Στο καβούκι μου

Τα κείμενα της καθημερινότητας θα δημοσιεύονται στο εξής στον Βερνάρδο τον ερημίτη, στην διεύθυνση : http://gerimitiis.blogspot.gr/

Ποιήματα θα βρείτε στην ποιηματοποίηση

ενώ

Πεζά και διηγήματα στην διηγηματοποίηση

...

Τι δεν είναι και τι είναι το gpoint'sbreeze

Δεν είναι χώρος που προωθεί έμμεσα ή άμεσα διαφημίσεις.
Δεν είναι χώρος που θα σας προωθήσει σε άλλα μπλογκς πλην των άλλων του δημιουργού της.
Δεν είναι χώρος που θα σας υποχρεώσει ν' ακούσετε την μουσική που αρέσει στον δημιουργό του.

Είναι ένας χώρος που σέβεται την σκέψη και την ελληνική γλώσσα.
Είναι ένας χώρος που προσπαθεί να σέβεται τους επισκέπτες του και τον εαυτό του.



Τετάρτη, 27 Ιανουαρίου 2010

Μυθολογικές φιλίες

Στην Μαχαμπαράτα, το ιερό βιβλίο των τζαϊνιστών κάπου αναφέρεται ότι "οι θεοί πεθαίνουν κι' αυτοί". Με την έννοια ότι θάνατος νοείται η λησμονιά, πραγματικά ένας θεός που χάνει τους πιστούς του, "πεθαίνει". Με την απλή του έννοια ο θάνατος δεν σκοτώνει κανένα αφού καθένας μπορεί να αναφέρεται άρα να "ζει", ίσως αυτό το σκεπτικό να καθιέρωσε τα μνημόσυνα. Το πλήθος των θεών-πνευμάτων της ινδικής μυθολογίας και οι πολλές μορφές της βασικής θεότητας δεν εμβαθύνει τόσο στις σχέσεις των δύο φύλων, φαίνονται καλά καθορισμένες και σεβαστές και από τα δύο μέρη.
Αντίθετα στην ελληνική μυθολογία  κυριαρχούν μεταξύ των θεών οι μορφές του Δία και της Ηρας, με μια σχέση περίεργη, μπλεγμένη από την εναλλαγή των μητριαρχικών και πατριαρχικών κοινωνιών και την συμβίωση πλέον των δυο φύλων που πρέπει να γίνουν και φίλοι.
Αρχικά ο Δίας σαν Ζαγρέας είναι γιός της Ρέας, μετά η Ρέα γίνεται Ηρα και αδερφή του και εν συνεχεία σύζυγος του. Εντελώς αντίστοιχα, αρχικά η κοινωνία είναι μητριαρχική, οι άντρες ζουν στα δάση, οι γυναίκες καλλιεργούν τους αγρούς, τεκνοποιούν με όργια και βαστούν τα παιδιά, άρα και την εξουσία. Οταν οι άντρες αντιλαμβάνονται τον ρόλο τους στην τεκνοποίηση μετά από ένα μικρό διάστημα όπου έχουμε τις ιερόδουλες και τα παιδιά ανήκουν στον προστάτη θεό, εφαρμόζεται ο θεσμός του γάμου, τα παιδιά πλέον έχουν πατέρα και η εξουσία περνάει στα χέρια των ανδρών. Ο γάμος όμως απαιτεί συμβίωση άρα και φιλικές σχέσεις μεταξύ των δύο φύλων όχι μόνο ερωτικές και σχέσεις εξουσίας.
Στην "ανθρώπινη" Οδύσσεια παρατηρούμε ότι όλα είναι εξωπραγματικά, όταν αναχωρεί ο Οδυσσέας , ο Τηλέμαχος είναι κοτζανάμ παληκάρι άρα κι΄ η Πηνελόπη κοντά στα τριανταπέντε, μετά από είκοσι χρόνια που επιστρέφει κοντεύει τα εξήντα και τότε δεν είχαν ανακαλυφθεί τα ινστιτούτα καλλονής, άρα μάλλον για χαμομήλια κι' εντριβές επέστρεψε ο Οδυσσεύς, ωφελιμιστικά  λόγω γήρατος ή για λόγους καθαρά πατριδολατρείας. Η Πηνελόπη όπως παρουσιάζεται από τον Ομηρο σίγουρα δεν μπορεί να εμπνεύσει τα υψηλά αισθήματα που της αποδίδουν νεόκοποι αναλυτές.
Στην "θεϊκή"  όμως Ιλιάδα όπου ο χρόνος έχει διαφορετική ροή, στις δέκα μέρες που περιγράφει το κείμενο χωρά όλη η ιστορία του σύμπαντος και φυσικά οι σχέσεις των δύο φύλων μέσω των θεϊκών εκπροσώπων τους, συγκάτοικων πλέον στον Ολυμπο.


Στις τελευταίες ραψωδίες, μέσα από τις απειλές, τους τσακωμούς, τους θυελλώδεις έρωτες, τις κυριαρχικές τάσεις του θεϊκού ζευγαριού  κάπου εμφανίζεται ο αλληλοσεβασμός και η τάση για συμβιβασμό περίτεχνα καλυμμένη από την "μοίρα". Ακριβώς αυτή η αποδοχή της μοίρας - ακόμη και όταν σαν θεός ο Δίας έχει την δύναμη να την αλλάξει - είναι η αναγνώριση της φιλίας μεταξύ τους, σαν  αίσθημα ανώτερο από την ερωτική  τους έλξη ή ακόμη και την δύναμη της συνήθειας.
Και φυσικά, επειδή οι θεοί πεθαίνουν κι' αυτοί ο αποχαιρετισμός των φίλων εκφράζεται - με τα σημερινά μουσικά δεδομένα - μ' ένα    
 μοναδικό βαλς. 
Το είδος της μουσικής λέγεται  cajun και είναι κομμάτι της γαλλόφωνης κουλτούρας της Louisiana.
Απολαύστε το.

Επειδή τα γαλλικά από Αμερικάνους είναι λίγο περίεργα στο αυτί (αλλά και στο χαρτί) παραθέτω τους στίχους και μια πρόχειρη μετάφραση

La valse d' amitie

Moi, je suis ici à ton coté                          Στο πλάϊ σου βρίσκομαι
À genoux après prier                                Στα γόνατα, μετά την προσευχή                                                  
Les grosse larmes après rouler                  Δάκρυα χοντρά κύλισαν
Et mon cœur est tout cassé                        Κι' η καρδιά μου έσπασε
Notre amitié était si forte                           Η φιλία μας ήταν τόσο δυνατή
Si doux et pur comme de l’or                    Τόσο γλυκειά και καθαρή σαν το χρυσάφι
Ça qui me donne mon gros chagrin            Τίποτε δεν θα με λυπήσει περισσότερο
Je va jamais te revoir encore                      Από το να μη σε ξαναδώ


Après tout est fait et dit                             Αφού γίνουν και ειπωθούν όλα
Moi, je va d’être tout seul ici                     Θα βρεθώ  εδώ ολομόναχος
Et la vie dedans le passé                            Κοιτώντας πίσω στην ζωή μου
Je va jamais la regretter                             Δεν θα βρω τίποτε να μετανοιώσω
Notre amitié était si forte                           Η φιλία μας ήταν τόσο δυνατή        
Si doux et pur comme de l’or                  Τόσο γλυκειά και καθαρή σαν το χρυσάφι                 
Ça qui me donne mon gros chagrin            Τίποτε δεν θα με λυπήσει περισσότερο  
Je va jamais te revoir encore                     Από το να μη σε ξαναδώ    

8 σχόλια:

ΦΟΡΑΔΑ ΣΤ΄ ΑΛΩΝΙ είπε...

Όντως τα γαλλικά από αμερικανούς είναι λιγουλάκι περίεργα, αλλά και η μουσική και οι στίχοι στο χαρτί, απαλύνουν την εντύπωση.
Όμορφο.
Σχετικό αλλά άσχετο.
Σε κάποιον εικοσάρη, που θα ήθελε να διαβάσει την Ιλιάδα, έχεις υπόψιν κάποια έκδοση, από τις τόσες, που να μην την αδικεί μέχρι ισοπέδωσης;

gpointofview είπε...

Καλημέρα
"Αγαπάω" (ανεξίτηλα)κάποια μουσική κάθε τόαο, αυτή είναι της τελευταίας φουρνιάς και το σταθερά τελευταίως σφύριγμά μου στις βόλτες.
Θέλεις την άποψή μου (που είναι και η δικαίωσή μου ). Καλώς.
Κείμενα μεγάλα διαβάζονται μόνο έμμετρα ώστε να "παρασύρουν" τον αναγνώστη, ειδικά στα έπη όπου οι ποιητές αρέσκονται να επαναλαμβάνουν μακροσκελείς περιγραφές μαχών. Ηταν η μόδα τότε, ακριβώς όπως σήμερα κάθε "πετυχημένος συγγραφεύς" πρέπει να περιγράψει μια πρωτότυπη (;) ερωτική σκηνή.
Από τις έμμετρες μεταφράσεις η σχολική του Ιακωβου Πολυλά είναι μάλλον πιο ευανάγνωστη από της Πανωφοροπούλου και άλλων. Βέβαια πάντοτε η ανάγνωση πρέπει να γίνεται σε συνδυασμό με το αρχαίο κείμενο, οπότε σε παραπέμπω να τυπώσεις εδώ
http://www.mikrosapoplous.gr/iliada/
Προσωπικά θεωρώ την Ιλιάδα (καμμιά σχέση με την λογοτεχνικότατη Οδύσσεια) θρησκευτικοπολιτικό ευαγγέλιο, νεώτερη επανάληψη της διδακτικής παραβολής από την Αργοναυτική εκστρατεία και βασική αιτία για την κήρυξη της δημοκρατίας στην Αθήνα.
Εκτός όμως από το γενικό δίδαγμα έχει πολλά επί μέρους σημεία όπου ο καθένας μπορεί να δει πολλά, ένα δείγμα εδώ :
http://gpointspoetry.blogspot.com/2010/01/perpetual-like-achilles.html

ΦΟΡΑΔΑ ΣΤ΄ ΑΛΩΝΙ είπε...

Δεν έχω λόγια να ευχαριστήσω.
Kι εγώ, αν και δεν έχω εντρυφήσει, θεωρούσα την ιλιάδα κάτι πολύ περισσότερο από το παραμυθολογοτεχνικότατο της οδύσσειας.
Παγαίνω για μελέτη και εκτύπωση, μέχρι να έρθει η ώρα να μπει το γιουβέτσι στον φούρνο.
Ουφ.... Πόσα κομμάτια πια να γίνω η φοράδα.

Αααα καλημέρα !!!

gpointofview είπε...

Εσύ μ' ένα γιουβέτσι καθάρισες, εγώ σήμερις ήθελα μπόλικα πιάτα γιατί θα έρθει το καμάρι μου από τα στρατά (δικαιολογία δια κραιπάλας- από Δευτέρα, δίαιτα) και μ' έφαγε η φωτιά.
Το "ολίγη από γκιοβέτσι" είναι από τις πολύ αγαπημένες μου εκφράσεις

ΦΟΡΑΔΑ ΣΤ΄ ΑΛΩΝΙ είπε...

Πιστεύω να μην μαγειρεύεις ακόμη.....
Μια καλησπέρα είναι αυτή, τη λέω, πέφτει χάμω, την πλακώνω και μ΄ένα καλό σκ και χαιρετώ σας...

Riski είπε...

Κάπου είχα ακούσει (ή διαβάσει, δεν θυμάμαι) ένα γνωμικό, που έλεγε ότι "αν θέλεις πετυχημένο γάμο παντρέψου έναν φίλο σου", το οποίο όπως φαίνεται, είναι κι αυτό αρχαιοελληνική ιδέα.
Μα υπάρχει, τέλος πάντων, τίποτα σ' αυτόν τον κόσμο που να μην είναι ελληνικό;

(οποιαδήποτε σχέση με τη σύγχρονη απόδοση της ιδέας "πας μη Έλλην, βάρβαρος" του αγαπητού κου Άδωνη, είναι καθαρά συμπτωματική, σας βεβαιώ)
:)))

gpointofview είπε...

Λένε ότι τα πάντα είναι μέσα στην Μαχαμπαράτα και ότι δεν γράφεται εκεί, απλά δεν υπάρχει. Πραγματικά "αναγνωρίζεις" τα πάντα εκεί και έχει το ίδιο δίδαγμα με την Ιλιάδα και την Αργοναυτική εκστρατεία καθώς και μια αντιστοιχία ηρώων Αρτζούνα- Αχιλλεύς, Γιουντιστίρα- Αγαμέμνων κ.λ.π. αλλά και σαφώς πρωταγωνιστικό ρόλο γυναικων με κορυφαία την κινούσα τα νήματα Ντραουπάντι κοινή σύζυγο των πέντε Πάνταβας, μια απάντηση στην πολυγαμία των ανδρών. Στην Ιλιάδα οι ενεργές γυναίκες υπάρχουν μόνον σαν θεές, η δημοκρατία αργότερα πρέπει να τις ανύψωσε κάπως κοινωνικά.
Βέβαια σε τέτοια πλούσια κείμενα μπορείς να υποθέσες ότι οι σχέσεις θεών και θεαινών αντανακλούν τις αντίστοιχες ανθρώπινες οπότε τότε όντως τα πάντα είναι ελληνικά.
Οσον αφορά το μάλλον σοφό γνωμικό σου μου είχε κάνει εντύπωση η άρνηση πολλών φιλενάδων μου παλιά να μην προχωρήσουμε σε κάτι περισσότερο για να μη χαλάσει η φιλία μας αλλά τελικά αυτό μάλλον εξασθένισε το αίσθημα της φιλίας και από τις δύο μεριές.

Riski είπε...

Φυσικά και το εξασθένισε. Από τη στιγμή που τίθεται αυτό το θέμα, η σχέση αλλάζει μορφή.
Όχι ότι αυτό είναι σωστό. Απλώς, στην πράξη ο έρωτας φαίνεται να είναι ανταγωνιστική σχέση (αντίθετα δηλαδή με ό,τι θα έπρεπε να είναι), ενώ η φιλία υποτίθεται ότι δεν περιλαμβάνει τέτοια συναισθήματα. Όταν το δεις από αυτή τη σκοπιά, είναι ολοφάνερο ότι οι φίλες σου αντιδρούσαν έτσι έχοντας στο νου τους την κοινή γνώμη σχετικά με τον έρωτα, δηλαδή τη γνώμη του μέσου όρου των ανθρώπων.