πρόλαβε να τραβήξει το χέρι του πριν ξεκαβαλήσει ο καλοντυμένος άντρας. Ενα κοπάδι σκυλιά τον ακολουθούσε από μακριά.
« Καλημέρα. νεαρέ κύριε. Ελπίζω να μη σε ενόχλησε η μικρή.»
Το κοριτσάκι, ζαρωμένο από τον φόβο του, κρύφθηκε πίσω από το άλογο.
«Ο…όχι…δεν νομίζω…ποιος είστε κύριε ; »
«Παγκόσμιος, κύριος Παγκόσμιος Ιστός είναι το όνομά μου»
Το γυφτάκι κοίταζε το ψηλό καπέλο και την κόκκινη στολή ιππασίας, δεν είχε ξαναδεί τέτοιο ντύσιμο.
« Ξέρετε , εδώ στην Θήβα, δεν  έχω ξανακούσει για σας»
Ένα κοπάδι από σκυλιά, όλα ίδια, άσπρα με καφέ και μαύρες βούλες, έφτασε επί τέλους και περικύκλωσε άλογο και κορίτσι.
« Πάμε, Τεχνολογία. Νεαρέ κύριε, δεχθείτε την συγγνώμη μας για όσα έκανε το απερίσκεπτο μικρό κορίτσι»
Το γυφτάκι βλέποντας την Τεχνολογία να απομακρύνεται σκεφτότανε την Αϊσέ, την αρραβωνιαστικιά που τούδωσαν οι γονείς του, μόλις γινόταν δώδεκα χρονών θα ήταν η γυναίκα του. Σκέφτηκε τις πληγές του, τόσες πολλές και δυσανάλογες με τα χρόνια του, τίμημα της ελευθερίας του.  Το βλέμμα του μετά έπεσε στα χωράφια με το σιτάρι που μόλις φύτρωνε. Ανασήκωσε τους ώμους .

Σάββατο 27 Μαρτίου 2010

είκοσι χρόνια πίσω...

.
Τρία άλογα διεκδικούν την νίκη με διαφορές εκατοστών μετα από διαδρομή δύο χιλιομέτρων !!



Σε μια κούρσα  που έσπασε καρδιές και που η νίκη κρίθηκε με διαφορά χιλιοστού ο Τζιο Πόντι δεν τα κατάφερε, τερμάτσε τέταρτος περίπου ενάμισυ μήκος πίσω από τους τρείς πρώτους που έπεσαν μαζί στο φώτο-φίνις.
 Νικητής ο Βραζιλιάνος. Γκλόρια Ντε Καμπέου που αξιοποίησε τον εγκλιματισμό του στο Ντουμπάϊ εδώ και μήνες, η αγάπη και η εκτίμηση μας για τον Τζιο Πόντι παραμένει ακέραια, στηρίζουμε, πανηγυρίζουμε αλλά απαίτηση καμία όπως και από την άλλη "αιρετική" για το κατεστημένο αγάπη μας τον Μ(έγα).ΠΑΟΚ.
 Ο Γκλόρια Ντε Καμπέου βρέθηκα να  οδηγεί στο κάγκελο και διασώθηκε από την επίθεση του Νοτιοαφρικανού  Λίζαρντ'ς Ντιζάϊρ (εξωτερική) και του Αλλυμπαρ (στο μέσον). Και οι δυό διάλεξαν την εσωτερική ενω ο Τζιο Πόντι που έτρεξε στην εξωτερική δεν πρόλαβε να "μπει" στην  κούρσα λόγω του αργού ρυθμού. Στην φωτογραφία διακρίνεται τέταρτος με την πράσινη σκούρα φανέλλα.


Ηταν μια κούρσα διαφήμιση του αθλήματος όπου πολλές μικρές λεπτομέρειες όπως η εκτίμηση του ρυθμού, η κατάλληλη θέση κατά την διαδρομή κ.λ.π. έπαιξαν σπουδαίο ρόλο και δικαίωσαν άλλη μια φορά όσους πιστεύουν ότι είναι το ωραιότερο  άθλημα αφού απαιτεί συνεργασία ανθρώπου και αλόγου αλλά έχει συγχρόνως συναγωνισμό αντίθετα από τους 'αδελφούς" ιππικούς αγώνες όπου ο κάθε ιππέας διαγωνίζεται μόνος τους.
Μερικοί  θέλουν να βλέπουν μόνο τζόγο στις ιπποδρομίες και δυστυχώς το κράτος ενισχύει αυτή την άποψη προκειμένου να εισπράττει περισσότερα, έτσι έχει παρατήσει στην τύχη του τον αρίστων προδιαγραφών ιππόδρομο στο Μαρκόπουλο ούτε τα 500 μέτρα της επέκτασης του μετρό από το Ελ. Βενιζέλος δεν φρόντισε από τις υποδομές που θα χρειάζονταν για να προσελκήσει θεατές. Αντίθετα έστρεψε τους παίκτες στα πρακτορεία των πόλεων υποχρεώνοντας τους φιλίππους να πηγαίνουν εκεί για να παρακολουθήσουν τις ιπποδρομίες μια που μεταδίδονται μόνο από συνδρομητικό κανάλι.
Μιλάμε για άλογα αλλά η ελληνική κοινωνία -όπως και σε άλλα πράγματα- είναι είκοσι χρόνια πίσω από τα γαϊδούρια
Ο ελληνικών συμφερόντων Πρέσβυς σε μια άλλη διαδρομή δεν τα κατάφερε αφού είχε πολλές ατυχίες, βρέθηκε πίσω από ένα "τείχος" αλόγων, χωρίς να μπορεί να αναπτυχθεί.

Παρασκευή 26 Μαρτίου 2010

Μακρύς ο δρόμος μα το τέλος κοντά...

.
  Η να ακούσεις ολόκληρα τα κομμάτια  ή πήγανε κατ΄ευθείαν στο τέλος !

Γουόρμ, τουτούρου-τούρου-τούρου-του-τουτού...
Ηταν η τελευταία του ελπίδα. Είχε ήδη τρία-τέσσερα χρόνια να το ακούσει και τραγούδαγε ότι θυμότανε. Και ο ακροατής δεν ήταν τυχαίος, κάποτε είχε θριαμβεύσει στο "μουσικό λεωφορείο" της "μιούζικ μποξ" αναγκάζοντας τον Μαστοράκη να βάζει μόνο δυό τρεις νότες από κάθε τραγούδι. Κι' όμως ο Γιάννης Π.- άγνωστος σχετικά τότε, μετά έγινε πασίγνωστος - δεν έχανε, βρίσκοντας αμέσως ποιό τραγούδι είναι και διπλασιάζοντας κάθε φορά τα κερδισμένα δισκάκια. Εδώ όμως δεν μπορούσε να καταλάβει από την μελωδία που του ψέλλιζε ή του σφύραγε σε μια προσπάθεια να αποφύγει τα φωνητικά φάλτσα. Δεν ήταν όμως απλό τραγούδι και η φωνή δεν κυριαρχούσε πάντοτε στο μουσικό θέμα.. Από άλλες "περιγραφές" ο Γιάννης Π. προσπάθησε να εντοπίσει την τραγουδίστρια : Ελλα Φιτζέραλντ, Σίλλα Μπλακ ήταν οι πιθανότερες ή κάποια άλλη κυρία της αμερικάνικης σόουλ.
Ηταν ένα τραγούδι που άκουγε μαζί με την αδερφή του στην εκπομπή "Μουσική μεσ' στη νύχτα" εντεκάμισυ με δώδεκα το βράδυ, ήταν σαν σκασιαρχείο από τον ύπνο, παιδί στα δώδεκα, μόλις είχε πεθάνει η γιαγιά του. Το άκουγε πάντα μισοκοιμισμένος και πολύ σιγά - μην τον ακούσουν οι γονείς του - ποτέ από την αρχή, ξύπναγε μόλις καταλάβαινε στον πρώτο ύπνο του ότι ακουγότανε. Το βάζανε σχετικά συχνά, περίπου μια φορά την βδομάδα και δεν ανησυχούσε, θα το αγόραζε όταν μεγάλωνε, οι δίσκοι ήταν τότε πανάκριβοι. Το άκουσε τέσσερις, πέντε φορές και μετά ποτέ ξανά. Του έμεινε μόνο η ανάμνηση της μελωδίας, δεν είχε πάει ακόμα φροντιστήριο στ' αγγλικά για να θυμότανε  τα λόγια. Μεγαλώνοντας και χαρτζηλικομένος άρχισε να ρωτάει γι' αυτό στα δισκάδικα. Τίποτε.
Ακόμη και  ο Γιάννης Π. δεν μπορούσε να βοηθήσει.
Οταν η αδερφή του βρέθηκε στην πιο ενημερωμένη μουσικά Αμερική το έψαξε σαν "warm" σε καταλόγους χωρίς επιτυχία, εξ άλλου δεν το είχε πάρει τόσο κατάκαρδα όσο αυτός. Τα χρόνια πέρασαν και όταν πολύ αργότερα άρχισαν οι εισαγωγές των σιντι'ς πέρναγε ώρες ψάχνοντας τις συλλογές  μήπως και βρει κανένα τραγούδι από warm, as a drink of good brandy- ήταν τα μόνα λόγια που είχε συγκρατήσει. Μετά έψαξε τις συλλογές τραγουδιών από αμερικάνες τραγουδίστριες χωρίς επιτυχία.
Κάποια χρόνια αργότερα ένα πρωΐ τον ξύπνησε ο ήλιος κι' ένα πρωτόγνωρο συναίσθημα που χάθηκε αστραπιαία από την αγωνία αν θα έλεγαν στο τέλος ποιό κομμάτι μουσικής δωματίου ήταν που άκουγε ή όχι, μερικές φορές το λένε μόνο στην αρχή." Franz Schubert  έργο 148" είπε ο εκφωνητής, αργότερα έμαθε  πως η μουσική δωματίου ήταν "αριστοκρατική" μουσική, μόνο για ευγενείς. Την πέστροφα την έμαθε σε πολλές γλώσσες, Die Forellen, the trout, la truite. Θεώρησε καλύτερη εκτέλεση αυτή του τσέχικου κουιντέτου Smetana σε δίσκους Supraphone. όχι εξαιρετικης ποιότητας βινύλιο, αλλά εμπνευσμένη εκτέλεση, ήταν η πρώτη γνωριμία του με τις μουσικές μεγαλοφυίες και η πρώτη φορά που κατάλαβε ότι αυτό το συναίσθημα δεν ήταν τίποτε άλλο από μια σταγόνα ευτυχίας. Αργότερα συνειδητοποίησε ότι μόνο σταγόνες υπάρχουν, ξαναβρήκε μία  την ώρα που ψάρευε, τότε όμως άκουγε Bob Dylan  και κατάλαβε ότι το μυστικό δεν ήταν μόνο η μουσική, αλλά ένα κρίσιμο μέγεθος που μπορούσε να συμπληρωθεί και από άλλα πράγματα.
Είχε ήδη μάθει να ξεχωρίζει τα όργανα στην ορχήστρα και να μπορεί να παρακολουθεί το "ταξίδι" του καθενός ξεχωριστά.  Καταλάβαινε τώρα σε ποιά κομμάτια και με πόση τέχνη ταιριάζουν οι διαφορετικές μελωδίες  και σε ποιά τα περισσότερα όργανα απλά "συνοδεύουν" ένα από αυτά.
Δεν ξέχασε να παντρευτεί
.Θεωρόντας την πέστροφα αριστούργημα την έβαλε πολλές φορές να την ακούσει η γυναίκα του όπως και τις άλλες μουσικές του προτιμήσεις, είχε ήδη άποψη, θεωρούσε καλύτερη συμφωνία την ενάτη, αλλά ανάποδα από τον πολύ κόσμο εννοούσε την ενάτη του Σούμπερτ, η ογδόη έμεινε ημιτελής... Εβλεπε εκεί το αποκορύφωμα της μουσικής λογικής με όργανα, -ο Μπετόβεν στην δική του ενάτη χρειάσθηκε ένα χορωδιακό για να δώσει το δικό του- οι περισσότεροι αυτό το ονόμαζαν τρέλλα.
Κάποιοι συμφωνούσαν μαζί του αλλά να που, που και που θυμότανε την εκπληκτικά καλλίφωνη γιαγιά του να τραγουδάει...στην εκκλησιά που πήγαινα να πω την προσευχή μου, νέος ωραίος μα άτιμος κινεί την προσοχή μου...  ή το πιο γνωστό φτερό στον ανέμο, γυναίκας μοιάζει που ευθύς αλλάζει έκφραση, βλέμμα κι' όσα στον άνεμο λέει στην εντέλεια, είν' όλα ψέμματα, κλάμματα ή γέλια...  και απορούσε γιατί τα θυμότανε τόσο έντονα. Την πρώτη φορά που είδε Ριγκολέττο συνειδητοποίησε ότι το 1900 δεν είχαν δίσκους, ο μόνος τρόπος να θυμηθείς ένα τραγούδι ήταν να το ...τραγουδάς εξ ου και οι ελληνικοί στίχοι που τραγούδαγε η γιαγιά.. Του άρεσε, αλλά ήταν καλά δασκαλεμένος, αν δεν τελειώσει το ταξίδι της συμφωνικής μουσικής,  η όπερα δεν καλοχωνεύεται, οπότε το είδε περισσότερο σαν θεατρικό έργο.
Στο μεταξύ είχε ανακαλύψει τα πλεονεκτήματα της νυκτερινής οδήγησης, το κυριότερο ήταν η ελάχιστη κίνηση και το πολυτιμότερο ότι γλύτωνε τα πρόστιμα της υπερβολικής ταχύτητας ή της ζώνης, όλο την ξέχναγε. Σε κάποια νυχτερινή εξόρμηση, μαύρα χαράματα και με απόλυτη ανυπαρξία κίνησης έβαλε την κασσέτα με την πέστροφα. Δεν υπήρχε τίποτε να αποσπάσει την προσοχή, οι νότες πλημμύρισαν το αυτοκίνητο.
- Τι ωραίο κομμάτι, γιατί δεν το είχες ξαναβάλει, πρώτη φορά το ακούω.
Δεν της απάντησε. Αλήθεια έλεγε η γυναίκα του. Πρώτη φορά το άκουσε χωρίς κάτι να σπάει την προσοχή της. Συμβαίνει, ιδίως στις γυναίκες.
Μετά από μερικά χρόνια δεν ξέχασε να χωρίσει.


Είχε περάσει στον Βέρντι πλέον και στις όπερες που θεωρούσε του αυτού επιπέδου, την Κάρμεν, τον Κουρέα της Σεβίλλης, τον Φιντέλιο, τα παραμύθια του Χόφμαν και μερικές ακόμα. Σκεπτόταν ότι ο Σούμπερτ δεν πρόλαβε να γράψει, πέθανε νέος και τότε τα περισσότερα έργα ήταν παραγγελίες ευγενών. Μάλλον ο Χάϋδν είχε πει πως δεν έγραψε κάποιο είδος γιατί κανένας δεν του το ζήτησε. Η όπερα όμως ήταν κλασσικά "λαϊκή" μουσική, αν δεν είχες ενδιαφέρον ή επαφή με τον λαό πως να μεταφέρεις τους ήχους της γειτονιάς στο χαρτί. Ο Βέρντι πρότεινε μια άλλη λύση, λιμπρέττα από πετυχημένα διηγήματα της εποχής. Μερικοί λένε ότι έκανε τον Σέξπηρ γνωστό-για την Ιταλία τουλάχιστον μάλλον έχουν δίκιο. Πάντως θριάμβευσε με την Κυρία με τας Καμελίας του Αλεξάνδρου Δουμά, μετονομασμένη σε Τραβιάτα, ενώ ο ποιοτικά ανώτερος- κατά τον ίδιο τον μαέστρο- Ριγκολέττο "στηρίζεται" στο "Le roi s' amuse" του Βίκτορα Ουγκό.
Βεβαιώθηκε ότι είχε δίκιο για την επιλογή του πρώτη φορά όταν άκουσε ένα μικρό  συμφωνικό κομμάτι του μαέστρου και συνειδητοποίησε ότι το μόνο όργανο που έπαιζε ο Βέρντι ήταν αυτό που δεν ακούγεται πουθενά, το πιάνο. Στο ψάξιμο του έργου του  το βρήκε κι' αυτό στα  "άγνωστα" τραγούδια του.
Είχε πιά ξεκαθαρίσει ποιά μουσική ήταν η "τροφή" του και ποιά του "χάιδευε" τα αφτιά, δεν μπορείς εξ άλλου να τρως συνέχεια.
Συλλογιζόταν ένα τραγούδι που του έφερνε συγκινησιακή φόρτιση λόγω αναμνήσεων  όταν  σε κάποιο νυχτερινό ταξίδι το κασσετόφωνο τάφτυσε.  Το γύρισε στο ραδιόφωνο αλλά τι να πιάσεις εκεί στα όρη και τα βουνά, έπιασε δεύτερο κι ο Γιάννης Π. στο μικρόφωνο. Σεβότανε την μουσική του παιδεία, αλλά τα μουσικά γούστα του δεν ταίριαζαν με τα δικά του. Πριν προφτάσει να σκεφθεί να ψάξει γι' άλλο σταθμό, αλλαγή φρουράς και στο μικρόφωνο ο Γιώργος Π. άλλο ιερό τέρας του ραδιοφώνου με απίθανο αρχείο, εκπομπή "νοσταλγία", τραγούδια από τις δεκαετίες του 50 και του 60. Πρώτο κομμάτι, μια μακρινή ανάμνηση από τους ήχους μιας ταινίας που άκουγε από το θερινό σινεμά,δίπλα στο σπίτι του σαν  Κανγκασέϊρο το θυμότανε  την μια φορά και την άλλη σαν  το τραγούδι το δύσκολο που δεν θυμότανε τα λόγια
Δεύτερο τραγούδι ένα απίθανο ιταλικό. Αρχισε να ενθουσιάζεται, κάπου εκεί στα παλιά θυμήθηκε το  warm όταν ο Γιώργος Π, προλόγιζε το επόμενο τραγούδι, το τραγούδι της τραγουδίστριας με την μία μόνο επιτυχία.
Ψύλλοι στ' αφτά του μπήκανε. Λες ; και με την πρώτη νότα έπεσε πάνω στα φρένα. Βγήκε έξω στην ερημιά με τεντωμένες πόρτες να το ακούει καλύτερα και να τσιμπιέται... τριανταεφτά χρόνια μετά... το ξαναάκουγε. Μπορεί να είχαν αλλάξει τα γούστα του πλέον , μπορεί..., μπορεί...να υπάρχει θεός σκέφτηκε, πάντως αυτή την φορά δεν θα τόχανε.
Ξέρεις τι είναι τριανταεπτά χρόνια, φίλε ; Πρέπει να είσαι τουλάχιστον σαράντα για να το καταλάβεις, έκανε διάλογο με τον εαυτόν του, παρασυρμένος από το καπρίτσιο της τύχης.
Warm is the love του είπε ο Γιώργος Π. πως λεγόταν το τραγούδι  παραδίδοντας του μια κασσέτα με την παρατήρηση ότι "ξύνει", αντιγραμμένο από μια μπομπίνα  στα αρχεία της Εθνικής Ραδιοφωνίας. Το όνομα της τραγουδίστριας που του είπε μάλλον είναι λάθος, η Joddie Miller μέχρι γκράμμι  είχε πάρει και πουθενά στο ρεπερτόριό της στο γιουτιούμπ δεν εμφανίζεται τέτοιος τίτλος, εκτός και υπάρχει συνονυμία.
Ακούγοντας το πιο ψύχραιμα αργότερα κατάλαβε ότι εκτός από απωθημένο ήταν και ένα ωραίο τραγούδι της εποχής  του.Δεν ξανάκουσε ποτέ το Dust in the wind, το "δικό του" τραγούδι" τον κάλυπτε και σ' αυτόν τον τομέα..


.

.
.

Τετάρτη 24 Μαρτίου 2010

Go, Gio, go

.
Οι φανατικοί, λέμε τώρα, αναγνώστες του μπλογκ θα θυμώνται τα περσινά κατορθώματα 
 του "πουλαίν" μου και περίπου "συνονόματου" Τζιό Πόντι που ανέβασα καθώς και την μονομαχία του με την "βιονική"φοράδα


Φέτος ο Gio Ponti αγωνίστηκε σε μια κούρσα προετοιμασίας όπου τερμάτισε δεύτερος και τώρα, πανέτοιμος υποθέτω, ετοιμάζεται το Σάββατο να αγωνισθεί στην πλουσιότερη κούρσα του κόσμου, με έπαθλο 10 000 000 $ όντας πρώτο φαβορί και μάλιστα με απόδοση  2 προς 1 !!! στο καταπληκτικό ιπποδρόμιο Μεϋντάν στο Ντουμπάϊ.
Δείτε πως φαίνεται το βράδυ, σαν γεράκι..., ο στίβος είναι η έλλειψη στο βάθος...




Παραθέτω την κάρτα της κούρσας καθώς και τους πιθανότερους κατά την άποψή μου αντιπάλους του Τζιό, τους Αλλυμπαρ, τον Βραζιλιάνο Γκλόρια Ντε Καμπέου που έχει "εγκατασταθεί" εδώ και καιρό στο Ντουμπάί και φυσικά τον εντός έδρας αγωνιζόμενο, Μάστερυ.


Καλή τύχη, Gio Ponti  !!



Η φωτογραφία της  Breeze δεν είναι τυχαία ! Ο πατέρας του Gio Ponti λέγεται...Tale of the Cat  !!!!




Saturday, Mars, 27
Meydan 19:45
Dubai World Cup Sponsored By Emirates Airline G1
2000M, All-Weather, USD 10.000.000, 4ετή+.

ΑΑ/Σ Φόρμα Ίππος Ηλ Προπονητής Αναβάτης
1 (1) 633-114 Allybar (IRE) 4 M Al Zarooni Ahmed Ajtebi
2 (2) 1/1211-1 Gitano Hernando 4 M Botti K Fallon
3 (3) 22213-1 Red Desire (JPN) 4 M Matsunaga C Soumillon
4 (4) 11122-2 Gio Ponti (USA) 5 Christophe Clement R A Dominguez
5 (5) 1217-12 Gloria De Campeao 6 P Bary T Pereira
6 (6) 311201- Vision D'etat (FR) 5 E Libaud O Peslier
7 (7) 102-115 Lizard's Desire (SAF) 5 M F De Kock K Shea
8 (8) 1411-75 Furthest Land (USA) 5 Michael Maker J R Leparoux
9 (9) 21/86-22 Crowded House 4 B J Meehan J Velazquez
10 (10) 72136-1 Richard's Kid (USA) 5 Bob Baffert G Gomez
11 (11) 471113- Twice Over 5 H R A Cecil T P Queally
12 (12) 133213- Mastery 4 Saeed Suroor L Dettori
13 (13) 36-1413 Mr Brock (SAF) 7 M F De Kock R L Moore
14 (14)


 


32-13




 
Amor De Pobre (CHI)





5





J Barton





A Gryder





Δευτέρα 22 Μαρτίου 2010

Εντός...εισαγωγικών

.

Οι απανταχού Ζαρκάδες, ένα σύνολο εισαγωγών

Μια φανταστική ιστορία των φανταστικών κατοίκων μιας φανταστικής περιοχής


Ιστορική εισαγωγή
Οι αποκαλούμενοι Ζαρκάδες ήταν οι κάτοικοι μιας  καθυστερημένης περιοχής της Ελλάδας, ένα είδος που τροφοδότησε σε μεγάλο βαθμό την εσωτερική μετανάστευση και το γιγάντωμα της Αθήνας. Εφεραν όλα τα χαρακτηριστικά της ελληνικής, αλβανικής και σλαβικής καταγωγής των, κατάλληλα αναμεμειγμένα. Τα ίχνη των πιο παλιών επιμειξιών, νορμανδικών, ενετικών και σαρακήνικων  είχαν χαθεί ή επικαλυφθεί κατάλληλα στο πέρασμα της ιστορίας. Οι ισχυροί κοινωνικοί δεσμοί τους σφυρηλατήθηκαν περισσότερο από το σκληροτράχηλον του χαρακτήρα τους, αντίστοιχο των πάτριων εδαφών. Σε κάθε συνοικία της Αθήνας υπάρχουν δύο σύλλογοι απανταχού Ζαρκάδων, καθένας προσαρμοσμένος σε μια πλευρά του δικομματισμού. Τα μέλη των αντίθετων συλλόγων δεν έχουν πρόβλημα μεταξύ τους, ούτως ή άλλως οι σύλλογοι ενεργοποιούνται μόνο σε προεκλογικές περιόδους ή όταν κάποιος πρόεδρος θέλει να προωθήσει κάποιο βιβλίο, κάποιο σιντί ή ντιβιντί, με το αζημίωτο φυσικά. Οι Ζαρκάδες συμπλήρωσαν τα πληθυσμιακά κενά  που δημιούργησαν όσοι μετανάστευσαν στην Ευρώπη τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια. Οι αριστεροί Ζαρκάδες υποχρεώθηκαν να μεταναστεύσουν σε άλλη ήπειρο.


Φιλοσοφική εισαγωγή


Ο άνθρωπος ζει πάνω στην γη, τρέφεται από τους καρπούς της και ξεδιψά από τα ρυάκια της. Ο άνθρωπος επί χρόνια σαν ανταπόδοση προσέφερε στην γη τα κόπρανα και τα ούρα του. Με την πρόοδο του πολιτισμού τα συστήματα αποχέτευσης κατευθύνουν πλέον τα ανθρώπινα απόβλητα στην θάλασσα.

Συγχρωτιστική εισαγωγή


Ο καφές ήταν πανάκριβος και άθλιας ποιότητας. Ηταν όμως καπουτσίνο- έδινε κάποιον αέρα ευρωπαϊκό- και η γωνιά όπου τον σερβίρανε προσπαθούσε με πολύ κόπο να διατηρήσει κάτι από την αίγλη του παρελθόντος.
Τα καθίσματα, φθαρμένα όσο και οι άνθρωποι, στοιχισμένα μέσα σε σιδεριές προσπαθούσαν να λύσουν το πρόβλημα του μέγιστου αριθμού στον ελάχιστο δυνατό χώρο. Οι καινούργιοι, τεχνοκράτες ιδιοκτήτες, στο πάλαι ποτέ ένδοξο στέκι, δεν κατανόησαν ποτέ ότι η φήμη του μαγαζιού προήλθε από μια μόνο σειρά καθισμάτων, παράλληλα τοποθετημένων κατά μήκος του μαγαζιού που έδιναν "αέρα" στο πεζοδρόμιο, μια προσομοίωση με πασαρέλα σε συνδυασμό με την αντίστοιχη σειρά του απέναντι πεζοδρομίου. Τώρα όλα αυτά ήταν παρελθόν. Τα καινούργια μοντέλα έκαναν αλλού την πασαρέλα τους, το μέρος υποβαθμίστηκε πολιτιστικά και μόνο οι απανταχού Ζαρκάδες δεν είχαν χορτάσει το μακρυνό απωθημένο τους να πίνουν τον καφέ τους στον διάσημο δρόμο. Εξακολουθούσαν να συνευρίσκονται εκεί τις ώρες της σχόλης για να διαβάσουν την εφημερίδα τους, οι κουβέντες πέρα από τα τυπικά ήταν σπάνιες, η επαρχιώτικη επιφυλακτικότητα δεν είχε ακόμα μεταλλαχθεί.

Οικογενειακή εισαγωγή.

 Η δομή της ζαρκαδικής οικογένειας ήταν η δομή ενός μικρού κοπαδιού από πρόβατα. Το μεγαλύτερο "παιδί" είχε την περιποίηση του μόσχου του σιτευτού από γονείς, τ' άλλα "παιδιά" και τα κορίτσια. Η δόξα του επέφερε δόξα σ' ολόκληρο το σόϊ, δεν ήταν λίγο να είσαι αδερφός ή αδερφή του δάσκαλου ή του παπά, το λέγανε και φούσκωνε το στήθος τους από περηφάνεια. Κατά τα κοπαδικά πρότυπα τα μικρότερα αγόρια έμεναν ανύπαντρα ταγμένα πάντα να υπηρετούν τον "μεγάλο". Οταν αυτός γινότανε με το καλό δάσκαλος ή παπάς θα φρόντιζε να ανταποδώσει μέσω των γνωριμιών του μ' ένα καλό διορισμό. Τότε, αν αβγάτιζαν γρήγορα περιουσία καμμιά φορά, προλάβαιναν και τα μικρότερα αδέρφια να φιάξουν δικιά τους οικογένεια. Οπως και στα κοπάδια, η παροδική ή η διαρκής  αιμομειξία ήταν ένα συνηθισμένο γεγονός λόγω της "στενότητας" του χώρου.

Επαγγελματική εισαγωγή


Με την πάροδο των ετών, η άνοδος του μορφωτικού επιπέδου δια της επιμηκύνσεως της υποχρεωτικής παιδείας και στο γυμνασιακό επίπεδο, επέφερε διαρθρωτικές αλλάγές στην επαγγελματικήν αξιολόγηση των απανταχού Ζαρκάδων. Ο δάσκαλος έχασε μεγάλο μέρος του κύρους του αφού τα παιδιά πλέον εγνώριζαν και τον καθηγητή. Οι απανταχού Ζαρκάδες αμέσως ανέβασαν στον θρόνο του έκπτωτου δάσκαλου τον φυσικομαθηματικό, τα προσοδοφόρα ιδαίτερα έπαιξαν τον ρόλο τους ώστε να παραγκωνισθεί ο -πρώτος τη τάξει- θεολόγος. Η δουλειά του φιλολόγου ήταν ακόμα δύσκολη για τους Ζαρκάδες λόγω της ιδιωματικής προφοράς τους.

Τοπογραφική εισαγωγή

Ο τόπος τους ήταν στενός, γεμάτος κακοτράχαλα βουνά και δύσκολες συγκοινωνίες. Ολοι οι γειτονικοί συγγενείς τους, έχοντας πρόσβαση στην θάλασσα ακολούθησαν τα αντίστοιχα ρεύματα της εποχής αφήνοντας τους πίσω. Κάθε νέο επίτευγμα του πολιτισμού έφτανε σ' αυτόν τον τόπο μονάχα μέσω νέων κατακτητών. Αλλά η έλλειψη υποδομών σύντομα κατέστησε ασύμφορη την κάθε προσπάθεια για νέα κατάκτηση της χώρας τους. Σε δυό-τρεις γενιές ο καθε κατακτητής είχε πλήρως αφομοιωθεί  από τον τοπικό πληθυσμό.

Θρησκευτική... εισαγωγή
  Η τοπογραφική απομόνωση είχε σαν αποτέλεσμα και την θρησκευτική.. Ενώ όλοι οι γείτονες είχαν εκχριστιανισθεί, αυτοί παρέμεναν παγανιστές για πεντακόσια ακόμα χρόνια. Αυτό το στοιχείο θα μπορούσε να οδηγήσει σε υψηλά επίπεδα πολιτισμού λόγω του σκοταδισμού που απαιτούσε η καθιέρωση της καινούργιας θρησκείας αλλά στους Ζαρκάδες λειτούργησε ανάστροφα. Οταν η νέα θρησκεία άρχισε να συμβιβάζεται με την Τέχνη και την Επιστήμη, τότε οι Ζαρκάδες, σαν νεόκοποι χριστιανοί, απέρριπταν μετά βδελυγμίας κάθε ίχνος προόδου.

Κοινωνική εισαγωγή


Η ζαρκαδική οικογένεια λειτουργούσε στα πρότυπα μιας μονής έχοντας όμως κατανοήσει καλά ότι αν όλοι πάνε σε μοναστήρια το γένος τους θα εκφυλισθεί. Κατά τα άλλα η λειτουργία κάθε οικογένειας ήταν ταυτόσημη με του μοναστηριού, του πρώτου παδιού έχοντος τον ρόλο του ηγούμενου. Οταν με τα χρόνια αναγκάσθηκαν να μετοικίσουν στην  Αθήνα ή αλλού αναπτύχθηκε ένας συνδετικός κρίκος μεταξύ των οικογενειών λόγω κοινής γλώσσας και -κυρίως- συμπεριφοράς. Οι σύλλογοι των απανταχού Ζαρκάδων είχαν εξασφαλισμένη την μακροημέρευσή τους, καμμιά κοινωνία δεν ήταν σε θέση να τους απορροφήσει αρκετά, το "ζαρκαδικό" ήτανε χαραγμένο στο ντι-εν-έϊ τους.

Ετυμολογική εισαγωγή 


Η προέλευση της λέξης είναι μυστηριώδης, μάλλον πρόκειται περί νεοελληνισμού πονηρού γλωσσοπλάστη. Η λέξη ζάρκος = γυμνός ταιριάζει βέβαια σε ορισμένα βασικά χαρακτηριστικά των απανταχού Ζαρκάδων αλλά σαν ερμηνεία δεν είναι πειστική. Η λέξη βρίσκεται κοντά στους Αρκάδες -αλλά τίποτε δεν δικαιολογεί το αρχικό ζήτα- και στην λέξη της δημοτικής ζαρκάδι. Το ζαρκάδι βέβαια προέρχεται από τους ιωνικούς τύπους ζορξ ή ζορκός, θηλυκό ζορκάς, κατ' αντιστοιχίαν των επικρατεστέρων βοιωτικών τύπων δορξ και δορκάς με την γνωστή και από αλλού ανταλλαγή των δύο συμφώνων σε αυτές τις διαλλέκτους, αλλά ο τύπος Ζορκάδες δεν απαντάται σε παλαιότερα κείμενα σαν όνομα λαού.

Εννοιολογική εισαγωγή


Αντίθετα, εννοιολογικά οι απανταχού Ζαρκάδες με την ιστορική διαδρομή τους έχουν αποδείξει την στενή σχέση που έχουν με τα ζαρκάδια είτε σε μορφολογικά χαρακτηριστικά όπως λόγου χάριν τα κέρατα,  ή η χαρακτηριστική οσμή των βοοειδών, είτε σε ψυχικά χαρακτηριστικά όπως η φυσική δειλία, η αποχώρηση με ελαφρά πηδηματάκια κ.λ.π.

Σεξιστική εισαγωγή


Ο διαχωρισμός των φύλων ήταν δεδομένος στους απανταχού Ζαρκάδες συνέπεια και της οικογενειακής  ανατροφής. Τα θήλεα μέλη μικράς εμπειρίας είχον, στο πλαίσιο των συζυγικής και  αιμομεικτικής μορφής επαφών. Οι τελευταίες ήταν πατρικές συνέπειες όταν η μητέρα πέθαινε νωρίς ή αδελφικές όταν ο μικρός αδερφός αργούσε να παντρευτεί για οικονομικούς λόγους κυρίως. Τα θήλεα μέλη της κοινωνίας μικρής εκτίμησης έχαιραν. Τα άρρενα μέλη όμως, σε στενότατους κύκλους κυριών των πόλεων, αποτελούσαν σκοτεινό αντικείμενο πόθου λόγω της φήμης που τους ακολουθούσε. Ελέγετο ότι είχαν αποκτήσει την πολλαπλότητα του πετεινού, την αμεσότητα του τράγου και την υπομονή (και κάτι άλλο) του γαϊδουριού από τις κτηνοβατικές σχέσεις με τα αντίστοιχα θηλυκά ζώα κατά την διάρκεια της εφηβείας των. Η αστυφιλία και η εσωτερική μετανάστευση μεγάλο πλήγμα έφερε στας παραδόσεις των απανταχού Ζαρκάδων, της φήμης εξασθενησάσης, τελικώς.

Οικονομική εισαγωγή


Από τις τέσσερις αρχές του ρωμαϊκού δικαίου που διέπουν τις συναλλαγές, δίνω ίνα δώσεις, δίνω ίνα κάνεις, κάνω ίνα κάνεις και κάνω ίνα δώσεις, οι απανταχού Ζαρκάδες αρχικά περιορίζοντο  στην πρώτη που κυριαρχούσε στις συναλλαγές στα χωριά τους. Οι τιμές καθοριζότουσαν από τις ανάγκες με βασική μονάδα συναλλαγής το αυγό. Η εσωτερική μετανάστευση τους έμαθε και το κάνω ίνα δώσεις, το οποίο η έμφυτη πονηράδα τους μετέτρεψε σε κάνω λίγα για να δώσεις πολλά. Δεδομένης της αφέλειας των κατοίκων των πόλεων και της παροιμιώδους λιτότητας των απανταχού Ζαρκάδων γρήγορα οι τελευταίοι απέκτησαν κομπόδεμα και ευχέρεια στο να πίνουν το καφέ τους σε κεντρικούς ιστορικούς δρόμους αποτελώντας την πλειοψηφία μάλιστα των θαμώνων.

Αλλά αυτό είναι κάτι που θα εξετάσωμεν εις το κύριον μέρος των θεμάτων.

Σάββατο 20 Μαρτίου 2010

Ο Ομηρος και η δύναμη των λέξεων

Μη νυ τοι ου χραίσμη σκήπτρον και στέμμα θεοίο ...  ( Ομηρου  Ιλ.  Α 28)
και μη θαρρεύης στου θεού το σκήπτρο και το στέμμα. (μεταφρ.Ιακ. Πολυλά)


Η Αποθέωση του Ομήρου σε γλυπτό. Μαρμάρινο ανάγλυφο του Αρχίλαου  της Πρήνης. 3ος αιώνας π.χ., Βρετανικό μουσείο.


Ο Ομηρος εδίδαξε
της ποίησης την τέχνη,
πως η αλήθεια λέγεται,
πως πολεμούν τα έθνη

σχεδόν γι’ ανύπαρκτους σκοπούς
και θάνατο προσφέρουν
πως όλοι, φίλοι και εχθροί
ελάχιστα διαφέρουν.

Υμνούσανε οι Αχαιοί
καθένας τους τον άλλο,
μα βλέποντας τον Εκτορα
φόβον είχαν μεγάλο

και περιμέναν λύτρωση,
να βγει να πολεμήσει
αυτός, που στο διαγούμισμα
τον είχαν αδικήσει.

Ο Ομηρος μας δίδαξε
νοήματα μεγάλα
πως δεν υπάρχουν άτρωτοι
όλους τους παίρνει η μπάλλα,

πως ο Αχιλλέας που πολλοί
τον είχαν γιά θεό
σαν κοριτσάκι έκλαιγε
μπροστά στον ποταμό, 

ο Σκάμανδρος σαν φούσκωσε
κι’ όρμησε να τον πνίξει,
στης ξυπασιάς του το γκρεμό
ήθελε να τον ρίξει.

Ο Ομηρος μας δίδαξε
νάμαστε ταπεινοί
να μην κολλάν οι ιδέες μας
μέσα στην κεφαλή,

πως όταν κάνεις πόλεμο
μετά από χρόνια δέκα,
η Ελένη που επιθυμείς
θά’ναι γριά γυναίκα

και ότι πίσω άφησες
να πας να πολεμήσεις
σε μαύρο χάλι θα το βρεις
αν κάποτε γυρίσεις.

Μείνε λοιπόν στον τόπο σου
καλά προσγειωμένος
τη φύση γύρω θαύμασε
και μάθε ο καϋμένος

ότι παλεύει μέσα σου
στοιχειό είναι της φύσης
αν έχεις βλέμμα καθαρό
θα το αναγνωρίσεις

εις την ορμή του λιονταριού
στης θάλασσας την δίνη
στον θόρυβο του κεραυνού
ή στων πουλιών τα σμήνη.

Με τέτοια περιέγραψε
πληθώρα αισθημάτων
ο δημιουργός του πρότυπου
όλων των ποιημάτων,

με λέξεις όπου κουβαλούν
στο θέμα τους εικόνες
που μείναν αναλλοίωτες
στου χρόνου τους αιώνες.

Οι λέξεις από μόνες τους
κανένα δεν πληγώνουν
δεν γδύνεσαι γιά να τις βρείς
ούτε στιλέττα χώνουν

δεν κρύβονται μεσ’ στις ρωγμές
δεν έχουν φλούδι άλλο
το αρχικό τους νόημα
συνήθως είν’ μεγάλο

στης γης το στριφογύρισμα
το θέμα παραμένει
σ’ όλους τους τύπους και μορφές
κοινή συνισταμένη

τους συνειρμούς που προκαλεί
εάν καλά γνωρίζεις
ποιά είν’ η απόχρωση
αμέσως ξεχωρίζεις

Η γνώση του σε οδηγεί
μπρος στις σωστές τις λέξεις
αν έχεις τρύπα και οπή
ποιά πρέπει να διαλέξεις,

οπή ειν’ από μόνο του
να υπάρχει ένα κενό
και τρύπα η κατασκευή
κενού στο υλικό

γιατί η οπή σε προκαλεί
μέσα της να κοιτάξεις
θα βρείς το ρήμα το ορώ
στο θέμα της αν ψάξεις

ενώ η τρύπα φιάχνεται
από το ρήμα τρύχω
ταλαιπωρώ, εξασθενώ,
(σήμερα κατατρύχω)

κι’ όποιος το θέμα αγνοεί
κι’ αλλού αλήθειες ψάχνει
ψαρεύει σε θολά νερά
και κυνηγά στην πάχνη.