Ελευθερία, ένα γυναικείο όνομα

Μία παρότρυνση ήταν αρκετή για να αρχίσω μια αγαπημένη διεργασία, ελεύθερη, πολύ ελεύθερη μετάφραση κτισμένη στιχάκια πάνω σε παλιές αγαπημένες μελωδίες. Μόνο που σήμερα, λόγω μέρας φαίνεται, λοξοδρόμησα λίγο στο τέλος.

Αφιερώνεται σε όσες και όσους είμαστε μαζί τότε και φυσικά στην Φοράδα στο Αλώνι

Τρίτη 17 Νοέμβρη 2009

Καμιά τριανταριά χρόνια πιο πίσω

Στο στήθος μου η καρδιά δεν ησυχάζει
πάντα ανήσυχη κτυπά
κι’ η μοναξιά σαν την τρομάζει

πίσω στο παρελθόν κοιτά

Σήμερα μούφερε

στη μνήμη μια κυρία
μία κυρία
από τα παλιά

Μου θύμισε τα χρόνια του εβδομήντα
φούστα κοντή κι οξυζενέ μαλλί

το μέρος δεν θυμάμαι που σε είδα

θυμάμαι μόνο ήτανε γιορτή

Θυμάμαι, τέτοια μάτια δεν ξεχνιούνται

βαμμένα με το μπλε του ουρανού

αιώνια σου ορκίστηκα την πίστη

μα δεν θυμάμαι πότε, ούτε που

Μετά κάτι μου είπες, κάτι σου είπα

. που να θυμάμαι τι έγινε μετά

ναι, ήτανε τα χρόνια του εβδομήντα

και τ’ όνομά σου ήταν λευτεριά

Το τραγούδι μπορείτε να το ακούσετε εδώ : http://www.youtube.com/watch?v=gd5ul3HQnOc

Τα λόγια στο πρωτότυπο είναι αυτά

Una signora di trent' anni fa

Il cuore mio indiscreto
pace ancor non si dà,
sempre più sveglio e più irrequieto
non si rassegna alla sua età.

Oggi m'ha ricordato,
in gran segreto,
una signora di
trent'anni fa.

Nel millenovecentodiciannove,
vestita di voile e di chiffon
io v'ho incontrata non ricordo dove,
nel corso oppure a un ballo-cotillon.

Ricordo gli occhi, gli occhi solamente,
segnati un pò con la matita blu,
poi vi giurai d'amarvi eternamente.
Vi chiamavate ... non ricordo più.

Poi vi condussi ... non ricordo dove,
e mi diceste ... non ricordo più.
Nel millenovecentodiciannove
vi chiamavate forse ... gioventù.

Οδοιπορικό

Πριν ακόμα σκάσει το πρώτο φως της κυριακάτικης αυγής ξεκίνησε κουβαλώντας χρόνια κι' αναμνήσεις αντάμα. Το δρομολόγιο αχνά χαραγμένο στο μυαλό του, να προλάβει, να προλάβει τι ; Το άγνωστο, το άγνωστο που τρομάζει, πως θα βρείς μια διεύθυνση σε μια άγνωστή σου πόλη όταν δεν την βρίσκεις στους χάρτες του γκουγκλ; Χαμογέλασε πικραμένα. Πριν από τριάντα χρόνια όταν ξεκίναγε το ίδιο δρομολόγιο σαν συνοδηγός τότε, όχι γκουγκλ ούτε κινητά δεν υπήρχανε. Και τότε βέβαια ρώταγες τους ανθρώπους και τώρα, αλλά τώρα καμμιά εμπιστοσύνη δεν είχε στα λεγόμενά τους και τον πίκραινε η ενόχληση που μάντευε στο βλέμμα τους πριν ακούσει το ξερό " Δεν είμαι απο εδώ, δεν ξέρω".
Κατηφορίζοντας το Δαφνί, με προόρισμό την Πάτρα, η σπίθα της Κατσιποδούς στη θέση της, η κίνηση αραιή και η αυγή να γαλακτίζει τον ορίζοντα. Στις σύραγγες της Κακιάς Σκάλας, το πιο "ευρωπαϊκό" κομμάτι της διαδρομής, η οδική συμπεριφορά θυμίζει το αιώνια απείθαρχο του (νεο)Ελληνα, κανένας σεβασμός στις πινακίδες και στους υπόλοιπους οδηγούς. Πιο κάτω, προς το Λουτράκι έντονο το στοιχείο της γυφτιάς, το τοπίο χάνεται από το πλήθος των πινακίδων, διαφημιστικών και μη.



Το πέρασμα στην Πελοπόννησο μοιάζει σαν να έγινε χθες. Σίγουρα στα τριάντα χρόνια που πέρασαν τίποτε δεν άλλαξε στην άθλια χάραξη και την επικινδυνότητα του δρόμου. Δεξιά σπίτια χωμένα στο πράσινο κι' αριστερά λοφίσκοι γυμνοί, στογγυλεμένοι απ' τις βροχές και τα χρόνια μ' ένα χρώμα περίεργο. Αν του λέγανε ότι αρρώστησε η γη από ίκτερο, αυτό το χρώμα θα διάλεγε για να την ζωγραφίσει.
Μετά το Διακοφτό τα σπιτάκια εξακολουθούν να στριμώχνονται στ' ακρογιάλια αλλά το τοπίο δείχνει πολύ πιο υγιεινό, ίσως γιατί τα βουνά της Στερεάς φαίνονται πιο κοντά, ίσως γιατί αλλάζουνε χρώματα τα χώματα.
Τίποτε δεν τράβηξε την προσοχή του στην Πάτρα ούτε στο λιμάνι, ούτε στα ψηλά, φτηνή απομίμηση της Αθήνας του φάνηκε. Μόνο μια καινούργια λέξη έμαθε σαν ρώτησε πως θα πάει στον προορισμό του " Ρωτιόντας" του αποκρίθηκε η κυρία και δεν ήτανε αλλοδαπή σίγουρα.
Το βρήκε το "ρωτιόντας" του και χαλάρωσε. Τώρα σκεφτότανε την επιστροφή και κάποια γνώριμα χώματα της Ρούμελης που θα ξαναπάταγε τόσα χρόνια μετά...

Επιτέλους κάτι καινούργιο !


Μετά την πελοποννησιακή τελματοποίηση η γέφυρα στο Ρίο είναι ή τουλάχιστον δείχνει ποίηση. Η θάλασσα στο σωστό σκούρο χρώμα της τρικυμίας με τα λευκά τα προβατάκια της να βόσκουν, ο ουρανός ασυννέφιαστος και τα βουνά ασημόγκριζα να λαμπυρίζουν. Μοιάζει να μην ενώνει μόνο την Πελοπόννησο με την Στερεά αλλά την ζωή με το όνειρο και την κάθε μέρα με την επόμενη της.
Νωχελικά ξαπλωμένη η Επακτος με τις καλαμιές να χωρίζουν τον δρόμο απ' την θάλασσα. Κοίταζε επίμονα τις καλαμιές λες και μπορούσε να ξεχωρίσει σε ποιές ήταν που κατάλαβε πρώτη του φορά τι είναι ο πραγματικός, ο ανεξέλεγκτος έρωτας. Σαν άκουγε τα λόγια του να βγαίνουν πέρα από κάθε λογική, κατ' ευθείαν από το κέντρο της ύπαρξης του. Πιο κάτω τα στρογγυλεμένα πλακουτσά βότσαλα που τον χώριζαν απ' την θάλασσα γίνονταν οι αυτήκοες μάρτυρές του. Φόρεσε τη μπλούζα της κι' αυτή το πουκάμισό του, το μπουκάλι που πίνανε κοινό. Δεν μπορεί κάπου σε κάποιες καλαμιές πρέπει νάναι χαραγμένα όλα αυτά, σαν σε βίντεο , μα έλα που όλες οι καλαμιές ίδιες μοιάζουνε τόσα χρόνια μετά...
Αριστερά η ορεινή Ναυπακτία με τα χωριουδάκια της πρωτόγονα όμορφη και δεξιά πιο κάτω το Σκάλωμα και τα νησάκια, τα Τριζόνια. Ακτές περπατημένες και νερά καθαγιασμένα από έρωτα με χρόνο σταματημένο στο τέλος της νιότης. Ποτέ δεν πήγε παρακάτω. Και στο ξενοδοχείο η Οαση(*) σταματημένος ο χρόνος στην αρχή της κατάρρευσης του κτιρίου, η κυρία που έμενε εκεί έχει φύγει. Και η αξιοπρέπειά της και ο έρωτας των διερχομένων, μαζί.
Στον Αϊ Νικόλα για φαΐ. Τώρα, που είναι εκτός σαιζόν, υπάρχει μόνο ψάρι απ΄το καΐκι του ταβερνιάρη. Ο χρόνος άφθονος, μοναδικός πελάτης ήταν και το μπουργέτο του ψαρά να δίνει τα ρέστα του στον καλύτερο σεφ της υφηλίου. Αγια θα ήτανε η σκόρπαινα που έβρασε...
Το καφεδάκι στην Ερατεινή μ' έναν καλό παλιόφιλο παρέα. Το ανακάτεμα του τοπίου απ' τον αέρα να το κάνει ομορφότερο, σαν τις ρυτίδες στο πρόσωπο του φίλου του. Τις δικές του δεν μπορούσε να τις δει, μόνο τις καταλάβαινε να καθρεπτίζονται στα μάτια του άλλου.
Πιο κάτω στο απαγγιασμένο Γαλαξείδι, θάλασσα γιαλί, λες κι' άλλαξες πλανήτη ξαφνικά. Κλασσική βόλτα στο δασάκι, εδώ δεν είναι για καφέ. Πληγώνεται η τσέπη κι' η καρδιά...



Με το που σκοτείνιασε άρχισε το ανέβασμα της επιστροφής απ ΄την Δεσφίνα. Ο φούρνος κλειστός. Αρα ξεπούλησε, φαίνεται βγήκαν πολλοί έξω το Σαββατοκύριακο. Πιο πέρα, στ' άγρια βουνά είχε την έμπνευση. Ανοιξε το ραδιόφωνο σαν τότε, καμμιά δεκαριά χρόνια πριν όταν το άνοιξε και άκουσε το τραγούδι που έψαχνε τριάντα τόσα χρόνια. Τριανταεπτά έλεγε αυτός, τριανταπέντε ο παραγωγός της εκπομπής που τον βρήκε και του τόδωσε γραμμένο σε μια κασσέτα, ποιός τις θυμάται ακόμα τις κασσέτες ;;;
Και τώρα έμπνευση είχε. Κατηφορίζοντας προς Λειβαδιά ήρθαν τα πρώτα μηνύματα. Σοβαρό κυκλοφοριακό πρόβλημα στο Κάστρο και πιο κάτω, στην ευθεία της Θήβας. Κάποιοι μιλάγανε για τετράωρη καθυστέρηση, άλλοι για δίωρη. Ο αξιωματικός της τροχαίας να δίνει καθησυχαστικές συνεντεύξεις "τα μεσάνυχτα ή μάλλον κατά τις εντεκάμισυ, η κατάσταση θα ομαλοποιηθεί, πρόκειται περί μεγάλης εξόδου, ο αριθμός των τροχοφόρων σε συνδυασμό με τα εκτελούμενα έργα έχουν επιβάλει μικρες ταχύτητες..." Στην ερώτηση γιατί αφού δεν εκτελούνται έργα την Κυριακή το βράδυ, δεν ανοίγανε τον δρόμο, επαναλάμβανε στερεότυπα τις μασημένες απαντήσεις του.
Από Λειβαδιά, αντί για το Κάστρο προς Θήβα και το αφτί στο ραδιόφωνο. Φθάνοντας στην Θήβα η επιλογή ήταν μονόδρομος, τιμόνι δεξιά και ο παλιός ο δρόμος για την Αθήνα από Κριεκούκι. Η ταμπέλλα βέβαια έγραφε " Ερυθραί" , στο τέλος θα ξεχάσουμε σε ποιά χώρα ζούμε με αυτήν την μανία των μετονομασιών... Το Κιλελέρ έγινε Κυψέλη και το Κιούπκιόϊ, γενέτειρα του εθνάρχη (;), των Σερρών η Πρώτη, το Κριεκούκι θα γλύτωνε ;;;
Μαύρο σκοτάδι, πίσσα και η διαδρομή αγνώριστη, πολύ βελτιωμένη στα είκοσι χρόνια που μεσολάβησαν μέχρι να την περπατήσει ξανά. Στο ραδιόφωνο αγανακτισμένοι αυτοκινητιστές στέλνανε εσεμέσια στον ραδιοφωνικό σταθμό, κολλημένοι βρίζοντας σε διάφορα σημεία της εθνικής και αυτός να ψάχνει με το κιάλι για δεύτερο αυτοκίνητο να σπάσει την μοναξιά του. Σαν έφτασε στη Μάντρα, η εκφωνήτρια θυμήθηκε να συμβουλεύσει τους οδηγούς να ακολουθήσουν το δρομολόγιο που διάλεξε από μόνος του.
Πέφτοντας στην Ελευσίνα η φλόγα της Κατσιποδούς ήταν στην θέση της, απλά από αυτή tην μεριά ήταν σαν να καίγεται ο ουρανός σ' ένα σημείο. Η κίνηση μεγάλη μέχρι το σπίτι του αλλά δεν "κόλλησε" πουθενά. Μόλις βρήκε να παρκάρει έρριξε μια ματιά στο ημερήσιο κοντέρ. Πεντακόσια πενηντα τόσα χιλιόμετρα έδειχνε.
Μετά έρριξε μια ματιά στο κοντέρ της καρδιάς του...

(*) βλέπε http://gpointspoetry.blogspot.com/2009/10/29-2007.html

Δια-θήκη

Προσοχή, περιέχει άσεμνες λέξεις και ιδέες

Δια(βόλου)θήκη

Λόγω μεγάλης ηλικίας

ακόμη σώας έχων φρένας

συντάσσω τούτη τη διαθήκη

όπως δεν έγραψε κανένας

Φράγκα δεν έχω για ν’ αφήσω

μόνο ποιήματα πολλά

άλλα πουλιόνται δυο δεκάρες

κι’ άλλα κοστίζουν ακριβά

Πριν τσακωθούν οι κληρονόμοι

και μου ζαλίσουνε τ’ αρχίδια

ζητώντας να ισχύσουν νόμοι,

τα ποιήματα έκανα μερίδια

Κληροδοτώ μόνο γυναίκες,

κλήρου μερίδια πολλά

η κάθε μία ότι αξίζει

έχει να λάβει τελικά

Σ’ όσες με την γλώσσα τους

έκαναν τη δουλειά τους

του μεριδίου τέταρτον

θα λάβουν, στην υγειά τους

Σ΄ όσες μαζί ξαπλώσαμε

στου πόθου το κρεβάτι

μισό απ’ το μερίδιο

θα πάρουνε, σπολλάτη

Προσφέρω δε μερίδιον

ακέραιον και όλον

σ’ όσες σε μένα έδωσαν

των ουρανών τον θόλον

Αχνωρισμός

Ξεχώρισες κάποια όνειρα και την βιτρίνα με τ' ασημικά.
Διάλεξα το μπαλόνι του παιδιού και κάποιους ληγμένους λογαριασμούς.

Μοιράσαμε καϋμούς και λύπη στα δύο.

.

.

Εύγε Τζίο !!

Η εξωπραγματική Zenyatta ( 4 ) υποσκελίζει τον Gio Ponti στα τελευταία φουλέ.

Μόλις πριν από λίγο ο Τζίο Πόντι απέδειξε πόσο μεγάλος αθλητής είναι αλλά συγχρόνως οτι παραμένει ένας ... ιππότης.
Ακολούθησε με τους τελευταίους με εύκολο τρόπο και όταν πιέστηκε στην αρχή της ευθείας άλλαξε ταχύτητα. Στο μέσον της ευθείας είχε ήδη προηγηθεί των αρσενικών αντιπάλων του, δείχνοντας ανωτερότητα .
Λίγο πριν το τέρμα παρεχώρησε την πρώτη θέση στην μοναδική φοράδα που έτρεχε Την Ζενυάτα, η οποία σημείωσε την 14η επιτυχία της επί 14 συμμετοχών!!!!!!!!!!!!!
Βέβαια πρώτη φορά έτρεχε με αντιπάλους πανίσχυρους αρσενικούς αλλά έδειξε όχι μόνον ότι δεν υστερεί αλλά αντιθέτως υπερτερεί. Γεγονός είναι ότι η σωματική της διάπλαση ουδόλως ανταποκρίνεται στα στάνταρς του φύλου της, είναι πιο μεγαλόσωμη και από τα αρσενικά, κυριολεκτικά εξωπραγματική !
Ο Σάμμερ Μπέρντ που αναφέραμε στους πιθανούς αντιπάλους του Τζίο τερμάτισε τέταρτος ενώ ο Ριπ Βαν Ουίνκλ προτελευταίος , 10 ος. Τελικά διαγωνίσθηκαν 11 καθαρόαιμοι, διεγράφη ο Κουάλιτυ Ρόουντ λόγω άρνησης εισόδου στο μηχάνημα της εκκίνησης.
Περίπου 40 000 θεατές παρακολούθησαν ζωντανά την ιπποδρομία, οι περισσότεροι φανατικοί οπαδοί της Ζενυάττα που ήταν το "αστέρι" της συγκέντρωσης με τις 13 νίκες σε 13 συμμετοχές.
Ολη η φιέστα πάντως ήταν καταπληκτική, όπως και η Μπο Ντέρεκ στα 53 της που ήρθε να θαυμάσει μια άλλη διάσημη φοράδα, την Γκολντικόβα, επίσης νικήτρια σε ιπποδρομία μεταξύ φοράδων.



Τζίο Πόντι, να είσαι καλά, η δευτεριά σου δίνει αξία στην νικήτρια !

Εδώ ( αξίζει τον κόπο) μπορείτε να παρακολουθήσετε την κούρσα :

http://www.youtube.com/watch?v=ud_XPH6Eix4

Ελα βρε Τζίο...

Η μεγάλη στιγμή για τον (περίπου) συνονόματο Gio Ponti έφθασε. Ο (περίπου) ομόηχος του Gpoint διαγωνίζεται σε μια από τις μεγαλύτερες κούρσες του κόσμου στο αξίας 5.000.000 $ Breeders' Cup Classic, που απευθύνεται σε τριετείς και άνω στην απόσταση των 2000μ., στον ιππόδρομο Santa Annita, στην Καλλιφόρνια. Τα προγνωστικά δεν είναι υπέρ του Gio Ponti αφού αποδίδει 12 στο 1 για την νίκη του αλλά αυτό δεν μας πτοεί καθόλου, αντίθετα μας χαλυβδώνει. Τρέφουμε βέβαια κάποιον σεβασμό στον ιρλανδό Rip Van Winkle, λόγω ονόματος και στην Zenyatta λόγω φύλου και όχι επειδή είναι φαβορί με 3,5 στο 1 και με 2,5 στ0 1 αντίστοιχα. Στην πραγματικότητα περισσότερο υπολογίζουμε τον Summer Bird (4,5 στο 1 ) αλλά όλα αυτά (ευελπιστούμε να αποδειχθει ότι είναι) λεπτομέρειες μπροστά στο θυελλώδες φίνις του Gio Ponti, του φέροντος το όνομα ενός μεγάλου Ιταλού αρχιτέκτονα.
Σχετικά ποστ είναι τα :
http://gpointsbreeze.blogspot.com/2009/08/blog-post_09.html
και
http://gpointsbreeze.blogspot.com/2009/08/blog-post_8681.html
Στο βιντεάκι που ακολουθεί μπορείτε να θαυμάσετε τον Gio :
http://www.youtube.com/watch?v=Orsseox4_JM&feature=related

Ο γέρος ψαράς

http://www.youtube.com/watch?v=6e0jMmmy2yc

lL PESCATORE....Ο Ψαράς κι΄ ο Φονιάς

Fabrizio di Andre........................gpoint

All'ombra dell'ultimo sole...............Ο ήλιος έγερνε στο δείλι

s'era assopito un pescatore............μια χαρακιά μακριά στα χείλη

e aveva un solco lungo il viso........σαν μαχαιριά είχε ένας γέρος

come una specie di sorriso............που ψάρευε σ’ αυτό το μέρος

Venne alla spiaggia un assassino....Ο δολοφόνος, ο δραπέτης

due occhi grandi da bambino..........μάτια μεγάλα σαν ικέτης

due occhi enormi di paura...............έρχεται από την παραλία

eran gli specchi di un'avventura......γεμάτος φόβο κι’ αγωνία

E chiese al vecchio: "Dammi il pane.Λέει στον γέρο τον ψαρά

ho poco tempo e troppa fame.........." Πεινώ, διψώ, βρε φουκαρά

e chiese al vecchio: "Dammi il vino...δεν έχω φράγκα κι’ είμαι μόνος

ho sete e sono un assassino" ..............κυνηγημένος δολοφόνος"

Gli occhi dischiuse il vecchio al giorno.Μισάνοιχτα μάτια τη μέρα

non si guardò neppure intorno............ ούτε που έβλεπε πιο πέρα

ma versò il vino e spezzò il pane.........μα πάντα έδινε φαΐ

per chi diceva ho sete e ho fame.........σε όποιον ζητούσε και κρασί

E fu il calore d'un momento................ Εφαγε, ήπιε στο λεπτό

poi via di nuovo verso il vento........... και χάθηκε στο άνεμο

davanti agli occhi ancora il sole.........τον ήλιο έβλεπε μπροστά

dietro alle spalle un pescatore............πίσω απ’ την πλάτη του ψαρά

Dietro alle spalle un pescatore.............Πίσω απ΄ την πλάτη του ψαρά

e la memoria è già dolore.....................κι΄ η θύμηση να τον πονά

è già il rimpianto di un aprile................σαν το κρυφτούλι του απρίλη

giocato all'ombra di un cortile..............πούπαιζε στην αυλή το δείλι

Vennero in sella due gendarmi...........Μα να που φτάνουν σε λιγάκι

vennero in sella con le armi.................καβάλα δυό χωροφυλάκοι

chiesero al vecchio se lì vicino............και τον ρωτάνε εκεί κοντά

fosse passato un assassino...................μην είδε τάχα τον φονιά

Ma all'ombra dell'ultimo sole..............Σαν ναρκωμένος μοιάζει ο γέρος

s'era assopito il pescatore....................που ψάρευε σ’ αυτό το μέρος

e aveva un solco lungo il viso .......και μια σχισμή στο πρόσωπό του

come una specie di sorriso..................θυμίζει το χαμόγελό του

e aveva un solco lungo il viso.........και μια σχισμή στο πρόσωπό του

come una specie di sorriso...................το αιώνιο χαμόγελό του

αναδημοσίευση από την "ποιηματοποίηση", www.gpointspoetry.blogspot.com