Φακ Πανατινάϊκος

Αντιγράφω από γνωστό αθλητικό σάϊτ

Με δύο λέξεις αναρτημένες στο status του facebook η Ελεν Τεν Κάτε έδειξε την οργή της οικογένειας του Ολλανδού για την απομάκρυνση του πατέρα της από τον Παναθηναϊκό!
"F@ck Panathinaikos" είναι η φράση που αποδεικνύει πως στην οικογένεια Τεν Κάτε βράζουν για την απόφαση της διοίκησης του Παναθηναϊκού να πάρει διαζύγιο με τον Ολλανδό απρόσμενα χθες το μεσημέρι! Και η ίδια η κόρη του ωστόσο έχει κι έναν λόγο παραπάνω να είναι εξοργισμένη αφού ο σύντροφός της Γιουσούφ Χέρσι παίζει στην ΑΕΚ και θα παραμείνει στην Ελλάδα...

Λογική είναι η αντίδρασή της μια που χάθηκε ο "λουφές" παρ' όλες τις φιλότιμες προσπάθειες του Σισέ και τις "βουτιές" του Καραγκούνη...
Ο "κολλητός" του Τεν Κάτε, Αντωνίου παρέμεινε στο πόστο του ακολουθών την τακτικήν της του ιχθύος σιγής...σιγά μην πάρει θέση για την επιλογή του προπονητού σαν...αρχηγός του ποδοσφαιρικού τμήματος !!!
Αν συνυπολογίσετε το κακό γούστο της κόρης του Τεν Κάτε και κάτι "πράσινα" απωθημένα για την ίδια έχετε τα αποτελέσματα, αν όχι την αιτία της αποχώρησης του Χεν.

Οι φίλαθλοι του ΠΑΟ, ζαλισμένοι από την ποδοσφαιρική επικράτηση του αιωνίου αντιπάλου τους τα τελευταία χρόνια, έχουν χάσει κάθε μέτρο και δεν αντιδρούν. Ελπίζουν περισσότερο σε διοικητικές και διαιτητικές εύνοιες, ψυχολογικές και χουλιγκανικές ντόπες, θαύματα, βουντού, κωλοφαρδία παρά στην περίπτωση να παίξει η ομάδα τους μπάλλα.
Απ ' ότι φαίνεται η ίδια λογική επικρατεί και στην διοίκηση πλην φυσικά του Παύλου που είναι χορτασμένος από τίτλους στο μπάσκετ διότι πέρασε το λούκι των προπονητικών λαμογίων τύπου Σούμποτιτς κ.λ.π., εμπιστεύθηκε τυφλά τον Ομπράντοβιτς, τον ΚΟΡΥΦΑΙΟ Ομπράντοβιτς και δικαιώθηκε. Ο άνθρωπος είναι περίπου 70 ετών, θέλει ένα ΓΝΗΣΙΟ ποδοσφαιρικό τίτλο και όχι πέτσινο σαν του 2004, και δεν αντέχει τα στερούμενα λογικής ποδοσφαιρικά πειράματα του Πατέρα και των συν αυτώ ομονοούντων κεφαλών.
Οταν δίνεις δυο χρόνια διορία σε κάποιον, δεν τον διώχνεις στο ενάμισυ πριν αποτύχει οριστικά και αν τον διώξεις φέρνεις κάποιο ΜΕΓΑΛΟ όνομα να προσαρμοσθεί την μισή αυτή χρονιά ώστε να τον έχεις καβάντζα για του χρόνου, αλλιώς πάει η φετεινή, πάει κι η επόμενη χρονιά.
Εκτός και αυτοδιαλυθεί ο αντίπαλος ( το βουντού που λέγαμε ! )
Αντ΄αυτού ο "από το πουθενά" πρόεδρος πήγε στην κουτοπόνηρη μεσοβέζικη λύση, όπως σιγοντάρισε και ο "στρατηγός", έφερε "γνώστη" της ελληνικής πραγματικότητας ώστε να διεκδικήσει το φετεινό πρωτάθλημα. Ο κύριος Νόμπλιας λοιπόν μαζί με τον απαραίτητο συνεργάτη του από την Εθνική Ελπίδων, τον Ιορδανίδη θα αναλάβουν τις τύχες της ομάδας.
Και ο Βαζέχα θα μου πείτε ;
Ε, δεν θα πρέπει να υπάρχει και κάποιος να υπονομεύει τις προσπάθειες των άλλων δύο ; Στον Παναθηναϊκό βρισκόμαστε. Που ζείτε ;
Ουσιαστικά ο Βαζέχα θα είναι το άλλοθι της διοίκησης λόγω της συμπάθειας που του έχουν οι φίλαθλοι σε αντίθεση με τον Νόμπλια που ποτέ δεν τον "πήγαν" ιδιαίτερα οι οποδοί του ΠΑΟ, σαν "ομιλίτη" ανέκαθεν τον λόγιζαν.
Τώρα οι συγκρίσεις μεταξύ Μπαρτσελόνας και ΠΑΟ σε οργανωτικά θέματα καθώς και του Βαζέχα με τον θριαμβευτή του Τσάμπιον Λιγκ, Γκουαρντιόλα σε προπονητικά θέματα και προσωπικότητα, διότι ακούστηκαν και τέτοιοι συνειρμοί, μόνο σαν κακόγουστα αστεία ακούγονται σε όσους δεν έχουν απλώσει πράσινη βαζελίνη στα μάτια...

Ραντεβού στα σκοτεινά

Είν' η δουλειά των ποιητών τα πάντα να θυμούνται...

Ενα φως στο μπαλκόνι την νύχτα
το σκοτάδι παλεύει δειλά
τα λουλούδια στις γλάστρες φωτίζει
και τον κλέφτη κρατά μακριά.

Από μέσα ο γέρος κοιμάται,
όπως πάντα με μάτια ανοιχτά,
κι η ανταύγεια απ' το φως στο μπαλκόνι
του κρατά στη ζωή συντροφιά

Προσπαθεί μήπως διώξει τον Χάρο
που δεν θέλει κανείς να τον δει
όταν κάτω στη γη κατεβαίνει
για ν' αρπάξει καμία ψυχή

Είν΄το φως ανοιχτό στο μπαλκόνι
το συμβόλαιο με την ζωή
και σαν φέγγει, σ'αυτό το καντήλι
το λαδάκι δεν έχει σωθεί

Στο μυαλό του δειλού του ανθρώπου
όλα μοιάζουν σαν σημαδιακά
μα κι' ο Χάρος κοιτά την δουλειά του
να την κάνει εξ ίσου καλά

Απεργίας απαίσιον έργο,
αφορμή γενικής διακοπής
και συμπίπτει το μαύρο σκοτάδι
με το τέλος αυτής της ζωής.

Πολιτική (σοβαροφανεστάτη) ανάλυσις

Με τη γνωστή μέθοδο του "φυλάω και μια πισινή" είχα θεωρήσει σαν μη απίθανο γεγονός την επικράτηση του Σαμαρά, εφ' όσον οι συνθήκες καθιστούσαν τον πρώτο μετά Καραμανλή αρχηγό "αναλώσιμο" ώσπου να κατακαθίσουν τα πράγματα. Ετσι ξαφνικά και παρά το καταστατικό, προκρίθηκε η προσφυγή στην βάση, το φαβορί με το αουτσάϊντερ άλλαξαν αμοιβαία ρόλους και ο Αντώνης βρέθηκε αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, τίτλος βέβαια που δεν έχει "ψωμί" όπως π.χ. πρωθυπουργός ή υπουργός (επί των) εξωτερικών.
Η βάση ωμίλησεν και τα τοιαύτα...μέχρι και ο Θεοδωράκης, συγκινημένος, τον συνεχάρηκε για την επιτυχία του.
Μήπως θυμάται κανείς, ο πολιτικός τούτος άνδρας και συνθέτης, επί ποίου αρχηγού της Νουδού εξελέγη ανεξάρτητος βουλευτής συνεργαζόμενος μαζί της, μετά έγινε υπουργός Ανευ Χαρτοφυλακίου και εν συνεχεία Επικρατείας ; Θυμηθήκατε ; Αν όχι , ψάξτε το, αξίζει τον κόπο !

Διάλειμα για να συνέλθετε από τα γέλια

Φυσικά οι "φύλακες" ουδόλως ανησυχούν, τα (πολιτικά) προσόντα του ανδρός φάνηκαν όταν ίδρυσε δικό του κόμμα με τις ευχές (και τα λεφτά) διαφόρων υποστηρικτών, τα οποία και εξαφάνισε εντός διετίας. Εδώ, δεν νομίζω να χρονίσει...
Οσον αφορά το θρυλούμενο προσόν του να διατελέσει συνοδός της Βίσσυ, έ θα βρεθεί καμμιά Κερκυραία ομορφότερη (και νεότερη) της Βίσσυ ώστε να υστερεί και σε αυτόν τον τομέα του πολιτικού αντιπάλου του και να μην ηττηθεί απλά στην επερχόμενη λίαν συντόμως εκλογική αναμέτρηση, αλλά να διασυρθεί και να αναγκασθεί να παραιτηθεί, υπέρ ποίας λέτε ;; Θα το καταλάβετε όταν θα δείτε να κάνει υπέρ της δήλωση ο ...Αβραμόπουλος !
Θυμηθείτε με, κάτι πολύκροτα διαζύγια θα είναι η αφορμή για να στηθούνε κάλπες όσο η εικόνα του ΓΑΠ δεν έχει ακόμη λερωθεί από τις μύγες που κάθονται πάνω της.
Cherchez la femme
(σερσέ λα φαμ, που λέμε και στα ελληνικά !!)
Στον ΣΥΡΙΖΑ το τοπίο είναι πλέον ξεκάθαρο : Ο,τι ψηφίζει η Συνδιάσκεψη θα το αναιρεί η Διάσκεψη και τούμπαλιν...
Εις το αιώνιον Κουκουέ επετρέπεται πλέον στα μέλη του να γελάνε με ανέκδοτα που αφορούν την μετασταλινική αλλά προμπρεζνιεφική περίοδο εφ΄όσον δεν περιέχουν τις λέξεις, παππάς ή ρήγας ή και τα δύο μαζί...
Ο κύριος Καρατζαφέρης έχει δηλώσει ότι μόνο με τον Καραμανλή δεν μπορούσε να συνενοηθεί, με τους υπόλοιπους υποψήφιους αρχηγούς δεν είχε πρόβλημα. Το να αναλύσω τις θέσεις του, όπως και των Παναθηναϊκών, με συγχωρείτε, Πρασίνων Οικολόγων (το έχουν και σε ασπρόμαυρο άραγε για μένα τον ΠΑΟΚg ; ) το θεωρώ προσβλητικό για την νοημοσύνη σας.

Προσθήκη

ΠΑΟΚgήδες όλου του κόσμου, ενωθείτε !!

Σαν ΠΑΟΚg'ς σκέφτομαι την ίδρυση κόμματος με τίτλο :

" ΟΙ ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΟΙ ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ "

και σήμα μια χορτοφάγα ζέμπρα, μου κάνει πιο "οικολογικό" από τον δικέφαλο αετό

Πολύ πιο πιθανό μου φαίνεται να πάρουμε την πρωθυπουργία, παρά το πρωτάθλημα !

Κάλιο αργά...

Ισως με είκοσι χρόνια καθυστέρηση, το κόκκινο χρώμα υπήρχε πια μόνο σαν υποψία, ήταν φανερό πως η προϋπηρεσία σ' αυτό επέλεγε πάντοτε μια ξανθή βαφή σε απόχρωση που να το θυμίζει ή στην περίπτωση που τα μαλλιά της ήταν φυσικά, είχε ξεθωριάσει από τα χρόνια. Δεν την ρώτησε. Δεν είχε σημασία εξ άλλου. Οπως κάποια άλλα φυσικά προσόντα, παραδείγματος χάρη η ποιότητα της επιδερμίδας, περνάνε απαρατήρητα στην νεότητα μα αποκτούν μεγάλη αξία στα ...ήντα έτσι και στο μαλλί από μια ηλικία και μετά, το χρώμα δεν παίζει τον βασικό ρόλο αλλά ο όγκος και εκεί τα πράγματα ήταν παραπάνω καλά από το επιθυμητό επίπεδο. Το μαλλί της μακρύ, κατσαρωμένο ελαφρά, ήταν περισσότερο από πλούσιο πλαισιώνοντας το λευκό πρόσωπο με τα ίχνη από τις παιδικές φακίδες που πατροπαράδοτα είχαν οι φυσικές κοκκινομάλλες. Και αυτές είχαν ξεθωριάσει από την πατίνα του χρόνου ή το συχνό μέϊκ απ.
Φρύδια στην ίδια απόχρωση με τα μαλλιά, οι βλεφαρίδες ανοικτόχρωμες απόλυτα συμβατές με την απουσία οποιασδήποτε πινελιάς στα μάτια, μύτη λεπτή και στόμα ανοιχτόχρωμο, καλοσχηματισμένο, άβαφο, όπως θα ταίριαζε με την λευκή επιδερμίδα. Το πρόσωπό της διατηρούσε την παιδική φρεσκάδα του, ίσως η απουσία των έντονων χρωματισμών να το βοηθούσε.
Πηγαίνοντας πριν κάποια χρόνια σε κάποιο σπίτι για ιδιαίτερα μαθήματα την κοίταζε πάντοτε σαν πέρναγε έξω από το μαγαζί της μάνας της, την κοίταζε και τώρα που στεκόταν απέναντί του, στο δικό της μαγαζί πλέον. Τον βοήθησε ευγενικά θυμίζοντας του την ονομασία του δρόμου όπου την έβλεπε περιμένοντας την επόμενη κίνησή του. Την ξάφνιασε ευχάριστα.
- Πόσα παιδιά έχεις ; Δύο ;
Είχε ακριβώς δύο παιδιά. Κολακεύτηκε περισσότερο από οποιοδήποτε κομπλιμέντο. Ηταν μια ένδειξη ότι τα χρόνια που πέρασαν είχαν αφήσει τα σημάδια τους, άρα δεν πήγαν χαμένα, χωρίς να χαλάσουν την εικόνα της, τόβλεπε καθαρά στο βλέμμα του, δεν έψαχνε την ανάμνησή της, του άρεσε περισσότερο η ώριμη τωρινή ομορφιά της.
Και έτσι ήταν. Τότε ήταν ένα γινάτι, μια σπάνια φυσική κοκκινομάλλα, κάτι τόσο περίεργο στα ελληνικά χώματα της νιότης του όσο κοινό σε άλλα. Η ραγδαία αύξηση του τουριστικού ρεύματος στην χώρα μαλάκωσε την εντύπωση του σπάνιου, τα ιδιαίτερα σταμάτησαν, την ξέχασε. Την έβλεπε πότε πότε όταν άνοιξε αλλού το δικό της μαγαζί μα ποτέ δεν κάθησε σαν πελάτης όταν ήταν εκεί και ποτέ δεν της μίλησε. Αυτή τη φορά όμως, την τρίτη που καθότανε στην καφετέριά της ήταν εκεί, είχε πέσει τυχαία στο ωράριό της. Είδε το μισό παιχνίδι. Το άλλο μισό αντί για τη οθόνη κοίταζε πίσω απ΄την μπάρα την μορφή της, τις αλλοιώσεις της, αναλογιζόμενος τις δικές του. Δεν είχε σκοπό να της μιλήσει, αν και του φάνηκε πως τον κοίταζε κι' αυτή, αλλά όταν τούφερε τα ρέστα πήρε μια τέτοια θέση κλείνοντας του τον δρόμο που θα του ήταν δύσκολο να φύγει χωρίς να φανεί αγενής. Ποτέ δεν θα μάθει αν το έκανε ασυναίσθητα ή όχι, πιθανόν ούτε η ίδια να το ήξερε.
Του είπε το όνομά της. Μικρό και εύηχο. Περιέργως ποτέ δεν είχε προσπαθήσει να την ταυτίσει στην μνήμη του με κάποιο όνομα μαντεύοντας το όπως είχε κάνει με πολλές άλλες, άλλοτε με επιτυχία, άλλοτε όχι. Το βρήκε ταιριαστό με το παρουσιαστικό της, καλοβαλμένο όπως και το ντύσιμό της, άψογα επαγγελματικό.
Είχε συνηθίσει να τραβά τα αντρικά βλέμματα επάνω της. Μερικά την ενοχλούσαν, της φαίνονταν πως άφηναν σάλια επάνω της, τόσο γλειώδη ήσαν. Τα αντιμετώπιζε όμως σαν κομμάτι της δουλειάς της, αν τα έδιωχνε θα πήγαιναν σε άλλη καφετέρια εκεί που οι σερβιτόρες βγάζαν στην φόρα περισσότερο στήθος και νεφραμιά. Η δική της σιλουέτα ήταν πάντα καλοντυμένη και η γοητεία της ηταν στο πρόσωπο και στις κινήσεις της, όχι στις αποκαλύψεις. Εξ άλλου, σκέφτηκε χαμογελώντας, φεύγουν με το σφουγγάρι του μπάνιου, είχε ακούσει ένα σχετικό τραγούδι.
Της είπε τ' όνομά του και πως είχε κι' αυτός δυό παιδιά. Συγκρίνοντας τα χρόνια τους, τα δικά του ήταν αρκετά μεγαλύτερα, όπως κ' αυτός απ΄αυτήν εξ άλλου. Το μυαλό του πήγε στον γέρο Βιάσα και την νεαρή Σατιαβάτι. Κατά μία άποψη, της ινδικής μυθολογίας, κάπως έτσι ξεκίνησε το σημερινό ανθρώπινο γένος. Αλλά και σ' άλλες ιστορίες θρησκευτικές και μη εμφανίζεται αυτή η διαφορά της ηλικίας. Ισως να οφείλεται στην βαθιά ικανοποίηση της κοπέλλας ότι τα κάλλη της μπορούν να συγκινήσουν και έναν απόμαχο.
Βάστηξε το χέρι της στο δικό του λίγο παραπάνω από το κανονικό. Τρυφερό και μαλακό το άγγιγμά της του ήταν ιδαίτερα ευχάριστο. Η ανταλλαγή των ονομάτων και ο αποχαιρετισμός ήταν η δικαιολογία γι' αυτήν την επαφή που άργησε κάποια χρόνια, αλλά είχε την ίδια συγκίνηση σαν τότε, τα άλλα, τα νεανικά δεν είχαν τώρα πλέον σημασία όσο ένα κοίταγμα ή μια κουβέντα.
Κι' ένα άγγιγμα για αποκορύφωμα.

Μετρημένα κουκιά

Στην σύγχρονη ζωή, όπου ο καιρός για σκέψη είναι σπάνιος επικρατούν τα σλόγκαν. Τα σλόγκαν "καταπίνονται αμάσητα" που έλεγε κορυφαίος πολιτικός, μαιτρ του είδους, σαν αλάνθαστές "σοφίες" ενώ πολλές φορές είναι ψευδή ή δεν περιέχουν την μοναδική αλήθεια.
Πάρτε παράδειγμα το φορολογικό κυνήγι που έχει εξαπολυθεί τον τελευταίο καιρό για την ανεύρεση πόρων. Συνηθέστατη κατάληξη είναι οι μισθωτοί, αφού οι γιατροί του Κολωνακίου δηλώνουν μόλις 9 000 ευρώ ετησίως, δηλαδή ζούνε κάτω από το όριο της φτώχειας. Επειδή στο τέλος πάλι οι μισθωτοί θα την πληρώσουν άρχισαν να ακούγονται επιχειρήματα του στυλ "Πόσοι είναι οι γιατροί ; πενήντα ; εκατό ; Πόσα θα πάρει από αυτούς ; ενώ οι μισθωτοί εκατομμύρια, από λίγα ευρώ να πληρώσουνε όλα είναι εντάξει. Ετσι είναι φτιαγμένη η κοινωνία, πάντα
ΟΙ ΠΟΛΛΟΙ ΘΑ ΕΧΟΥΝ ΛΙΓΑ ΚΑΙ ΟΙ ΛΙΓΟΙ ΤΑ ΠΟΛΛΑ.
Αυτή η φράση- κλισέ έχει ευρύτατη αποδοχή ενώ δεν έχει μοναδική αλήθεια. Εύκολα μπορεί κανείς να φτιάξει ένα μοντέλλο όπου
ΟΙ ΠΟΛΛΟΙ ΘΑ ΕΧΟΥΝ ΤΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΟΙ ΛΙΓΟΙ ΤΑ ΛΙΓΑ,
είναι θέμα πολιτικής βουλησης και μαθηματικού τύπου.
Εξηγούμαι αριθμητικώς για τους δύσπιστους
Εστω μια κοινωνία 1000 ανθρώπων και η συνολική περιουσία της 1000 ευρώ. Δίνουμε στους 10 (άρα λίγους) από 0,1 ευρώ οπότε οι υπόλοιποι 990 μοιράζονται τα υπόλοιπα 999 ευρώ, άρα λαμβάνουν από 999/990 δηλαδή περίπου 1,01 ευρώ, δηλαδή οι 990 παίρνουν ποσό περισσότερο από το δεκαπλάσιο του ποσού των "λίγων" δέκα.
Οι έχοντες σχετική μαθηματική παιδεία εύκολα αντιλαμβάνονται ότι η σχέση ένα προς δέκα μπορεί να "ανοίξει" ή να "κλείσει περισσότερο κατά το δοκούν.
Επίσης αντίστοιχα θα μπορούσε να αλλάξει και η φοροεισπρακτική πολιτική της κυβέρνησης, είναι θέμα μοντέλλου και πολιτικής απόφασης και όχι δήθεν αληθοφανών σλόγκαν. Σε πολλες χώρες το φορολογικό μοντέλλο είναι πολύ πιο δίκαιο και αξιόπιστο απ' ότι στην Ελλάδα, εξασφαλίζοντας κοινωνική συνοχή, κάτι που συνεχώς μειώνεται εδώ λόγω των συναισθημάτων που προκαλούν τέτοια μοντέλλα.

Πατέρα, κάτσε φρόνιμα...

Οφείλω να πληροφορήσω τους πολυπληθείς (λέμε και καμμιά... μλκ που και που να περνάει η ώρα) ότι το ποδόσφαιρο με απασχολεί περισσότερο από πολιτικοκοινωνικής πλευράς παρά από αθλητικής διότι ακριβώς όπως οι Αμερικανοί πέρασαν την προπαγάνδα τους μέσω του Χόλλυγουντ για τους ¨κακούς" Ινδιάνους και τα πρότυπα των Μίκυ Μάους και Ντόναλντ Ντακ για τις ιμπεριαλιστικές πολιτικές τους, έτσι και στην Ελλάδα δια της ευνοϊκής αντιμετώπισης των κακώς ονομαζομένων "μεγάλων" συλλόγων προετοιμάζουν την κοινή γνώμη για τους νόμους υπέρ των "μεγάλων " που ψηφίζονται κάθε τόσο ουσιαστικά χωρίς αντίδραση.
Και είναι πραγματικά λυπηρό να ακούς "αγωνιστές" της αριστεράς να ξιφουλκούν υπέρ του αγαπημένου τους συλλόγου καταπατώντας κάθε έννοια δικαιοσύνης στο όνομα κάποιου τίτλου


Στην χώρα (Ελλάς) και στον χώρο (ποδόσφαιρο) της παραποιημένης αλήθειας ο πρόεδρος του Παναθηναϊκού, μετά την ενδεκάτη αγωνιστική ημέρα έκανε την εξης βαρυσήμαντη δήλωση πως μερικοί διαιτητές χρειάζονται οφθαλμίατρο διότι δεν είδαν το πέναλτυ που έγινε στον Βύντρα.
Προφανώς οι ίδιοι διαιτητές δεν χρειαζότουσαν οφθαλμίατρο στα παιχνίδια του Παναθηναϊκού όταν δεν έβλεπαν το πέναλτυ που έκανε αμυντικός στο τελευταίο λεπτό του αγώνα με τον Αρη ή έβλεπαν μόνο τα πόδια του Σαριέγκι να διώχνουν την μπάλλα και όχι το χέρι του να εφαρμόζει κεφαλοκλείδωμα στον Κουτσιανικούλη στον αγώνα με τον ΠΑΟΚ όπως έκανε και ο γραφικός "καθηγητής" Βαρούχας προσπαθώντας να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα από τηλεοράσεως.
Ούτε ο διαιτητής στην Καβάλα, όταν ο Νίνης στην απελπισία του έσπρωχνε τον αμυντικό στο 93ο λεπτό και αντί να δοθεί επιθετικό φάουλ δόθηκε αράουτ υπέρ του ΠΑΟ. Θα μου πείτε σιγά το μεγάλο πράγμα αλλά από από αυτό το αράουτ - πόρνη μπάλλα που έλεγε κι' ο Οσσιμ- ο ΠΑΟ ισοφάρισε στο 94 !
Δεν νομίζω ότι υπήρχε δόλος, απλά ο διαιτητής θέλησε να δώσει μια παραπάνω ευκαιρία στον ΠΑΟ και "τούκατσε". Ακριβώς όπως έκανε και ο διαιτητής στον αγώνα του ΠΑΟ με τον Αστέρα Τρίπολης όπου καθυστέρησε να σφυρίξει την λήξη δυο-τρία λεπτά αλλά δεν "τούκατσε" και είπε ο Πατέρας να του πάρει γιαλιά (να βλέπει το ρολόϊ του άραγε ;).
Τέτοιες "παραπάνω ευκαιρίες" ποτέ δεν παίρνουνε οι λεγόμενες "μικρές" ομάδες.
Χιλιάδες τέτοια παραδείγματα υπάρχουν σε κάθε αγωνιστική και κατά κανόνα, σε ποσοστό 90% σφυρίζονται υπέρ των μεγάλων ομάδων και ειδικά του ΠΑΟ του οποίου οι παίκτες συνεχώς υποδεικνύουν στον διαιτητή τι θα σφυρίξει και δεν τιμωρούνται όπως προβλέπουν οι κανονισμοί, θυμηθείτε το Νίνη που σε μια φάση κάνοντας ντρίμπλες έπεσε πάνω στον διαιτητή χωρίς να τον έχει δει και φώναξε "φάουλ".
Χθες με γυμνό μάτι η ανατροπή του Βύντρα φάνηκε σαν θεαματική βουτιά και η θεαματική βουτιά του Λάκη σαν ανατροπή. Φυσικά στα ριπλέϋς φάνηκε ξεκάθαρα και στις δυο περιπτώσεις πως ξεγελάστηκε το μάτι. Ούτε οι διαιτητές είναι υπεράνθρωποι να τα βλέπουν όλα, τις περισσότερες φορές δεν έχουν ακριβή αντίληψη πρέπει όμως να πάρουν μια απόφαση και όπως είπαμε προηγουμένως όταν δεν έχουν σαφή εικόνα, κατά κανόνα, σφυρίζουν υπέρ της μεγάλης ομάδας. Οπως ακριβώς έγινε στην περίπτωση που αποβλήθηκε ο παίκτης του Αστέρα που έβγαλε την μπάλλα αράουτ για το fair play ενώ είχε σφυρίξει ο διαιτητής. Που να το ψάχνει ο διαιτητής ή να ρωτήσει τον πλάγιο, τράβηξε την κάρτα και την έδειξε. Μπορείτε να φαντασθείτε αν θα τελείωνε ποτέ το ματς σε περίπτωση που με τον ίδιο τρόπο απέβαλε παίκτη του Παναθηναϊκού και δεν ανακαλούσε; Οχι, φυσικά...
Εχθές οι διαιτητές στο ΟΑΚΑ και προχθές στην Καβάλα, έπαιξαν 70 % ΠΑΟ και ΑΕΚ αντίστοιχα στις αμφισβητούμενες φάσεις αλλά έκαναν από ένα ανθρώπινο λάθος σε βάρος των "μεγάλων" ομάδων γι' αυτό και ζητάνε τις κεφαλές τους επί πίνακι, ειδικά ο "καλομαθημένος" πρόεδρος του ΠΑΟ, γκρινιάζοντας σαν ταξιτζής που του έξυσαν τον προφυλακτήρα. Βέβαια απέφυγε να σχολιάσει το σπρώξιμο με το χέρι στον αμυντικό που έκανε ο Σισέ στην φάση της ισοφάρισης, όπως δεν το "είδαν" και όλοι οι παρατρεχάμενοι της γνωστής αθλητικής εκπομπής, του κυρίου "καθηγητή" συμπεριλαμβανομένου. Αλλά είπαμε αυτά ανάγονται στη ποσόστωση 90% των σφυριγμάτων, την οποίαν θεωρούν δεδομένη και διαμαρτύρονται μόνο αν πέσει στο 88%...
Στο κάτω- κάτω κύριε Πατέρα πόσο σίγουρος μπορείς να είσαι ότι θα το έβαζε γκολ, το πέναλτυ του Βύντρα όποιος το κτύπαγε ; Οσο είμαι σίγουρος εγώ ότι θα έμπαινε το πέναλτυ στον Κουτσιανικούλη ;
Ολα αυτά είναι υποθετικά.
Αντίθετα...
Αλλοιώσεις αποτελεσμάτων δύο έχουν γίνει στο φετεινό πρωτάθλημα και αυτές είναι σε βάρος ανταγωνιστών του Παναθηναϊκού, στο 0-0 του ΠΑΟΚ στην Νέα Σμύρνη και στο 1-1 του Ολυμπιακού με τον Ηρακλή. Και στα δύο ματς ακυρώθηκαν κανονικά (και όχι υποθετικά) γκολ στα τελευταία λεπτά του αγώνα, ειδικά στο ματς του ΠΑΟΚ δεν υπήρχε ούτε η δικαιολογία της λάθος εκτίμησης για οφσάϊτ, όπως στο Καραϊσκάκη, αλλά άγνοια κανονισμών.
Τότε όμως δεν βγήκες να μιλήσεις για οφθαλμίατρους κύριε Πατέρα μας, απλά βολεύτηκες στην πρώτη θέση της βαθμολογίας και είπες να στηρίξεις την φουκαριάρα την διαιτησία...

Περί Νιόνιου και νιονιού

Απορία μεγάλη είχα όταν είδα τον Πρετεντέρη να παρουσιάζει δίπλα του καθήμενον τον Σαββόπουλο. Πως διάολο γίνεται αναρωτήθηκα. Μόλις άνοιξε το στόμα του ο Διονύσης κατάλαβα. Μετά τα τετριμμένα " δεν είναι μια παραγωγή-αναδρομή στα παλιά μου τραγούδια όπως γίνεται συνήθως (καρφάκι για άλλους)" , ήρθε το ζουμί, "αλλά κάτι καινούργιο ειδικά για τους αναγνώστες του Βήματος..."
Τι λες ρε μεγάλε, δηλαδή άμα διαβάζω την κυριακάτικη δαιμονολογία, ξέρω εγώ, δεν είμαι στους στόχους σου ;
Οταν έγραφες το περιβόλι του τρελλού και το φορτηγό διάλεγες έτσι κοινό για να αποτανθείς ;
Αμα εξηντάρισες και επειδή κάθεσαι δίπλα στον Πρετεντέρη δεν μπορείς να πεις κατάμουτρα την αλήθεια, βράστα παραπάνω τα αυγά να γίνουνε σφιχτά γιατί θα τα σπάσεις και αν είναι μελάτα θα λερωθείς...

Και γώ που νόμιζα, ο αφελής, πως ο διευθυντής του Βήματος Πρετεντέρης (μπρρρρρ!) πουλάει Σαββόπουλο και ο Σαββόπουλος πουλάει Πρετεντέρη στα χνάρια του εμπορικού συνδυασμού Αλφα- Λαζόπουλου... πόσο άδικο είχα !!
Μετά την μέσω δίσκου προσέγγιση Μητσοτάκη στις αρχές του 90. φαίνεται έχουμε τώρα προσέγγιση της Ντόρας μέσω Βήματος, μια που από τραγούδια δεν φαίνεται φως.
Μην ξεχάσεις, μεγάλε, να μας τραγουδήσεις το "Ηλιε, κόκκινε αρχηγέ" σε ροκ εκτέλεση, φυσικά, με τους -πως τους λένε- να σε συνοδεύουνε...

Sic transit gloria mundi ( ούτω παρέρχεται η επίγεια δόξα)