Στο καβούκι μου

Τα κείμενα της καθημερινότητας θα δημοσιεύονται στο εξής στον Βερνάρδο τον ερημίτη, στην διεύθυνση : http://gerimitiis.blogspot.gr/

Ποιήματα θα βρείτε στην ποιηματοποίηση

ενώ

Πεζά και διηγήματα στην διηγηματοποίηση

...

Τι δεν είναι και τι είναι το gpoint'sbreeze

Δεν είναι χώρος που προωθεί έμμεσα ή άμεσα διαφημίσεις.
Δεν είναι χώρος που θα σας προωθήσει σε άλλα μπλογκς πλην των άλλων του δημιουργού της.
Δεν είναι χώρος που θα σας υποχρεώσει ν' ακούσετε την μουσική που αρέσει στον δημιουργό του.

Είναι ένας χώρος που σέβεται την σκέψη και την ελληνική γλώσσα.
Είναι ένας χώρος που προσπαθεί να σέβεται τους επισκέπτες του και τον εαυτό του.



Τρίτη 23 Αυγούστου 2011

Της λησμονιάς το μονοπάτι



 Μια ελεύθερη απόδοση των εκπληκτικών στίχων, "κτισμένη" πάνω στην μελωδία του τραγουδιού "La cattiva strada" του Fabrizio de Andre

Της λησμονιάς το μονοπάτι  

Μεσ΄στης παρέλασης την τρέλλα
στρατιώτη αθώο ξεχωρίζει
κι' όταν αυτός ρωτάει "Γιατί ;"
"Να μην ρωτάς" του αντιγυρίζει
"τώρα ειν' η ώρα μου να φεύγω"
κι' ο αθώος τον ακολουθεί, χωρίς τα όπλα ακολουθεί
στης λησμονιάς το μονοπάτι

Πίσω από το σταθμό του τραίνου
κλέβει της πόρνης το μπαξίσι
κι όταν αυτή ρωτάει "Γιατί ;"
της απαντάει με ειρωνία
"Τόσα δεν είχες και πιο πριν ;
τώρα ειν' η ώρα μου να φεύγω"
κι η πόρνη τον ακολουθεί, σέρνει την λύπη της μαζί 
στης λησμονιάς το μονοπάτι

Σε ουρανό χωρίς φεγγάρι
τ' αστέρια παίρνουν λάθος θέσεις
κι όταν τ' αεροπλάνο πέφτει
"Του μελλοθάνατου ειν' το λάθος,
τώρα ειν' η ώρα μου να φεύγω"
τ' αστέρια αφήνει ο πιλότος και πίσω του ακολουθεί
στης λησμονιάς το μονοπάτι

Δεκαοκτάχρονο παιδάκι
 απ' το ποτό εξαρτημένο
να πιει ακόμα θέλει λίγο
"τώρα ειν' η ώρα μου να φεύγω"
τον βλέπει και χαμογελάει
καταλαβαίνει κι ας πονάει, μονάχος τον ακολουθάει
στης λησμονιάς το μονοπάτι

Στου θείου έρωτα την δίκη
φιλά τους ένορκους στο στόμα
κι 'οπως τους βλέπει να απορούνε
"Αυτό είναι φυσικό" τους λέει
"ειν΄το καλό, ειν' το σωστό,
 τώρα είν΄η ώρα μου να φεύγω"
κι οι ένορκοι ακολουθούν, σαν ζαλισμένοι ακολουθούν
στης λησμονιάς το μονοπάτι

Κι όταν στο τέλος όντως φεύγει
σε όσους σε όλα συμφωνούνε
σε όσους σε όλα διαφωνούνε
τα ίδια λόγια λέει σε όλους
εμένα μη μ' ακολουθάτε γιατί η αγάπη είναι παντού
και όλοι θάβρουν λίγη αγάπη
στης λησμονιάς το μονοπάτι



Το πρωτότυπο

La cattiva strada

Alla parata militare
sputò negli occhi a un innocente
e quando lui chiese "Perché "
lui gli rispose "Questo è niente
e adesso è ora che io vada"
e l'innocente lo seguì,
senza le armi lo seguì
sulla sua cattiva strada.

Sui viali dietro la stazione
rubò l'incasso a una regina
e quando lei gli disse "Come "
lui le risposte "Forse è meglio è come prima
forse è ora che io vada "
e la regina lo seguì
col suo dolore lo seguì
sulla sua cattiva strada.

E in una notte senza luna
truccò le stelle ad un pilota
quando l'aeroplano cadde
lui disse "È colpa di chi muore
comunque è meglio che io vada "
ed il pilota lo seguì
senza le stelle lo seguì
sulla sua cattiva strada.

A un diciottenne alcolizzato
versò da bere ancora un poco
e mentre quello lo guardava
lui disse "Amico ci scommetto stai per dirmi
adesso è ora che io vada"
l'alcolizzato lo capì
non disse niente e lo seguì
sulla sua cattiva strada.

Ad un processo per amore
baciò le bocche dei giurati
e ai loro sguardi imbarazzati
rispose "Adesso è più normale
adesso è meglio, adesso è giusto, giusto, è giusto
che io vada "
ed i giurati lo seguirono
a bocca aperta lo seguirono
sulla sua cattiva strada,
sulla sua cattiva strada.

E quando poi sparì del tutto
a chi diceva "È stato un male"
a chi diceva "È stato un bene "
raccomandò "Non vi conviene
venir con me dovunque vada,
ma c'è amore un po' per tutti
e tutti quanti hanno un amore
sulla cattiva strada
sulla cattiva strada.

Τρίτη 2 Αυγούστου 2011

Take a message

Take A Message To Mary

Take a message to Mary
But don't tell her where I am
Take a message to Mary
But don't say I'm in a jam
You can tell her that I had to see the world
Tell her that my ship set sail
You can say she'd better not wait for me
But don't tell her I'm in jail, oh
don't tell her I'm in jail.

Take a message to Mary
But don't tell her what I've done
Please, don't mention the stage coach
And the shot from a carried gun
You better tell her that I had to change my plans
And cancel out the wedding-day
But please, don't mention the lonely cell
Where I'm gonna pine away, until my dying-day.

Take a message to Mary
But don't tell her all you know
My heart is aching for Mary
Lord knows I miss her so
Just tell her that I went to Timbukto
Tell her I'm searching for gold
You can say she better find someone new
To cherish and to hold, oh Lord,
this cell is so cold.


Σάββατο 30 Ιουλίου 2011

Μιά αναδημοσίευση, Δωδεκ - α- θεες Συγγένειες

Friday, October 31, 2008

Δωδεκ - α- θεες Συγγένειες

(και γλωσσικές συγγένειες)
 
Θυμάστε τον συγκριτικό και τον υπερθετικό βαθμό των επιθέτων ;


Δευς, δεύτερος, δεύτατος

όπως θα λέγαμε πρώτος, δεύτερος, τελευταίος

Αλλά

Δευς από το δεύομαι (δέομαι), ελλείπω, έχω ανάγκη, είμαι κατώτερος κάποιου. Φανερή η ανάγκη να επακολουθήσει κάτι, ο δεύτερος -όχι με την αριθμητική έννοια, αλλά - αυτός που ακολουθεί, όπως αποδίδεται σε όλες τις λατινογενείς γλώσσες ο δεύτερος, second-

Μοιάζει να είναι η περιγραφή μιάς γέννας, ενός καρπίσματος φυτού με τον πρώτο καρπό να μην είναι όλο το προϊόν αλλά ίσως μόνο η καλύτερη μορφή του, ακολουθεί το δεύτερο κάρπισμα που υπολείπεται λίγο του πρώτου, το τρίτο του δευτερου κ.λ.π.

λατινικά το δευς έγινε... deus

άλλη εκδοχή του, το θευς ή συνηθέστερον θεός από το θέω (τρέχω) ή θεύω ή σεύω ή σείω (θέτω σε ταχεία κίνηση, σεισμός)

Συνηθέστερος τύπος και επικρατήσας το Ζευς.

Κατά την άποψη μου από το ζευς έχουμε το ρήμα ζευγνυμι η ζεύγω, σαν αποτέλεσμα της ένωσης του Δία με την Ηρα, ενώ αρχικά ο αρσενικός θεός των ελληνικών φύλων είχε υποταχθεί στην θεά των αυτόχθονων, σύμφωνα με τον μύθο του Ζαγρέα και της Ρέας.

Δηλαδή ήρθε σαν δευς και έγινε ζευς

Ακόμη το Δευς είναι ο βοιωτικός τύπος του Ζευς και οι Βοιωτοί εθεωρούντο "χωριάτες" αντίθετα με τους κατοίκους της Εύβοιας (καλή ζωή). Στην Εύβοια φυσικά τοποθετείται η γένηση της Ηρας, θεάς που προυπήρχε του ερχομού του Δία  και όπως οι πιό παλιοί κάτοικοι ενός τόπου το παίζουν αριστοκράτες  στους νεοφερμένους, έτσι και οι κάτοικοι των περιοχών ακολούθησαν τις "ταξικές" διακρίσεις τους.

Πέμπτη 30 Ιουνίου 2011

Η Χώρα και τα καπέλλα

Περνώντας από τα παλιά λημέρια, τράβηξε το βλέμμα μου το συντριβάνι της πλατείας, βρώμικο και εγκαταλελειμένο όπως όλα άλλωστε σ' αυτόν τον τόπο. Και ποιός να διαμαρτυρηθεί ; η πλατεία πλέον είναι στέκι μεταναστών που την ημέρα παίζουν παιχνίδια σε χάρτινα κιβώτια στα παγκάκια ή πίνουν μπύρες στα πεζούλια και το βράδυ γίνεται λαϊκό υπνωτήριο. Το χρώμα, αυτό που πάσχιζαν να δώσουν οι κάτοικοι μέσα από τις ηλίθιες επινοήσεις κάθε δημάρχου, όταν το πέτυχαν και η πλατεία απέκτησε μιάν ανθρώπινη  μορφή κατακλύστηκε από τους μετανάστες και έγινε - ουσιαστικά - απαγορευμένος τόπος για όσους γηγενείς δεν εγκατέλειψαν ακόμα την γειτονιά

Λίγο πιο μακριά από τα μαζεμένα σκουπίδια επιπλέει ένα μοναχικό  καπέλλο παιδικό, θυμίζοντας τις ελπίδες μας. Πνιγμένες σε λίγο λερό νερό κι αυτές αποστασιωπιούνται από τα υπόλοιπα άχρηστα υλικά. Το καπέλλο θα μπορούσε να πλυθεί, να καθαρισθεί, να ξαναφορμαρισθεί και να ξαναχρησιμοποιηθεί. Ακριβώς γι' αυτό θυμίζει τις ελπιδες μας, πεθαίνει τελευταίο...


Θεωρώ αυτές τις φωτογραφίες πιο αντιπροσωπευτικές της εποχής μας από τις αντίστοιχες από την πλατεία Συντάγματος με τους αγανακτισμένους και τα παιδάκια με τις αστυνομικές στολές.

Απορώ με τη στενότητα των μυαλών που μας κυβερνάνε. Κάθε τόσο φωνάζουν σοφούς οικονομολόγους να βρούν καινούργιους τρόπους να αυξήσουν τα έσοδα του κράτους αλλά κάθε φορά οι φοροφυγάδες βρίσκουν τον αντίστοιχο τρόπο να ξεφεύγουν και καταλήγουμε στα κλασσικά , αύξηση του ΦΠΑ, ειδικός φόρος σε είδη λαϊκής κατανάλωσης και μειώσεις στους μισθούς για τον περιορισμό των εξόδων. Εννοείται ότι δεν πειράζουν τους υψηλόμισθους σε αντίθεση με τον Μπερλουσκόνι που έκοψε στην μέση τον μισθό των βουλευτών. Ο Μπερλουσκόνι- πέρα από τα σεξουαλικά του-είναι πολύ πιο αποδεκτός σην ιταλική κοινωνία απ' ότι οι δικοί μας ταγοί, φαντάζεστε έλληνα πολιτικό να τολμήσει να περπατήσει Ομόνοια- Σύνταγμα ; Και δεν μιλάω για τον Πάγκαλο (ευφημισμός θάναι το επίθετό του) και την περιβόητη φράση του "Μαζί τα φάγαμε" Βέβαια ο Πάγκαλος τους μόνους που γνωρίζει και αναγνωρίζει είναι τα κομματόσκυλα της παράταξης του και των άλλων παρατάξεων που έχουν διορισθεί στις ΔΕΚΟ και στις άλλες κρατικές υπηρεσίας αμειβόμενοι από υπερβολικά έως ληστρικά. Φυσικά και "μαζί τα φάγανε" μ' αυτούς μόνο που όταν πάει να τους βάλει χέρι του κάνουν απεργίες και αμέσως το μαζεύει και μετακυλίει το βάρος στον λαό.
Εχετε δει άλλους πλην των καλώς αμειβομένων να απεργούν στην Ελλάδα ;
Μιλάμε για την Ελλάδα των καλοδιορισμένων αριστερών που έχουν βγάλει τα λεφτά τους στο εξωτερικό - γιατί ποτέ δεν ξέρεις τι γίνεται - και των ξενιτεμένων δεξιών που ενώ βγάζουν ΜΑΥΡΑ λεφτά στο εξωτερικό κατηγορούν την πατρίδα τους για ... διαφθορά !
Αφού λοιπόν τα μέτρα δεν μπορούν να αποδώσουν μήπως θα έπρεπε να δοκιμάσουν να αλλάξουν φιλοσοφία στους Ελληνες, να τους πείσουν να πληρώνουν τους φόρους τους και να μην κλέβουν το κράτος ; Αφού με το άγριο δεν μπορούν ας δοκιμάσουν μια φορά και το φιλότιμο του ελληνα, εξ άλλου είναι - ίσως - το μόνο που του έχει απομείνει. Βέβαια αυτό απαιτεί ΠΑΙΔΕΙΑ και όχι ... δια βίου μάθηση που πλασσάρει η κυρία Διαμαντοπούλου
Θα κλείσω με μια εικόνα αισιοδοξίας :


Τετάρτη 1 Ιουνίου 2011

Τα χέρια

.
Τα χέρια...

Πριν λίγες μέρες έγραψα για τον εκλιπόντα φίλο μου τον Elite και ένα μυστικό που μου έμαθε- ή με βοήθησε να το συνειδητοποιήσω- την αλήθεια της φράσης του :
- Η γυναίκα, η γοητευτική γυναίκα ξέρει πως να τοποθετήσει τα χέρια της.
Ομολογώ ότι δεν πήγε εκεί ο νους μου όταν δημοσίευσα το "Μανόν", περισσότερο πήγαινε στο ελληνογαλλικό λογοπαίγνιο των αντιρρήσεων : Μα...non !

Μανόν

.


Αυτό που τόσο αγάπησες
δεν ήτανε το νύχι στο μικρό της δακτυλάκι
ούτε το χρώμα το άλικο που άφηνε το βερνίκι
όταν με χάρη φύσαγε γρήγορα να στεγνώσει.
αλλά  μετά, η ήρεμη πνοή που έβγαζε
σαν σήκωνε τα ενωμένα δακτυλα
για να τα καμαρώσει.

Ηταν της παρουσίας σου ο τόνος ο επιθυμητός
πού ώρες τόσες έψαχνε, στα τόσα μπουκαλάκια
πριν την απόχρωση να βρει 
στην πλήρη αποδοχή σου

Σαν έφυγες, χέρι βαρύ και άκαρδο 
ό,τι για χρόνια μάζευες μ' ευλάβεια 
σαν τους ψαλλίδιζε τις άκρες
με άγνοια και νοικοκυρωσύνη
στο τζάκι πέταξε
η αποτέφρωση 
να σβήσει 
την πνοή.

Ξανάρθαν όμως όλα στο μυαλό μου όταν έβαλα ένα βίντεο στο γιουτιούμπ για να γνωρίσει μια καλή ναπολιτάνικη φωνή ένας συνάδελφος. Αυτός εκτός από την φωνή απέδωσε την γοητεία της τραγουδίστριας στην όλη παρουσία της, στις κινήσεις της. Και τότε θυμήθηκα τις κινήσεις των χεριών της σε ένα άλλο βίντεο.
"Τραγουδάει με τα χέρια της" ήταν το σχόλιό του όταν το είδε, τόσο κοντά και στην δική μου αλήθεια.
 Απολαύστε το !!

 Η τραγουδίστρια λέγεται Loredana Casella

.

Τετάρτη 25 Μαΐου 2011

70 ετών...

.
Πολύχρονος !



Σαν ψέμματα μου φαίνεται πως πέρασαν τόσα χρόνια από εκείνη την μέρα του 65 όταν κάποιος συμμαθητής μου μου δάνεισε ένα ελ-πι εισαγωγής λέγοντας μου ότι είναι κάτι άλλο από τους Ρόλλινγκ  Στόουνς και του Ανιμαλς που ακούγαμε τότε, τουλάχιστον είχαμε την ίδια άποψη για τους γλυκανάλατους Μπήτλς. Διαμορφωμένη εκείνη την εποχή η μουσική κοινή γνώμη από τον Μαστοράκη και το ΜιούζικΜποξ, είχε ξεκινήσει την χούντα στην μουσική πριν από τους συνταγματάρχες και φυσικά συνεχίσθηκε και την επταετία : όποια συγκροτήματα ή τραγουδιστές δεν του άρεσαν, δεν έπαιρνε την αντιπροσωπεία τους και τους έβρισκες μόνο στους σπάνιους και πανάκριβους δίσκους εισαγωγής- τουλάχιστον ήταν καλύτερης ποιότητας το βινύλιο. Ετσι  τραγουδιστές όπως ο Ντύλαν, ο Σλάϊ με τους ΦάμιλυΣτόουνς και άλλοι πολλοί έφθασαν στην Ελλάδα με την μεταπολίτευση και την ανάθεση του Τρίτου Προγράμματος στον Μεγα Μάνο Χατζηδάκι ενώ συγκροτήματα-θρύλοι όπως οι Μπήτςμπόϋς ή οι ΤζοϋςΝτιβίζιον παρέμειναν στο περιθώριο εξαιτίας της πολιτικής που είχε χαράξει και ακολούθησαν λίγο πολύ όσοι τον διαδέχθηκαν στα πράγματα.
Το ελ-πι ήταν το Another Side of Bob Dylan και το πρώτο τραγούδι που "έγραψε" ήταν το All I really want to do.Θυμάμαι ακόμα το σχόλιό μου : Ενας άνθρωπος που τραγουδάει έτσι και με τέτοια φωνή είναι ή απατεώνας τραγουδιστής ή μεγαλοφυία. Ποντάρισα στην δεύτερη επιλογή και δεν έπεσα έξω.


Είναι δύσκολο να φαντασθεί κάποιος σήμερα ότι μέχρι το 75 σε όποιον μίλαγες για Μπομπ Ντύλαν στην Ελλάδα σε κοίταζε σαν ούφο. Μερικοί ψιθύριζαν ότι κάτι είχαν ακουστά, πρακτικά όμως η πρώτη επαφή τους έγινε με τα εξελληνισμένα "Αγγελος Εξάγγελος" και Ο Παλιάτσος κι ο Ληστής" του Σαββόπουλου.
Οπως μοιάζει απίστευτο ότι εκείνα τα χρόνια  στην Αθήνα είμαστε μόνο πεντ' έξη που λατρεύαμε τον Ντύλαν και μαζευόμαστε έξω από την Φιλοντίσκ και τα άλλα δισκάδικα που έφερναν δίσκους εισαγωγής, να προλάβουμε να αγοράσουμε τα ένα-δυό αντίτυπα που έφθαναν αραιά και που. Το 68, έχοντας πλέον ισχυρή πρόσβαση στο πι-εξ, βρέθηκα σε θέση ισχύος. Επαιρνα τους δίσκους του Ντύλαν σε αμερικάνικη έκδοση-πριν καν κυκλοφορήσουν στην Ευρώπη. Κάλυψα τα μέχρι τότε δισκογραφικά κενά μου αλλά έχασα την επαφή με τους ομοιοπαθούντες, δεν χρειαζόταν να περνάω για να ρωτάω αν ήρθε καινούργια παρτίδα. Από τότε δεν υπήρξε δίσκος του Ντύλαν που να λείπει από την συλλογή μου, εκτός από τις συλλογές των χιτς. Μάλιστα το "Dylan and the Death" είχε "ξεφύγει" από τους εισαγωγείς και ήρθε στην Ελλάδα κατόπιν παραγγελίας μου στο Μετρόπολις μια Μεγάλη Πέμπτη ελάχιστα χρόνια πριν την νέα χιλιετία.
Οντας περίπου μια δεκαετία μικρότερος από τον Ντύλαν εντυπωσιάσθηκα από τον τρόπο που  περιέγραφε και αντιμετώπιζε την ζωή σε κάθε ηλικία, καταγράφοντας τις εμπειρίες του και χωρίς να δίνει συμβουλές όπως νόμιζαν αρκετοί "αναλυτές" και "κριτικοί" του. Ισως η μοναδική εξαίρεση να ήταν στα τελευταία στιχάκια  "The Ballad of Frankie Lee and Judas Priest", ένα τραγούδι εναντίον των ναρκωτικών ουσιών
Well, the moral of the story
The moral of this song
Is simply that one should never be
Where one does not belong
So when you see your neighbor carryin’ somethin’
Help him with his load
And don’t go mistaking Paradise
For that home across the road
Μεγαλώνοντας πιο αργά  από αυτόν διαπίστωνα πόσο δίκιο είχε ή καλύτερα ότι έβλεπε την ζωή με τα δικά μου μάτια, άρα οι εμπειρίες του μπορούσαν να γίνουν "οδηγός" μου, τηρουμένων βεβαίως αρκετών αναλογιών. Συγχρόνως η "υπόγεια" δράση της μουσικής του με οδήγησε και σε άλλα εξαιρετικά μουσικά μονοπάτια είτε σύγχρονα όπως του Χατζηδάκι με μια νέα, διαφορετική ματιά ή του Fabrizzio de Andre είτε παλαιοτέρων όπως του Shubert ή του τιτάνα Verdi, σε μουσικές που είχαν αιτία να γραφτούν. Φυσικά τραγουδούσε διαφορετικά από τα πρώτα ελ-πί, γιατί τραγουδούσε πάντοτε  σε αρμονία με την ηλικία του και όχι βαστώντας ένα πετυημένο εμπορικά στυλ.




Απειρες στιγμές στην ζωή μου μια κατάσταση χαράς, έρωτα, απογοήτευσης, λύπης μου έχει φέρει στο νου κάποιο από τα πολλά τραγούδια του. Παρακολουθώντας τις συνεντεύξεις του πληροφορήθηκα για το τι θα ήθελε να τραγουδήσει ακόμη στην καριέρα του : τραγούδια στα γαλλικά και τα ισπανικά. Φαίνεται οι φρασούλες που έχει ενσωματώσει " Attendez-vous, s’il vous plait" και"My darling, je vous aime beaucoup" στο Black Diamond Bay από το Desire και "No Ilores, mi querida,dios nos vigila,soon the horse will take us to Durango,agarrame, mi vida,soon the desert will be gone, soon you will be dancing the fandango"  στο Romance in Durango από το ίδιο ελ-πι, δεν τον ικανοποίησαν. Ισως και ο τίτλος του δίσκου να ήταν συμβολικός για τις ξενόγλωσσες επιθυμίες του, ποιός να ξέρει. Την άλλη του πάντως επιθυμία την ικανοποίησε πέρισυ όταν κυκλοφόρησε τον δίσκο με τα χριστουγεννιάτικα τραγούδια, όπως θεωρεί αυτός ότι έπρεπε να εκτελούνται,. ενα μικρό δείγμα  ακολουθεί :


Πάντως θεωρώ μεγαλύτερο προσόν του ότι δεν κόλλησε σε κάποιο από τα κατα καιρούς επιτυχημένα στυλ αλλά το άλλαζε πάντοτε όπως αλλάζει πάντοτε ένας άνθρωπος που ζει την ζωή του και δεν μένει κολλημένος σε όσα πέτυχε ή ακόμα χειρότερα τα αναπαραγάγει. Γιατί τίποτε δεν είναι πιο ανούσιο από το ξαναζεσταμένο φαγητό και πιο απεχθές από ένα 70άρη που προσπαθεί να τραγουδήσει σαν 20άρης.
Και η δημιουργία των  τραγουδιών σαν την ζωή είναι πολλά και ορμητικά στα νιάτα, λίγα και μεστά στις μεγάλες ηλικίες. Γεράματα δεν υπάρχουν γιατί άμα ζεις σωστά σε κάθε ηλικία, ξαναγεννιέσαι !!


Χρόνια Πολλά !!
.

Δευτέρα 23 Μαΐου 2011

Ενωμένος με… ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ!

.

Κόψτε φάτσα και βγάλτε συμπέρασμα !!



Αυτή  η φωτό που διάλεξες,Τσαλτίδη,
πόσα θυμίζει, πόσα θυμίζει !
Και περισσότερο απ' όλα,
τον μέγιστο Δημήτριο Τσοβόλα !
Μήπως δεν φέρνει σ΄αυτόν τον μάγκα
που τα δελτία ξέχασε κι' έγινε ματσαράγκα
και βρέθηκες με θόρυβο στην βήτα εθνική ;
Μετά σου φταίγανε οι δικαστές οι αθλητικοί
Για όμοια ταξίδια ετοιμάσου.
πάει ο Ηρακλής, ΗΡΘΕ Η ΣΕΙΡΑ ΣΟΥ !!!




ΑΜΗΝ  !!!
.